Święci Pańscy

Św. Neofita z Nikei

2012-01-20T05:30:00.000+01:00

Święty męczennik z IV wieku.

Urodził się w bityńskiej Nikei. Jego pobożni rodzice Florencja i Teodor wychowywali go w wierze, zachęcali do pomagania biedniejszym kolegom.

Gdy chłopiec ukończył dziewięć lat jego łóżko okrążył gołąb i przemówił do niego ludzkim głosem, każąc iść za sobą. Prowadzony przez gołębia dotarł do góry Olimp i tam zamieszkał w jaskini, jak głoszą legendy, karmiony przez anioła. Mając piętnaście lat Neofita udał się do zarządcy Decjusza i śmiało wyznał swoją wiarę, a było to w czasach krwawego prześladowania chrześcijan przez cesarza Dioklecjana. Młodego śmiałka związano i wepchnięto do pieca, ale gdy ogień nie uczynił mu żadnej krzywdy, oprawcy rzucili go na pożarcie dzikim zwierzętom. I tu znowu czekała ich rzecz niespodziewana - dzikie bestie łasiły się do chłopca. W końcu rozwścieczony zarządca kazał ściąć mu głowę.

Ikonografia:
Przedstawiany z gołębiem, dzikimi zwierzetami, niedaleko pieca.
.

Św. Wulfstan z Worcester

2012-01-19T16:57:00.000+01:00

Święty biskup i wyznawca (1008-1095).

Znany również pod imieniem: Wulstan, Wolstan, Ulfstan.

Urodził się około roku 1008 w Long Itchtington w hrabstwie Warwick. Jego rodzina straciła majątek w czasach Kanuta Wielkiego. Za namową wuja, biskupa Yorku Wulfstana II, pobierał nauki w klasztorach Evesham i Peterborough, zanim został urzędnikiem w Worcester. Jego przełożeni widząc jego pobożność i czystość namówili go, aby poświęcił się służbie Bogu.

Wulfstan poszedł za ich radą i otrzymał święcenia kapłańskie w 1038 roku, a wkrótce wstąpił do klasztoru benedyktynów w Worcester, gdzie najpierw był kościelnym, potem nauczycielem śpiewu, a później sekretarzem. Na tym stanowisku mógł się swobodnie oddawać kontemplacji, spędzając często całą noc w kościele. Po śmierci Agewilnusa w 1046 roku został mianowany opatem. Jego rodzice również wstąpili do klasztorów.

Gdy w 1062 roku biskup Aldred otrzymał nominację na biskupa Yorku, św. Wulfstan został za zgodą legata papieskiego wyznaczony na biskupa Worcester. Ale pokorny Święty nie chciał początkowo przyjąć tej godności, jak sam mówił: : "Lepiej zostać ściętym, niż być biskupem". Dopiero pobożny eremita Wulsyniusz wpłynął na zmianę decyzji i w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny tego samego roku Wulfstan został konsekrowany przez Aldreda, biskupa Yorku. Jako biskup dawał wspaniały przykład, nieustannie zabiegając o swoją świętość i troszcząc się o zbawienie swoich wiernych. Swoje obowiązki traktował z gorliwością i pobożnością, dając innym wzór obrony praw Kościoła i utrzymania dyscypliny. Zapoczątkował budowę katedry w Worcester.

Kościół p.w. Wszystkich Świętych

High Wycombe, Anglia

Zdecydowanie występował przeciw małżeństwom duchownych, w swojej diecezji nie zgadzał się na wyświęcanie żonatych. Na jego wniosek na synodzie w Winchester w 1076 roku zakazano zawierania małżeństw przez księży.

Za jego namową mnich Aldwin założył benedyktyńskie opactwo w Great Malvern. Rozbudował wiele kościołów w swojej diecezji. Wilhelm Zdobywca w dowód szacunku jakim go darzył, oddał część dóbr skonfiskowanych Kościołowi. Zdawał się nie wiedzieć, co to jest zmęczenie, gdy inni szli już do domów, on do późnej nocy zostawał w kościele. Prowadził bardzo surowy tryb życia, przez trzy dni w tygodniu pościł całkowicie, przez trzy kolejne - pozostawał o chlebie i wodzie, w niedziele spożywał rybę i odrobinę wina.

Jego sława jako spowiednika była tak wielka, że ludzie przyjeżdżali z daleka, aby się u niego wyspowiadać. Często płakał w konfesjonale nad grzechami, czasami bardzo gwałtownie.

Witraż w kaplicy w Winchester College, Anglia

Św. Wulfstan zmarł 20 stycznia 1095 roku, po przewlekłej chorobie. Został kanonizowany 14 maja 1203 roku przez papieża Innocentego III. Jego grób był miejscem wielu pielgrzymek, niestety został zniszczony na rozkaz Henryka VIII. Jednym z cudów przypisywanych Wulfstanowi jest uzdrowienie córki króla Harolda II.

Historię życia św. Wulfstana opisał Wilhelm z Malmesbury w latach 1124-43, w języku łacińskim, rozszerzając wcześniejszą wersję spisaną przez przyjaciela Świętego, mnicha Colemana.

.

Św. Honorat z Fondi

2012-01-16T00:31:00.000+01:00

Święty mnich i wyznawca (VI w.)

Urodził się w Abruzzo, w rodzinie rolnika. Od dzieciństwa zdradzał niezwykłą pobożność, osiągnął doskonałość w ascezie.

Benedyktyn, założyciel i opat klasztoru w Fondi, w południowych Włoszech.
Po krótkim czasie przyłączyło się do niego prawie 200 mnichów. Umarł w podeszłym wieku.

Św. Grzegorz Wielki napisał jego krótką biografię.

Dnia 16 stycznia przypada również wspomnienie św. Honorata z Arles.

Św. Placyd

2012-01-15T01:01:00.000+01:00

Święty mnich i wyznawca (zm. w VI w.)

Był synem patrycjusza Tertullusa, został jako dwunastoletni chłopiec zaprowadzony do św. Benedykta, by pod jego opieką zaprawiał się w cnotach chrześcijańskich.

Przyjaciel św. Maura, który uratował go przed utonięciem, gdy ten nad jeziorem stracił równowagę podczas czerpania wody. Św. Maur mógł pospieszyć mu z pomocą, ponieważ św. Benedykt rozmawiając z nim miał wizję tonącego chłopca i kazał Maurowi go ratować.

Św. Benedykt, Maur i Placyd

Fra Filippo Lippi, 1445

Św. Placyd towarzyszył św. Benedyktowi w drodze na Monte Cassino w 529r., które podarował świętemu Tertullus, ojciec Placyda.

Wspomina o nim św. Grzegorz w drugiej części "Dialogów".

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej w momencie, gdy św. Maur ratuje go przed utonięciem.

Św. Feliks z Noli

2012-01-14T00:04:00.000+01:00

Święty kapłan, wyznawca i męczennik (zm. 255r.)

Znany również pod imieniem: Feliks Męczennik.

Jego ojciec Hermias pochodził z Syrii i był legionistą rzymskim, osiedlił się w Noli. Po śmierci ojca Feliks sprzedał większość majątku, a pieniądze rozdał ubogim, sam postanowił poświęcić się służbie Panu Bogu. Został wyświęcony przez św. Maksyma z Noli, z którym przez wiele lat współpracował. Wkrótce po jego święceniach wybuchły prześladowania Kościoła za cesarza Decjusza. Biskup Maksym opuścił diecezję i schronił się w górach, oddając ciężar jej prowadzenia w ręce Feliksa, którego wkrótce uwięziono.

Głównym źródłem wiedzy o św. Feliksie są pisma św. Paulina z Noli. Według jego relacji św. Feliksa poddano w czasie aresztowania wielu torturom, aby go odwieść od wiary: bito go, a potem wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Na wpół żywego odstawiono go do lochu wiezięnnego, aby poddać go dalszym mękom.

Św. Feliks niesie biskupa Maksyma do Noli

detal ołtarza w Marling, H.Frisch, 1671r.

Udało mu się zbiec z więzienia i pomagał ukrywać się Maksymowi. Później poganie postanowili go zabić, ale Feliks ukrywał się przez sześć miesięcy w pustej cysternie na wodę i wyszedł z niej po śmierci Decjusza.
Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.

Grób św. Feliksa w krypcie bazyliki św. Feliksa w Cimitile, III w.

Zmarł 14 stycznia 260r. Pochowano go w Cimitile pod Nolą, a jego grób stał się miejscem licznych pielgrzymek. Święty papież Damazy został uzdrowiony nad jego grobem, o czym zaświadczył w poemacie napisanym na cześć świętego.

Wstawiennictwu św. Feliksa zawdzięcza nawrócenie św. Paulin z Noli, który sprzedał cały swój majątek i założył dwa klasztory: męski i żeński, w pobliżu Cimitile, gdzie znajdował się grób św. Feliksa, doprowadzając do rozkwitu jego sanktuarium. Jego relikwie otrzymały katedra w Noli, a część trafiła do Rzymu i Benewentu. Bazylika w Cimitile została zniszczona przez Wandalów w V w. Jej pozostałości odkryto w latach 1933-35.

Choć zmarł śmiercią naturalną, to zwykle wymieniany jest jako męczennik, ponieważ w czasie swego aresztowania był okrutnie torturowany za wiarę.

Kaplica w Marling, płd. Tyrol

Detal z antepedium ołtarza, XVIII w.

Patron:
Miasta Nola i opiekun zwierząt domowych. Św. Feliksa wzywa się, aby chronił przed krzywoprzysięstwem, kłamstwami, fałszywymi świadkami i chorobami oczu.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju diakona, w więzieniu. Przykuty łańcuchami do ściany z dzbanem u stóp. Jako młody kapłan z kiścią winogron, z aniołem uwalniającym go z łańcuchów, z pajęczyną.

Legenda:
Św. Paulin z Noli opisuje jak podczas aresztowania Feliksa uwolnił go anioł z łańcuchów, jakimi był przykuty do ściany, aby mógł pomóc biskupowi Noli Maksymowi. Feliks ukrył przed żołnierzami schorowanego biskupa Maksyma w opuszczonym domu, a pająk natychmiast zaczął prząść sieć nad wejściem, więc gdy żołnierze przechodzili obok domu w którym obaj się ukrywali, nienaruszona pajęczyna nad drzwiami przekonała ich, że dom od dawna już jest opuszczony.

Różności:
Spolszczony Feliks to Szczęsny.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Feliksa"

Św. Elred z Rievaulx

2012-01-12T00:36:00.000+01:00

Święty opat i wyznawca (1110-1167).

Znany również pod imieniem: Aethelred, Eilred, Ethelred, Rhievallus.

Urodził się w 1110r. w Hexham w hrabstwie Northumberland, był synem kapłana Eilafa, opiekuna sanktuarium w Hexham. W bardzo młodym wieku poznał najmłodszego syna św. Małgorzaty - św. Dawida i spędził na jego dworze kilka lat.

Król bardzo poważał młodego i pobożnego Anglika. Chciał uczynić go biskupem, ale Elred opuścił Szkocję w 1134r., aby zostać mnichem w opactwie cystersów w Rievaulx, w północnym Yorkshire. Został mistrzem nowicjatu, długo wspominanym ze względu na troskę i łagodność jaką okazywał. Pierwszy opat klasztoru w Revesby w Lincolnshire, założonego przez Wiliama hrabiego Lincoln w 1142r. Nie zatrzymał się w nim długo, bo już w 1147r. wybrano go opatem w Rievaulx. Miał pod swoim nadzorem nie tylko 300 mnichów z klasztoru, ponieważ został jednocześnie przełożonym wszystkich cystersów w Anglii. Podróżował od klasztoru do klasztoru w Anglii i Szkocji, nauczając.

Napisał żywot św. Dawida, św. Niniana i św. Edwarda Wyznawcy. Miał również wpływ na Henryka II w początkowych latach jego rządów.

Mimo cierpień z powodu powikłań w chorobie nerek wybrał się w podróż do Francji, aby potwierdzić generalną regułę swojego zakonu w Clairvaux.

W 1164r. podjął misję wśród Piktów w Galloway, a ich przywódcę tak głęboko poruszyły nauki Elreda, że został mnichem.

"Żywoty świętych" z 1892r.

Był znany ze swojej wstrzemięźliwości i współcześni mówili o nim, że bardziej przypomina ducha niż człowieka. Autor wielu traktatów ascetycznych, ze względu na dar niezwykłej wymowy bywa nazywany angielskim św. Bernardem.

Zmarł 12 stycznia 1167r. w Rievaulx na schorzenie nerek . Został pochowany w kapitularzu w Rievaulx. Jego relikwie zostały przeniesione do kościoła i umieszczone za ołtarzem w 1191r.

Jego kult zapoczątkowany zaraz po jego śmierci, został zatwierdzony w 1476r. przez kapitułę generalną cystersów w Citeaux.

Opactwo w Rievaulx rozwiązał Henryk VIII w 1538r, obejmowało wówczas 72 budynki, a w pobliskim Laskill miało olbrzymi piec do wytopu żeliwa. Henryk nakazał ograbienie budynków ze wszystkiego, tak aby nie nadawały się do zamieszkania, a ziemię przyznał swojemu doradcy hrabiemu Rutland, potem trafiła do rodziny Duncombe.

Imponujące ruiny opactwa przypominają dawne czasy świetności i rozkwitu Kościoła.

Patron:
Chorych na nerki i cierpiących z powodu kamieni nerkowych.

Ikonografia:
Przedstawiany z księgą lub zwojem w ręku.

Cytaty:
Prawdziwa, doskonała i wieczna przyjaźń to taka, której nie zniszczy zazdrość, nie osłabi jej podejrzenie, nie zerwie pragnienie władzy. W obliczu wielkich prób nie ustąpi, pod uderzeniami się nie załamie, wobec udręk nieugięta, wobec wielu niesprawiedliwości niewzruszona.

Ten kto nie czci Matki, ten bez wątpienia odmawia czci i Synowi.

Jeżeli człowiek chce miłować samego siebie, nie powinien się hańbić żadną niedozwoloną przyjemnością cielesną. Aby zaś nie ulegać pożądliwości zmysłowej, należy zwrócić wszystkie uczucia ku słodyczy Ciała Pańskiego.

Dzieła:
"Speculum caritatis" - rozprawa ascetyczna "Zwierciadło miłości".
"De spirituali amicitia" - traktat o przyjaźni duchowej.
"De institutione inclusarum" - o pouczaniu pustelniczek
"De Iesu puero dudenmi"
"Dialogus de anima" - dialog o duszy
"Oratio pastoralis"
"Sermones de Tempore et de Sanctis"

Św. Teodozjusz z Kapadocji

2012-01-11T14:35:00.000+01:00

Święty opat i wyznawca (423-529).

Znany również pod imieniem: Teodozy Cenobiarcha.

Urodził się w 423r. w Mogariassos w Kapadocji w pobożnej rodzinie, wcześnie rozpoczął naukę. W młodości sprawował urząd lektora, dzięki czemu stał się biegły w znajomości Pisma Świętego. Przykład Abrahama zachęcił go do opuszczenia domu i pójścia za swoim powołaniem. Udał się do Syrii, gdzie spotkał św. Szymona Słupnika, ten zobaczył w nim człowieka pobożnego i zdolnego do pociągnięcia innych swoim przykładem. Zaprosił go na słup do wspólnej modlitwy, po czym udzielił mu rady i błogosławieństwa.

Z Antiochii skierował się do Ziemi Świętej i tam nawiedził miejsca związane z Chrystusem. Czas jakiś pozostawał tam pod opieką świątobliwego pustelnika Longinusa. Eremita polecił przyjąć mu zarząd kościoła poświęconego Najświętszej Maryi Pannie, ale Teodozjusz złożył ten urząd i osiadł jako pustelnik w jaskini położonej na Pustyni Judzkiej. W krótkim czasie zaczęli się gromadzić wokół niego uczniowie, którzy zajmowali położone obok siebie jaskinie. Teodozjusz zbudował w Cathismus, niedaleko Betlejem, klasztor dla nich. Z czasem przybywało ich tak wielu, że musiał wystawić oddzielne budynki dla każdej narodowości: Palestyńczyków, Greków, Syryjczyków, Ormian. Obok wybudowali szpital, przytułek dla starców i szpital dla chorych umysłowo. W 494r. patriarcha Jerozolimy Salustiusz mianował św. Teodozjusza generałem wszystkich zakonników w Palestynie, a pustelnika Sabę przełożonym wszystkich pustelników.

W tym okresie rozprzestrzeniała się herezja monofizytów i eutychianistów. Znaleźli oni poparcie u cesarza Anastazego, który był zwolennikiem Eutychiana. Cesarz złożył z urzędu biskupa Eliasza, a na patriarchę jerozolimskiego powołał mnicha Seweryna. Teodozjusz i Saba nie chcieli tego heretyka uznać za biskupa i poddać się jego władzy, więc cesarz zagroził im swoją niełaską, przedtem jeszcze chcąc pozyskać dla monofizytów klasztory palestyńskie, próbował przekupić Teodozjusza, ale ten się stanowczo temu sprzeciwił i złoto ofiarowane przez władcę rozdał biednym. Dziewięćdziesięcioletni starzec sam obchodził wszystkie klasztory, aby przestrzec przed herezją, zachęcić do wierności wierze i postanowieniom czterech soborów. Został za to skazany na wygnanie przez cesarza w 513r., ale po jego śmierci i wstąpieniu Justyniana na tron Teodozjusz powrócił do klasztoru. Dzięki niemu i opatowi Sabie Kościół w Jerozolimie przetrwał podczas walk z monofizytami.

Zmarł mając 105 lat, w 529r. w Cathismus. Jego ciało pochowano w grocie, w której żył jako pustelnik. Grób stał się miejscem pielgrzymek i był świadkiem wielu cudów.

Klasztor przetrwał do XV w. W 1900r. przejął go od beduinów prawosławny patriarcha Jerozolimy i osadził tam mnichów.

Życie św. Teodozjusza Cenobiarchy

Anonim, XVIII w.

Patron:
Archiwistów

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej jako pustelnik z żelaznymi obręczami na szyi i ramionach, z workiem pieniędzy u stóp.

Św. Piotr Orseolo

2012-01-10T01:29:00.000+01:00

Święty mnich i wyznawca (928-1027).

Znany również pod imieniem: Piotr Urseolus.

Urodził się w 928r. w Rivo Alto, w rodzinie zamożnej i poważanej szlachty.

Piotr I Orseolo, XXIII doża wenecki

Mając 18 lat ożenił się z Felicytą, z którą miał jednego syna. W wieku 20 lat został admirałem i dowódcą floty weneckiej, dowodził wielu kampaniom przeciw piratom, którzy grasowali po Morzu Adriatyckim. Wybrany dożą weneckim 12 sierpnia 976r. dzień po buncie, w którym zabito jego poprzednika Piotra Candiani IV i pożarze, który zniszczył znaczną część miasta. Okazał się znakomitym politykiem, jednym z najlepszych weneckich dożów. Ufundował liczne szpitale i ochronki, rozpoczął odbudowę kościoła św. Marka i Pałacu Dożów, pomagał wdowom, sierotom i pielgrzymom. Włożył dużo wysiłku i własnej fortuny w naprawę prawa i porządku w mieście oraz odbudowę zniszczeń.

Piotr Orseolo przed Romualdem z Camaldoli

Giovanni da Brescia, 1526

kościół pw. św. Michała w Murano

Przekonany, że spełnił to co do niego należało, nic nie mówiąc rodzinie, w nocy 1 września 978r. potajemnie opuścił Wenecję, aby udać się do benedyktyńskiego opactwa św. Michała w Cuixa w Pirenejach, na pograniczu francusko-hiszpańskim. Został mnichem. Jego żona potwierdziła, że po urodzeniu syna, żyli w czystości, a ona sama wiedziała o pragnieniach duchowych męża. Duchowy uczeń św. Romualda z Camaldoli, który poradził mu wybudowanie pustelni, w której Piotr spędził ponad dziesięć lat w odosobnieniu i na modlitwie.

Św. Piotr Orseolo

Marchiori Giovanni, XVIII w.
Kościół pw. św. Rocha w Wenecji

Zmarł 10 stycznia 987r. w klasztorze, a jego grób stał się miejscem pielgrzymek i wielu cudów.

Przeniesienie relikwii miało miejsce w 1027r. w obecności biskupa Elne , później przeniesiono je do kościoła parafialnego Prades w Wenecji. Jego kult został zaaprobowany przez papieża Klemensa XIII w 1731r.

Grób Piotra Orseolo w klasztorze św. Michała w Cuixa

Św. Julian z Antiochii

2012-01-09T09:00:00.000+01:00

Święty męczennik i wyznawca (zm. 305r.)

Urodził się w rodzinie rzymskiego namiestnika w Antiochii, w pobożnej i bogobojnej rodzinie. Gdy miał osiemnaście lat rodzice nalegali, aby się ożenił, ale Julian nie chciał się zgodzić, ponieważ ślubował dozgonną czystość. Jednakże nie chciał też martwić swoich rodziców. Po długich modlitwach postanowił posłuchać ich rad i pojął za żonę piękną i cnotliwą Bazylissę, która za namową Juliana również złożyła śluby czystości. Po śmierci rodziców Julian odziedziczył wielki majątek, który przeznaczył na cele dobroczynne.

W tym samym czasie, za panowania cesarza Dioklecjana, wybuchły srogie prześladowania chrześcijan. Wielu z nich znalazło schronienie w domu Juliana i Bazylissy. Gdy nastał nowy rządca prowincji Marcjan prześladowania przybrały na sile. Zakazał on między innymi kupna i sprzedaży, zanim transakcje te zostaną poświęcone bożkom, jakie nakazał wystawić. Bazylissa bała się, że kobiety, które przebywały pod jej opieką ulegną pokusie i modliła się gorąco, aby Bóg zabrał je do siebie, zanim urzędnicy cesarscy wejdą do ich domu. Wkrótce Bazylissa i niewiasty zmarły na febrę.

Chrystus ze św. Julianem, św. Bazylissą, św. Celsusem i św. Marcjanillą.

Pompeo Girolamo Batoni, 1736-38

Gdy Julian nie chciał wyrzec się wiary, Marcjan kazał go uwięzić, a dom spalić. W więzieniu dzięki Julianowi nawróciło się 20 żołnierzy rzymskich, a wśród nich Celsus i jego matka Marcjanilla. Pobożny mąż wycierpiał wiele poddawany rozmaitym torturom, w końcu został ścięty 9 stycznia 305r.

Relikwie św. Juliana i św. Bazylissy znajdują się w kryształowej trumnie w gotyckiej katedrze w piemonckim Chieri. Wystawiono tam również srebrny posąg św. Juliana jako rzymskiego żołnierza (pomimo tego, że nim nigdy nie był).

Św. Julian z Antiochii bywa mylony ze św. Julianem z Tarsu, również męczennikiem z czasów namiestnika Marcjana.

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej z Bazylissą. Jego atrybutem jest: palma.

Legenda:
W więzieniu Julian był często bity, w końcu doprowadzony do ostateczności, pewnego dnia wyrwał kij jednemu z oprawców i wybił mu oko. Powiedział, że jeśli kapłani pogańscy nie uleczą wybitego oka, on to zrobi w imię Boże. Marcjan przystał na to - poganie zaczęli się modlić do bożków, ale nie uleczyli rannego. Wtedy Julian uczynił przed zranionym okiem znak krzyża i uleczył je, dzięki temu wydarzeniu nawróciło się wielu rzymskich żołnierzy.

Chcąc chrześcijanom odebrać powagę i ich zastraszyć kazał Marcjan skutego grubymi łańcuchami Juliana wyprowadzić na plac publiczny i tam go bito okrutnie. Gdy to się działo przechodziły dzieci, a wśród nich syn Marcjana - Celsus. Ujrzał on wokół Juliana wielu mężczyzn ubranych na biało, niektórzy rozmawiali z nim, inni wkładali mu na głowę złotą koronę. Przejęty i wzruszony chłopiec podbiegł do Juliana i obejmując jego nogi, prosił aby go przyjął do swoich towarzyszy, ponieważ i on chce cierpieć i umrzeć dla Chrystusa. Marcjan kazał odciągnąć chłopca od Juliana, ale tym którzy próbowali wykonać jego rozkaz natychmiast usychały ręce. Rozwścieczony Marcjan kazał własnego syna wraz z Julianem wtrącić do więzienia. Tej samej nocy uwięziony kapłan ochrzcił Celsusa.

Marcjan miał zamiar wydać Juliana i jego towarzyszy na śmierć, zasiadł więc na miejscu publicznym do sądzenia. Akurat przenoszono na marach umarłego. Namiestnik kazał orszak zatrzymać, a Julianowi nakazał wskrzeszenie umarłego. Julian padł na kolana i wznosząc modlitwy, a umarły Atanazjusz wstał i zaczął wychwalać Jezusa. Marcjan rozgniewany kazał ich wszystkich wtrącić do więzienia.
Dzień później napełniono kotły wrzącą smołą i chciano wrzucić uwięzionych, ale oni weszli do kotłów dobrowolnie, nie czując bólu, a gdy ogień wygasł wyszli z kotłów cali i zdrowi.
Matka Celsusa bojąc się o syna uprosiła Marcjana o pozwolenie na odwiedzenie go w więzieniu. Próbowała namówić go do powrotu na pogaństwo, ale gdy zobaczyła jego żarliwość i stałość w wierze, sama się nawróciła. Fakt ten doprowadził Marcjana do szaleństwa. Juliana, Celsusa, Atanazjusza i swoją żonę kazał skrępować i po oblaniu olejem podpalić, ale ogień spalił tylko powrozy, nie czyniąc krzywdy więźniom. Kazał więc Julianowi i Celsusowi zedrzeć skórę z głów, Atanazjusza szarpać hakami, a później rzucono wszystkich na pożarcie dzikim zwierzętom, te jednak nie chciały ich ruszyć. W końcu kazał im głowy poobcinać dnia 9 stycznia 305r.

Marcjan nie uniknął kary, albowiem niebawem po śmierci męczenników został zjedzony żywcem przez robactwo.

Św. Szymon Słupnik St.

2012-01-05T09:15:00.000+01:00

Święty pustelnik i wyznawca (390-459).

Znany również jako: Symeon Stylita.

Urodził się w syryjskim Sisan (Sis, Sefan) na granicy z Cylicją, w rodzinie pasterza. Pod wpływem matki, św. Marty, rozwijał w sobie wiarę od najmłodszych lat, poddając się umartwieniom i postom. Zanim osiągnął 13 lat wstąpił do klasztoru Eusebona w Teleda, gdzie spędził dziesięć lat, ale musiał go opuścić ponieważ poddawał się zbyt ciężkim umartwieniom i postom.

Ikona z XVI w.

Muzeum Historyczne, Sanok

Znalazł domek na odludziu w miasteczku Telanissa. Wzorem Mojżesza i Eliasza chciał nałożyć na siebie czterdziestodniowy post, nie jedząc i nie pijąc. Prosił spowiednika Bassusa, aby go kazał zamurować na ten czas,ale spowiednik nie chciał się zgodzić, bo uważał, że to byłoby samobójstwo. Szymon obiecał, że zgromadzi w chatce zapas wody i chleba, a gdy zajdzie potrzeba to się posili. Wtedy spowiednik się zgodził z nim i kazał go zamurować. Gdy po czterdziestu dniach wszedł do domu, znalazł nietknięty chleb i wodę, a Szymona nieprzytomnego. Od tego czasu aż do śmierci pościł tak w każdy Wielki Post. Zmęczony gwarem wokół siebie znalazł w górach małą jaskinię i tam spędzał czas na poście i modlitwie, ale zaczęły go odwiedzać takie tłumy ludzi szukających jego modlitwy i rady, że wrótce musiał znaleźć nowy sposób na odosobnienie. Znalazł słup wśród ruin, wybudował małą platformę na jego szczycie mający ok. 4m wysokości, wznosił go stopniowo coraz wyżej - nawet do 15m nad ziemią. Na słupie spędził prawie 37 lat życia. Raz w tygodniu przyjmował Komunię Świętą. Również raz w tygodniu posilał się gotowaną soczewicą.

Św. Szymon Słupnik

rys. W.E.F. Britten, 1901

Okoliczni biskupi i opaci postanowili wystawić go na próbę. Wysłali do niego posłów z poleceniem, aby niezwłocznie zszedł ze słupa i udał się do klasztoru, aby tam zamieszkać na polecenie władz kościelnych. Usłyszawszy polecenie zaczął schodzić na dół, ale posłowie widząc jego pokorę wobec władz, uznali czystość jego zamiarów i pozwolili mu zostać na słupie.

Był bardzo poważany przez współczesnych, cesarz Teodozjusz i jego żona Eudokia bardzo szanowali Szymona i słuchali jego rad. Podobno korespondował ze św. Genowefą. Z kolumny pouczał przybyłych do niego pielgrzymów, broniąc wiary przed nestorianami. Dzięki niemu nawróciło się wiele tysięcy pogan, a cesarz Leon I wsparł sobór w Chalcedonie.

Pozostałości kolumny św. Szymona

Zmarł 2 września 459r., jego ciało niosło do Antiochii sześciu biskupów. Później uroczyście przeniesiono je do Konstantynopola. Czaszka św. Szymona jest przechowywana w klasztorze kamedułów w Arezzo. W miejscu gdzie stał słup wybudowano świątynię w latach 479-491, do której pielgrzymowano aż do XVII w., wtedy została zburzona przez Arabów.

Szymon Słupnik znalazł licznych naśladowców swego stylu życia w Syrii, Palestynie, Azji Mniejszej i Rosji. Wspomina o tym wiele źródeł historycznych, aż do XVIw. Na Zachodzie ten tryb życia się nie przyjął, oprócz jednego przypadku - zakonnika Wulfilaika w Trewirze, ok. 585r., ale z powodu surowego klimatu tamtejszy biskup nakazał mu powrót do klasztoru.

Ikonografia:
Przedstawiany na słupie, jego atrybutem jest bicz.

św. Grzegorz z Langres

2012-01-04T15:28:00.000+01:00

Święty biskup i wyznawca (zm. w 539r.)

Przez prawie czterdzieści lat był zarządcą burgundzkiego Autun. Był ojcem św. Tetryka i pradziadkiem św. Grzegorza z Tours, który w swoich pismach opisał postać Grzegorza z Langres.

Grzegorz po śmierci żony Armentaris całkowicie poświęcił się służbie Bogu jako kapłan. W wieku 57 lat został wybrany biskupem Langres i gorliwie, z wiarą wypełniał swe obowiązki. Post i modlitwa towarzyszyły mu do końca życia, był znany ze swojej pobożności. Mieszkał w Dijon i wiele godzin spędzał na modlitwie w kaplicy dijońskiej bazyliki.

Pewnej nocy, w czasie snu, objawił mu się św. Benigny z Dijon, męczennik z II w., nazywany apostołem Burgundii i zgromił św. Grzegorza za zaniedbanie jego kultu, polecając odnowić bazylikę mu poświęconą, zaniedbaną i popadającą w ruinę. Ten przywrócił dawny blask bazylice oraz wybudował kryptę, do której przeniesiono sarkofag św. Benignego.

Św. Grzegorz zmarł w 539r. w Langres, został pochowany w Dijon, w bazylice św. Benignego, tak jak tego sobie życzył. Epitafium dla niego napisał Wenancjusz Fortunat, autor "Pangue, lingua" i "Vexilla regis prodeunt". Utrwalił w nim pamięć o łagodności i troskliwości biskupa z Langres.

Św. Eugendus z Condat

2012-01-02T08:34:00.000+01:00

Święty opat i wyznawca (449 - 510).

Znany również pod imieniem: Augendus, Oyand, Oyan.

Urodził się w Izernore w 449 roku. Od dzieciństwa odznaczał się niezwykłą pobożnością, w wieku siedmiu lat został oddany do klasztoru na wychowanie i już na zawsze pozostał w jego murach. Był uczniem św. Romana i jego brata Lupicynusa. Przez pokorę nie chciał przyjąć godności opata (był czwartym opatem Condat z kolei). Po tym jak opactwo wybudowane z drewna strawił pożar, odbudował nowe, już z kamienia. Ułożył i udoskonalił regułę zakonną. Był znany z cudownych uzdrowień. Gdy poczuł, że zbliża się kres jego ziemskiego życia przyjął Sakramenty i zmarł po pięciu dniach.

Kilka lat po jego śmierci jego następca św. Viventiolus wzniósł kościół nad jego grobem, nawiedzany przez rzesze pielgrzymujących.

Lektura:

"Żywoty ojców jurajskich" Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, 1993.

Przekład z łaciny, autor anonim z VI w. Książka zawiera żywoty Romana, Lupicynusa i Eugendusa.

Św. Józef Maria Tomasi

2012-01-01T23:52:00.000+01:00

Święty kardynał i zakonnik (1647 - 1713).

Józef Maria urodził się w 1647 roku w Licate. Jego ojciec, książę Parmy i Lampedusy, dał mu gruntowne i chrześcijańskie wychowanie. Józef żywił szczególne nabożeństwo do św. Franciszka Ksawerego. Pochodził z bardzo religijnej rodziny, cztery siostry Józefa wstąpiły do benedyktynek, do konwentu ufundowanego przez ich ojca, matka została w nim tercjarką, ojciec zdecydował się postąpić tak samo, zostawiając cały majątek Józefowi. Lecz on sam mając piętnaście lat udał się do teatynów w Palermo.

Studiował filozofię w Mesynie, Ferrarze i Modenie, teologię w Rzymie i Parmie. Uczył się greki, etiopskiego, arabskiego, hebrajskiego, syryjskiego, chaldejskiego i łaciny.

Został wyświęcony w 1673r., a swoje trzy bożonarodzeniowe Msze odśpiewał w kościele św. Sylwestra (San Silvestro) w Rzymie, gdzie spędził następne trzydzieści lat swojego życia. Oddał się całkowicie modlitwie i nauce. Pod jego wpływem rabin uczący go hebrajskiego nawrócił się i przyjął katolicyzm.

Papież Klemens XI wybrał go sobie na spowiednika, uczynił konsultorem zakonu
i teologiem kilku kongregacji. Gdy w 1712r. został mianowany kardynałem, nie zmienił swojego dotychczasowego życia. Był nadzwyczaj pilny w głoszeniu słowa Bożego i nauczaniu katechizmu. Dążył też do zreformowania życia duchownego wg dawnych ustaw i z tego powodu musiał znosić wiele pomówień i oszczerstw. Codziennie przygotowywał się na śmierć. Bardzo często znajdował się w stanie modlitewnej ekstazy, zupełnie nie zwracając uwagi na to co się dzieje wokół niego.

W Boże Narodzenie 1712r. będąc już poważnie chorym wbrew namowom lekarza oprawił w swojej prywatnej kaplicy trzy Msze św. Zmarł mając 63 lata w swoim domu, koło kościoła św. Wawrzyńca w Rzymie.

Jego ciało w stanie nienaruszonym w 1971r. przeniesiono do bocznego ołtarza w kościele teatynów San Andrea della Valle w Rzymie, a wcześniej znajdowało się w bazylice tytularnej czyli San Martno ai Monti , w ołtarzu bocznym. Obecnie znajduje się tam rzeźba przedstawiająca ciało kardynała.

Józef Maria Tomasi napisał wiele dzieł z zakresu teologii, dogmatyki i liturgii.

Beatyfikowany przez papieża Piusa VII 29 września 1803r., kanonizowany
12 października 1986r. przez papieża Jana Pawła II.

Patron:
Liturgii

Ikonografia:
Przedstawiany jako kardynał.
Jego atrybutem jest: krzyż, księga, wizerunek Matki Bożej.
.

Św. Finian z Clonard

2011-12-12T08:36:00.001+01:00

Święty mnich i wyznawca (ok. 470-549).

Znany również jako:Finden, Fionan, Nauczyciel Świętych.

Przyszły święty urodził się około roku 470w irlandzkim Myshall w rodzinie szlachcica Ruidragha i jego żony Telach zLeinster. Jego wychowaniem i nauką zajął się biskup Fortchernn, który rozbudziłw chłopcu żarliwą wiarę i głód wiedzy.

Kościół pw. św. Finiana w Saint Finian of Clonard

Naturalnej wielkości figura została wyrzeźbiona w Italii ok. 1940r.

Jako młodzieniec Finian wyruszył w podróż doTours, gdzie w klasztorze św. Marcina poznał życie zakonne. Kolejne lataspędził w Llancarfan, gdzie jego duchowym kierownikiem został św. Kadok(Cadoc). Po powrocie w rodzinne strony pielgrzymował z miejsca na miejsce igłosił Ewangelię.

Skellig Michael

Klasztor położony jest na samym szczycie wyspy

Pierwszym założonym przez św. Finiana klasztorem było SkelligMichael, następnie Aghowle i w końcu, około roku 520, założył klasztor Clonard nad rzeką Boyne,w którym został pierwszym opatem. Sława jego świętości i mądrości szybko sięrozprzestrzeniała i wkrótce wielu chętnych do poświęcenia się służbie Panu Boguprzybyło do klasztoru. Opat Finian był duchowym nauczycielem wielu irlandzkichświętych, spośród których należałoby wymienić św. Kolumbana z Iony, św.Kolumbana z Terryglass, św. Kierana z Clonmacnoise, św. Brendana Żeglarza, św. Nenniuszai św. Ruadhana z Lorrha. Po radę i duchową naukę przybywali do Clonard równieżi możni panowie oraz biskupi.

Ruiny klasztoru w Clonard

ryc. Austin Cooper, 1794r.

Święty nawiązał również stosunki z Kościołemangielskim.

Zmarł w 549 roku w czasie epidemii dżumy, został pochowany wklasztorze w Clonard. Klasztor, a co za tym idzie i relikwie zostały zniszczonew czasie duńskich najazdów w IX wieku.

Głównym źródłem wiedzy o życiu św.Finiana jest Codex Salmanticensis, średniowieczny irlandzki manuskrypt, który zawiera obszerne żywoty świętych. Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Królewskiej w Brukseli.

Św. Finian i jego uczniowie

Kościół pw. św. Finiana w Saint Finian of Clonard

witraż z 1954r.

Patron:

Biskupstwa Meath.

Ikonografia:

Przedstawianyw habicie, często w czasie nauczania. Jego atrybutem jest: budynek kościoła,ptaki wokół głowy.

Św. Damazy I

2011-12-11T11:30:00.000+01:00

Święty papież i wyznawca (zm. 384).

Następca św. Liberiusza, został wybrany papieżem w 366 roku.
Byłtrzydziestym siódmym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Urodził sięokoło roku 305 w pobliżu miasta Aegitania (Idnaha-a-Velha) w rzymskiejprowincji Luzytania, w pobożnej rodzinie Antoniusza i Laurencji. Dzieciństwo i młodośćspędził w Rzymie.

Kościół pw. św. Wawrzyńca (San Lorenzo in Damaso) w Rzymie

ryc. Giuseppe Vasi, XVIIIw.

Żywił szczególną cześć do św. Wawrzyńca – własny domprzeznaczył na kościół pod jego wezwaniem (San Lorenzo In Damaso), a także służyłjako diakon w rzymskiej bazylice pw. św. Wawrzyńca za Murami (San Lorenzo fuorile Mura).

Po śmierci papieża św. Liberiusza został wybrany jego następcą w październiku366 roku. Przeciwko niemu wystąpił diakon Ursycyn, popierany przez pewną częśćkleru i ludu rzymskiego, co doprowadziło do schizmy, której kres położyładopiero interwencja cesarza Walentyniana I. Jako papież zwalczał panoszące sięwówczas herezje – apolinaryzmem, lucyferianizmem, prycylianizmem i arianizmem.

Św. Damazy i św. Hieronim

Powołałśw. Hieronima na swojego sekretarza, zlecając mu przetłumaczenie Pisma św.(znane jako Wulgata). Przewodził synodowi w Rzymie w 382roku, na którym ustalono kanon ksiąg Pisma św.

Św. Damazy szczególnie dbał o rozwój kultumęczenników.

Zmarł 11 grudnia 384 roku, pochowano go w kościele pw. św.Wawrzyńca (San Lorenzo in Damaso). Dnia 1 września 1577 roku Aleksanderkardynał Farnese odnalazł papieskie miejsce pochówku i nakazał zbadanierelikwii. Czaszka św. Damazego przechowywana jest w Bazylice pw. św. Piotra wRzymie, a relikwie ramienia w kościele pw. św. Tomasza w Parione.

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Karol Maderno, ok. 1612

Cennyrelikwiarz - popiersie z 1595 roku, dar papieża Klemensa VIII dla Bazyliki św.Piotra, został przetopiony w lipcu 1796 roku po zarekwirowaniu go jakokontrybucji nałożonej na Stolicę Świętą przez Napoleona Bonaparte.

Ikonografia:

Przedstawiany w stroju papieskim.
Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, kościół,księga.

Patron:
Archeologów.

Św. Melchiades

2011-12-10T08:00:00.000+01:00

Święty papież i wyznawca (zm. 314).

Znany również jako:Milcjades.

Następca św. Euzebiusza, został wybrany papieżem w 311 roku.

Byłtrzydziestym drugim papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Św. Melchiadespochodził z Afryki, został wybrany papieżem 2 czerwca 311 roku. Jego pontyfikatprzypadł na czas w którym cesarz Konstantyn wydał edykt tolerancyjny dlachrześcijan. W tym też okresie Lateran stał się siedzibą papieską.

Brał udziałw synodzie laterańskim w 313 roku, na którym potępiono donatystów.

Zmarł wRzymie 10 stycznia 314 roku, został pochowany w cemetarium św. Kaliksta. Tradycja głosi, że relikwie znajdują się w bazylice św. Sylwestra (SanSilvestro In Capitu).

Po reformie kalendarza w 1969 roku wspomnienie świętegoMelchiadesa straciło rangę obligatoryjnego, zostało przeniesione na 10 styczniai zmieniono pisownię imienia na Milcjades.

Ikonografia:

Przedstawiany w stroju papieskim.

Jego atrybutem jest: mitra, paliusz.

Św. Jan Roberts

2011-12-09T07:57:00.000+01:00

Święty kapłan i męczennik (1575/76-1610).

Jan Roberts urodził się na przełomie roku 1575 i 1576 roku w północno walijskimTrawsfynydd, w rodzinie Jana i Anny, którzy byli katolikami i ochrzcili syna w parafialnym kościele pw. św.Materiany. Ale po 1581 roku, gdy królowa Elżbieta I opublikowała Akt o utrzymaniu wposłuszeństwie poddanych Jej Królewskiej Mości, nakładający wysokiegrzywny i kary więzienia za uczestniczenie we Mszy św., wprowadzając jednocześnie obowiązekuczestnictwa w nabożeństwach anglikańskich, rodzice św. Jana Robertsa obawiając się surowych kar, podporządkowali się nowej ustawie.

Kościół pw. św. Materiany w Trawsfynydd, Walia

Młody Jan w lutym 1595 rozpocząłnaukę w Kolegium św. Jana w Oksfordzie, po dwóch latach przeniósł się na prawow londyńskim Inns of Court. W 1598 roku wyruszył w podróż na kontynent, gdzie wParyżu pod wpływem przyjaciela nawrócił się na katolicyzm i złożył katolickie wyznanie wiary. Za radą ks. Jana Cecilazdecydował się na naukę w Kolegium Angielskim w Douai, a w październiku 1598roku został przyjęty do kolegium w hiszpańskim Valladolid. Opuścił je już w rokunastępnym, ponieważ postanowił wstąpić do benedyktynów, których opactwo znajdowałosię w tym samym mieście, w którym studiował. Przełożeni wysłali go do nowicjatudo klasztoru św. Marcina (San Martin Pinacio) w Santiago de Compostela.

Klasztor św. Marcina w Santiago de Compostela

Przedkońcem roku 1600 złożył śluby zakonne, a po ukończeniu studiów otrzymałświęcenia kapłańskie. Dwa lata później wysłano go wraz z innymi duchownymi doAnglii, do której dotarli w kwietniu 1603 roku. Księdza Jana wkrótce poprzybyciu aresztowano i już w maju tego samego roku skazano na wygnanie. Nakrótko powrócił do Douai, żeby stamtąd znowu wyruszyć do Anglii, chcąc pomagaćofiarom epidemii czarnej ospy, jaka wybuchła w Londynie. Gdy w 1604 roku, wrazz kilkoma postulantami (w tym z bł. Wilhelmem Scottem), wsiadał w londyńskimporcie na statek do Hiszpanii, został ponownie aresztowany. Nie wiedząc, żejest katolickim księdzem, sędzia skazał go na banicję. Nie ustając w chęcikrzewienia wiary w protestanckiej Anglii praktycznie zaraz do niej powrócił. Wlistopadzie 1605 roku sędzia Grange szukający Tomasza Percy’ego, uczestnikasłynnego Spisku Prochowego (nieudanego zamachu na życie króla Jakuba I Stuarta,„zorganizowanego” przez Guya Fawkesa i który na kolejne dwa wieki pogorszył dolękatolików w Anglii), pojmał ks. Robertsa i mimo, że został oczyszczony zzarzutów o udział w spisku, został uwięziony w westminsterskim Gatehouse. Spędził tam siedem miesięcy, po czym ponownie skazany na wygnanie opuściłAnglię.

Przez następne półtora roku przebywał w Douai, gdzie dla angielskichbenedyktynów założył przeorat pw. św. Grzegorza Wielkiego. Już w październiku1607 roku pomimo grożącego mu niebezpieczeństwa (zaledwie dwa latawcześniej proklamowano Akt ku zapobieżeniu i umknięciu niebezpieczeństw mogących płynąć od papistowskichrekuzantów oraz rozpoczęcia kolejnych prześladowań w ramach tzw. penal laws) ks.Jan Roberts znowu wylądował na angielskim brzegu. Dwa miesiące późniejaresztowano go i umieszczono w więzieniu Gatehouse, skąd po kilku miesiącachudało mu się uciec. Przez rok ukrywał się w Londynie (wg penal laws katolicynie mogli przebywać w obrębie 10 mil od stolicy) aż do momentu, gdy w maju1609 roku został pojmany i osadzony w więzieniu Newgate. Za zdradę stanu (czyli,wg Statutów o Supremacji i Jedności, uznawanie autorytetu papieża jako głowy Kościoła,zamiast króla angielskiego) groziła mu kara śmierci, ale po interwencjifrancuskiego ambasadora, Antoniego de la Broderie, sędzia zmienił ją nawygnanie. Po odwiedzeniu klasztorów w Hiszpanii i Francji, w przeciąguniecałego roku, ksiądz Jan znowu wyruszył do Anglii.

Dnia 2 grudnia 1610 rokupodczas odprawiania Mszy św. pojmano go i w szatach liturgicznych zabrano doNewgate. Trzy dni później w procesie skazano niestrudzonego duchownego na karę śmierciprzez powieszenie i poćwiartowanie za zdradę stanu. Wyrok wykonano w Tyburn, 10grudnia 1610 roku, księdza najpierw zaciągnięto na miejsce kaźni na drewnianejramie, potem powieszono tak, żeby się od razu nie udusił i wypruto mu wnętrzności,które spalono. W końcu umęczonego ścięto, a ciało poćwiartowano. Zakonnicyodszukali zbezczeszczone fragmenty ciała i zabrali do Douai. Większość relikwiizostała zniszczona w czasie rewolucji francuskiej, benedyktynom udało sięuratować 2 palce, które znajdują się w opactwie w Downside i Erdington.

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Męczennika beatyfikował papież Leon XIII dnia 4 grudnia 1886 roku, akanonizował papież Paweł VI 25 października w grupie Czterdziestu MęczennikówAnglii i Walii (vide: św. Małgorzata Cliterhow, św. Augustyn Webster, św. Henryk Walpole, św. Ryszard Reynolds, św. Kutbert Mayne i św. Jan Plessington).

Opactwo św. Grzegorza Wielkiego w Downside, Somerset

Varia:

Przeorat św. Grzegorza Wielkiego był pierwszym domemzakonnym angielskich benedyktynów, który stał się zarzewiem odnowy monastycyzmuw Anglii po reformacji. Zakonnicy, którym udało się ocalić życie i dotrzeć do Anglii po wybuchu rewolucjifrancuskiej założyli nowy klasztor w Downside.

Św. Eutychian

2011-12-08T07:42:00.001+01:00

Święty papież i wyznawca (zm. 283r.)

Znany również jako: Eutychianus.

Następca papieża św. Feliksa I, wybrany został w 275 roku.
Był dwudziestym siódmym papieżem (wg listy kard. Mercati w 1942).

Urodził się w Lunie (Lunae) w Toskanii. Swój pontyfikat rozpoczął 4 stycznia 275 roku. Niewiele wiadomo o tym papieżu, poza tym, że miał wprowadzić zwyczaj poświęcania plonów. Miał pochować własnymi rękami ponad 300 męczenników, a także nakazać aby byli chowani w czerwonych dalmatykach.

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie, zwieńczenie portyku

Karol Maderno, ok. 1612r.

Św. Eutychian zmarł 7 grudnia 283 roku, pochowano go w cemetarium św. Kaliksta. Był to ostatni pochówek w tych katakumbach (z braku miejsc). W 1659 roku papież Inocenty IX ofiarował jego relikwie Filipowi kardynałowi Casoni, a ten nakazał po swojej śmierci umieszczenie relikwii w Sarzano, leżącym na terenie skąd miał pochodzić święty papież.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim.
Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, pastorał, księga.

Św. Saturnin z Kartaginy

2011-11-29T11:59:00.001+01:00

Święty męczennik (zm. 304r.)

Znany również jako: Saturnin Starszy.

Sarkofag z relikwiami św. Saturnina

Bazylika pw. św. Saturnina w Rzymie

Pochodził z Kartaginy, wcześnie przyjął wiarę katolicką i został ochrzczony. Przeniósł się do Rzymu i tam pomagał prześladowanym chrześcijanom. Sam też wkrótce został pojmany, a gdy nie chciał wyrzec się wiary, razem z diakonem św. Syzyniuszem został skazany na śmierć. Przed wykonaniem kary poddano ich wymyślnym torturom, mającym złamać ich ducha, ale dzięki modlitwie przetrzymali biczowanie, rwanie ciała i przypalanie ogniem. Gdy oprawcy stwierdzili, że męki jakim poddano świętych mężów, nie przyniosły spodziewanych efektów, ścięli im głowy.

Pochowano go przy drodze Salaryjskiej (Via Salaria), a nad jego grobem z czasem wybudowano bazylikę, ostatni raz odbudowaną na początku XX wieku.

Bazylika pw. św. Saturnina w Rzymie

Świadectwa jego męczeńskiej śmierci są liczne i niewątpliwe, począwszy od marmurowych kalendarzy, a skończywszy na sakramentarzach.

Dnia 29 listopada przypada również wspomnienie św. Saturnina z Tuluzy, biskupa i męczennika, jednego z siedmiu Apostołów Galii.

Św. Saturnin z Tuluzy

2011-11-29T10:28:00.001+01:00

Święty biskup i męczennik (zm. ok. 257r.)

Znany również jako: Sernin, Apostoł Galii.

Męczeństwo św. Saturnina

"Legenda aurea", Macon, XVw.

Urodził się w greckim Patras, w arystokratycznej rodzinie rzymskiej. Papież św. Fabian wysłał św. Saturnina wraz z sześcioma innymi kapłanami (nazwano ich później siedmioma Apostołami Galii) z misją ewangelizacyjną do Galii. Razem ze św. Saturninem wyruszyli św. Gacjan, św. Trofim, św. Paweł, św. Austromoniusz, św. Dionizy i św. Marcjal.

Męczeństwo i pochówek św. Saturnina

"Legenda aurea", il. Jakub z Besancon, XVw.

Męczeństwo św. Saturnina

"Legenda aurea", il. Ryszard z Montbaston, XIVw.

Został pierwszym biskupem Tuluzy (łac. Tolosa) i wkrótce tamtejsza gmina chrześcijańska zaczęła się rozwijać, przyjmując wszystkich nowo ochrzczonych. Działalność biskupa rozwścieczyła kapłanów pogańskich, którzy pojmali świętego, skrępowali go i przywiązali do wołu, który rozszarpał go na kawałki. Dwie pobożne niewiasty zebrały starannie szczątki biskupa i pochowały nocą w głębokim rowie. Następca św.Saturnina, biskup Hilary, sprawił mu godny pochówek, a nad jego grobem postawiono drewnianą kapliczkę. W 1080 roku w tym miejscu wzniesiono kościół, a ciało świętego złożono w konfesji w nawie głównej. W średniowieczu był to jeden z najważniejszych ośrodków pielgrzymkowych.

Bazylika pw. św. Saturnina w Tuluzie

rycina Piotra Józefa Walkerta z "La Vieux Toulose disparu", XVIIIw.

...i XXI wiek.

W dniu 29 listopada przypada również wspomnienie św. Saturnina z Kartaginy, zamęczonego wraz ze św. Sysyniuszem w 304 roku.

Relikwiarz św. Saturnina

Bazylika pw. św. Saturnina w Tuluzie

Patron:
Sardynii, Nawarry, Tuluzy, Cagliari. Wzywany przeciw zawrotom i bólom głowy, pladze mrówek, w obronie przed dżumą i ospą oraz strachem przed śmiercią. Wierni zwracali się również do św. Saturnina z prośbą o dobrą śmierć.

Ikonografia:
Przedstawiany w szatach biskupich, często w chwili męczeńskiej śmierci. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, krzyż, byk, palma.

Męczeństwo św. Saturnina

Kościół pw. św. Aniana w Chartres

Lektura:
bł. Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Saturnina"

Św. Grzegorz III

2011-11-28T08:02:00.001+01:00

Święty papież i wyznawca (ok. 690-741).

Następca papieża św. Grzegorza II, wybrany papieżem w 731 roku.
Był dziewięćdziesiątym papieżem (wg listy kardynała Mercati z 1942).

Urodził się ok. 690 roku w Syrii, wcześnie wstąpił do benedyktynów. Rzymianie wybrali go na papieża przez aklamację, ale z objęciem stolicy Piotrowej musiał poczekać ponad miesiąc, ponieważ egzarcha Rawenny, Paweł, nie zaaprobował tego wyboru. Konsekracja papieska miała miejsce 18 marca 731 roku.

Idąc w ślady swojego poprzednika z całą stanowczością występował przeciwko ikonoklastom (obrazoburcom). Zwołał w732 roku synod w Rzymie na którym potępiono obrazoburców.

Na jego sercu szczególnie leżała ewangelizacja Europy północnej, dokąd z misją wysłał św. Bonifacego oraz św. Wilibalda. Wysłał również paliusze Egbertowi z Yorku i Tatwinowi z Canterbury. Dbał o rozwój Rzymu, odnowił wiele kościołów, mocno również wspierał rozbudowę klasztorów.

Św. Grzegorz III wysyła św. Willibalda na misje

gobelin, 1745r.

Św. Grzegorz zmarł 28 listopada 741 roku, został pochowany w kaplicy w Bazylice pw. św. Piotra. Pierwszy raz wymieniony w Martyrologium biskupa Adonisa z Vienne z IX wieku, w Martyrologium Rzymskim dzień jego wspomnienia zapisano na 28 listopada, usunięty stamtąd po reformie kalendarza z 1963 roku. Niektóre martyrologia wspominają go pod datą 10 grudnia.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, krzyż.

Św. Hugo z Lincoln

2011-11-17T11:12:00.000+01:00

Święty biskup i mnich (1135-1200).

Znany również jako: Hugon, Hugo z Avalon, Hugo z Burgundii.

Fragment z ołtarza Kartuzji św. Honoriusza, ok. 1490-1500

Art Institute of Chicago w Chicago

Urodził się w 1135 roku na zamku Avalon w Burgundii, jako syn Wilhelma i Anny, którzy byli znani ze swej pobożności i miłosierdzia. Jego matka zmarła, gdy Hugon miał osiem lat, wychowaniem i kształceniem chłopca zajęli się augustianie w klasztorze Villard-Benoit, do którego wstąpił jego ojciec. Mnichem został w wieku 15 lat, niższe święcenia kapłańskie otrzymał cztery lata później. Wkrótce został przeorem w klasztorze Saint-Maxim.

Francesco Zurbaran, 1637-39

Museo de Cadiz w Kadyksie, Andaluzja

Podczas odwiedzin w kartuzji Grand Chartreuse w 1160 roku, Hugon postanowił wstąpić do tego zakonu. Po święceniach kapłańskich, w 1173 roku został mianowany prokuratorem. Stał się niebawem znany ze swej miłości dla ubogich i potrzebujących.

W 1175 roku król angielski Henryk II zaprosił św. Hugona do założenia klasztoru w Witham w hrabstwie Somerset. Była to część królewskiej pokuty za zamordowanie św. Tomasza Becketa.

Katedra NMP w Lincoln, Lincolnshire

Dnia 21 września 1186 roku św. Hugon został konsekrowany w Westminsterze na biskupa Lincoln, największej stolicy biskupiej w Anglii, która przez ponad dekadę pozostawała bez pasterza. Szybko przywrócił duchową dyscyplinę w diecezji, rządząc nią mądrze i sprawiedliwie. Odbudował zniszczoną przez pożar katedrę i założył przy niej słynną szkołę teologiczną.

Obdarzony darem uzdrawiania, służył trędowatym, karmił chorych, opiekował się biednymi i sierotami.

Kościół pw. św. Swithuna w Leadenham, Lincolnshire

Gdy w 1197 roku król Ryszard zażądał od biskupów pieniędzy na dofinansowanie wojny z francuskim królem Filipem Augustem, św. Hugon odmówił twierdząc, że klasztory są własnością Boga, a nie korony angielskiej. Król próbował przejąć majątek biskupstwa, ale obawa ekskomuniki powstrzymała tę zapędy.

W 1199 roku św. Hugon udał się z misją dyplomatyczną do króla Francji, wracając z niej w bardzo złym stanie zdrowia. Kilka miesięcy później, gdy brał udział w Radzie Narodowej w Londynie, zmarł 16 listopada 1200 roku. Był otoczony tak wielką czcią już za swego życia, że na jego pogrzebie pojawiły się tłumy wiernych, a jego trumnę nieśli królowie Anglii i Szkocji oraz trzech arcybiskupów. Wielu chorych idących w kondukcie zostało cudownie uzdrowionych. Św. Hugon został pochowany w katedrze w Lincoln. Został kanonizowany 18 lutego 1220 roku przez papieża Honoriusza III, jako pierwszy kartuski święty.

Great Ryburgh, Norfolk

W 1280 roku postanowiono przenieść doczesne szczątki św. Hugona na bardzie godne miejsce. Gdy otwarto trumnę, znaleziono w niej nienaruszone ciało biskupa,a w momencie gdy arcybiskup położył rękę na czole Świętego, głowa odpadła od reszty ciała i zaczęła się z niej wydobywać manna. Po tym cudzie głowę złożono w skrzyni ze złota i srebra, ozdobionej drogocennymi kamieniami. W 1364 roku na Anglię napadli rozbójnicy, zniszczyli groby, sprofanowali relikwie i okradli świątynie. Wtedy też została skradziona skrzynia z relikwią głowy św. Hugona. Według legendy koło skrzyni usiadł kruk i siedział przy niej tak długo, dopóki nie powróciła do katedry.

Kościół opactwa pw. św. Albana w St. Albans, Hertfordshire

Relikwie św. Hugona zniszczono w 1540 roku na rozkaz króla Henryka VIII.

Pierwszy żywot Świętego napisał jego spowiednik i współpracownik, benedyktyn Adam Eynshnam.

Kościół pw. NMP w Oxfordzie, ołtarz

Patron:
Lincoln, chorych, szewców.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup lub mnich kartuski. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, łabędź (symbol doskonałości i czystości), katedra, kielich z Dzieciątkiem Jezus.

Kartuzja św. Hugona w Parkminster, West Sussex

Varia:
Do czasów reformacji św. Hugon, oprócz św. Tomasza Becketa, był najbardziej znanym angielskim świętym.

W Anglii przed reformacją było 12 kartuzji, zakon rozwiązano, klasztory zburzono, a dużą część zakonników zamordowano. Dopiero w 1873 roku po usilnych zabiegach katolickiej hierarchii powstała Kartuzja św. Hugona w Parkminster. W 1883 roku w kartuzji mieszkało 30 mnichów, w 1928 - 70, a w 1984 - 22. Neogotycki klasztor jest jednym z największych na świecie.
.

Św. Liwin z Gandawy

2011-11-12T11:30:00.000+01:00

Święty biskup i męczennik (ok. 580-657).

Znany również jako: Liwinus, Lebwin, Liwia, Apostoł Flandrii i Brabancji.

Męczeństwo św. Liwina

Peter Pauwel Rubens, 1633r.

Musee Royaux des Beaux-Artes w Brukseli

Urodził się około roku 580 jako syn szkockiego arystokraty i irlandzkiej księżniczki. Nauki pobierał w Irlandii i Anglii, święcenia otrzymał z rąk św. Augustyna z Canterbury. Wraz z trzema towarzyszami został wysłany już jako biskup z misją ewangelizowania Flandrii i Brabancji. Przed rozpoczęciem misji przez trzydzieści dni modlił się na grobie św. Bawo (Bawona), polecając Bogu siebie i swoje prace na Jego cześć przedsięwzięte. Był znakomitym kaznodzieją. Pochwycony przez pogan w pobliżu brabanckiej Alosty (Aalst), poddany torturom podczas których wyrwano mu język, po czym ścięto mu głowę w dniu 12 listopada 657 roku.

Kaplica pw. św. Liwina w Hautem-Saint-Lievin

Św. Liwin został pochowany w Hautem (Hauthem) pod Gandawą.

Relikwie w 1006 roku przeniesiono do klasztoru pw. św. Piotra w Gandawie, niestety zostały zniszczone przez protestantów w 1578 roku. W Utrechcie jego wspomnienie jest obchodzone 25 czerwca, w dzień przeniesienia relikwii.

Bywa mylony ze św. Lebuinem z Deventer, którego wspomnienie przypada również 12 listopada.

Patron:
Flandrii, Aalst, umierających.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa.
Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, palma, szczypce.
.

Św. Baudolin z Alessandri

2011-11-10T10:11:00.000+01:00

Święty eremita i wyznawca (ur. ok. 700 - zm. ok. 740).

Znany również jako: Baudolino.

Przyszły święty urodził się w rodzinie szlacheckiej. Po śmierci rodziców cały odziedziczony majątek rozdał ubogim, a sam osiedlił się jako pustelnik nad brzegiem rzeki Tanaro. Mieszkał w prostym szałasie, dni upływały mu na modlitwie i umartwieniach. Ludność okoliczna zasięgała u pobożnego mędrca rady, który wkrótce zasłynął darem proroctwa.

Zmarł ok. roku 740, został pochowany w Forum Fulvii (późniejsze Villa del Foro). Gdy w 1168 roku rozrastająca się Alessandria wchłonęła w swoje granice miasteczko, doczesne szczątki świętobliwego pustelnika przeniesiono do kościoła zakonu humiliatów (zgromadzenie działające na przestrzeni XII-XVI wieku). W 1174 roku, jak głosi legenda, św. Baudolino ukazał się na murach Alessandri, zmuszając oblegające miasto rycerstwo niemieckie do odwrotu. W 1803 roku ponownie przeniesione relikwie i złożono je w kościele pw. św. Aleksandra. Siedem lat później trafiły do kaplicy św. Baudolina w alessandryjskiej katedrze.

Katedra w Alessandri, Piemont

Po raz pierwszy żywot św. Baudolina spisał benedyktyński mnich Piotr Diakon w Historia Longobardorum, czterdzieści lat po śmierci eremity.

Ikonografia:
Przedstawiany jako pustelnik w otoczeniu dzikich zwierząt.

Św. Ursyn z Bourges

2011-11-09T08:55:00.000+01:00

Święty biskup i wyznawca (zm. IIIw.)

Katedra pw. św. Szczepana w Bourges, Region Centralny

Był pierwszym biskupem Bourges, w mieście tym głosił Ewangelię i nawrócił wielu pogan, między innymi senator Leokadiusz ze swym synem. Wzniósł kościół do którego sprowadził relikwie św. Szczepana, pierwszego męczennika.

Z kolei wg św. Grzegorza z Tours był on przyjacielem i uczniem Apostoła Filipa (niektóre starsze źródła utożsamiały św. Ursyna z Natanaelem), który był przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana. Do Galii miał go wysłać św. Piotr.

Katedra pw. św. Szczepana w Bourges

Płd. portal przedstawiający sceny z życia św. Ursyna

fot. Bracia Bisson, 1854r.

W 565 roku za biskupa Probiana (Probianusa) odkryto miejsce pochówku św. Ursyna i przeniesiono jego doczesne szczątki do kościoła pw. św. Symforiana, który później nosił wezwanie świętego biskupa. W 1055 roku biskup Lisieux Hugon poprosił o część relikwii, mając nadzieję iż za wstawiennictwem św. Ursyna uda się pokonać epidemię ospy, jaka panowała w tym mieście, dziesiątkując ludność. I tak też się stało, a wydarzenie to przyczyniło się znacząco do wzrostu kultu świętego na terenie Normandii. Autentyczność relikwii potwierdzono badaniami z 1389 roku, ponowne badania kanoniczne miały miejsce w XVI i XVII wieku. Od XIV wieku relikwie św. Ursyna znajdują się również w Chausse-Saint-Victor.

Villers-sur-Role, Normandia

Źródło św. Ursyna

W Villers-sur-Role znajduje się źródło św. Ursyna z wodą o cudownych właściwościach, która miała leczyć z chorób skóry.

Katedra pw. św. Szczepana w Bourges

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, pastorał.

Patron:
Archidiecezji i miasta Bourges.
.

Św. Bertylla z Chelles

2011-11-05T19:27:00.000+01:00

Święta dziewica i ksieni (zm. 692).

Znana również jako: Bertilla.

Urodziła się w VII wieku, w jednej z najznamienitszych chrześcijańskich rodzin w pobliżu Soissons. Dorastająca panna pragnęła porzucić marności światowe i poświęcić swe życie Panu Bogu. Jej pobożni rodzice poradzili się najpierw św. Audoena (Owena) z Rouen, widząc w tym wolę Bożą wyrazili zgodę na jej wstąpienie do benedyktyńskiego opactwa w Jouarre.

Zajmowała się chorymi, znana ze swego miłosierdzia i sprawiedliwości, pokory, prostoty i roztropności. Te cnoty sprawiły, że została wybrana przeoryszą.

Klasztor w Chelles, dormitorium w XIIIw.

"Słownik architektury francuskiej VI-XVI wiek" E.Duillaumot, 1856r.

Gdy królowa Francji, św. Batylda, postanowiła wybudować klasztor w Chelles i tam spędzić w odosobnieniu resztę swojego życia, poprosiła przełożoną opactwa w Jouarre o mianowanie przełożonej i kilku pobożnych mniszek, aby mogła rozpocząć nową fundację. Przełożona wybrała św. Bertyllę, która razem z królową
i mniszkami otrzymała specjalne błogosławieństwo arcybiskupa Lyonu.

Św. Bertylla zmarła 5 listopada 692 roku, została pochowana obok św. Batyldy w przyklasztornym kościele.

Ikonografia:
Przedstawiana jako mniszka lub ksieni.
Jej atrybutem jest: pastorał, krzyż, księga, klasztor.

Varia:
W klasztorze w Chelles welon przyjęły m.in. św. Hilda z Whitby i św. Hildelida z Barking.

Klasztor w Chelles został rozwiązany w 1790 roku, sześć lat później sprzedany i doszczętnie zniszczony.
.

Św. Sylwia z Rzymu

2011-11-03T14:10:00.000+01:00

Święta wyznawczyni (ok.520-592).

Anonim, malarz włoski, XVw..

Urodziła się w Rzymie (niektóre źródła podają jako miejsce jej narodzin Sycylię) około roku 520, jej siostrami były św. Tarsylla (24 grudnia) i św. Emiliany (30 czerwca).

W 538 roku została żoną senatora Gordiana Anicjusza. Oboje bardzo pobożni i bogobojni stanowili wzór małżeństwa chrześcijańskiego. Mieli dwóch synów, jednym z nich był papież św. Grzegorz Wielki.

Po śmierci męża, w 573 roku, żyła w domku niedaleko kościoła pw. św. Saby na Wzgórzach Awentyńskich, gdzie poświęcała się modlitwie, postom i umartwieniom. W 575 roku na miejscu domu św. Sylwii i Gordiana św. Grzegorz wzniósł kościół (San Gregorio Magno al Celio).

Kościół pw. św. Grzegorza w Rzymie

Św. Sylwia zmarła w 592 roku.

Jej syn, św.Grzegorz Wielki, polecił zawiesić wizerunki rodziców w kościele pw. św. Andrzeja. Papież wielokrotnie wspominał w swoich pismach matkę, którą darzył wielkim szacunkiem.

W XVI wieku papież Klemens VIII wpisał wspomnienie św. Sylwii do Martyrologium Rzymskiego pod datą 3 listopada.

Nicolas Cordier, XVIw.

Oratorium św. Sylwii na wzgórzu Celius w Rzymie

Patronka:
Kobiet w ciąży, dobrego porodu, wdów.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: księga.

Św. Tekla z Kitzingen

2011-10-15T15:04:00.000+02:00

Święta ksieni i wyznawczyni (zm. 790).

Wimborne Minster

Urodziła się w Anglii, wcześnie wstąpiła do klasztoru Wimborne w hrabstwie Dorset, gdzie zostawała pod opieką św. Tetty. Razem ze swoją krewną, św. Liobą, wyruszyła do Niemiec, aby pomagać św. Bonifacemu w ewangelizowaniu tych ziem. Początkowo przebywała w klasztorze w Tauberbischofsheim, później po 750 roku została mianowana następczynią ksieni Adelajdy (Hadelogi) w Kitzingen. Pod jej opieką klasztor i znakomita szkoła dla panien przeżywały swój rozkwit.

Pomagała w zakładaniu klasztoru w Ochsenfurcie, w którym została pierwszą ksienią.

Zmarła 15 października 790 roku w Kitzingen i tam została pochowana. Klasztor stopniowo podupadał, aż do momentu gdy w 1440 roku biskup Wurzburga, Filip II Adolf, wykupił go z rąk brandenburskich margrabiów, a Jan Godfrey Guttenberg założył w nim szkołę sióstr urszulanek.

Jej relikwie były złożone w kościele klasztornym aż do wojny chłopskiej w XVI wieku, gdy zostały zbezczeszczone i zniszczone. Po przebudowie kościoła pozostałości grobu w którym spoczywała św. Tekla zostały zasypane. W 1803 roku, po sekularyzacji urszulanek, kościół i klasztor trafił w ręce protestantów.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie benedyktyńskim.
Jej atrybutem jest: pastorał, księga, klasztor.

Varia:
W klasztorze w Kitzingen wychowała się św. Jadwiga Śląska. Przez siedem lat, od piątego roku życia, jej pobożność kształtowała benedyktyńska liturgia, modlitwa i wspólne życie według reguły.
.

Św. Marek

2011-10-07T18:15:00.000+02:00

Święty papież i wyznawca (zm. 336).

Następca papieża św. Sylwestra I, został wybrany papieżem w 336 roku.
Był trzydziestym czwartym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Był Rzymianinem z pochodzenia, synem Pryskusa. Na tron papieski wstąpił po św. Sylwestrze I, jego konsekracja miała miejsce dnia 18 stycznia 336 roku.

Ołtarz św. Marka papieża

Kościół pw. św. Marka Ewangelisty w Rzymie

Nadał biskupom Ostii przywilej konsekrowania biskupa Rzymu i noszenia paliusza. Ufundował dwa kościoły - kościół Titulus Marcii, nazwany jego imieniem, a później zastąpiony imieniem św. Marka Ewangelisty (San Marco Evangelista al Campidoglio). Możliwe, że był to jego dom przeznaczony przez niego na kościół. W XV wieku włączony do Palazzo Venezia. Drugim była bazylika na cemeterium św. Balbiny pomiędzy drogą ardeatyńską (Via Ardeatina) a drogą appijską (Via Appia).

Kościół pw. św. Marka Ewangelisty w Rzymie

Zmarł 7 października 336 roku, został pochowany w bazylice p.w. św. Balbiny, w 1048 roku jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła p.w. św. Marka Ewangelisty. W 1737 roku relikwie św. Marka złożono w granitowym sarkofagu i umieszczono pod ołtarzem, który konsekrował Jan Antoni kardynał Guadagni.

Po reformie kalendarza w 1969 roku jego kult ograniczono do wymiaru lokalnego.

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, krzyż, bazylika.
.

Św. Teresa Couderc

2011-09-26T12:30:00.000+02:00

Święta zakonnica (1805-1885).

Maria Wiktoria Couderc przyszła na świat 1 lutego 1805 roku, w Le Mas, wsi nieopodal Sablieres, w rodzinie Klaudiusza Couderc i Anny Mery, jako najstarsze z dwanaściorga dzieci. Następnego dnia, w święto Oczyszczenia NMP, dziewczynka została ochrzczona. Ojciec Marii, mimo chłopskiego pochodzenia, był człowiekiem nie tylko bardzo dobrze jak na owe czasy wykształconym, ale i wielce pobożnym. W czasach rewolucji francuskiej w swoim domu ukrywał księży i osoby prześladowane za wiarę. Matka wpoiła dzieciom zwyczaj jak najczęstszego słuchania Mszy św. oraz szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu.

W 1815 roku dziewczynka przyjęła I Komunię św., w niedzielę Zesłania Ducha Świętego. W 1822 roku, w wieku 17 lat, ojciec wysłał ją do szkoły św. Józefa w Vans, gdzie spędziła trzy lata.

Dom rodzinny św. Teresy Couderc

W 1825 roku w Sablieres odbyły się pierwsze misje parafialne od czasu wybuchu rewolucji francuskiej. Nauki głosił ks. Jan Szczepan Terme. Maria poruszona pobożnością i skromnością kapłana, postanowiła z nim porozmawiać o swoim powołaniu, prosząc go aby pomógł jej przekonać rodziców. Ks. Terme zaproponował jej, żeby przyłączyła się do nowego zgromadzenia, które założył. Rodzice zaaprobowali jej plany i dziewczyna udała się do La Lovesc, do zgromadzenia św. Regisa i otrzymała imię Teresy.

Razem z dwiema innymi nowicjuszkami zajęła się, na polecenie ks. Terme, opieką nad schroniskiem dla kobiet, znajdującym się przy sanktuarium św. Jana Franciszka Regisa (1597-1640), jezuickiego misjonarza. Gdy Teresa zaproponowała swojemu duchowemu przewodnikowi, aby zmienić charakter schroniska i utworzyć w to miejsce dom rekolekcyjny dla pielgrzymujących do grobu świętego kobiet, ten od razu się zgodził. Od 1828 roku przyjmowano wyłącznie kobiety, które pragnęły odbyć rekolekcje w duchu św. Ignacego z Loyoli. Dnia 6 stycznia 1837 roku Teresa złożyła śluby wieczyste. Rekolekcje przyciągały rzesze chętnych i wkrótce postanowiono wybudować kaplicę i klasztor dla nowego zgromadzenia. Pewna bogata dama z okolicy obiecała pieniądze na ten cel, więc siostry rozpoczęły budowę. Gdy rodzina kobiety wycofała się ze wszystkich złożonych wcześniej obietnic, siostry musiały znaleźć inne źródło finansowania. Winą za ten stan obarczono Teresę, więc postanowiła zrezygnować z pełnionej dotychczas funkcji matki przełożonej. Sytuację pogorszyła śmierć ks. Termo i podziały wewnątrz sióstr, z których część chciała pozostać przy łagodniejszej, pierwotnej regule.

Łoże śmierci św. Teresy w domu zakonnym w Lyonie

Nowa przełożona zesłała Teresę do konwentu w Fouviere, w którym spędziła kilka lat na modlitwie i kontemplacji, w skrajnej nędzy. W 1875 roku złożyła siebie w ofierze Panu Bogu, od tego momentu aż do śmierci, dzieliła agonię z Panem Jezusem, cierpiąc niewysłowiony ból i godzinami modląc się w kaplicy.

Gdy cierpienia przybrały na sile, w 1885 roku, została przykuta do łóżka, z którego już nigdy nie wstała. Zmarła 26 września 1885 roku w Lyonie, pochowano ją w La Louvesc. W maju 1935 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót, beatyfikowana 4 listopada 1951 roku przez papieża Piusa XII, a kanonizowana - 10 maja 1970 roku przez Pawła VI ("Qui omnia").

Sarkofag z ciałem św. Teresy Courdec w La Louvesc

Zgromadzenie Sióstr NMP z Ustronia Wieczernika (Congregatio BMV a Recessu in Caenaculo, RC) ostatecznie zatwierdził papież Leon XIII w 1886. Do obowiązków zakonnych należała wieczysta modlitwa, odmawianie brewiarza, codzienna Adoracja Najśw. Sakramentu oraz nauczanie katolickiej doktryny.
.

Św. Pacyfik z San Severino

2011-09-24T18:02:00.002+02:00

Święty kapłan i wyznawca (1653-1721).

Przyszedł na świat w 1653 roku jako Karol Antoni Divini w San Severino w Marchii Ankońskiej, w znamienitej rodzinie Antoniego Divini i Marii Bruni. Oboje rodzice zmarli, gdy chłopiec miał trzy lata. Opiekę i wykształcenie zapewnił mu wuj, który był archidiakonem katedry w San Severino.

W grudniu 1670 roku został przyjęty do nowicjatu w klasztorze franciszkanów obserwantów w Forano i otrzymał imię Pacyfik. Obserwanci była to zreformowana gałąź zakonu św. Franciszka (w Polsce nazywani bernardynami) zatwierdzona w 1517 roku, a ojcem reform przywracających ścisłą regułę zakonną był św. Bernardyn ze Sieny.

Dnia 4 czerwca 1678 roku Pacyfik przyjął święcenia kapłańskie. Trzy lata później zostaje mianowany kaznodzieją i wykładowcą filozofii w klasztorze w Montalbodolo. Był również wikariuszem w klasztorze Matki Bożej Łaskawej w San Severino, a w 1692 roku wybrano go tamtejszym gwardianem. Pogarszający się stan zdrowia, stopniowa utrata słuchu i wzroku sprawiły, że decyzją przełożonych został przeniesiony do klasztoru w Forano.

Klasztor franciszkanów w Forano

W 1705 roku św. Pacyfik otrzymał zgodę na powrót do San Severino, gdzie spędził ostatnie lata życia na modlitwie i umartwieniach. Zmarł 24 września 1721 roku, został beatyfikowany 4 sierpnia 1786 roku przez papieża Piusa VI, a kanonizowany 26 maja 1839 roku przez Grzegorza IX (razem ze św. Janem Józefem od Krzyża,św. Alfonsem Liguori, św. Franciszkiem de Hieronimo i św. Weroniką Giuliani).

W kościele pw. św. Wawrzyńca w podkieleckiej Drugni znajduje się klasycystyczny pacyfikał z wizerunkiem świętego. Relikwie św. Pacyfika znajdują się w Stawiskach w kościele pw. św. Antoniego Padewskiego (na ołtarzu św. Antoniego) w kryształowej skrzynce oraz w kościele poreformackim pw. św. Antoniego w Białej Podlaskiej. Wizerunek św. Pacyfika można obejrzeć m.in. w Muzeum Diecezjalnym w Drohiczynie.

Sanktuarium św. Pacyfika w San Severino

Patron:
Niewidomych, głuchych.

Ikonografia:
Przedstawiany we franciszkańskim habicie. Jego atrybutem jest: krzyż, lilia, obręcz (symbol umartwień za grzeszników, jakim się poddawał).
.

Św. Adomnan z Iony

2011-09-23T17:01:00.000+02:00

Święty opat i wyznawca (ok. 627-704).

Znany również jako: Adamnan, Eunan.

Katedra pw. św. Adomnana w Letterkenny, Donegal

Urodził się w Raphoe (Rath Both, Raffoe), jako syn Ronana mac Tinne, który był spokrewniony ze św. Kolumbanem Starszym. Około roku 640 wstąpił do klasztoru w Derry (niektórzy hagiografowie wskazują na opactwo w Durrow), opartego na surowej regule kolumbańskiej. Później przeniesiono go do klasztoru w Drumhome, pełnił również funkcję przeora w klasztorze w Skreen. W 679 roku został wybrany dziewiątym opatem opactwa na wyspie Iona .

Wskutek angielskich najazdów - Jutów, Sasów i Anglów - na przełomie V i VI wieku zostały przerwane kontakty kościoła w Szkocji i Iralndii z Rzymem. Pogańscy najeźdźcy niszczyli wszystkie chrześcijańskie wspólnoty. Kościół oparł się nie na diecezjach, lecz na dużych ośrodkach życia monastycznego, którym podlegały mniejsze klasztory, a rolę biskupów przejęli opaci i przeorzy. Rolę biskupa ograniczono do wyświęcania nowych księży. Przez dwieście lat odosobnienia Kościół irlandzki wykształcił własny ryt, obliczano inaczej datę Wielkanocy (sobór nicejski z 325 roku wyznaczył ją na niedzielę po pierwszej wiosennej pełni księżyca, a jako datę równonocy ustalono na 21 marca, a kościół iroszkocki przyjął - 25 marca), stosowano surowe praktyki pokutne i noszono inny typ tonsury (tonsura św. Jana). Mimo tych różnic nigdy nie odrzucono dogmatów i zwierzchności papieskiej.

Opactwo na wyspie Iona, Hebrydy

Św. Adomnan dał się przekonać opatowi Jarrow, św. Ceolfrydowi, do przyjęcia rzymskiego datowania Wielkanocy i rzymskich zwyczajów liturgocznych, które przyjęto kilka lat wcześniej na synodzie w Withby w 664 roku.

W roku 680 zaczął pisać "Vita Columbae", żywot św. Kolumbana, założyciela opactwa Iona. Napisał również dzieło "De locis sanctis" (O świętych miejscach), opierając się głównie na wspomnieniach galijskiego biskupa Arculfa, który przybył do Iony po latach pielgrzymowania do Rzymu, Egiptu, Konstantynopola i Ziemi Świętej.

Tablica z kamiennym krzyżem, którą miał ustawić św. Adomnan

Dolina Glenlyon, Perth, Szkocja

Pobożny i świątobliwy mnich cieszył się przyjaźnią króla Nortumbrii Aldfryda (Aldfrith), którego był doradcą i spowiednikiem. Z poparciem królewskim ogłosił w 697 roku na synodzie w Birr "Cain Adomnain" (Kanony Adomnana), nazywane również "Lex Innocentium", gwarantujące szczególną ochronę w czasie wojny kobietom, dzieciom i klerykom.

Zmarł 23 września 704 roku w opactwie Iona. Większość relikwii została zniszczona w czasie duńskich najazdów pomiędzy 830 a 1030 rokiem.

Ikonografia:
Przedstawiany jako mnich, z księżycem i siedmioma gwiazdami nad głową. Jego atrybutem jest: księga i pióro, pastorał.
.

Św. Tomasz z Villanova

2011-09-22T12:07:00.000+02:00

Świety biskup i wyznawca (1488-1555).

Znany również jako: Tomasz z Villanueva, Apostoł Hiszpanii.

Św. Tomasz rozdający jałmużnę

Bartolome Esteban Murillo, ok. 1678r.

Museo des Bellas Artes w Sewilli, Andaluzja

Przyszedł na świat w 1488 roku w kastylijskim Fuenllana jako Tomasz Garcia Martinez w rodzinie szlacheckiej Alfonsa Tomasza Garcii i Łucji Martinez Castellanos. Rodzice od najmłodszych lat wpajali mu pobożność i bojaźń Boża oraz szczególną troskę o najuboższych. Chłopiec dorastał i uczył się w rodzinnym majątku w Villanueva de los Infantes (Villanova).

Mateo Cerezo, 1640-60

Luwr w Paryżu

Na uniwersytecie Alcala de Henares uzyskał tytuł magistra siedmiu sztuk wyzwolonych (łacina, dialektyka, retoryka oraz geometria, arytmetyka, muzyka i astronomia). Po ukończeniu studiów z zakresu teologii i filozofii przez kilka lat wykładał na macierzystej uczelni filozofię (jego słuchaczem był w tym czasie m.in. Dominik de Soto OP), a następnie przeniósł się do Salamanki, gdzie na tamtejszym uniwersytecie otrzymał posadę profesora teologii moralnej.

Św. Tomasz uzdrawia chromego

Bartolome Esteban Murillo, 1668r.

Alte Pinakothek w Monachium, Bawaria

W Salamance podjął ostateczną decyzję co do swojej przyszłości i w 1516 roku wstąpił do zakonu augustianów (Ordo Eremitarum Sancti Augustini, O.E.S.A, ob. Ordo Sancti Augustini, O.S.A.). Dwa lata później otrzymał święcenia kapłańskie, a wkrótce potem zasłynął jako wspaniały kaznodzieja, pociągając za sobą wiernych swoim przykładem i żarliwością. Mimo niechęci do obejmowania jakichkolwiek funkcji w zakonie, ze względu na aurę świętości jaka go otaczała, został wybrany przeorem i wizytatorem generalnym, a następnie w 1533 roku prowincjałem Andaluzji i Kastylii. Pełniąc funkcję zarządcy prowincji wysłał pierwszych misjonarzy augustiańskich do Meksyku i Peru. Wkrótce cesarz Karol V Habsburg poprosił św. Tomasza, aby został jego doradcą i spowiednikiem. Gdy władca zaoferował mu arcybiskupstwo Granady, święty nie przyjął zaszczytnej funkcji, lecz gdy w 1544 roku otrzymał ponownie nominację, tym razem na arcybiskupa Walencji, przyjął ją na polecenie swego przełożonego.

Melchiore Caffa, 1633r., marmur

Jako pasterz dał się poznać nie tylko z niezwykłej pobożności i pokory, ale też z nieustannej troski o biednych, wdowy i sieroty. Zasłynął gorliwością i zapałem w zbawianiu dusz. W swojej archidiecezji ufundował kolegium dla konwertytów z islamu, gdzie otrzymywali solidne katolickie wykształcenie, głównie w kwestiach wiary i doktryny. Założył również seminarium dla kapłanów. Św. Tomasz żywił szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, doznawał mistycznych ekstaz w czasie Mszy św.

Relikwiarz św. Tomasza z Villanova

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP (Seu) w Walencji

W sierpniu 1555 roku św. Tomasz zachorował na dławicę piersiową, zmarł miesiąc później - 8 września - w uroczystość Narodzenia NMP, ze słowami "In manus Tuas, Domine..." na ustach. Pochowano go w kościele konwentualnym pw. Matki Bożej Wspomożycielki, skąd później przeniesiono jego doczesne szczątki do walenckiej katedry. Relikwie św. Tomasza znajdują się również w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP w Salamance, w srebrnej urnie w głównej kaplicy. Dnia 7 października 1618 roku został beatyfikowany przez papieża Pawła V, a 1 listopada 1658 roku kanonizowany przez papieża Aleksandra VII, który pod jego wezwaniem ufundował parafię w Castel Gandolfo. Papież w czasie kanonizacji powiedział o tym augustiańskim ascecie: "Jak Apostoł Tomasz, św. Tomasz z Villanova, poszukiwał prawdy; jak Tomasz z Akwinu - tej prawdy nauczał i jak Tomasz z Canterbury - bronił jej z odwagą".

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Walencji

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP (Nowa Katedra, Catedral Nueva) w Salamance, Kastylia

W Polsce kościół pw. św. Tomasza z Villanova znajduje się w lubelskiej Jabłoni, gdzie na miejscu dawnej świątyni ufundował go w 1912 roku Tomasz Zamojski. Wizerunki świętego można zobaczyć w kolegiacie Bożego Ciała (dawnym kościele augustiańskim) w Wieluniu (obraz z XVIII wieku) oraz w krakowskim kościele pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej i św. Małgorzaty Antiocheńskiej (relikwiarz i rzeźba w ołtarzu głównym z XVIII wieku).

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, rozdający jałmużnę. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, jałmużniczka.

Cytat:
Nawet jeżeli gwiazdy na niebie zmieniłyby się w języki, a głębiny morskie w słowa, nigdy nie wyraziłyby w pełni godności Maryi.

Varia:
Św. Tomasz jako arcybiskup Walencji udzielił w 1547 roku święceń kapłańskich św. Ludwikowi Beltramowi OP (1526-1581).

Augustianie wywodzą swój początek od św. Augustyna z Hippony (354-430), aczkolwiek sam zakon został zatwierdzony dopiero w 1256 roku. W XII i XIII wieku przyłączały się do niego różne zgromadzenia pustelników, w latach 1575 i 1580 na kapitule w Rzymie przyjęto nowe konstytucje zakonne, które papież Grzegorz XIII zatwierdził. Zakon obdarzono wieloma przywilejami - wyjęto go spod biskupiej jurysdykcji, od 1319 roku urząd zakrystiana kaplicy papieskiej powierzano członkom zakonu z godnością biskupa. Papież Pius V zaliczył augustianów do zakonów żebrzących, nie zabraniając im jednocześnie posiadania dóbr doczesnych. Gdy w XIV wieku odstąpiono od pierwotnej obserwancji, wkrótce zaczęły pojawiać się odłamy pragnące powrotu do surowszej reguły, otrzymały one osobnego wikariusza generalnego (takie zgromadzenie powstało w 1493 roku w Saksonii, ale wskutek herezji Marcina Lutra straciło prawie wszystkie swoje klasztory). Oprócz nich istniały jeszcze kongregacje eremitów augustianów bosych: hiszpańska (zakonników nazywano rekolektami), włoska (dyskalceaci) i francuska. W XVI wieku mieli oni około 2000 klasztorów i 30000 zakonników. Największy cios temu zgromadzeniu zadała herezja Lutra i rewolucja francuska. W 1820 roku hiszpańskie Kortezy zniosły zakon augustianów w tym kraju. W 1847 roku zakon miał niecałe 100 klasztorów (w tym 23 na ziemiach polskich). Do Polski zostali sprowadzeni w XIII wieku, najstarszy klasztor znajdował się w Chojnicach. Represje zaborców doprowadziły zakon niemal do upadku, zakonnikom udało się przetrwać aż do czasów po II wojnie światowej. Udział zakonników w ruchu księży patriotów spowodował, że metropolita krakowski Adam kardynał Sapieha, z upoważnienia Stolicy Apostolskiej, zakon rozwiązał w lipcu 1950 roku. W 1989 roku podjęto próby odbudowania prowincji krakowskiej, obecnie z 3 klasztorami.

Św. Mateusz Ewangelista

2011-09-21T11:53:00.000+02:00

Święty apostoł (zm.ok.60r.).

Znany również jako: Lewi, Apostoł Etiopii.

Alvise Vivarini, ok. 1480r.

Gallerie dell'Accademia w Wenecji

O życiu syna Alfeusza (Mk 2,14) przed spotkaniem z Panem Jezusem wiadomo niewiele.Był celnikiem (Łk 5,27), poborcą podatkowym, na służbie Rzymu, dlatego też uznawany był przez żydów za "nieczystego" - mało, że obracał pieniędzmi uznawanymi za nieczyste, to jeszcze pracował dla obcego władcy. Pewnego dnia, ujrzał go Pan Jezus i powołał siedzącego za stołem celnika do pójścia za Nim. Sam Mateusz pisał o tym: "Odchodząc stamtąd, Jezus ujrzał człowieka siedzącego w komorze celnej, imieniem Mateusz, i rzekł do niego: "Pójdź za Mną". On wstał i poszedł za Nim" (Mt 9,9).

Powołanie św. Mateusza

Vittore Carpaccio, 1502r.

Schola di San Giorgio degli Schiavoni w Wenecji

Powołanie św. Mateusza

James Tissot, 1886-1894

Brooklyn Museum w Nowym Jorku

Bezpośrednio po swym powołaniu św. Mateusz urządza ucztę dla Jezusa, jego uczniów i przyjaciół celników, czym zgorszył faryzeuszy (Mt 9,10; Mk 2,05; Łk 5, 29-30). Towarzyszył odtąd Panu Jezusowi w życiu publicznym, był świadkiem jego nauczania i czynionych cudów, które potem spisał, dla nawróconych z judaizmu.

Vincenzo Campi, 1588r.

Kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Pawii, Lombardia

Ewangelie niewiele o nim wspominają, znajduje się m.in. w wykazie 12 Apostołów.

Po śmierci Pana Jezusa brał udział w wyborze Apostoła Macieja. Otrzymał Ducha św. w dniu Zielonych Świątek i pozostawał w Jerozolimie wraz z innymi uczniami aż do czasu gdy rozeszli się po świecie, aby głosić Ewangelię, co miało miejsce około roku 42.

Guido Reni, 1635-40

Pinakoteka na Watykanie

Istnieją rozbieżności co do miejsca pobytu św. Mateusza, Ojcowie Kościoła i historycy kościelni podają, że apostołował w Etiopii, Persji, Syrii i Macedonii. Najprawdopodobniejsza wydaje się Etiopia.

Święty Apostoł zmarł około roku 60, niektóre źródła hagiograficzne podają, że śmiercią męczeńską. Około V wieku relikwie św. Mateusza dotarły do Velia, w Lukanii. W 1080 roku odnalazł je św. Alfan w Palermo. Przeniesiono je uroczyście 6 maja do katedry w Salerno, gdzie znajdują się do dzisiaj. Co roku, 21 września, ku czci świętego, z katedry do ratusza wyrusza uroczysta procesja z relikwiami.

Katedra pw. św. Mateusza w Salerno, Kampania

Procesja ku czci św. Mateusza w Salerno

Najstarsze wizerunki św. Mateusza na ziemiach polskich znajdują się w kościele pw. Trójcy Przenajświętszej w Strzelnie (tympanon z XIII wieku) oraz w katedrze pelplińskiej (rzeźba i stalle z XV wieku). W dzień św. Mateusza urządzano jarmarki na których kupowano ciepłe czapki i kożuchy.

Caravaggio, 1602r.

Kościół pw. św. Ludwika Francuskiego w Rzymie

Kaplica Contarelli

Patron:
Diecezji i miasta Salerno, diecezji trewirskiej. Księgowych, pracowników kantorów, celników, urzędników podatkowych, straży granicznej, stolarzy, krawców, rzeźników, ciastkarzy, strażaków.

Ikonografia:
Przedstawiany jako starzec, w długiej szacie. Jego atrybutem jest: księga i pióro, anioł, topór, lanca, torba podróżna.

Męczeństwo św. Mateusza

Caravaggio, 1599r.

Kościół pw. św. Ludwika Francuskiego w Rzymie

Impresje muzyczne:
Jan Sebastian Bach "Pasja wg św. Mateusza" (1729, BWV244)
Mikołaj Zieleński "Constitutes eos" (symfonia sacra)
Mikołaj Zieleński "Posuisti Domine" (symfonia sacra)
Mikołaj Zieleński "Vos secuti estis me" (pseudomonodia na 2 głosy)

Lorenzo Ghiberti, 1419-23

Kościół pw. św. Michała (Orsanmichele) we Florencji, Toskania

Impresje filmowe:
"Holy City" (Etienne Arnaud, 1912)
"I.N.R.I." (Robert Wiene, 1923)
"Golgota" (Julien Duvivier, 1935)
"Il re dei re" (Nicholas Ray, 1961)
"Ewangelia wg św. Mateusza" (Pier Paolo Pasolini, 1964)
"Piłat i inni" (Andrzej Wajda, 1972)
"Mesjasz" (Roberto Rossellini, 1975)
"Jezus z Nazaretu" (Franco Zefirelli, 1977)

Wskrzeszenie królewskiego syna/Poskromienie magów/Męczeństwo św. Mateusza

"Żywoty świętych" J.de Vignay, XV w.

Przysłowia:
Do św. Mateusza nie zdejmuj kapelusza, a po św. Mateuszu kiep kto chodzi w kapeluszu.
Gdy św. Mateusz w śniegu przybieżał, będzie po pas całą zimę leżał.
Na św. Mateusza słońce grzeje, po św. Mateuszu wiatr ciepło powieje.
Św. Mateusz dodaje chłodu i raz ostatni odbiera miodu.
Pogoda na św. Mateusza cztery niedziele nie rusza.

Kościół pw. Wszystkich Świętych w Horstead, Norfolk

Św. Oranna

2011-09-15T09:01:00.000+02:00

Święta wyznawczyni (VI w.).

Znana również jako: Orana, Oranda, Othranna.

Źródło z figurą św. Oranny w Berus, Kraj Saary

Miała urodzić się jako iroszkocka księżniczka, córka króla Frocharda. Za przykładem obu swoich braci - św. Wendelina i św. Fiakra - opuściła dom rodzinny, aby służyć Panu Bogu. Razem z przyjaciółką Cyryllą wyruszyła nad Mozelę, gdzie obie pomagały misjonarzom.

Gdy głucha od wczesnych lat dziecięcych Oranna cudem odzyskała słuch, postanowiła poświęcić się całkowicie modlitwie i umartwieniom. W pustelni spędziła kilka ostatnich lat swojego życia. Zmarła w opinii świętości.

Pochowana nieopodal Berus, wkrótce nad jej grobem wystawiono małą kaplicę. Jej kult szerzyli norbertanie z Wadgassen. Ich staraniem 3 maja 1480 roku, w obecności biskupa pomocniczego Metzu, zbadano relikwie, a wyniki badań zapisano, po czym ciało świętej ubrano w nowe szaty i złożono w sarkofagu, który przeniesiono w uroczystej procesji do kościoła pw. św. Marcina w Berus. Kaplicę poświęconą świętej sprzedano w 1814 roku, zaniedbana obracał się powoli w ruinę. W czasie II wojny światowej relikwie wyniesiono i ukryto, najpierw w Lebach, później w Saarlouis. Zniszczoną doszczętnie w czasie wojny kaplicę odbudowano, wzorując się na zachowanych rysunkach, a we wrześniu 1969 roku ponownie umieszczono w niej relikwie św. Oranny.

Kaplica pw. św. Oranny w Berus, Kraj Saary

Zachował się zwyczaj pielgrzymowania do kaplicy św. Oranny w poniedziałek po trzeciej niedzieli września.

Patronka:
Młodych kobiet, osób niesłyszących. Wzywana w obronie przed bólem ucha i zawrotami głowy.

Ikonografia:
Przedstawiana jako pustelnica. Jej atrybutem jest: krzyż, włosiennica, ucho.
.

Św. Matern z Kolonii

2011-09-14T14:20:00.000+02:00

Święty biskup i wyznawca (ok.285-315).

Znany również jako: Maternus, Matern II, Apostoł Alzacji.

Katedra pw. św. Piotra w Trewirze, Nadrenia

Był pierwszym biskupem Kolonii, trzecim biskupem Trewiru; niektóre źródła hagiograficzne podają, że był objął również stolicę biskupią w Tongeren. Znany ze swej pobożności, olbrzymiej wiedzy i pokory, cieszył się zaufaniem wielu władców, którzy zasięgali jego rady w ważkich sprawach. W październiku 313 roku brał udział w synodzie, zwołanym przez cesarza Konstantyna do Rzymu, którego głównym zadaniem było rozwiązanie sporu pomiędzy donatystami (zwolennicy biskupa Kartaginy Donata, negujący m.in. ważność sakramentów, jeśli sprawował je kapłan w stanie grzechu; sprzeciwiali się oni również powrotowi do Kościoła tych, którzy się wyrzekli wiary podczas prześladowań) i prawowiernym biskupem Cecylianem. Rok później, w sierpniu 314 roku, św. Matern został ponownie poproszony przez cesarza Konstantyna do udania się na synod, tym razem w Arles. Potępiono na nim ponownie donatystów, a także zajmowano się ustaleniami daty Wielkanocy, konsekracji biskupiej stolicy oraz zakazem sprawowania Mszy św. przez diakonów. Zmarł w opinii świętości w 315 roku.

Kaplica pw. św. Materna w Koenigsfeld, Nadrenia

Legendy związane z żywotem św. Materna mówią o nim, że jako diakon towarzyszył św. Euchariuszowi, którego św. Piotr wysłał z misją ewangelizacyjną do Galii. Razem z nimi wyruszył również subdiakon Walerian. gdy przybyli do Ellelum (Ehl) nad Renem Matern niespodziewanie zmarł. Obaj towarzysze podróży powrócili do św. Piotra, błagając go aby przywrócił do życia pobożnego Materna. Co też się stało.

Katedra pw. NMP i św. Piotra w Kolonii, Nadrenia

Na Śląsku ufundowano aż dwanaście kościółów pod wezwaniem św. Materna. Kościół św. Walentego w Gdańsku Matarni pierwotnie nosił imię świetego biskupa Kolonii (stąd nazwa Matarnia). Istnienie kościoła pod tym wezwaniem potwierdzają dokumenty wizytatora z XVI wieku. Wizerunek św. Materna znajduje się w herbie Lubomierza.

Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Materna w Lubomierzu, Dolny Śląsk

Figura św. Materna w Lubomierzu, Dolny Śląsk

Patron:
Wzywany w obronie przed gorączką i chorobami zakaźnymi. Opiekun winorośli.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, pastorał, 3 infuły lub kościół z 3 wieżami (symbolizujący trzy stolice biskupie).
.

Św. Amat z Sion

2011-09-13T19:02:00.000+02:00

Święty biskup i wyznawca (zm. 690).

Znany również jako: Amatus, Aime, Amat z Sitten.

Jacques Callot, grawiura, ok. 1630r.

Był pustelnikiem nieopodal kaplicy Matki Bożej na Skale w dolinie Rodanu, zanim w 669 roku został wybrany biskupem Sionu (Sitten). Sprawując tę godność przez pięć lat dał się poznać jako żywa ilustracja cnót.

Mapa Sionu (Sitten) z 1642r.

"Topographia Helvetiae, Rhaetiae et Valesiae"

Biskup nie mogąc znieść postępowania srogiego i wszechwładnego majordoma Neustrii Ebroina, kilkakrotnie go napominał, aż w końcu słaby król, Teudoryk III, za namową Ebroina wygnał św. Amata. Początkowo dostojnik schronił się w benedyktyńskim opactwie św. Furseusza w Peronne, gdzie został bardzo życzliwie przyjęty przez opata, a kilka ostatnich lat swego życia spędził w klasztorze w Breuil, gdzie zmarł w 690 roku.

Plan Douai z wyróżnioną kolegiatą św. Amata

W maju 870 roku doczesne szczątki biskupa Sionu przeniesiono do Soissons, a potem do Douai. Tam, 17 października 1260 roku, miała miejsce uroczysta translacja relikwii. Biskup miejsca, Gerard, wraz z trzema innymi biskupami, przenieśli na swych ramionach sarkofag do kolegiaty (wybudowanej około 950 roku na polecenie hrabiego Flandrii, Arnulfa I). Tam też spoczywały relikwie, aż do 1801 roku, do czasu gdy zburzono świątynię.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa lub jako pustelnik, wrzucający monety do wody.

Dnia 13 września przypada również wspomnienie św. Amata z Remiremont, z którym często św. Amat z Sionu bywa mylony.
.

Św. Amat z Remiremont

2011-09-13T18:14:00.002+02:00

Święty opat i wyznawca (ok.560-627).

Znany również jako: Amatus, Aime.

Opactwo w Remiremont, Lotaryngia

Przyszedł na świat w Grenoble, około roku 560 jako syn szlachetnego rzymianina Heliodora. Mając niecałe dwadzieścia lat wstąpił do opactwa św. Maurycego w Agaunum, tam też przyjął święcenia kapłańskie.

W 614 roku, za namową św. Eustachego (Eustazjusza), drugiego opata Luxeuil, przeniósł się do opactwa przez niego zarządzanego. Za jego zgodą, wraz ze św. Romarykiem, założył ok. 620 roku podwójne opactwo w Remiremont w Wogezach. Opactwo, dla którego wzorem był klasztor w Agaunum (i którego regułę przyjęto), wzniesiono na ziemi św. Romaryka, którą ten otrzymał na własność od króla, przed wstąpieniem do klasztoru, gdy był jeszcze palatynem. Klasztor męski znajdował się w dolinie, a żeński - na szczycie góry. Za wzorem Agaunum i w Remiremont wprowadzono laus perennis - nieustanną modlitwę.

Ostatnie lata życia św. Amat spędził jako pustelnik, żyjąc w skalnej rozpadlinie i spędzając całe dnie na modlitwie i umartwieniach. Zmarł w 627 roku, krótko po jego śmierci miały miejsce liczne cuda u jego grobu.Od 670 roku jego wspomnienie zaczęto obchodzić 13 września, na pamiątkę przeniesienia relikwii do kościoła Matki Bożej. W 1049 roku papież Leon IX dokonał uroczystej translacji relikwii remiremonckiego opata.

Kaplica pw. św. Amata w Saint-Ame (Loatryngia) w 1902 roku...

... i ponad sto lat później.

Patron:
Saint-Ame.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju opata. Jego atrybutem jest: dzbanek, kamień, diabeł.

Varia:
Według Piotra Jacka Pruszcza (1605-67), autora "Klejnot stoł. miasta Krakowa albo kościoły i co w nich jest widzenia godnego i zacnego krótko opisane", relikwie św. Amata z Remiremont miały znajdować się w krakowskim kościele pw. św. Mikołaja.

Oprócz św. Amata z Remiremont 13 września przypada również wspomnienie św. Amata z Sionu, biskupa.
.

Św. Gwidon z Anderlechtu

2011-09-12T15:34:00.000+02:00

Święty wyznawca (ok. 950-1012).

Znany również jako: Guido, Guidon, Guy, Wye z Laken, Biedaczyna z Anderlechtu.

"Ilustrowane żywoty Świętych" Benziger Brothers, 1887r.

Gwidon przyszedł na świat w biednej chłopskiej rodzinie ok. roku 950. Pobożni rodzice wpoili synowi podstawy wiary i nauczyli modlitwy. Od najmłodszych lat zdumiewał niezwykłym jak na swój wiek umiłowaniem modlitwy oraz chęcią niesienia pomocy biednym i chorym. Tradycja podaje, że gdy chłopiec szedł w pole, aby pomagać ojcu przy orce, często za pługiem stawał anioł, żeby młodzieniec mógł w spokoju się modlić.

Kościół pw. św. Wincentego w Eeklo, Flandria

Ze względu na swoje cnoty został zatrudniony przez księdza w Laken (Laeken) jako zakrystian. Całe swoje wynagrodzenie rozdawał ubogim. Pewien kupiec z Brukseli namówił Gwidona, aby sporą część swoich pieniędzy zainwestował w jego przedsiębiorstwie kolonialnym, a zyski z towarów jakie miały przypłynąć z zamorskich krajów, miały przewyższyć wielokrotnie to co sam mógł zarobić jako zakrystian. Skuszony perspektywą olbrzymiej kwoty, jaką mógłby przeznaczyć na pomoc biednym, sprawiła, że dał się namówić kupcowi. Niestety statek rozbił się na skałach, a Gwidon stracił wszystkie swoje pieniądze.

Przekonany, że zatonięcie statku i utrata pieniędzy to znak od Pana Boga, postanowił wyruszyć w pielgrzymkę, najpierw do Rzymu, a potem do Jerozolimy, aby odpokutować swoją chciwość. W Jerozolimie spędził kilka lat, oprowadzając pielgrzymów po świętych miejscach. Wracając przez Rzym, spotkał tam dziekana Anderlechtu, który namówił go do powrotu do rodzinnego miasta, aby swoją modlitwą i radą służył jego mieszkańcom. Św. Gwidon tak też uczynił.

Kolegiata pw. św. Piotra i św. Gwidona w Anderlechcie, Region Stoł. Brukseli

Zmarł 12 września 1012 roku, a jego grób powoli popadł w zapomnienie, aż do 1076 roku, gdy koń orzący na polu w pobliżu odkopał zarośnięte miejsce pochówku świętego. Liczne cuda, jakie się przy nim działy sprawiły, że w krótkim czasie wybudowano nad nim kościół, a 24 czerwca 1112 roku miała miejsce uroczysta translacja relikwii przez biskupa Cambrai Odarta (Odoarda). Cześć biedaczyny z Anderlechtu rosła, niebawem Anderlechcie powstało Bractwo św. Gwidona, a brabanccy woźnice - na pamiątkę odkrycia miejsca spoczynku świętego - świętowali ten dzień uroczystą procesją (zwyczaj ten był kontynuowany aż do 1914r.). W 1595 roku relikwie złożono w nowym relikwiarzu. Nadciągające wojny spowodowały, że relikwie dla bezpieczeństwa przeniesiono do kilku kościołów. W XVIII w. doczesne szczątki świętego w większości zostały zniszczone przez protestantów. Niewielka ich część znajduje się w kościele pw. św. Serwacego w belgijskim Grimbergen, pod ołtarzem patrona kościoła.

Kolegiata pw. św. Piotra i św. Gwidona w Anderlechcie

Patron:
Anderlechtu, kawalerów, epileptyków, zakrystianów. Wzywany w obronie przed drgawkami u dzieci, przed wściekłymi psami.

Ikonografia:
Przedstawiany jako chłop orzący pole, bądź modlący się, z aniołem u boku lub jako pielgrzym. Jego atrybutem jest: księga, anioł, wół leżący u stóp, kapelusz i kij pielgrzyma, muszla pielgrzymia św. Jakuba.
.

Św. Maria Magdalena

2011-07-22T12:20:00.000+02:00

Święta pokutnica (Iw).

Znana również jako: Maria z Magdali.

Philippe Champaigne

National Museum of Western Art w Tokio

Pochodziła z Magdali (Wieży Ryb, ob. El-Medżel) położonej nad Jeziorem Galilejskim. Św. Łukasz pisał o niej, że Pan Jezus wypędził z niej siedem diabłów. Św. Mateusz wylicza ją w szeregu tych niewiast, które z Galilei szły za Chrystusem i usługiwały Mu, stała pod Krzyżem, była przy złożeniu ciała do grobu i to jej ukazał się Zmartwychwstały (J 20, 15).

Antonio Canova, 1796r.

Palazzo Bianco w Genui, Liguria

Ojcowie Kościoła, m.in. Klemens Aleksandryjski, Tertulian, św. Ambroży, św. Augustyn, św. Bernard, św. Grzegorz Wielki, nie utożsamiają wyraźnie Marii Magdaleny z grzesznicą o której opowiada św. Łukasz (Łk 8, 37) i z Marią z Betanii, siostrą Łazarza i Marty, ale też i nie zaprzeczają temu połączeniu. Za tym też idzie i liturgia, która w uroczystość św. Marii Magdaleny przytacza słowa Ewangelii o grzesznicy i o Marii, siostrze Marty. Tradycja również przedstawia ją jako pokutnicę.

Caravaggio, 1596-97

Galeria Doria Pamphilij w Rzymie

Ewangelia nie wspomina co się stało z Marią Magdaleną po Wniebowstąpieniu. W IV wieku czczono jej grób w Efezie. Historycy bizantyjscy podają, że cesarz Leon IV, w 899 roku przewiózł ciało św. Marii Magdaleny do Konstantynopola.

Carlo Dolci, 1644-46

Ermitaż w Sankt Petersburgu

W XII wieku powstała teoria, że razem z Łazarzem i kilkoma innymi osobami przypłynęła do wybrzeża Marsylii i dzięki niej nawróciła się cała Prowansja. Gdy leżała na łożu śmierci w swojej pustelni w La Sainte-Baume, dziewięć aniołów miało zabrać ją do oratorium św. Maksymina z Aix i tam otrzymała Komunię św. Została pochowana w kaplicy przy Villa Lata.

Grota w La Sainte-Baume, Delta Rodanu

W 745 roku jej relikwie przeniesiono do Vezalay, w obawie przed najazdem Saracenów. Później w jej pustelni utworzono sanktuarium, miały tam się znajdować w 1279 roku, gdy Karol II Andegaweński fundował klasztor dominikanów na wzgórzu nieopodal. W 1600 roku relikwie złożono w sarkofagu ofiarowanym przez papieża Klemensa VIII. Podczas rewolucji francuskiej kościółek został zniszczony, odbudowano go w 1814 roku, ponownie został konsekrowany w 1822. W sanktuarium tym nadal znajduje się relikwia głowy św. Marii Magdaleny.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Paryżu

Carlo Marochetti, XIXw.

Kult św. Marii Magdaleny w Polsce
Rozkwit i znaczne ożywienie kultu Świętej miało miejsce w XVI wieku. W 1914 roku istniało już 126 kościołów pod jej wezwaniem.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Zalasie, Małopolska

W Zalasie koło Krzeszowic na początku XVIII wieku istniał drewniany kościół p.w. św. Marii Magdaleny, parafia wzmiankowana była już trzy wieki wcześniej. W 1710 roku przy proboszcz ks. Piotr Gawlikowski założył Bractwo Pokutne św. Marii Magdaleny. Statut bracki zatwierdził papież Klemens XI. Do podstawowych obowiązków członków bractwa należało nawiedzanie konających, odmawianie modlitw za zmarłych braci, dbanie o wosk na świece na ołtarzu św. Marii Magdaleny. Nosili proste tuniki ze zgrzebnego płótna, przepasane sznurem. W strojach tych stali ze świecami w czasie Triduum Paschalnego, podczas Gorzkich Żali oraz w czasie Mszy odpustowych. Mimo różnorakich trudności bractwo przetrwało zabory i wojny. Dopiero działalność komunistów i sekt doprowadziła do tego, że od 1972 roku nie było nowych członków. W 1995 roku wznowiło swoją działalność i obecnie jest jedynym tego typu bractwem w Polsce.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Biłgoraju, Zamojszczyzna

W Puszczy Solskiej (obecnie dzielnica Biłgoraja) w 1604 roku św. Maria Magdalena objawiła się ośmiu pastuszkom. W miejscu tym, na polecenie kanclerza Jana Zamoyskiego, wzniesiono kapliczkę ku czci świętej. Czterdzieści lat później wybudowano w tym miejscu klasztor dla sprowadzonych z Zamościa franciszkanów. Sto lat później postawiono klasztor murowany, a zakonnicy zajmowali się nim i parafią aż do kasaty zakonu w 1864 roku, gdy ukarano ich za pomoc powstańcom styczniowym. W latach 1921-28 wybudowano nowy kościół, również poświęcony św. Marii Magdalenie, jako wotum za zwycięstwo w wojnie polsko-bolszewickiej z 1920. W kościele znajduje się obraz z XVII wieku przedstawiający patronkę kościoła w srebrnej sukience. Naprzeciw kościoła stoi kapliczka z barokowym ołtarzem z XVIII wieku z obrazem z 1792 roku oraz rokokowe obrazy wotywne, które przedstawiają życie św. Marii Magdaleny.

W Kalwarii Pacławskiej znajduje się kapliczka ku czci świętej. nazywana Pustelnią Marii Magdaleny z obrazem z XVIII wieku. Co roku, w dzień jej uroczystości, odbywa się procesja do kapliczki. Wierni proszą za wstawiennictwem św. Marii Magdaleny o odpuszczenie grzechów i łaskę wytrwania w dobrym.

Kaplica św. Marii Magdaleny w Sośnicowicach, G.Śląsk

W Sośnicowicach w drewnianej kapliczce z XVIII wieku, nazywanej Magdalenką, obchodzi się również uroczysty odpust. Niestety wiosną 1992 roku nieznani sprawcy ukradli z niej wizerunek świętej, do tej pory nie odnaleziony. Gdy w sierpniu tego samego roku wybuchł wielki pożar lasów w Rudach Raciborskich, cudownym zrządzeniem kapliczka, stojąca w środku płonącego lasu, ocalała.

Kolegiata pw. MB Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu

Patronka:
Grzeszników pragnących nawrócenia, konwertytów, aptekarzy, perfumiarzy, garbarzy, rękawiczników, fryzjerów, kobiet, wyśmiewanych za wiarę. Wzywana w obronie przed pokusami.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki lub jako pokutnica. Jej atrybutem jest: czaszka, dyscyplina, krzyż, księga, balsaminka (naczynie służące do przechowywania wonnych ziół), szkatuła, włosiennica, wieniec z róż.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny i św. Mikołaja w Islip, New York

Impresje muzyczne:
Alonso Lobo "Missa Maria Magdalene"
Francisco Guerrero "Maria Magdalena et altera Maria"
Mikołaj Zieleński "Filiae Regum", "Feci iudicum"
Giovanni Felice Sances "Missa Sanctae Mariae Magdalenae" (1665)
William Lloyd Webber "Missa Sanctae Mariae Magdalenae" (1979)

Michał Anioł, fragm. Piety

Museum dell Opera del Duomo we Florencji, Toskania

Impresje filmowe:
"Jezus z Nazaretu" (Franco Zefirelli, 1977)
"Maria Magdalena" (Raffaelle Mertes, 2000)
"Pasja" (Mel Gibson, 2004)

Jose Claudio Antolinez, ok. 1672r.

Museo del Prado w Madrycie

Varia:
W 1973 roku odkryto ruiny starożytnej Magdali, z czasów Pana Jezusa. Wydobyto wówczas spod ziemi i gruzów synagogę i zbiorniki na wodę.

Noli me tangere (Nie dotykaj mnie! J 20,17)

Corregio, 1596-97

Museo del Prado w Madrycie

Przysłowia:
Gdy Maria Magdalena deszczem zaczyna, to zwykle deszcz dłużej trzyma.
Z Magdaleną nam kanikuła wschodzi, św. Bartłomiej (24.08) ją odwodzi.

Kościół pw. św. Janów Chrzciciela i Ewangelisty w Toruniu, XIVw.

Lektura:
bł. Raban Maur "Żywot Marii Magdaleny"
bł. Jalub de Voragine "Legenda św. Marii Magdaleny"
bł. Anna Katarzyna Emmerich "Życie Marii Magdaleny"
Amy Welborn "Maria Magdalena. Prawdy, legendy, kłamstwa"

Alessandro Algardi, 1629r.

Kościół pw. św. Sylwestra na Kwirynale w Rzymie

Katedra pw. św. Wiktora w Xanten, Nadrenia Płn.-Westfalia

Figura w ołtarzu św. Mateusza

Św. Wawrzyniec z Brindisi

2011-07-21T21:57:00.001+02:00

Święty kapłan, wyznawca i Doktor Kościoła (1559-1619).

Znany również jako: Laurencjusz, Laurenty.

Juliusz Cezar Russo przyszedł na świat 22 lipca 1559 roku w Brindisi, w Królestwie Neapolu, w rodzinie weneckiego kupca Wilhelma Russo i Elżbiety Masella. Pierwsze lata nauki spędził w szkole przy klasztorze ojców franciszkanów, gdzie wyróżniał się niezwykłą pilnością i pobożnością. Gdy chłopiec miał siedem lat zmarł mu ojciec. W Kościele po soborze trydenckim zapanował nowy duch, a zakony jezuitów i kapucynów były w największym rozkwicie, św. Teresa i św. Jan od Krzyża przeprowadzili reformę zakonu karmelitów. W Rzymie działał św. Filip Nereusz i św. Feliks z Cantalice, a w Mediolanie - św. Karol Boromeusz. Jednocześnie w północnej Europie budziła się reformacja, burząc porządek świata w jakim żył i młody Wawrzyniec, który wiedział i czuł od dawna, że Pan Bóg powołał go do swojej służby.

Mimo początkowych sprzeciwów matki, postanowił zostać zakonnikiem i z tą myślą w 1573 roku udał się do Wenecji, do swego stryja kanonika Piotra de Rossi. Pod jego okiem ukończył naukę w Kolegium św. Marka, nie zmieniając swego trybu życia przeplatanego nauką, modlitwą i umartwieniami. Żywił szczególne nabożeństwo do Męki Pana Jezusa. A gdy tylko zajęcia mu pozwalały służył całymi przedpołudniami do Mszy w pobliskim kościele jezuitów.

grawiura, XVIIIw.

Wstąpił do kapucynów (Ordo Fratrum Minorum Cappuccinorum, OFMCap) w Weronie i otrzymał imię brata Wawrzyńca, 18 lutego 1575 roku. W czasie nowicjatu zachorował tak poważnie, że ojcowie chcieli odesłać go do stryja, jako niezdolnego do znoszenia ostrej reguły zakonnej. Wawrzyniec modlił się gorąco o uzdrowienie za przyczyną Matki Bożej i już w uroczystość św. Michała Archanioła 24 marca 1576 roku mógł złożyć uroczyste śluby zakonne. Niebawem został wysłany do Padwy, aby kontynuować studia teologiczne i filozoficzne. Obdarzony niezwykłą pamięcią w ciągu pięciu lat opanował wiele języków: niemiecki, francuski, hiszpański, czeski, hebrajski, chaldejski, syryjski i grekę.

Miał zaledwie 22 lata, gdy przełożeni powołali go do Wenecji na lektora i kaznodzieję miasta (mimo, że nie otrzymał jeszcze święceń kapłańskich). Konstytucje kapucyńskie były bardzo surowe, jeśli chodziło o wymagania stawiane kaznodziejom. Wymagano od nich "świętego i wzorowego trybu życia, posiadania jasnej i dojrzałej zdolności sądzenia, dzięki mocnej i świętej woli". W klasztorze macierzystym świętego na piętnastu ojców, tylko trzech mogło głosić kazania! Św. Wawrzyniec porywał słuchaczy wymową i świątobliwością życia, jasnością i prostotą swego wykładu wiary, głosząc kazania nie tylko w Wenecji, ale i w Ferrarze, Vincenzy, Weronie i Padwie.

Święcenia kapłańskie otrzymał 18 grudnia 1582 roku, wkrótce potem poproszono go o głoszenie kazań w Pawii, która "zasłynęła" całkowitym upadkiem obyczajów wśród studentów. Św. Wawrzyniec głosił kazania, nauki, spowiadał godzinami w konfesjonale i cały czas modlił się i umartwiał w intencji nawrócenia się grzeszników. W mieście zapanował spokój, wielu studentów nie tylko nawróciło się, ale i zostało później kapucynami. O wydarzeniach w Pawii wkrótce potem dowiedział się papież Klemens VIII, który postanowił zlecić mu misję nawrócenia żydów, mając na uwadze jego biegłość w językach starożytnych, jak i doskonałą znajomość Pisma św. Święty z zapałem oddał się temu zadaniu, wzbudzając podziw i zdumienie żydów, głosząc kazania po hebrajsku i prowadząc dysputy z rabinami, nie tylko w samym Rzymie, ale i w Mantui, Padwie, Weronie, Wenecji, Monachium, Pradze i wielu innych miastach.

W 1587 roku, zaledwie dwudziestoośmioletniego kaznodzieję wybrano gwardianem weneckiego klasztoru. Trzy lata później kapituła zakonna obrała go prowincjałem prowincji toskańskiej, a w 1593 roku - prowincji weneckiej. W maju 1596 roku został mianowany drugim definitorem generalnym w Rzymie, zajmował się podejmowaniem decyzji w sprawach wątpliwych i spornych oraz przeprowadzaniem wizytacji.

Portret św. Wawrzyńca głoszącego kazanie w 1610r.

mal. Pietro Labruzzi

Jego sława jako kaznodziei rosła. W Wielkim Poście 1598 roku głosił rekolekcje dla papieża Klemensa VIII, a na jego zaproszenie również księżniczka Małgorzata Austriacka, która wybrała sobie o. Wawrzyńca na osobistego spowiednika. Jej mąż, Filip II Hiszpański bardzo wysoko cenił tego świątobliwego kapucyna.

Mimo niechęci do wysokich godności zakonnych, wybrano świętego w 1599 roku ponownie definitorem generalnym i zlecono mu misję utworzenia prowincji niemieckiej. Z papieskim błogosławieństwem i jedenastoma współbraćmi wyruszył w tym samym roku do Wiednia, tam pozostawił pięciu braci, a z sześcioma pozostałymi udali się do Pragi, gdzie zostali serdecznie przyjęci przez cesarza. W drodze zakonników spotykały prześladowania ze strony innowierców, a w okolicach Pragi zostali tak dotkliwie pobici, że ledwo uszli z życiem. Nie poddając się wyruszyli w dalszą drogę. W 1608 roku prowincja była juz tak duża, że trzeba było ją podzielić na dwie mniejsze.

W czasie wojny cesarstwa niemieckiego z sułtanem tureckim Mohamedem III, na prośbę arcyksięcia Macieja, św. Wawrzyniec pełnił posługę kapelana i idąc na czele wojsk z krzyżem, nieustannie się modląc wyprosił chrześcijanom zwycięstwo pod Białogrodem (Szekesfehervar) w 1601 roku.

Niepokoje na tle religijnym nie ustawały, a w Niemczech reformacja niszczyła wiarę, prześladując duchowieństwo i utrudniając sprawowanie sakramentów. Gdy protestanci w 1608 roku zawarli unię pod wodzą księcia elektora Palatynatu Reńskiego Fryderyka IV, książęta katoliccy rok później podpisali Ligę dla obrony wiary i uniknięcia wojny domowej. Papież Paweł V wysłał do Hiszpanii św. Wawrzyńca jako nuncjusza papieskiego, z misją nakłonienia króla Filipa III do przystąpienia do Ligii Katolickiej, którą uwieńczył sukcesem. Ceniony przez monarchów katolickich za swoją mądrość, pobożność i roztropność oraz obdarzany przez nich pełnym zaufaniem pełnił jeszcze przez kilka lat funkcję nuncjusza papieskiego i ambasadora króla hiszpańskiego na dworze elektora bawarskiego, oddając swoją działalnością niezliczone zasługi Kościołowi i katolickim państwom.

Sarkofag z ciałem św. Wawrzyńca z Brindisi

Villafranca del Bierzo

Poważnie schorowany i wyniszczony pracą św. Wawrzyniec ostatni raz na życzenie książąt neapolitańskich wyrusza z misją do hiszpańskiego króla. Po przybyciu do Lizbony wiedział już, że zbliża się koniec jego dni, a gdy nadszedł 22 lipca 1619 roku święty poprosił współbrata o wyspowiadanie go i udzielenie mu Wiatyku. Zmarł w uroczystość św. Marii Magdaleny o godzinie czwartej po południu.

Postanowiono go pochować na cmentarzu sióstr klarysek w Villafranca nieopodal Lizbony. Ciało wieziono przez osiemnaście dni, w tym czasie po drodze miało miejsce wiele cudów i uzdrowień. W wigilię uroczystości św. Wawrzyńca, męczennika, klaryski z Villafranca ujrzały na niebie ognistą kulę, która skupiała gwiazdy nad miejscem pochówku św. Wawrzyńca z Brindisi, a z samego rana odezwały się wszystkie dzwony w mieście. Po pogrzebie jego serce trafiło do Wenecji i do elektora bawarskiego Maksymiliana.

Komunia św. Wawrzyńca z Brindisi

Raffaele da Roma, ok.1770r.

Prawie natychmiast rozpoczęto przygotowania do procesu beatyfikacyjnego, zebrano i udokumentowano 97 cudów oraz opisano 63 kolejne. Prośbę o wszczęcie procesu złożyło wielu katolickich władców, niestety wkrótce prace zatrzymała śmierć postulatora, Scypiona kardynała Borghese oraz wojna trzydziestoletnia. Dopiero po stu latach papież Benedykt XIII wznowił proces, w czasie którego ponownie sprawdzono wszystkie zebrane dokumenty. W wyniku tych badań w uroczystość Wniebowzięcia NMP w 1769 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót oraz o uznaniu pism kaznodziei z zakresu wiary i moralności - za zgodne z nauką Kościoła. Dnia 1 lipca 1783 roku papież Pius VI w Bazylice św. Piotra ogłosił go błogosławionym, a w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP papież Leon XIII - świętym.

Kościół NMP Anielskiej w Brindisi

Uroczysta procesja

Obchody ogłoszenia św. Wawrzyńca Doktorem Kościoła w 1959r. w Brindisi

Dnia 19 marca 1959 roku papież Jan XXIII ogłosił św. Wawrzyńca Doktorem Kościoła z tytułem Doctor Apostolicus, w 400. rocznicę jego urodzin, ogłaszając to w brewe "Celsitudo ex humilitate".

Kościół pw. św. Wawrzyńca z Brindisi w Rovigo, Wenecja Euganejska

Patron:
Brindisi, filologów.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie kapucyńskim, często z Matką Bożą i Dzieciątkiem Jezus. Jego atrybutem jest: krzyż, czaszka, księga, pióro, wizerunek Madonny, lilia, anioł z koroną.

Figura św. Wawrzyńca, Villafranca del Bierzo

Cytaty:
Słowo Boże obfituje we wszelkie dobra i jest skarbcem wszystkich dóbr, jest skarbnicą duchowych zasług. Słowo Boże jest światłem umysłu i ogniem woli, po to, aby człowiek mógł poznać i miłować Boga.

Do prowadzenia życia duchowego, które posiadamy wspólnie z aniołami i niebieskimi duchami stworzonymi jak my, na obraz i podobieństwo Boże, niezbędny jest pokarm łaski Ducha św. i miłości Bożej.

O św. Wawrzyńcu z Brindisi:
"Uczy nas miłowania Pisma Świętego, wzrastania w zażyłości z nim, do codziennego utrzymywania więzów przyjaźni z Panem w modlitwie, aby każdy nasz czyn, każda działalność miały w Nim swój początek i swe wypełnienie. Jest to źródło, z którego należy czerpać, aby nasze świadectwo chrześcijańskie jaśniało i było w stanie prowadzić ludzi naszych czasów do Boga."
Ojciec św. Benedykt XVI, audiencja generalna 23 marca 2011r.
.

Św. Małgorzata Antiocheńska

2011-07-20T18:50:00.000+02:00

Święta dziewica i męczennica (zm. 304r.)

Znana również jako: Maryna.

Andrea del Sarto, XVIw.

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Pizie, Toskania

Urodziła się w rodzinie pogańskiego kapłana Edezjusza (Edyzeusza) w Antiochii Pizydyjskiej. Jej matka zmarła bardzo wcześnie i dziewczynką zajmowała się mamka, która była chrześcijanką. Potajemnie ochrzciła dziewczynkę i wychowywała ją w wierze i bojaźni Bożej. Gdy do Edezjusza dotarło, że jego córka wyznaje wiarę w Jezusa Chrystusa i mimo jego gróźb, nie chciała wyrzec się tego, co dla niej najważniejsze, wygnał ją z domu. Św. Małgorzata zamieszkała z mamką i zajmowała się wypasem owiec.

Peter de Witt, XVIIw.

kolekcja pryw.

Jej uroda przyciągnęła uwagę rzymskiego namiestnika Olibriusza, a gdy dziewczyna odrzuciła jego zaloty, mówiąc iż jej jedynym oblubieńcem jest i będzie Pan Jezus, urażony urzędnik postanowił się zemścić. Sędzia, przed którym Olibriusz ją oskarżył, nakazał ją pojmać i doprowadzić przed siebie. Gdy żadnymi namowami, ani groźbami nie można było skłonić dziewczyny do złożenia hołdu bożkom, wtrącono ją do więzienia. Tam miał jej się pokazać diabeł, który przybrał postać smoka i połknął ją. Św. Małgorzata miała przy sobie mały krzyż i tak nim drażniła trzewia potwora, że ten w końcu pękł, uwalniając ją (stąd uważano ją za patronkę rodzących). Próbując złamać jej charakter poddawano ją różnorakim torturom - rozrywano jej ciało żelaznymi grzebieniami, palono ogniem i wrzucano do lodowatej wody. Widząc, że nic tym nie wskórają oprawcy nakazali ją ściąć, 20 lipca 304 roku. Ciało męczenniczki pochowała potajemnie pobożna wdowa.

Bartholomaus Zeitbloom, XVw.

Katedra w Ulm, fragm. ołtarza

(od XVIw. luterańska)

Kult św. Małgorzaty (Maryny) rozwinął się bardzo wcześnie na Wschodzie, skąd najprawdopodobniej dzięki krzyżowcom, dotarł do Francji, Niemiec i Anglii, czyniąc z młodej i pięknej dziewicy jedną z najbardziej czczonych w średniowieczu męczenniczek. Relikwie wywieziono w Antiochii w 980 roku, w 1145 trafiły do Montefiascone, gdzie są przechowywane do dziś w katedrze pw. św. Małgorzaty. Część relikwii w 1213 roku mieli otrzymać benedyktyni w Wenecji.

Katedra pw. św. Małgorzaty Antiocheńskiej w Montefiascone, Lacjum

Św. Małgorzata Antiocheńska wraz ze św. Katarzyną Aleksandryjską, św. Dorotą i św. Barbarą to Virgines Capitales, czyli cztery najważniejsze dziewice i męczennice. Święta należy również do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli, których wstawiennictwo u Boga jest w każdej potrzebie szczególnie skuteczne.

Anonim, Francja XVw.

Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie

To jej głos, razem z głosem św. Katarzyny i św. Michała Archanioła, usłyszała św. Joanna d'Arc.

Agostino Carracci, XVIw.

miedzioryt z serii "Święte Pańskie"

Kult św. Małgorzaty Antiocheńskiej w Polsce
Pierwszy zapis o kulcie tej świętej na ziemiach polskich pochodzi z XII wieku, ale rozkwit kultu przypada na wiek XV. Św. Małgorzata miała uratować w XV wieku Tucholę, pokazując się na murach w czasie oblężenia przez Krzyżaków. Od tego momentu kult świętej był bardzo żywy - wzniesiono kościół, postawiono na rynku figurę (zburzoną przez Niemców w czasie wojny, odbudowaną w 1988 roku), wizerunek męczenniczki znalazł się w herbie miasta. Staraniem władz kościelnych i samorządowych w lipcu 2010 papieską bullą ogłoszono św. Małgorzatę patronką Tucholi. W świętokrzyskich Chybicach w gotyckim kościele poświęconym świętej w ołtarzu głównym znajduje się posąg z XVIII wieku oraz jej wizerunek w miedzianej sukience.

Postać św. Małgorzaty znajduje się w herbach wielu miast, m.in.: Nowego Sącza, Ożarowa, Przysuchy, Tucholi i Tomaszowa Mazowieckiego.

Pierwsze gruszki nazywano na Pomorzu od imienia świętej "małgorzatkami".

Relikwiarz ramienia św. Małgorzaty

Katedra pw. św. Gorgoniusza i św. Piotra w Minden, Westfalia

Patronka:
Antiochii, Montefiascone, Tucholi (od 2010). Dobrej śmierci, bezpiecznego porodu, kobiet i pielęgniarek. Wzywana w obronie przed chorobami nerek, bezpłodnością i jako ucieczka przed demonami.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, w szacie z epoki, często ze św. Katarzyną, św. Dorotą i św. Barbarą. oraz św. Jerzym. Jej atrybutem jest: palma, smok, lilia, żelazny grzebień, krzyż.

Jacopo da Empoli, ok. 1612r.

kolekcja pryw., Florencja

Przysłowia o św. Małgorzacie:
Deszcz na św. Małgorzatę jest orzechom na stratę.
Kiedy w św. Małgorzatę kropi, siano źle się kopi.
Św. Małgorzata zapowiada środek lata.
W dzień św. Małgorzaty pierwsze gruszki do chaty.
W św. Małgorzatę skąd wiatr duje, drogę po zboże toruje.

Dnia 20 lipca przypada również wspomnienie św. Małgorzaty z Ypres, dziewicy i mistyczki żyjącej w XIII wieku.

Św. Małgorzata z Ypres

2011-07-20T18:46:00.001+02:00

Święta dziewica i mistyczka (1216-1237).

Urodziła się w Ypres w poważanej mieszczańskiej rodzinie w 1216 roku. Gdy miała cztery lata zmarł ojciec, matka wraz z nią i jej trzema siostrami zamieszkała u wuja, który był proboszczem nieopodal ich miasta rodzinnego. Wuj zapewnił jej wykształcenie posyłając do przyklasztornej szkoły. Pięcioletnia dziewczynka będąc świadkiem przyjmowania Komunii św. przez siostry, miała wizję Pana Jezusa i poczuła cudowny zapach. Opowiedziała o wszystkim matce przełożonej, błagając aby ta zezwoliła jej na przyjmowanie Komunii razem z mniszkami. Widząc dojrzałość i głęboką pobożność małej Małgorzaty wyraziła zgodę na przystąpienie przez nią do Stołu Pańskiego. Po osiągnięciu dziewiątego roku życia dziewczynka nie opuszczała żadnej Mszy św., pościła i modliła się całymi dniami.

Po śmierci wuja w 1234 roku, osiemnastoletnia Małgorzata, pod wpływem dominikańskiego kaznodziei o. Zeghera, postanowiła poświęcić resztę swego życia Bogu. Jako tercjarka dominikańska żyła w odosobnieniu w domu matki, w ewangelicznym ubóstwie, doskonałym posłuszeństwie i wiecznym dziewictwie. Jej przykład pociągnął wielu świeckich, a jej rady zasięgał nawet biskup Cambrai.

Doświadczała w swoim dobrowolnym osamotnieniu wielu wizji Chrystusa i Matki Bożej. Żywiła szczególne nabożeństwo do męki Pana Jezusa. Od najmłodszych lat pokutowała i pościła, ofiarując swoje cierpienia za nawrócenie grzeszników. Rok przed śmiercią tak podupadła na zdrowiu, że nie mogła opuszczać łoża i przyjmować żadnych pokarmów, poza Komunią św.

Zmarła 20 lipca 1237 roku. Jej żywot spisał w trzy lata po jej śmierci Tomasz de Cantimpre, opierając się całkowicie na świadectwie ludzi, którzy ją znali, włączając w to o. Zeghera.

Dnia 20 lipca przypada również wspomnienie św. Małgorzaty Antiocheńskiej, dziewicy i męczennicy.
.

Św. Jan Plessington

2011-07-19T17:06:00.001+02:00

Święty kapłan i męczennik (1636-1679).

Znany również jako: Wilhelm Scarisbrick, Wilhelm Pleasington.

Jan Wilhelm Plessington urodził się w roku 1636 w Dimples Hall w Garstang, położonym w hrabstwie Lancashire. Był najmłodszym z trojga synów Roberta Plessingtona i Alicji Rawstone. Ich rodzinę dotknęły prześladowania ze strony władz, nie tylko za wiarę, ale i za poglądy polityczne. Oboje byli żarliwymi katolikami, a sir Robert należał do stronnictwa kawalerów (chevaliers), popierających króla w angielskiej wojnie domowej w latach 1640-60.

Scarisbrick Hall w 1923r.

Chłopiec pobierał nauki w kolegium jezuickim w Scarisbrick Hall. Prawdopodobnie pociągnięty przykładem kapelana domowego, ukrywającego się pod nazwiskiem Tomasza Whitakera, którego w 1646 roku pojmano i stracono, postanowił poświęcić się kapłaństwu i udał się do Kolegium św. Omera w Artois. Naukę kontynuował w Kolegium Angielskim św. Albana w hiszpańskim Valladolid. Tam też w kościele pw. św. Marii Magdaleny otrzymał 18 listopada 1660 roku święcenia niższe i diakonatu. Święceń kapłańskich udzielono mu 25 marca 1662 roku w Segowii. Rok później powrócił do kraju, przez pewien czas służąc w sanktuarium św. Winifredy w walijskim Holywell i pomagając ukrywającym się katolikom.

W 1670 roku przeniósł się do Puddington Hall, gdzie został wychowawcą dzieci rodziny Massey. Po restauracji Stuartów w 1660, Karol II próbował częściowo ograniczyć surowe prawa antykatolickie, uchwalone przez Elżbietę I. Od 1581 roku obowiązywał "Akt o utrzymaniu w posłuszeństwie poddanych Jej Królewskiej Mości", który nakazywał karanie śmiercią konwertytów i osób nawracających na katolicyzm, a za odprawianie Mszy św. i uczestniczenie w niej - wysokie grzywny i więzienie. Cztery lata później, w 1585 roku, promulgowano "Akt przeciw jezuitom, księżom seminaryjnym oraz innym podobnym, nieposłusznym osobom", który jezuitom i innym księżom przybyłym do Anglii groził karą śmierci, ta sama kara miała spotkać wszystkich pomagających im przy ukrywaniu się.

Royal College w Valladolid, lata 20-te XXw.

Przez pewien krótki czas młody ksiądz mógł otwarcie głosić kazania do ludu. Niestety rozszerzający się na północy "spisek papistowski" (Popish Plot) Tytusa Oatesa położył temu kres. Ten anglikański duchowny, oskarżony o krzywoprzysięstwo oraz sodomię, udawał katolika, żeby tropić jezuitów i w końcu udało mu się spreparować rzekomy spisek "papistów" czyhających na życie króla Karola II. Sprowadził tym nowe prześladowania na duchowieństwo katolickie, które dotknęły również opiekuna młodych Massey'ów, wydanego przez Tomasza Duttona, skuszonego nagrodą pieniężną za głowę katolickiego księdza.

Dwa miesiące przebywał w więzieniu, został skazany za zdradę stanu, czyli bycie katolickim księdzem. Przed śmiercią miał powiedzieć: "Wolałbym umrzeć, niż zwątpić choć w najmniejszą część nauki przekazywanej nam przez Kościół święty, naszą Matkę". Dnia 19 lipca 1679 roku został powieszony, rozciągnięty na kole i poćwiartowany na wzgórzu Barrow w Boughton, nieopodal Cheshire. Ciało męczennika pochowano na lokalnym cmentarzu.

Leicester, 1970r.

Procesja z okazji kanonizacji Męczenników Anglii i Walii

Beatyfikował go papież Pius IX dnia 25 grudnia 1929 roku, a kanonizował 25 października 1970 Paweł VI, w grupie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Małgorzata Cliterhow, św. Ryszard Reynolds, św. Henryk Walpole, św. Augustyn Webster, św. Kutbert Mayne, św. Jan Roberts).

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Św. Bruno z Segni

2011-07-18T20:23:00.000+02:00

Święty biskup i wyznawca (ok.1047-1123).

Znany również jako: Brunon, Bruno z Asti, Bruno Solaro.

Fresk z katedry pw. Wniebowstąpienia NMP w Asti, Piemont

Św. Bruno urodził się około roku 1047 w piemonckim Solero, w diecezji Asti, w rodzinie bogobojnych Andrzeja i Wilhelminy. Pierwsze lata nauki spędził w klasztorze św. Perpetui w Asti, gdzie przygotowywał się również do stanu kapłańskiego. Już jako młodzieniec wyruszył do Bolonii, gdzie na tamtejszym uniwersytecie studiował siedem sztuk wyzwolonych (septem artes liberales, dzielone na trivium i quadrivium), a po uzyskaniu tytułu magistra rozpoczął studia teologiczne.

Po otrzymaniu święceń kapłańskich postanowił udać się do klasztoru na Monte Cassino, w którym zamierzał złożyć śluby zakonne. Nie dotarł do celu, ponieważ w trakcie podróży poważnie zachorował i został zmuszony do zatrzymania dla podratowania zdrowia w Sienie. Tamtejszy biskup Rudolf, na którym wrażenie uczyniła pobożność i mądrość młodego kapłana, mianował go kanonikiem kapituły katedralnej.

Ołtarz św. Brunona

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Segni, Lacjum

Na zaproszenie kardynała św. Piotra Igneo brał udział w synodzie w Rzymie w 1079 roku, gdzie bronił realnej obecności Pana Jezusa w Eucharystii przeciwko Berengariuszowi. Ten archidiakon z Tours twierdził, że w czasie Mszy św. nie dokonuje się Przeistoczenie, a Chrystus przyjmowany jest virtualiter, a nie corporaliter. To właśnie między innymi dzięki św. Brunonowi Berengariusz podpisał dekret, w którym uznaje, iż chleb i wino przemieniają się w prawdziwe Ciało i Krew Chrystusową. Obecny na synodzie papież św. Grzegorz VII postanowił mianować tego gorliwego obrońcę wiary i błyskotliwego teologa piętnastym biskupem Segni. W roku następnym miała miejsce konsekracja nowego biskupa.

W 1086 roku św. Bruno został mianowany kardynałem na konsystorzu w 1086 roku, dwa lata później brał udział w wyborach nowego papieża w Terracina, w czasie których następcą św. Piotra został bł. Urban II. Towarzyszył papieżowi w podróży do Francji, na synod w Clermont w 1095 roku, na którym wezwano rycerstwo do udziału w pierwszej wyprawie krzyżowej.

W 1099 roku wstąpił do klasztoru Monte Cassino, gdzie został wybrany opatem, zachowując jednocześnie za papieską dyspensą, swoje biskupstwo. Napisał wiele dzieł egzegetycznych, homilii, traktatów teologicznych oraz komentarzy do Ewangelii i Apokalipsy św. Jana.

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Segni, Lacjum

Zmarł 18 lipca 1123 roku w Segni, został pochowany w tamtejszej katedrze. Opinia o świętości towarzyszyła mu już za życia, wzrosła jeszcze znacząco po jego śmierci, za sprawą licznych cudów, jakie miały miejsce przy jego grobie. W prawie sześćdziesiąt lat później papież Lucjusz III, we wrześniu 1181 roku, nakazał zatwierdzenie kultu św. Brunona z Segni. W stulecie śmierci świętego biskupa, w 1223 roku, papież Honoriusz III poświęcił nowy ołtarz w kaplicy św. Brunona, w którym złożono jego relikwie.

Jeden z pierwszych żywotów św. Brunona pochodzi z kroniki klasztoru Monte Cassino, a napisał go Piotr Diakon.

Patron:
Segni.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, paliusz, księga.

Św. Totnan

2011-07-08T14:08:00.000+02:00

ü.

Święty diakon i męczennik (zm. 689r.)

Alte Meinbrücke w Würzburgu, Bawaria

Totnan urodził się w Irlandii, w młodości przyłączył się do św. Kiliana i gdy ten w Rzymie, w 686 roku, otrzymał misję ewangelizowania Frankonii, Totnan jako diakon wyruszył wraz z nim i dziewięcioma innymi towarzyszami.

Dzięki ich działalności książę Turyngii przyjął chrzest, wraz z całym swoim dworem. Gdy św. Kilian zwrócił mu uwagę, iż poślubienie wdowy po bracie jest niezgodne z nauką Pisma św., wywołał tym wściekłość tejże wdowy. Najęła ona morderców, którzy napadali na św. Kiliana, św. Totnana i św. Kolonata, gdy ci byli zajęci głoszeniem Ewangelii na würzburskim rynku i pozabijali ich.

Św. Kolonat, św. Kilian i św. Totnan

Tylman Riemenschneider

Kolegiata w Würzburgu, Bawaria

W 752 roku, najprawdopodobniej z inicjatywy św. Bonifacego, pierwszy biskup Würzburga św. Burchard, dokonał elewacji relikwii trzech świętych męczenników do katedry. Relikwie kości głowy przechowywane są w kryształowym relikwiarzu, który w uroczystość św. Kiliana i towarzyszy jest noszony w czasie procesji ulicami miasta.

Figura św. Totnana znajduje się na słynnym Starym Moście nad Menem w Würzburgu, nazywanym też Mostem Świętych, prowadzącym do katedry.

Rzeźba z ołtarza w kościele pw. św. Kiliana w Hassfurcie, Bawaria

Tylman Riemenschneider, 1490r.

Patron:
Würzburga oraz chorych na reumatyzm i dnę.

Ikonografia:
Przedstawiany jako diakon, w dalmatyce; najczęściej ze św. Kilianem i św. Kolonatem. Jego atrybutem jest: palma, księga.
.

Św. Julita z Iconium

2011-06-16T12:14:00.000+02:00

Święta męczenniczka (zm. 304).

Znana również jako: Julitta, Julietta.

Św. Julita ze św. Cyrykiem, obok św. Krescencja z Lukanii ze św. Witem

Kościół pw. św. Wincentego a Paulo w Paryżu

Hippolyte Flandrin, 1848-53, fragm. fryzu

Bogata i pobożna chrześcijanka, która po śmierci męża, chcąc uniknąć prześladowania, przeniosła się wraz z trzyletnim synkiem, św. Cyrykiem, z Iconium do Seleucji, zabierając ze sobą dwie niewolnice. Tam dowiedziała się, że gubernator Aleksander gorliwie poszukuje wyznawców Chrystusa, wydając na nich okrutne wyroki śmierci, postanowiła zatem udać się do Tarsu. Niestety Aleksander przybył do miasta krótko po nich i św. Julita została wydana i uwięziona, razem z synem.

Męczeństwo św. Julity i św. Cyryka

"Speculum historiale" Wincenty de Beauvais, XVw.

Przed sądem odmawiała odpowiedzi na wszelkie pytania, poza przyznaniem się do bycia chrześcijanką. Miała zostać rozciągnięta i wychłostana. Gdy brutalnie rozdzielono ją z synem, malec zaczął płakać. Sędzia wziął go na kolana, chłopiec podrapał go po twarzy, co rozwścieczyło Aleksandra i rzucił syna św. Julity o ziemię, roztrzaskując mu głowę.

Męczeństwo św. Julity i św. Cyryka

"Żywoty Świętych" Richard de Montbaston, XIVw.

Modląca się matka spotęgowała jego złość, kazał ją rozszarpać hakami, a potem ściąć głowę. Ich ciała rzucono poza miastem, w miejscu gdzie porzucano ciała przestępców, ale dwie niewolnice odnalazły je w nocy i pochowały na pobliskim polu. W tym miejscu wytrysnęło źródło, którego woda miała leczniczą moc.

Kościół pw. św. Cyryka i św. Julity (Santi Quirico et Giulietta) w Rzymie

Kult Świętych na Zachodzie rozpowszechnił biskup Auxerre, św. Amatus, który w IV wieku sprowadził relikwie z Antiochii do Marsylii, do kościoła pw. św. Wiktora.

Papież Wigiliusz przeniósł później te relikwie do Rzymu, do kościoła pod ich wezwaniem.

Św. Julita ze św. Cyrykiem

Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Villanueva de la Sierra, Estremadura

Patronka:
Wdów, samotnych kobiet, ofiar tortur, umierających dzieci.

Ikonografia:
Przedstawiana najczęściej w czasie męczeńskiej śmierci, razem ze św. Cyrykiem.
Jej atrybutem jest: palma, korona, krzyż, zwój, księga.

Św. Antoni Maria Gianelli

2011-06-07T11:10:00.000+02:00

Święty biskup (1789-1846).

Urodził się w Niedzielę Wielkanocną, 12 kwietnia 1789 roku w Cerreto, w biednej i pobożnej rodzinie chłopskiej Marii i Jakuba Gianelli, jako jeden z sześciu synów. Antoni został ochrzczony 19 kwietnia 1789 roku. Gdy miał sześć lat rodzice zapisali go do szkoły parafialnej, prowadzonej przez proboszcza ks. Franciszka Ricci i ks. Antoniego Arbasetti Castellani. Jego dzieciństwo upłynęło na modlitwie, katechezie, nauce i ciężkiej pracy. Był tak pobożny i wykazywał wielką gorliwość w służbie Bożej, że Nicoletta Aserreto z Rebisso, bogata wdowa i właścicielka ziemi jego ojca, postanowiła opłacać jego naukę w seminarium w Genui i przedstawiła go arcybiskupowi Józefowi Spina, w listopadzie 1807 roku. Młodzieniec nie zawiódł oczekiwań rodziców i dobrodziejów, wyróżniając się w czasie studiów błyskotliwością i determinacją. Samodzielnie zgłębiał teologię dogmatyczną i moralną, a także liturgikę.

Został wyświęcony dnia 24 maja 1812 roku, w kościele Matki Bożej z Góry Karmel w Genui, za specjalną dyspensą papieską ze względu na wiek (brakowało mu prawie roku do wymaganych przez prawo kanoniczne 24 lat). Mszę prymicyjną odprawił w kościele parafialnym w rodzinnym Cerreto. W pierwszym roku po święceniach pełnił funkcję wikariusza w jednej z genueńskich parafii, przez kolejne dwa lata wykładał literaturę w Kolegium Zakonu Szkół Pobożnych (Pijarów) w Carcare.

Następnie arcybiskup Ludwik Emmanuel Lambruschini powierzył mu profesurę w wyższym seminarium duchownym, gdzie wykładał retorykę. Jego następca mianował św. Antoniego prefektem studiów w seminarium, odpowiedzialnym za całokształt studiów i wykładów. Pełniąc tę funkcję przez dziesięć lat, cały wolny czas poświęcał na głoszenie kazań. Był znany ze swej pracy duszpasterskiej, spędzał wiele godzin
w konfesjonale. Na uwagi, że powinien się bardziej oszczędzać i odpoczywać, św. Antoni odpowiedział, że w dwóch miejscach kapłan może odpocząć - ciało w grobie, a dusza w niebie.

W 1826 roku został mianowany przez arcybiskupa Lambruschini archiprezbiterem Chiavari. W 1827 roku założył męskie zgromadzenie, Oblatów św. Alfonsa Liguori dla głoszenia misji i rekolekcji dla ludu, a dwa lata później Siostry Matki Bożej z Ogrodu (F.M.H., Congregatio Filiarum Mariae Sanctissimae ab Hortu, nazywane gianellami), które zajmowały się nauką i katolickim wychowaniem dzieci oraz przygotowaniem ubogich panien do życia.

Figura św. Antoniego Marii Gianellego przy drodze do Bobbio

Luciano Lodda, 2001r., marmur karraryjski

Dnia 22 lutego 1838 roku otrzymał nominację biskupią Bobbio, a 6 maja arcybiskup Placyd Maria Tadini konsekrował go na biskupa, zaprzysiężony przez króla Karola Roberta. Biskupstwo po przejściu wojsk napoleońskich w 1803 roku nie podniosło się przez wiele lat. Zamknięto seminarium, wiele kościołów skonfiskowano, wiele również zostało zniszczonych, rozwiązano liczne zakony. Prześladowania duchowieństwa i brak dobrych kapłanów, spowodowały zanik wiedzy religijnej i pobożności wśród wiernych. To dla nich nowy biskup powołał Towarzystwo św. Archanioła Rafała oraz Towarzystwo św. Doroty. Przywrócił również kult św. Kolumbana Młodszego w swojej diecezji, odnawiając jego sanktuarium. Zwołał dwa synody diecezjalne, pierwszy 23 września 1840 roku na którym podjęto uchwały mające odnowić życie duchowe wiernych i posługę kapłanów oraz drugi, 29 sierpnia 1844 który stał się bodźcem dla misji ludowych i rekolekcji dla księży. Misje trwały od sześciu do ośmiu dni, kazania wygłaszano rano i wieczorem, organizowano procesje pokutne, kończąc je uroczystą Mszą św. Miały one głęboki wpływ na ludzi, odnawiając życie religijne w diecezji i przyczyniając się do licznych konwersji.

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Bobbio

W 1845 roku stan zdrowia biskupa pogarsza się, lekarze diagnozują początki gruźlicy. Mimo ich nalegań, nie porzuca swych dotychczasowych obowiązków. Dla podreperowania mocno nadszarpniętego zdrowia udaje się do Piacenzy, gdzie ma miejsce chwilowa poprawa. Po pielgrzymce do sanktuarium Matki Bożej dostał udaru słonecznego, wskutek którego zmarł w niedzielę Trójcy Przenajświętszej, 7 czerwca 1846 roku w miejskim szpitalu w Piacenzie. Ciało przewieziono do Bobbio, po drodze towarzyszyły mu tłumy wiernych. Został pochowany w krypcie katedry
p.w. Wniebowzięcia NMP w grobie biskupów, obok swoich poprzedników. Później jego doczesne szczątki przeniesiono do kaplicy i umieszczono w kryształowym sarkofagu pod ołtarzem.W czasie przenoszenia okryto, że ciało Świętego znajdowało się w grobie zupełnie nienaruszone.

Sarkofag z relikwiami św. Antoniego Marii Gianelli

Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w Bobbio

Papież Benedykt XV zatwierdził 11 kwietnia 1920 roku dekret o heroiczności cnót,
19 kwietnia 1925 roku papież Pius XI beatyfikował biskupa Bobbio,
a 21 października 1951 roku został kanonizowany przez Piusa XII.

Patron:
Bobbio (od 2000 roku), Val di Vara.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa.
Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, pastorał, księga, krzyż.
.

Św. Marcelin Champagnat

2011-06-06T14:58:00.002+02:00

Święty kapłan (1789-1840).

M. Ravery, 1840r.

Portret wykonany kilka godzin po śmierci św. Marcelina

Marcelin Józef Benedykt Champagnat przyszedł na świat w wiosce Rosey dnia 20 maja 1789 roku, jako dziewiąte z dziesięciorga dzieci Jana Baptysty Champagnata i Marii Teresy Chirat. Następnego dnia, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego malec został ochrzczony w kościele w Marlhes. Jego ojciec był rolnikiem i kupcem, dość wykształconym jak na tamte czasy. Gdy syn miał kilka miesięcy, Jan Baptysta został mianowany pułkownikiem Gwardii Narodowej. Wychowaniem i edukacją chłopca zajęły się matka i jej siostra Luiza, zakonnica wygnana przez rewolucję francuską z klasztoru św. Józefa. Ojciec pomimo swoich politycznych poglądów pozwalał, aby mieszkańcy domu brali udział w Mszach odprawianych potajemnie przez ukrywającego się w okolicy księdza.

W 1792 roku zniesiono wszystkie zgromadzenia zakonne, wśród nich również Braci Szkół Chrześcijańskich. Edukacja publiczna przestała praktycznie istnieć. Sześc lat później nadchodzi dla Kościoła kolejna fala prześladowań. W tym trudnym okresie Marcelin Champagnat w wieku 11 lat potajemnie przyjmuje I Komunię św.

Oficjalny portret beatyfikacyjny

Tito Ridolfi, 1955r.

Coraz bardziej doskwiera brak kapłanów. Biskupi, pomimo prześladowań ze strony państwa i tzw. konstytucji świeckiej dla kleru, postanawiają utworzyć nielegalne seminaria i rozpocząć poszukiwania chętnych do poświęcenia się Panu Bogu.W 1804 roku do Rosey przybywa ks. Linnosier, który za wskazaniem miejscowego proboszcza trafia do domu Champagnatów i tam spotyka czternastoletniego Marcelina, któremu proponuje naukę w seminarium. Chłopiec nie będąc pewnym tego, czy odczuwa powołanie do takiego życia, wyrusza z pielgrzymką do grobu świętego jezuity, Jana Franciszka Regis, w La Louvesc. Rodzice próbowali odwieść go od tego pomysłu, ponieważ chłopak z ledwością czytał, a w mowie posługiwał się miejscowym dialektem. Lecz Marcelin nie zamierzał porzucić tego, co uznał za swoje powołanie.

Rok później, w 1805, po śmierci ojca, postanawia wstąpić do seminarium niższego w Verrieres. Warunki w seminarium były bardzo spartańskie, a młodzieńcy często nie dojadali. Razem z nim nauki w seminarium pobierali św. Jan Maria Vianney, proboszcz z Ars i św. Jan Klaudiusz Colin, założyciel marystów. Mimo początkowych trudności w nauce, Marcelin kończy seminarium z bardzo dobrymi wynikami. Dnia 1 listopada 1813 roku wstępuje do wyższego seminarium św. Ireneusza w Lyonie. W seminarium prowadzonym od momentu założenia przez sulpicjanów panowała surowa dyscyplina. Regulamin regulujący życie kleryków musiał być wiernie przestrzegany: pobudka na pierwszy dźwięk dzwonów, po porannych modlitwach Msza św., przed obiadem - rachunek sumienia i lektura Nowego Testamentu, dwukrotne nawiedzenie Najświętszego Sakramentu, popołudniowa duchowa lektura, wieczorem - modlitwa, rachunek sumienia i czytanie. Oprócz tego każdy kleryk odmawiał brewiarz i modlitwy do Matki Bożej. Pozostały wolny czas poświęcano na naukę.

W czasie studiów Marcelin przyłącza się do grupy młodzieńców pragnących poświęcić się ewangelizowaniu zeświecczonego społeczeństwa i założeniu zgromadzenia o maryjnej duchowości.

W święto Objawienia Pańskiego, 6 stycznia 1814 roku, w kaplicy pałacu arcybiskupiego, Marcelin Champagnat otrzymał tonsurę i niższe święcenia kapłańskie. A 23 czerwca 1815 roku, biskup Grenoble udziela mu święceń diakonatu, które razem z nim przyjęli św. Jan Maria Vianney i św. Jan Klaudiusz Colin. Rok później, 22 lipca 1816 roku, otrzymuje święcenia kapłańskie. Następnego dnia, wraz z dwunastoma innymi świeżo wyświęconymi kapłanami, udał się na pielgrzymkę do sanktuarium Matki Bożej w Fourviere i tam oddał się pod opiekę Maryi.

Sanktuarium w La Valle-en-Gier

Stół wykonany przez św. Marcelina

W sierpniu tego samego roku otrzymuje posadę wikariusza w La Valle-en-Gier. Parafia składała się z wielu małych wiosek i osad, a dwa tysiące mieszkańców żyło z dala od wiary. Posługujący w parafii od trzydziestu ośmiu lat proboszcz był mocno schorowany i większość obowiązków spadła na młodego księdza. Dnia 15 sierpnia 1816 odprawił swoją pierwszą Mszę św. dla parafian. Początkowo postawił przed sobą dwa zadania - zwalczenie pijaństwa i zakazanie tańców, które uważano za bliską okazję do grzechu. Całkowicie oddany sprawom wiary szybko zyskał sympatię i zaufanie mieszkańców. Codziennie wstawał o czwartej nad ranem, spędzając długie godziny na modlitwie i pobożnej lekturze. Zawsze nosił sutannę, nawet w czasach największych prześladowań kleru.

Zwrotnym punktem w jego życiu była wizyta u umierającego siedemnastolatka w osadzie Palais. Ku swemu przerażeniu ks. Champagnat odkrył, że chłopak zupełnie nie znał podstawowych prawd wiary. Przez kilka godzin pouczał go, ponieważ według postanowień synodu diecezjalnego nie można dać rozgrzeszenia komuś, kto nie zna tych prawd. Po tym przygotowaniu wyspowiadał go, udzielił Komunii i Ostatniego Namaszczenia. Kilka godzin później młodzieniec zmarł.

Relikwie św. Marcelina Champagnat

Notre Dame l'Hermitage w Saint-Chamond

Po tym wydarzeniu wikary z La Valle postanawia swoje marzenia i plany wprowadzić w życie. Dnia 2 stycznia 1817 roku wynajmuje dom, w którym zamieszkało jego dwóch pomocników i zarazem pierwsi postulanci - były grenadier Jan Maria Granjan i Jan Baptysta Andras. Przed upływem roku dołączył do nich brat Jana Baptysty, Jan Klaudiusz, a w 1818 doszło czterech kolejnych nowicjuszy. W listopadzie tego samego roku otwarto szkołę w Marhles, a następnie w La Valle. W kwestii nauczania ks. Champagnat przyjął metodę stosowaną przez Braci Szkolnych św. Jana de la Salle (lasalian).

Nowe zgromadzenie i szkoły przez nich prowadzone miały nie tylko zwolenników. Wielu osobom nie podobała się działalność ks. Champagnat i po licznych doniesieniach do władz kościelnych, po Wielkanocy 1821 roku wikariusz generalny ks. Bochard wezwał wikariusza z La Valle, aby złożył wyjaśnienia w kwestii wątpliwości dotyczących prowadzonej przez siebie działalności. Głównym zarzutem jaki mu postawiono, było założenie nowego zgromadzenia bez powiadomienia zwierzchniej władzy kościelnej. Przyjęto wyjaśnienia ks. Champagnat, ale dopiero spotkanie z wikariuszem generalnym seniorem, ks. Corbon, którego ks. Marcelin poprosił o opinię, zawierzając mu całą swoją przyszłość i poddając się jego osądowi, pomogło w rozwiązaniu jego kłopotów. Taka postawa, pełna pokory i skromności, usunęła wszelkie zastrzeżenia co do czystości jego intencji.

Notre Dame l'Hermitage w Saint-Chamond

Nowy biskup diecezji lyońskiej, Gaston de Pins, zachęcał ks. Champagnat do rozszerzenia działalności, a także do budowy nowego i większego domu. W maju 1824 roku ks. Cholleton, wikariusz generalny, pobłogosławił kamień węgielny pod nowy dom na skalistej ziemi nad brzegiem rzeki Grier, który miał nosić nazwę Notre Dame l'Hermitage. W tym samym roku ks. Champagnat został zwolniony z obowiązków w La Valle, aby móc całkowicie poświęcić się swojemu dziełu. Bracia pracowali głównie w najmniejszych i najbiedniejszych miasteczkach. W październiku 1836 roku biskup Pompallier poświęcił nową kaplicę domu. W tym samym miesiącu bracia po raz pierwszy, za zgodą papieża, złożyli publiczne śluby wieczyste. Stopniowo wzrastała liczba powołań.

Liczne podróże bez względu na pogodę, piętrzące się nieustannie problemy biurokratyczne ze strony państwa nadszarpnęły zdrowie ks. Champagnat. W Środę Popielcową 1840 roku choroba zaatakowała z całą siłą, w maju odprawił swoją ostatnią Mszę św., przyjął sakramenty i pożegnał się z braćmi. Dnia 4 czerwca po raz ostatni przyjął Komunię św., zmarł w sobotę 6 czerwca, w wigilię Zesłania Ducha św., w czasie gdy bracia śpiewali "Salve Regina".

Msza beatyfikacyjna 29 maja 1955r.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Pogrzeb miał miejsce 8 czerwca, a jego trumnę nieśli na ramionach współbracia. Został pochowany na terenie Notre Dame l'Hermitage w Saint-Chamond. Sługą Bożym ogłosił go papież Benedykt XV w czerwcu 1920 roku, błogosławionym - papież Pius XII dnia 29 maja 1955 roku, a świętym - Jan Paweł II 18 kwietnia 1999 roku.

Patron:
Nauczycieli, studentów, uczniów.

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie z befką, często w otoczeniu dzieci.
Jego atrybutem jest: księga, krzyż, figura Maryi z Dzieciątkiem.

Varia:
Zgromadzenie Braci Szkolnych Marystów (Institutum Fratrum Maristarum a Scholis, FSM) nazywane również Zgromadzeniem Małych Braci Maryi (Institutum Parvulorum Fratrum Mariae, PFM) zyskało papieską aprobatę w 1863 roku. Na mocy ustawy o zgromadzeniach zakonnych z 1903 roku zgromadzenie usunięto z Francji. Obecnie siedzibą przełożonego generalnego jest Rzym. W 1988 roku w 74 krajach działało 4887 braci marystów.
.

Św. Marcelin i św. Piotr

2011-06-02T17:00:00.000+02:00

Święci męczennicy (zm. 304).

Św. Marcelin i św. Piotr

Figury przed bazyliką w Seiligenstadt

Św. Marcelin był rzymskim księdzem, a św. Piotr otrzymał święcenia niższe - egzorcysty. Obaj byli znani ze swej pobożności, poświęcenia w nawracaniu pogan i niestrudzonego głoszenia Ewangelii.

Męczeństwo św. Marcelina i św. Piotra

Bazylika pw. św. Marcelina i św. Piotra w Rzymie

mal. Guido Lapis, obraz w ołtarzu głównym

W czasie prześladowań za cesarza Dioklecjana zostali uwięzieni. Dzięki św. Piotrowi nawrócił się dozorca więzienia Artemiusz, ze swą żoną Kandydą i córką Pauliną, a św. Marcelin udzielił im chrztu. Święci zostali skazani na śmierć przez sędziego Serenusa (Sewerusa), wyrok wykonano 2 czerwca 304 roku. Kazano im wykopać grób w Czarnym Lesie (Silva Nigra), za murami Rzymu, aby chrześcijanie nie mogli znaleźć miejsca egzekucji i pochować ciała.

Męczeństwo św. Marcelina i św. Piotra

"Speculum historiale" Wincenty de Beauvais, XVw., Paryż

Ścięto im głowy i wrzucono do przygotowanego przez nich samych grobu. Ich ciała odnalazły dwie pobożne matrony rzymskie, Lucylla i Firmina, pochowały je przy drodze labikańskiej (Via Labicana), obok św. Tyburcjusza, przy dwóch wawrzynach.

Bazylika pw. św. Marcelina i św. Piotra w Rzymie

Kult obu Świętych był bardzo żywy, o czym wspomina papież św. Damazy, opisując w nagrobnym epitafium, iż w dzieciństwie usłyszał o męczennikach i ich ostatnich chwilach z ust kata, który wykonał na nich wyrok śmierci.

Św. Konstantyn wybudował bazylikę nad miejscem ich pochówku, w miejsce zniszczonej przez Gotów świątyni. W niej została pochowana również matka cesarza, św. Helena. Od VII wieku grób Świętych stał się miejscem licznych pielgrzymek.

W 1253 roku papież Aleksander IV przeniósł relikwie do pobliskiego kościoła wybudowanego przez papieża Syrycjusza w IV wieku, który poświęcono św. Marcelinowi i św. Pawłowi.

Wnętrze bazyliki pw. św. Marcelina i św. Piotra w Rzymie

Papież Grzegorz IV wysłał ich relikwie do Galii, stamtąd trafiły przez sekretarza Karola Wielkiego, Einharda, który po śmierci ukochanej żony przywdział habit, do ufundowanego przez niego opactwa w Seiligenstadt.

Relikwie czaszki św. Piotra były przechowywane w opactwie św. Dionizego (Saint-Denis) w Paryżu, ale w 1794 roku relikwię zniszczono, a sam relikwiarz przetopiono. Część relikwii znajduje się w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP w Cremonie, w sarkofagu umieszczonym w transepcie.

Katakumby św. Marcelina i św. Piotra w Rzymie

fot. Joseph Wilpert, 1903

Imiona św. Marcelina i św. Piotra zostały przez papieża Wigiliusza umieszczone w Kanonie Rzymskim.

Ikonografia:
Najczęściej przedstawiani razem, w czasie męczeńskiej śmierci. Św. Marcelin jest ubrany w ornat, a św. Piotr - dalmatykę. Ich atrybutami są: palmy, tonsury, a także kielich i hostia (św. Marcelin), krzyż i księga (św. Piotr).

Św. Ignacy z Ona

2011-06-01T22:56:00.000+02:00

Święty opat i wyznawca (zm.1057).

Znany również jako: Eneko, Inigo.

Francisco Goya y Lucientes

Urodził się około roku 1000 w Calatayud w Aragonii, w rodzinie mozarabskiej. W młodości postanowił zostać pustelnikiem, a po przyjęciu przez aragoński klasztor p.w. św. Jana na skale (San Juan de la Pena) reformy kluniackiej, przywdział habit benedyktyński. Znany był ze swej wielkiej pobożności, okoliczni mieszkańcy zasięgali jego rady, otrzymując duchowe wskazówki i ostrzeżenia.

San Juan de la Pena

Około 1029 roku przyjął z rąk króla Nawarry Sancho III Wielkiego godność opata w kastylijskim Ona.W 1046 roku opactwo uzyskało jurysdykcję nad klasztorem pw. św. Jana (San Juan) w Pancorbo, a w 1048 nad klasztorem pw. św. Marcina (San Martin) w Alfano, stając się jednym z najbogatszych opactw. Król często zasięgał jego rady, był też spowiednikiem królewskiego syna Garcii III. Pomógł w założeniu nowego klasztoru pw. Maryi Królowej (Santa Maria la Real) w Najera w 1052 roku.

Opactwo San Salvador w Ona, Kastylia

W czasie wizytowania podległych mu klasztorów nagle zachorował w Solduengo. Zmarł 1 czerwca 1057 roku, został pochowany w opactwie Najświętszego Zbawiciela (San Salvador) w Ona. Kult publiczny św. Ignacego zatwierdził papież Aleksander IV w 1259 roku. Jego relikwie są przechowywane w popiersiu ze srebra, wysadzanym drogimi kamieniami.

Patron:
Ona, Calatayud, jeńców.

Ikonografia:
Przedstawiany w benedyktyńskim habicie.
Jego atrybutem jest: pastorał, księga, klasztor.

Varia:
Kult św. Ignacego był bardzo żywy przez wieki, w rodzinach szlacheckich często nadawano synom jego imię, a najbardziej znanym jest św. Ignacy Loyola.

Legenda głosi, że w klasztorze pw. św. Jana na skale był ukryty przed muzułmańskimi najeźdźcami Święty Graal.
.

Św. Feliks z Cantalice

2011-05-18T22:38:00.000+02:00

Święty zakonnik (ok. 1515-1587).

Znany również jako: Deogratias.

Pieter Pauwel Rubens

kolekcja prywatna

Feliks Porri urodził się ok. 1515 roku w Cantalice, jako trzecie z czworga dzieci niezamożnego i pobożnego chłopa. Od najmłodszych lat przejawiał zamiłowanie do samotności, spędzał wiele czasu na modlitwie i postach, chętnie słuchając żywotów świętych.

Jako młodzieniec trafił do majątku Citta Ducale, gdzie zajmował się doglądaniem stad owiec. Pewnego dnia 1543 roku poproszono go o pomoc przy zaprzęganiu dwóch wołów do pługa, a te wystraszone ruszyły powalając św. Feliksa i przeciągając lemiesz po nim. Obserwujący ten wypadek służący byli przekonani, że chłopak nie przeżył. Ku ich wielkiemu zdumieniu okazało się, że nie tylko przeżył, ale też nie odniósł żadnych obrażeń, jedynie jego ubranie było porozdzierane. Odczytał to jako znak od Pana Boga i postanowił wstąpić do nowo powstałego zakonu kapucynów (Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum, OFMCap). Został nowicjuszem w klasztorze w Antocoli, a śluby zakonne złożył w klasztorze Monte San Giovanni w dniu 18 maja 1545 roku.

Madonna z Dzieciątkiem w otoczeniu świętych, fragm.

Pietro da Cortona

Pinacoteca di Brera w Mediolanie

Od 1547 roku, przez niemal czterdzieści lat, pełnił posługę kwestarza zakonnego w Rzymie. Codziennie, po pierwszej Mszy św., wyruszał na kwestę. Pobożny i pokorny braciszek szybko stał się znany w okolicy, zaczęto nazywać go Deogratias, ponieważ zawsze i za wszystko dziękował Bogu. Przy okazji zbierania jałmużny, uczył dzieci katechizmu i modlitw. Po powrocie z kwesty spał przez godzinę po czym szedł na kilka godzin do kościoła, gdzie rozważał ze szczególnym nabożeństwem Mękę Pańską. Chodził boso, nawet zimą i w deszczu, a jego stopy szybko pokryły się ranami.

Św. Feliks poznał wielu wielkich świętych swoich czasów - św. Franciszka Borgiasza, św. Karola Boromeusza, św. Alojzego Gonzagi i św. Kamila de Lellis. Szczególna przyjaźń łączyła go ze św. Filipem Nereuszem.

Niestrudzony kwestarz rozchorował się poważnie pod koniec kwietnia 1587 roku, zmarł 18 maja w opinii świętości. Ku zdumieniu jego współbraci zniekształcona i poraniona skóra na stopach zakonnika po śmierci pojaśniała i wygładziła się, a wszelkie ślady po ciężkich wędrówkach za jałmużną zniknęły. Z grobu po pewnym czasie zaczął wypływać jasny, pachnący płyn, który zbierały pobożne mniszki i rozdawały pielgrzymującym do grobu św. Feliksa. Dzięki jego cudownym właściwościom miały mieć miejsce liczne uzdrowienia.

Błogosławionym ogłosił go papież Urban VIII dnia 1 października 1625 roku, a kanonizował - papież Klemens XI, 22 maja 1712. Był pierwszym kanonizowanym kapucynem, a jego kult był bardzo żywy.

Sarkofag z relikwiami św. Feliksa

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Rzymie

Dnia 27 kwietnia 1631 roku przeniesiono relikwie św. Feliksa (podówczas jeszcze błogosławionego) z kościoła pw. św. Mikołaja do klasztoru Niepokalanego Poczęcia NMP.

Wizja św. Feliksa z Cantalice

Carlo Ceresa, 1644r.

Kościół pw. św. Jerzego w Nese, Lombardia

Kult św. Feliksa w Polsce
W Krakowie w kościele kapucynów pw. Zwiastowania NMP w ołtarzu bocznym znajduje się rzeźba św. Feliksa z 1954 roku, która zastąpiła figurę z poł. XVIII wieku (zniszczona, została usunięta w 1937). Po ogłoszeniu dekretu o odpuście zupełnym w uroczystość nowo kanonizowanego świętego, 1 października 1712 roku, w krakowskim kościele miały miejsce wielkie uroczystości ku jego czci. W nawach bocznych kościoła umieszczono 12 obrazów przedstawiających sceny z życia św. Feliksa, a w ołtarzu głównym ustawiono wielką figurę, którą w uroczystej procesji przeniesiono z Kościoła Mariackiego. Kronika krakowskiego klasztoru odnotowała wiele łask uzyskanych za pośrednictwem św. Feliksa.

W dniu 18 maja w kościołach kapucynów poświęcano olej św. Feliksa, który używano do błogosławienia dzieci w tym dniu.

Wizerunek św. Feliksa znajduje się również w poznańskim kościele pw. św. Antoniego Padewskiego w kaplicy św. Franciszka na polichromii z 1757 roku w podniebiu kopuły. Barokowy obraz ze świętym wisi w ołtarzu bocznym w kościele pw. NMP i św. Sebastiana w Rywałdzie. Natomiast w Prószkowie w kościele pw. św. Jerzego na konsoli w nawie stoi rzeźba z połowy XVIII wieku.

W 1855 roku bł. Maria Angela Truszkowska założyła w Warszawie Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa z Kantalicjo Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka Serafickiego (felicjanki, CSSF).

Katedra Świętej Trójcy (Kościół Dworski) w Dreźnie, Saksonia

Patron:
Matek i dzieci.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie kapucyna, często z Matką Bożą i Dzieciątkiem Jezus. Lub w towarzystwie św. Karola Boromeusza i św. Filipa Neri. Jego atrybutem jest: Dzieciątko Jezus, chleb, jałmużniczka.

Dnia 18 maja przypada również wspomnienie św. Feliksa, biskupa Spoleto i męczennika za wiarę, który zginął w 304 roku.
.

Św. Paschalis Baylon

2011-05-17T13:16:00.001+02:00

Święty zakonnik (1540-1592).

Znany również jako: Pascal Bailon, Serafin Eucharystii.

Pachalis Baylon Yubero urodził się w święto Zesłania Ducha Świętego, 16 maja 1540 roku, w rodzinie pobożnych rolników Marcina Baylona i Elżbiety Yubero, w aragońskiej Torrehermosa. Od wczesnych lat żywił szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Od siódmego roku życia pracował jako pasterz. Jego rodzice byli zbyt biedni, aby opłacić jego naukę, więc mały Paschalis nauczył się sam czytać. Często zabierał ze sobą żywoty świętych lub inne pobożne lektury, starając się jak najlepiej wykorzystać wolny czas.

Bernardo Lopez Piquer, 1811r.

Museo de Bellas Artes w Walencji

Około roku 1564 wstąpił do Zakonu Franciszkanów Bosych (alkantarzyści, dyskalceaci) w Montfort. Po czterech latach próby, którą odbył w charakterze pasterza w folwarku należącym do klasztoru, przyjęty został do nowicjatu jako brat konwers. Konwersi nie uczestniczyli w kolegiach i zgromadzeniach, jedli osobno i spali w dużych dormitoriach, bez osobnych cel.

Johann Sigmund Hitzelberger, 1829r.

Kościół p.w. św. Stefana w Fussen, Bawaria

Św. Paschalis wiele nocy spędził na modlitwie przed ołtarzem. Kierował się przykładem życia św. Franciszka z Asyżu i naukami św. Piotra z Alkantry.

W czasie podróży do Paryża w 1576 roku, w jaką wysłał go przełożony, bronił doktryny o realnej obecności przeciw bluźnierstwom kalwińskiego kaznodziei, przez co nieomal został ukamienowany przez hugenotów.

Kościół pw. Maryi od Drzewa Jessego w Delft

Zmarł w święto Zesłania Ducha Świętego, 17 maja 1592 roku w Villareal, został pochowany w Kaplicy Królewskiej. Legenda głosi, że w czasie Mszy Świętej pogrzebowej św. Paschalis dwa razy otworzył oczy - podczas Podniesienia Ciała i Krwi Pańskiej. Jego grób stał się natychmiast miejscem licznych pielgrzymek.

Został beatyfikowany 29 października 1618 roku przez papieża Pawła V, a kanonizowany 16 października 1690 przez papieża Aleksandra VIII. Nazwany przez papieża Leona XII Serafinem Eucharystii i ogłoszony w 1897 roku patronem kongresów eucharystycznych.

Srebrny grobowiec św. Paschalisa

Bazylika p.w. św. Paschalisa w Villareal

Vincente Llorens Poy

W czasie hiszpańskiej wojny domowej grób św. Paschalisa został zbezczeszczony, a jego relikwie spalone przez zwolenników antyklerykalnej lewicy.

Wizerunki św. Paschalisa znajdują się w kilku kościołach poreformackich w Polsce. W Osiecznej w kościele pw. św. Walentego znajdują się wizerunki św. Paschalisa z XVIII wieku, namalowane przez Franciszka Smuglewicza. Namalował on również obraz do ołtarza bocznego w kaliskim sanktuarium św. Józefa i św. Piotra z Alkantry. W Koninie w kościele pw. św. Marii Magdaleny jest obraz Świętego z XVIII wieku.

Patron:
Kongresów i stowarzyszeń eucharystycznych, kucharzy, pasterzy.

Ikonografia:
Przedstawiany jako zakonnik w czasie modlitwy. Jego atrybutem jest: hostia, krzyż, monstrancja.

Cytaty:
Ponieważ Bóg bardzo pragnie nas obdarzyć dobrami, dlatego we wszystkich Twoich prośbach wierz mocno, że Bóg da ci to, o co prosisz. Nie proś jednak o nic, zanim Bóg nie natchnie cię do prośby. On jest bardziej gotowy do wysłuchania twojej prośby, niż ty do proszenia.

Gdy otrzymasz od Boga jakieś dary, ofiaruj Mu z wielką radością samego siebie.

Varia:
Włoska pobożność ludowa uznawała św. Paschalisa za opiekuna kobiet, zwłaszcza tych, które poszukiwały męża.

Św. Domniusz z Salony

2011-05-07T16:41:00.000+02:00

Święty biskup i męczennik (zm.304).

Znany również jako: Dujam, Duje, Doimus.

Girolamo Santacroce, XVIw.

Kościół oo. Franciszkanów Poljud-Split

Św. Domniusz urodził się w Antiochii w III wieku. Pełnił funkcję biskupa Salony, stolicy Dalmacji, rzymskiej prowincji. Nawrócił wielu pogan, wzniósł wiele kościołów.

Zginął śmiercią męczeńską wraz ze św. Anastazjuszem, św. Maurem, św. św. Asteriuszem, św. Septymiuszem, św. Sulpicjanem, św. Teliuszem i św Kajanem w czasie prześladowań cesarza Dioklecjana, dnia 7 maja 304 roku.

Pozostałości siedziby biskupiej i term w Salonie

Ciało biskupa zostało pochowane w tajemnicy, później nad jego grobem wybudowano bazylikę, wokół której wyrósł klasztor. Część relikwii znajduje się w bazylice p.w. św. Jana na Lateranie, dokąd zostały przywiezione na rozkaz papieża Jana IV (pochodzącego z Dalmacji), po inwazji Awarów i Słowian na Dalmację.

Ołtarz św. Domniusza

Katedra p.w. św. Domniusza w Splicie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, często trzyma miasto Split w dłoni.
Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, palma, miasto, katedra.

Z katedry p.w. św. Domniusza wyrusza procesja

Za plecami widoczny ołtarz św. Domniusza

Patron:
Chorwacji, Splitu, wzywany w obronie przed gorączką.

Procesja z relikwiami św. Domniusza, Split 2008

Św. Petronaks z Monte Cassino

2011-05-06T06:30:00.000+02:00

Święty opat i wyznawca (ok.670-ok.747).

Znany również jako: Petronax, Petronaca, "drugi założyciel Monte Cassino".

Urodził się około 670 roku w lombardzkiej Brescii, jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów. Za namową papieża św. Grzegorza II wyruszył w pielgrzymkę do grobu św. Benedykta z Nursji. Miał również na polecenie papieża przywrócić w miarę możliwości życie monastyczne w opactwie, które zostało całkowicie zniszczone w 581 roku podczas longobardzkiego najazdu.

Monte Cassino

Kronika Norymberska, XVw.

Św. Petronaks znalazł na miejscu kilku pustelników, którzy wybrali go swoim przełożonym. W krótkim czasie zaczęli się gromadzić chętni do prowadzenia życia monastycznego.

Hojność szlachty, zwłaszcza księcia Benewentu Romualda II, a także wsparcie trzech kolejnych papieży (św. Grzegorza II, św. Grzegorza III i św. Zachariasza) pozwoliły nowemu opatowi przywrócić Monte Cassino dawną świetność.

Papież św. Zachariasz podarował św. Petronaksowi regułę benedyktyńską spisaną przez samego św. Benedykta.

Jego duchowymi uczniami w opactwie Monte Cassino był św. Wilibald z Eichstätt i św. Sturmiusz z Fuldy.

Św. Petronaks zmarł 6 maja około roku 747 w opactwie i tam został pochowany.

Monte Cassino

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie benedyktyńskim. Jego atrybutem jest: pastorał, księga, zwój.

Varia:
Opactwo Monte Cassino zostało doszczętnie zburzone przez Saracenów w 883 roku. Wtedy też spalono rękopis św. Benedykta.

Św. Angelus z Jerozolimy

2011-05-05T12:00:00.001+02:00

Święty karmelita i męczennik (1145-1220).

Znany również jako: Anioł, Angelus z Sycylii.

Matka Boża z Góry Karmel ze św. Angelusem i św. Antonim Opatem, fragm.

Simon Papa, 1612r.

Urodził się w 1145 roku w Jerozolimie w rodzinie żydowskiej. Jego matka była konwertytką i to dzięki niej Angelus i jego bliźniaczy brat Jan zostali ochrzczeni. Rodzice wcześnie ich odumarli, obaj młodzieńcy wstąpili w wieku 18 lat do klasztoru na Górze Karmel.

Święcenia kapłańskie otrzymał w wieku 26 lat, krótko po nich podróżował przez Palestynę. Dzięki swej niezwykłej pobożności, za jego wstawiennictwem miało miejsce wiele cudownych uzdrowień. Gdy jego sława rosła, postanowił powrócić do Karmelu.

Madonna z Trivulzio (św. Angelus po prawej)

Fra Filippo Lippi, ok, 1430r.

Castello Sforzesco w Mediolanie

W 1218 roku wysłano go do Rzymu, do papieża Honoriusza III, aby przedłożyć mu nowe konstytucje zakonne. Po krótkim pobycie w Wiecznym Mieście, gdzie dał się poznać jako znakomity kaznodzieja, został wysłany na Sycylię, aby walczyć z herezją katarską. Św. Angelus pragnął nawrócenia katarskiego rycerza Berengariusza, który żył w kazirodczym związku. Ale gdy próbował namówić go do porzucenia towarzystwa, ten się tak rozsierdził, że napadł na karmelitę przed kościołem pw. św. Filipa i Jakuba w Licata i zadał mu śmiertelne rany. Zakonnik zmarł cztery dni później, wybaczając swojemu oprawcy.

Matka Boża z Góry Karmel ze świętymi karmelitańskimi

(św. Teresa z Avila, św. Maria Magdalena Pazzi, św. Szymon Stock i klęczący św. Angelus)

Pietro Novelli, 1641r.

Museo Diocesiano w Palermo

Pochowano go w kościele pw. św. Filipa i Jakuba, a jego grób wkrótce zasłynął licznymi cudami. Kult świętego karmelity zaaprobował papież Pius II w 1459 roku. W 1662 roku relikwie św. Angelusa przeniesiono do nowo wybudowanego kościoła pw. Matki Bożej z Góry Karmel (Santa Maria del Carmine).

Kościół pw. św. Angelusa w Licata

W Polsce relikwie św. Angelusa przechowywane były w krakowskim kościele karmelitów na Skałce (wg Jacka Pruszcza). Wizerunki świętego znajdują się w pokarmelitańskim kościele pw. Najświętszej Krwi Pana Jezusa w Poznaniu, w kościele pw. św. Teresy w Przemyślu i w pokarmelickich stallach w bydgoskiej katedrze.

Patron:
Licata.

Ikonografia:
Przedstawiany w karmelitańskim habicie, z mieczem w głowie i/lub piersi. Jego atrybutem jest: miecz, palma, księga, trzy korony, lilia.

Licata chronione przez św. Angelusa

rys. Sebastiano Conca, graw. Arnaldo Westerheut, 1765r.

Varia:
Wstawiennictwu św. Angelusa przypisywano uratowanie Neapolu przed dżumą w 1656 roku.

Św. Ryszard Reynolds

2011-05-04T16:54:00.001+02:00

Święty kapłan i męczennik (1492-1535).

Znany również jako: Anioł Syjonu.

Urodził się w 1492 roku w hrabstwie Devon. Pobierał nauki w Christ's College i Corpus Christi College w Cambridge, gdzie był jednym z najlepszych studentów. Pobożny młodzieniec po uzyskaniu doktoratu z teologii, w 1513 roku wstąpił do zakonu brygidów (Zakon Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy, OSSS) w opactwie Syon w Isleworth.

Był doradcą w kwestiach teologicznych Tomasza Morusa i Jana Fishera, między innymi w sprawie rozwodu Henryka VIII z Katarzyną Aragońską. Stanął zdecydowanie po stronie papieża, sprzeciwiając się królewskiemu rozwodowi, czym bardzo naraził się królowi.

Kościół p.w. św. Eteldredy w Londynie

Odmówił złożenia przysięgi o supremacji (Oath of Supremacy), uznającej króla głową Kościoła, wprowadzonej w 1559 roku, jako obowiązkowej dla każdej osoby zajmującej stanowisko publiczne czy urząd kościelny. Niektóre źródła historyczne podają, że św. Ryszard był pierwszą osobą, która odmówiła złożenia tej przysięgi.

28 kwietnia 1534 roku aresztowano go wraz z opatami kartuskimi - św. Janem Houghtonem, św. Robertem Lawrencem i św. Augustynem Websterem - postawiono przed sądem. Początkowo sędziowie nie uznali ich winy, ale zastraszeni przez królewskiego kanclerza Tomasza Cromwella, skazali duchownych na śmierć.
Dnia 4 maja 1535 roku wszystkich powieszono, na wpół żywych odcięto i włóczono londyńskimi ulicami, na samym końcu zostali poćwiartowani, a części ciała wywieszono w całym mieście.

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Św. Robert został beatyfikowany 29 grudnia 1886 roku przez papieża Leona XIII, a kanonizowany 25 października 1970 roku przez papieża Pawła VI, w grupie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Augustyn Webster, św. Małgorzata Cliterhow, św. Henryk Walpole, św. Kutbert Mayne, św. Jan Plessington, św. Jan Roberts).

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie brygida - szarym z czerwonym krzyżem i białą hostią.
Jego atrybutem jest: palma.

Kościół w opactwie Syon

Varia:
Opactwo Syon (Sion) zbudowane w 1415 roku na ziemiach króla Henryka V, zostało rozwiązane w 1539 i trafiło w ręce szwagra Henryka VIII, lorda Edwarda Seymoura. Na miejscu zburzonego opactwa wybudowano Syon House.

Legenda głosi, że gdy trumna z ciałem Henryka VIII zmierzająca do Windsoru, została wystawiona w zrujnowanej kaplicy opactwa, w nocy rozpadła się, a ciało władcy zostało zbezczeszczone przez psy. Odebrano to jako znak Bożej kary za zniszczenie wspaniałego opactwa.

Syon House przed 1760 rokiem

Św. Brygida ufundowała pierwszy klasztor w Vadstena w 1342 roku. Obok żeńskiego klasztoru powstał męski, opierający się na tej samej augustiańskiej regule, pozostający pod kierunkiem ksieni. W każdym klasztorze miało być 60 zakonnic, 13 zakonników (apostołowie ze św. Pawłem), wśród których czterech kapłanów wyobrażało czterech wielkich Doktorów Kościoła. Ogólna suma 72 osób w klasztorze miała przypominać 72 uczniów Pana Jezusa. Głównym celem zakonu było szerzenie kultu Matki Bożej, zalecona była ciągła pamięć na śmierć i rzeczy ostateczne. Zakonnicy nosili szary habit, księża na lewym boku mieli wyszyty czerwony krzyż z białą hostią pośrodku, diakoni biały krąg z czerwonym płomykiem, bracia zakonni nie posiadający święceń na habicie mieli biały krzyż z pięcioma czerwonymi plamami, oznaczającymi pięć kropli krwi Zbawiciela.

W Polsce podwójny klasztor Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy ufundował w Lublinie w latach 1412-26 król Władysław Jagiełło, jako dar wdzięczności za grunwaldzkie zwycięstwo. Konwent męski zlikwidowano w XVI wieku, a żeński w 1819 roku (ostatnia brygidka zmarła w 1870 roku).

Św. Jan Ludwik Bonnard

2011-05-01T21:55:00.001+02:00

Święty kapłan i męczennik (1824-1852).

Portret z ok. 1860r.

MEP w Paryżu

Jan Ludwik urodził się 1 marca 1824 roku w Saint-Christo-en-Jarez, jako piąte z sześciorga dzieci Gabriela Bonnard i Anny Bonnier. Rodzina Bonnardów była bardzo religijna, trójka synów została kapłanami.

Jan Ludwik ukończył niższe seminarium w Saint-Jodard, a wyższe w Lyonie. Od najmłodszych lat chciał zostać misjonarzem, więc po uzyskaniu od arcybiskupa zgody na opuszczenie diecezji i oddzielenie od rodziców oraz po wizycie w bazylice NMP de Fourviere, wyjechał z rodzinnego miasta i wstąpił do seminarium Stowarzyszenia Misji Zagranicznych (MEP, Missions Etrangeres de Paris) w kwietniu 1846 roku.

Święcenia kapłańskie otrzymał 23 grudnia 1848 roku, a z Nantes wypłynął wraz z innymi misjonarzami w lutym 1849. W lipcu tego roku dotarli do Hong Kongu, który był główną siedzibą misji. Stamtąd ksiądz Bonnard wyruszył do Tonkinu (płn.Wietnam), dokąd dotarł w środku szalejącej epidemii cholery. Rozpoczął posługę w towarzystwie biskupa Piotra Andrzeja Retord, apostolskiego wikariusza, włączając w to naukę języka i obyczajów, przyzwyczajanie się do klimatu i lokalnych potraw. W maju 1851 roku biskup zlecił mu misję w KeBang.

Pod koniec marca 1852 roku pojmano księdza Bonnard, został oskarżony i osadzony w Nam Dinh. Gdy odmówił sprofanowania krzyża i wyparcia się wiary, a także zdradzenia tych, którzy pomagali mu się ukrywać, został wydany na niego wyrok śmierci przez ścięcie za "głoszenie fałszywej wiary".

Dzień przed śmiercią napisał: "Jutro, w święto świętych Filipa i Jakuba wyznaczono datę mojej ofiary. Umrę szczęśliwy. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!".

Ceremonia pogrzebowa św. Jana Ludwika Bonnard, II poł.XIXw.

MEP w Paryżu

Egzekucja miała miejsce 1 maja 1852 roku. Ciało męczennika wrzucono do rzeki, chrześcijanom udało się je wyłowić i potajemnie dostarczyć do siedziby biskupa. Skrwawiona odzież i liny pogańscy żołnierze sprzedali później chrześcijanom.

Beatyfikowany 27 maja 1900 roku przez papieża Leona XIII, kanonizowany 19 czerwca 1988 przez papieża Jana Pawła II w gronie 117 Męczenników Wietnamskich (wspomnienie 24 listopada).

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie, z befką. Jego atrybutem jest: księga, palma, krzyż.
.

Św. Józef Bendykt Cottolengo

2011-04-30T20:31:00.000+02:00

Święty kapłan (1786-1842).

Józef Benedykt urodził się 3 maja 1786 roku w rodzinie poborcy podatkowego Józefa Antoniego i Benedetty Chiarotti. Był najstarszym z dwanaściorga ich dzieci (szóstka zmarła we wczesnym dzieciństwie), trzech synów zostało kapłanami. Matka zajmowała się wychowywaniem dzieci, ta pobożna i bogobojna kobieta wpoiła wszystkim swoim dzieciom zasady życia chrześcijańskiego i głębokie nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej.

Dom rodzinny św. Józefa Benedykta w Bra, Piemont

Okres dojrzewania Józefa Benedykta upłynął pod znakiem tragicznych wydarzeń rewolucji francuskiej. Studia teologiczne rozpoczął 5 grudnia 1802 roku, początkowo w rodzinnym mieście, a następnie w Asti. Musiały się one odbywa w ukryciu i tajemnicy. Dnia 8 czerwca 1811 roku w kaplicy seminaryjnej otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Pawła Józefa Solaro. Swoją Mszę św. prymicyjną młody kapłan odprawił następnego dnia. W listopadzie 1813 roku został wikarym w Corneliano d'Alba.

Po upadku Napoleona i złagodzeniu represji wobec Kościoła, św. Józef Benedykt powrócił w 1814 roku na studia w Turynie. Mimo początkowych trudności w nauce, ukończył studia z wyróżnieniem jako doktor teologii w maju 1816. Dwa lata później powołano go do Kongregacji Kanoników Bożego Ciała (przy kościele pod tym samym wezwaniem).

Lektura żywota św. Wincentego a Paulo zmieniła całe jego życie, wiedział już, że kościelne zaszczyty to nie dla niego. Dzień 2 września 1827 roku przypieczętowała jego decyzję. Tego niedzielnego poranka został wezwany do umierającej na gruźlicę Francuzki, która była w szóstym miesiącu ciąży. Przy jej łożu zastał rozpaczającego męża i zapłakane dzieci. W żadnym szpitalu nie chciano jej przyjąć, ponieważ obawiano się wybuchu zarazy. W obliczu straszliwej agonii młodej kobiety św. Józef Benedykt wiedział już, że musi stworzyć miejsce w którym będą mogli się schronić i znaleźć opiekę ci, których nigdzie nie chcą.

W krótkim czasie w centrum Turynu, 17 stycznia 1828 roku, otwarto dom dla ubogich i chorych pod wezwaniem Bożego Ciała. Niestety po trzech latach, w obawie przed epidemią cholery, władze miasta kazały go zamknąć. Św. Józef Benedykt przeniósł schronisko do Borgo Dora i 27 kwietnia 1832 roku otwarto Mały Dom Opatrzności Bożej (Piccola Casa della Divina Provvidenza), który działa do dziś. Dom utrzymywał się wyłącznie z hojności ofiarodawców i jałmużny. Z pozyskanych w ten sposób funduszy powstały kaplice, przytułki, sierocińce, szkoły i szpitale.

Za swoje najważniejsze osiągnięcie św. Józef Benedykt uważał założenie pięciu żeńskich klasztorów kontemplacyjnych i jednego eremu, gdzie zakonnice i pustelnicy nieustannie modlili się za podopiecznych księdza Cottolengo i dobroczyńców dzieła.

Mały Dom Opatrzności Bożej w Turynie

Ostatnie dni swojego życia spędził w Chieri w domu swojego brata Ludwika, który również był księdzem. Zmarł 30 kwietnia 1842 roku na tyfus. Przed śmiercią miał powiedzieć: "Miłosierdzia, Panie. Miłosierdzia, Panie. Dobra i święta Opatrzności...Najświętsza Dziewico...Teraz wszystko zależy od Was".

Został pochowany w kościele szpitalnym w bocznej kaplicy. Papież Benedykt XVI ogłosił go błogosławionym 29 kwietnia 1917 roku, a papież Pius XI - świętym, 19 marca 1934.

Patron:
Chorych, opuszczonych.

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie, często wśród biednych lub chorych.
Jego atrybutem jest: stuła, krzyż.
.

Św. Hugo z Cluny

2011-04-29T09:53:00.001+02:00

Święty opat (1024-1109).

Znany również jako: Hugon, Hugo z Semur, Hugo Wielki.

"Calendarium Annuale Benedictinum"

Aegidius Ranbeck, Augsburg 1677

Urodził się 13 maja 1024 roku w burgundzkim Semur, w rodzinie hrabiego Dalmazio i Aremburgi z Bergy. Miał ośmioro rodzeństwa. Ojciec przeznaczył go do stanu rycerskiego, ale Hugo od wczesnych lat pragnął się uczyć i zostać kapłanem. Początkowe nauki pobierał u stryja swej matki, św. Hugo z Auxerre.

Mając 14 lat wstąpił do nowicjatu opactwa w Cluny, gdzie pozostawał pod opieką św. opata Odylona. W klasztorze zaprzyjaźnił się z mnichem Hildebrandem, późniejszym papieżem św. Grzegorzem VII. W 1044 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Szanowany wielce za swoją pobożność, mądrość i czystość obyczajów, mając zaledwie 25 lat, został wybrany w 1049 roku szóstym opatem kluniackim.

Św. Hugo Wielki, cesarz Henryk IV i Matylda Toskańska

Poważany w całym chrześcijańskim świecie, a jego rady zasięgali papieże i cesarze, żadne ważniejszy wypadek w Europie, żaden większy synod bez św. Hugona się nie odbywał. Papież Leon IX udając się do Rzymu, zabiera go na synod w Reims (1049r.), a stamtąd do Moguncji (1049r.), w końcu do Rzymu (1050), gdzie zajmowano się sprawą Berengariusza. Otrzymał nominację na legata w Węgrzech. Papież Stefan X często zapraszał św. Hugona do Rzymu, a Mikołaj II mianował go legatem na Francję. Jako legat występuje na synodach w Tuluzie i Awinionie. Papież Grzegorz VII, przyjaciel z Cluny, wezwał go do Rzymu, aby wspierał go radą w jego walkach o reformy. Na synodach św. Hugo występował zdecydowanie przeciw symonii, konkubinatowi i inwestyturze. Będąc ojcem chrzestnym cesarza Henryka IV nieraz swym wpływem łagodził spory pomiędzy nim a papieżem.

Urban II nadał św. Hugonowi przywilej noszenia mitry, dalmatyki, rękawiczek i sandałów, rozciągając go również na następców świętego opata.

Pozostałości kościoła w Cluny

Jego dziełem jest trzecia, największa rozbudowa opactwa. Do czasów rozbudowy bazyliki św. Piotra w Rzymie w XVI wieku, kościół w Cluny był największym kościołem w Europie.

Zmarł 28 kwietnia 1109 roku w Cluny, został pochowany w kościele opactwa. Nad jego grobem miały miejsce liczne cuda. Uroczysta translacja relikwii miała miejsce 1 stycznia 1120 roku, w czasie wizyty papieża św. Kaliksta II w Cluny. Sto lat później relikwie złożono w nowym rzeźbionym sarkofagu.

W 1562 roku hugenoci zbezcześcili i spalili relikwie świętego opata.

Patron:
Chorych na gorączkę, wzywany w obronie przed nią.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat w benedyktyńskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, mitra, klasztor, księga.
.

Św. Piotr Chanel

2011-04-28T10:17:00.003+02:00

Święty kapłan i męczennik (1803-1841).

Znany również jako: pierwszy męczennik Oceanii (Oceanicae protomartyr).

Piotr Ludwik Maria Chanel urodził się 12 lipca1803 roku w Cuet, nieopodal Belley, jako piąty z ośmiorga dzieci. Wcześnie zaczął pomagać rodzicom w gospodarstwie, pasąc owce. Proboszcz Trompier, na którym duże wrażenie wywarł pobożny i bystry malec namówił jego rodziców, aby zgodzili się na wysłanie go do pobliskiej szkoły. Dalszą naukę kontynuował w seminarium w Bourg.

Święcenia kapłańskie otrzymał 15 lipca 1827 roku, z rąk biskupa Belley, Aleksandra Devie. Krótko po nich otrzymał funkcję wikarego w Amberieux, a później proboszcza w Crozet. Żywiąc od najmłodszych lat szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, wstąpił w 1831 roku do nowo powstałego Towarzystwa Maryjnego (marystów, Societe de Marie, SM). Przez pięć lat pełnił funkcję wykładowcy w seminarium. Dnia 24 września 1836 roku złożył śluby zakonne.

Lourdes Center w Bostonie, Massachusetts

Gdy w styczniu 1836 roku papież Grzegorz XVI ogłosił Oceanię nowym terenem misyjnym, niecały rok później ks. Piotr Chanel wraz z trzema kapłanami i trzema braćmi wyruszył w drogę na wyspy Pacyfiku. Zadaniem miejscowego biskupa było znalezienie dla misjonarzy najlepszego miejsca na misje. Za zgodą króla Futuny, Niuliki, wysadzono na ląd ks. Chanel oraz brata Marie-Nizier Delorme, dnia 12 listopada 1837 roku. Misjonarze ciężko pracowali na wyspie przez trzy i pół roku, wśród zwalczających się wzajemnie plemion i hołdujących krwawym bożkom kanibali. W tym czasie król zmienił swoje nastawienie do nich diametralnie, zwłaszcza gdy dotarła do niego wiadomość o planowanym Chrzcie św. królewskiego syna, Meitala.

Dnia 28 kwietnia 1841 roku nasłani przez króla mordercy pobili księdza do nieprzytomności, po czym roztrzaskano mu głowę. Miejscowe kobiety pochowały misjonarza w tajemnicy przed władcą. Bratu Delorme udało się uciec z wyspy, dzięki czemu wiadomość o śmierci ks. Piotra Chanel dotarła do biskupa. Po zabraniu z wyspy doczesnych szczątków złożono je w Kororarecie, skąd w 1849 roku zabrano je do Francji.

Śmierć misjonarza nie zatrzymała chrystianizacji wyspy - niecałe pięć miesięcy po jego męczeństwie wszyscy mieszkańcy przyjęli Chrzest św.

Proces beatyfikacyjny otwarto we wrześniu 1857 roku, a 1 czerwca 1876 wydano dekret "non cultu" (dekret o braku wcześniejszego publicznego kultu Sługi Bożego, naruszenie tych zasad wstrzymywało proces). Beatyfikowany przez papieża Leona XIII dnia 17 listopada 1889 roku, a kanonizowany 12 czerwca 1956 przez papieża Piusa XII. Żebro św. Piotra znajduje się w seminarium w Auckland. W 1977 roku na prośbę biskupa Wallis i Futuny relikwie św. Piotra z Lyonu wysłano do Futuny. Relikwia czaszki trafiła po kanonizacji do Rzymu, ją również odesłano do Futuny w 1985.

Katedra pw. św. Piotra w Poi, Futuna

Patron:
Oceanii, Światowych Dni Młodzieży 2008.

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej w czasie męczeńskiej śmierci.
Jego atrybutem jest: palma, krzyż, księga.

Varia:
W 1816 roku kilku studentów seminarium w Lyonie postanowiło założyć zakon poświęcony Maryi, dla ćwiczenia się w Jej cnotach. Konstytucje według reguły św. Augustyna ułożył Jan Klaudiusz Colin (1799-1875), założyciel i pierwszy przełożony Marystów. Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez papieża w 1836 roku, a konstytucje - w 1873. Celem zgromadzenia było wychowywanie młodzieży w szkołach i seminariach zakonnych, pomaganie kapłanom, misje ludowe i wśród pogan. Na początku XX wieku mieli pięć wikariatów apostolskich, dwie prefektury apostolskie i domy w Anglii, Irlandii, Hiszpanii, Belgii, Italii, Niemczech, USA i Meksyku. Zgromadzenie liczyło około 1080 członków. Sto lat później zgromadzenie podzielono na siedem prowincji, zrzeszającej około 1000 członków.
.

Św. Piotr Armengol

2011-04-27T23:15:00.003+02:00

Święty zakonnik (1238-1304).

Znany również jako: Pietro Armengaudio.

Urodził się w 1238 roku w Guardia dels Prats, w szlacheckiej rodzinie związanej z hrabiami Urgel. W młodości wpadł w złe towarzystwo, prowadząc rozwiązłe życie. Związał się z bandytami i rabusiami, trudniącymi się porwaniami i napadami na podróżnych. Gdy pewnego razu wraz z bandą rzezimieszków napadł na własnego ojca, postanowił zmienić swoje dotychczasowe życie. Ubłagał ojca o przebaczenie, a ten zadbał o to aby marnotrawny syn nie poniósł kary.

Kaplica w kościele pw. NMP z Conxo w Santiago de Compostela

W 1258 roku po gruntownym nawróceniu dołączył do Zakonu NMP Miłosierdzia dla Odkupienia Niewolników (mercedarianie, O.de.M.), założonego czterdzieści lat wcześniej przez św. Piotra Nolasco. Pracował bez wytchnienia nad wykupem zakładników z niewoli, dwukrotnie wyruszał do Maurów. W 1236 roku w Bejaia oddał się w niewolę za osiemnastu zakładników, a gdy goniec z okupem spóźniał się, został powieszony. Następnego dnia z Florencji przybył brat Wilhelm ze złotem i wtedy okazało się, że dzięki Matce Bożej św. Piotr Armengol przeżył egzekucję.

Po powrocie do kraju żył do końca życia w odosobnieniu w klasztorze Santa Maria del Prats, znosząc z cierpliwością i w pokorze olbrzymi ból, który sprawiały rany po powieszeniu.

Relikwie św. Piotra Armengol w kościele pw. św. Jakuba w Guardia dels Prats

Zmarł w opinii świętości 27 kwietnia 1304 roku w Taragonnie. Kult św. Piotra Armengol potwierdził papież Innocenty IX w marcu 1686 roku. Relikwie są przechowywane w kościele pw. św. Jakuba (St Jaume) w Guardia dels Prats.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie mercedariańskim, często z Matką Bożą.
Jego atrybutem jest: sznur, palma, księga.

Św. Soter

2011-04-22T17:00:00.000+02:00

Święty papież (zm. 174).

Znany również jako: Soteriusz, Papież Miłosierdzia.

Następca papieża św. Aniceta, został wybrany papieżem w 166 roku.
Był 12 papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Liber pontificalis

Urodził się we włoskim Fondi jako syn Greka Konkordiusza.

Za jego pontyfikatu ponownie wybuchł spór o datę Wielkanocy. Udało się ustalić formę świętowania i i datę na pierwszą niedzielę po 14 dniu miesiąca nisan (marzec-kwiecień).

Wydał dekret stwierdzający, że małżeństwo jest ważne, jeśli zostało zawarte sakramentalnie i pobłogosławił je kapłan. Zabronił okadzania ołtarza i dotykania pateny oraz kielicha kobietom.

Dbał o pomoc dla biedniejszych gmin chrześcijańskich, biednych i pracujących w kopalniach, o czym pisał św. Dionizy z Koryntu. Stąd wziął się przydomek - Papież Miłosierdzia.

Walczył z herezją montanistów (Montanus twierdził, że Duch Święty wcielił się w niego).

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Zmarł 22 kwietnia 174 roku, został pochowany na cmentarzu św. Kaliksta w Rzymie. Według innych przekazów został pochowany niedaleko św. Piotra, a w czasach papieża Sergiusza II jego doczesne szczątki przeniesiono do bazyliki pw. św. Sylwestra i św. Marcina (Santi Silvestri e Martino ai Monti), gdzie znajduje się tablica z 1655 roku opisująca znalezienie relikwii. Później przeniesiono je do bazyliki pw. św. Sykstusa Starszego (San Sisto Vecchio). Mała część relikwii znajduje się w katedrze w Toledo.

Wg niektórych martyrologiów zginął śmiercią męczeńską w czasie prześladowań chrześcijan.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutami są: mitra, tiara.
.

Św. Idesbald

2011-04-18T09:26:00.001+02:00

Święty opat i wyznawca (ok. 1100-1167).

Grawiura z "Zakonu z Citeaux w Belgii", 1926r.

Wywodził się ze szlachetnego rodu Van der Gracht, był dworzaninem i giermkiem księcia Flandrii. W 1135 roku został kanonikiem przy kościele św. Walburgi w Veurne.

Kościół pw. św. Idesbalda w Sint-Idesbald, Flandria

Wykształcony, majętny i wpływowy Idesbald zrzeka się - podobnie jak wcześniej jego ojciec - wszelkich tytułów, rozdaje cały swój majątek i w 1150 roku zostaje mnichem w cysterskim opactwie Matki Bożej na Wydmach (Ten Duinen). Jego kierownikiem duchowym był uczeń św. Bernarda, Robert z Brugii. To na jego prośbę skromny i pokorny mnich zgadza się zostać chórmistrzem.

Opactwo Ten Duinen przed 1580r.

W 1155 roku jednogłośnie wybrano św. Idebalda trzecim opatem.

Zmarł 18 kwietnia 1167 roku, pochowano go w kościele opactwa w ołowianej trumnie. Krótko po śmierci nad jego grobem miały miejsce liczne cuda.

W 1577 roku protestanccy Gezowie splądrowali opactwo, mnisi ukryli tymczasowo relikwie na farmie, obawiając się ich zbezczeszczenia. W 1623 roku odnaleziono je w ruinach opactwa, w kapitularzu. Gdy otwarto trumnę, znaleziono nienaruszone upływem czasu ciało św. Idebalda. Przewieziono je w 1796 roku do Brugii, a od 1830 spoczywa w kaplicy Matki Bożej z Potteres.

Kult św. Idebalda zatwierdził oficjalnie papież Leon XIII w 1894 roku.

Ruiny opactwa Ten Duinen

Patron:
Rolników i rybaków. Wzywany w obronie przed gorączką i reumatyzmem.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat, w cysterskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, łódź.

Św. Hunna z Alzacji

2011-04-15T22:58:00.000+02:00

Święta wyznawczyni (zm. 679).

Znana również jako: Huna, Huva, Una.

Córka alzackiego księcia Adalryka (Attyka), wydana za mąż za szlachetnie urodzonego Huna z Hunaweier. Poświęciła się całkowicie ubogim i potrzebującym z okolic Strasburga. Nazywana przez nich "świętą praczką", ponieważ nie unikała również pracy fizycznej i często prała odzież swoim podopiecznym.

Kościół p.w. św. Jakuba w Hunawihr, Alzacja

Jej syn został ochrzczony przez biskupa św. Deodata z Nevers i po nim otrzymał imię, a gdy dorósł wstąpił do klasztoru założonego przez świętego biskupa, w Ebersheimmunster.

Wraz z mężem cały swój majątek przeznaczyli na klasztory i pomoc ubogim.

Wnętrze kościoła p.w. św. Jakuba w Hunawihr

Św. Hunna zmarła 15 kwietnia 679 roku w Hunaweier (Hunawihr). Została pochowana w kościele pw. św. Jakuba, który ufundowała wraz z mężem. Papież Leon X kanonizował św. Hunnę dnia 15 kwietnia 1520 roku. Jej relikwie sprofanowano i zniszczono, gdy miasteczko opanowali zwolennicy Lutra w czasie reformacji.

Źródło św. Hunny

Patronka:
Praczek, pracowników pralni, uprawiających winorośl.

Ikonografia:
Przedstawiana jako szlachcianka otoczona bielizną lub w czasie prania.
.