Św. Polikarp ze Smyrny

.

Święty biskup i męczennik (II w.)

Urodził się w greckiej rodzinie około roku 69 w Smyrnie. Święty Jan Apostoł miał go oddać biskupowi w Smyrnie na wychowanie, a odkrywszy później, że uczeń stał się hersztem rozbójników otoczył go swoją opieką. Z jego rąk otrzymał św. Polikarp święcenia kapłańskie mając zaledwie 30 lat. Żyjąc w pierwszym wieku chrześcijaństwa znał osobiście kilku uczniów Zbawiciela. Spierał się z papieżem Anicetem w kwestii ustalenia daty Wielkanocy.

Kościół p.w. św. Polikarpa w Izmirze (d. Smyrna), Turcja

Na swym urzędzie wiernie opierał się herezji i umacniał wiernych w wierze.

Gdy prokonsul Stacjusz Kwadratus zażądał, aby Polikarp złorzeczył Chrystusowi, jeśli chce uniknąć kaźni, Święty odpowiedział: "86 lat służę Mu, a żadnej mi krzywdy nie uczynił, jakże więc mogę złorzeczyć memu królowi, który mnie odkupił". Skazany na spalenie na stosie, został w końcu ścięty, ponieważ płomienie nie wyrządziły mu żadnej krzywdy. Ciało spalono, mimo próśb chrześcijan, chcących go godnie pochować. Hagiografowie podają różne daty śmierci, 155 lub 167 rok. Jego ocalałe z płomieni kości pochowano w kościele w Smyrnie, na stoku góry. Relikwie św. Polikarpa znalazły się na Malcie, w Paryżu i w trzech kościołach w Rzymie.

Akta jego męczeńskiej śmierci są najwcześniej zachowanymi aktami chrześcijańskiego męczeństwa.

"Speculum historiale" Wincenty z Beauvais, XV w.

Św. Polikarp przed prokonsulem

"Speculum historiale" Wicenty z Beauvais, XV w.

Z wielu listów Polikarpa zachował się tylko jeden "List do Filipian" (Epistola ad Philippenses).

O św. Polikarpie wspominają św. Hieronim, św. Ireneusz, św. Maksym oraz Euzebiusz z Cezarei.

Patron:
Wzywany do obrony przed czerwonką i bólem ucha.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, obok stosu drzewa.

Kościół p.w. św. Polikarpa w Izmirze (d. Smyrna), Turcja

Varia:
Św. Polikarp użył po raz pierwszy greckiej nazwy paroikia, od czasownika znaczącego mieszkanie wśród obcych,  na określenie mniejszej wspólnoty chrześcijańskiej. Od tego wyrazu pochodzi nazwa parafia.
.

Św. Emerencjana

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. ok. 304r.)

Znana również pod imieniem: Emerencja, Emerencjanna.

Mleczna siostra św. Agnieszki. Będąc jeszcze katechumenką przygotowującą się do przyjęcia chrztu, udała się kilka dni po męczeńskiej śmierci św. Agnieszki na jej grób, aby się pomodlić. Tam została przez pogan ukamienowana.

Kult św. Emerancjany rozwinął się w VIII wieku, po ustanowieniu obchodów liturgicznych na dwa dni po św. Agnieszce. Około XI wieku jej relikwie zostały przeniesione do kościoła p.w. św. Agnieszki za Murami (San Agnese fuori le mura). Papież Paweł V nakazał je w 1615 roku złożyć w srebrnym relikwiarzu i umieścić w bocznym ołtarzu.

"Ukamienowanie św. Emerencjany" Ercole Ferrata, 1660r.

Bazylika Sant'Agnese in Agone, Rzym

Patronka:
Dzieci zmarłych przed chrztem. Wzywana w razie kłopotów żołądkowych, kolki
i chorób jelit.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, w czasie swej śmierci. Jej atrybutem są: palma, lilie, kamienie.

.

Św. Wincenty z Saragossy

.

Święty kapłan i męczennik (zm. 304).

Znany również pod imieniem: Wincenty z Aragonii, Wincenty z Huesca, Wincenty Tourante.

Św. Wincenty z Saragossy ze św. Wincentym Ferreriuszem i św. Rajmundem z Pennafort
Anonim ze szkoły Antoniego Ribalty, ok. 1620r.
Ermitaż w Sankt Petersburgu

Urodził się w hiszpańskim Huesca (Aragonia) w znakomitej rodzinie rzymskiej. Od młodych lat poświęcił się stanowi duchownemu. Biskup Saragossy, św. Walery, wyświęcił go na diakona i powierzył mu administrację dóbr diecezji oraz troskę o ubogich. Kiedy za panowania cesarza Dioklecjana wybuchło krwawe prześladowanie Kościoła, został razem ze swoim biskupem uwięziony przez Dacjana. Obu postawiono przed zarządcą prowincji.

Mistrz Henryk, Hainaut, XIII w.

Wycierpieli wiele, więc tyran spodziewał się, że łatwo wyrzekną się wiary. Gdy napotkał stanowczy opór, biskupa Walerego skazał na wygnanie, a Wincentego wziął na męki. Przywiązano go do szafotu i naciągano tak mocno, że kości wyrwano ze stawów. Żelaznymi grzebieniami rozrywano mu ciało, pieczono na wolnym ogniu, przypalano żelazem. Znosił te męki bohatersko i pobożnie. Wtedy rządca kazał przerwać tortury i wrzucono św. Wincentego do więzienia, którego podłoga była wysypana ostrymi skorupami.

Anonim, XVI w.

W nocy widać było światło nieziemskie i śpiew anielski, a św. Wincenty przechadzał się i śpiewał hymny kościelne. Strażnik pilnujący Świętego, zobaczywszy prześwitujące przez szczelinę w drzwiach światło, tknięty łaską nawrócił się.

Kościół p.w. św. Konrada i Wincentego we Fronhofen

Nadrenia-Palatynat, Niemcy

Św. Wincenty zmarł 22 stycznia 304 roku. Dacjan kazał wrzucić jego ciało do morza, ale chrześcijanie dowiedziawszy się cudem o miejscu, gdzie zostało wyrzucone przez morze na brzeg. Do momentu odnalezienia ciała Świętego pilnowały je dzień i noc kruki. Chrześcijanie pochowali ciało w małej kaplicy za miastem. Kaplica stała się sławna z powodu cudów jakie tam miały miejsce.

"Żywoty Świętych" Jeanne de Montbaston

W 864 roku przeniesiono relikwie do Castres w Langwedocji w obawie przed Maurami. Niestety w XVI w. zostały spalone przez kalwinów.

Do czasu reformy kalendarza w 1969 roku liturgia łączyła wspomnienie św. Walentego ze św. Atanazym, również męczennikiem.

Brewiarz z Besancon, XIV w.

Patron:
Portugalii i Lizbony, wielu hiszpańskich miast, leśników, drwali, rolników, uprawiających winorośl, winiarzy.

Ikonografia:
Przedstawiany w dalmatyce, w momencie rozdzierania przez haki, trzymając młyńskie koło, zmarły pilnowany przez kruki. Jego atrybutami są: palma, dzbanek, księga, kruk.

.

Św. Agnieszka z Monzady

.

Święta dziewica i wyznawczyni (XV w.)

Oprócz św. Agnieszki Rzymianki martyrologia wymieniają na dzień 21 stycznia wspomnienie jeszcze dwóch innych świętych pod tym samym imieniem.

Urodziła się w hiszpańskim miasteczku Monzada (Moncada). Gdy pewnego dnia
w Walencji usłyszała kazanie św. Wincentego Ferreriusza, postanowiła swoją czystość poświęcić Bogu. Rodzice nalegali, aby wyszła za mąż, więc w męskim przebraniu uciekła i zamieszkała w jaskini nieopodal klasztoru kartuzów Porta Coeli.

Kartuzja Porta Coeli, Sierra k. Walencji

Żyła tam nierozpoznana przez 20 lat, znana ze swej pobożności i pokory.
Jej grób był miejscem wielu cudów.
.

Św. Agnieszka z Admont

.

Święta dziewica i mniszka benedyktyńska (XII w.)

Znana również pod imieniem: Agnes von Wolfrathshausen.

Oprócz św. Agnieszki Rzymianki martyrologia wzmiankują na dzień 21 stycznia wspomnienie jeszcze dwóch świętych pod tym samym imieniem.

Św. Agnieszka była córką hrabiego Otto II von Wolfrathshausen.
Była uczennicą opata benedyktynów z austriackiego Admont, Wolfelda, w przyklasztornej szkole dla dziewcząt.

Wstąpiła do nowo ufundowanego klasztoru benedyktynek w Admont. Tam służyła Bogu z całą pobożnością i świętością.
.