Św. Maria Magdalena

.

Święta pokutnica (Iw).

Znana również jako: Maria z Magdali.

Philippe Champaigne

National Museum of Western Art w Tokio

Pochodziła z Magdali (Wieży Ryb, ob. El-Medżel) położonej nad Jeziorem Galilejskim. Św. Łukasz pisał o niej, że Pan Jezus wypędził z niej siedem diabłów. Św. Mateusz wylicza ją w szeregu tych niewiast, które z Galilei szły za Chrystusem i usługiwały Mu, stała pod Krzyżem, była przy złożeniu ciała do grobu i to jej ukazał się Zmartwychwstały (J 20, 15).

Antonio Canova, 1796r.

Palazzo Bianco w Genui, Liguria

Ojcowie Kościoła, m.in. Klemens Aleksandryjski, Tertulian, św. Ambroży, św. Augustyn, św. Bernard, św. Grzegorz Wielki, nie utożsamiają wyraźnie Marii Magdaleny z grzesznicą o której opowiada św. Łukasz (Łk 8, 37) i z Marią z Betanii, siostrą Łazarza i Marty, ale też i nie zaprzeczają temu połączeniu. Za tym też idzie i liturgia, która w uroczystość św. Marii Magdaleny przytacza słowa Ewangelii o grzesznicy i o Marii, siostrze Marty. Tradycja również przedstawia ją jako pokutnicę.

Caravaggio, 1596-97

Galeria Doria Pamphilij w Rzymie

Ewangelia nie wspomina co się stało z Marią Magdaleną po Wniebowstąpieniu. W IV wieku czczono jej grób w Efezie. Historycy bizantyjscy podają, że cesarz Leon IV, w 899 roku przewiózł ciało św. Marii Magdaleny do Konstantynopola.

Carlo Dolci, 1644-46

Ermitaż w Sankt Petersburgu

W XII wieku powstała teoria, że razem z Łazarzem i kilkoma innymi osobami przypłynęła do wybrzeża Marsylii i dzięki niej nawróciła się cała Prowansja. Gdy leżała na łożu śmierci w swojej pustelni w La Sainte-Baume, dziewięć aniołów miało zabrać ją do oratorium św. Maksymina z Aix i tam otrzymała Komunię św. Została pochowana w kaplicy przy Villa Lata.

 Grota w La Sainte-Baume, Delta Rodanu

W 745 roku jej relikwie przeniesiono do Vezalay, w obawie przed najazdem Saracenów. Później w jej pustelni utworzono sanktuarium, miały tam się znajdować w 1279 roku, gdy Karol II Andegaweński fundował klasztor dominikanów na wzgórzu nieopodal. W 1600 roku relikwie złożono w sarkofagu ofiarowanym przez papieża Klemensa VIII. Podczas rewolucji francuskiej kościółek został zniszczony, odbudowano go w 1814 roku, ponownie został konsekrowany w 1822. W sanktuarium tym nadal znajduje się relikwia głowy św. Marii Magdaleny.

 Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Paryżu

Carlo Marochetti, XIXw.

Kult św. Marii Magdaleny w Polsce
Rozkwit i znaczne ożywienie kultu Świętej miało miejsce w XVI wieku. W 1914 roku istniało już 126 kościołów pod jej wezwaniem.

 Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Zalasie, Małopolska

W Zalasie koło Krzeszowic na początku XVIII wieku istniał drewniany kościół p.w. św. Marii Magdaleny, parafia wzmiankowana była już trzy wieki wcześniej. W 1710 roku przy proboszcz ks. Piotr Gawlikowski założył Bractwo Pokutne św. Marii Magdaleny. Statut bracki zatwierdził papież Klemens XI. Do podstawowych obowiązków członków bractwa należało nawiedzanie konających, odmawianie modlitw za zmarłych braci, dbanie o wosk na świece na ołtarzu św. Marii Magdaleny. Nosili proste tuniki ze zgrzebnego płótna, przepasane sznurem. W strojach tych stali ze świecami w czasie Triduum Paschalnego, podczas Gorzkich Żali oraz w czasie Mszy odpustowych. Mimo różnorakich trudności bractwo przetrwało zabory i wojny. Dopiero działalność komunistów i sekt doprowadziła do tego, że od 1972 roku nie było nowych członków. W 1995 roku wznowiło swoją działalność i obecnie jest jedynym tego typu bractwem w Polsce.

 Kościół pw. św. Marii Magdaleny w Biłgoraju, Zamojszczyzna

W Puszczy Solskiej (obecnie dzielnica Biłgoraja) w 1604 roku św. Maria Magdalena objawiła się ośmiu pastuszkom. W miejscu tym, na polecenie kanclerza Jana Zamoyskiego, wzniesiono kapliczkę ku czci świętej. Czterdzieści lat później wybudowano w tym miejscu klasztor dla sprowadzonych z Zamościa franciszkanów. Sto lat później postawiono klasztor murowany, a zakonnicy zajmowali się nim i parafią aż do kasaty zakonu w 1864 roku, gdy ukarano ich za pomoc powstańcom styczniowym. W latach 1921-28 wybudowano nowy kościół, również poświęcony św. Marii Magdalenie, jako wotum za zwycięstwo w wojnie polsko-bolszewickiej z 1920. W kościele znajduje się obraz z XVII wieku przedstawiający patronkę kościoła w srebrnej sukience. Naprzeciw kościoła stoi kapliczka z barokowym ołtarzem z XVIII wieku z obrazem z 1792 roku oraz rokokowe obrazy wotywne, które przedstawiają życie św. Marii Magdaleny.

W Kalwarii Pacławskiej znajduje się kapliczka ku czci świętej. nazywana Pustelnią Marii Magdaleny z obrazem z XVIII wieku. Co roku, w dzień jej uroczystości, odbywa się procesja do kapliczki. Wierni proszą za wstawiennictwem św. Marii Magdaleny o odpuszczenie grzechów i łaskę wytrwania w dobrym.

 Kaplica św. Marii Magdaleny w Sośnicowicach, G.Śląsk

W Sośnicowicach w drewnianej kapliczce z XVIII wieku, nazywanej Magdalenką, obchodzi się również uroczysty odpust. Niestety wiosną 1992 roku nieznani sprawcy ukradli z niej wizerunek świętej, do tej pory nie odnaleziony. Gdy w sierpniu tego samego roku wybuchł wielki pożar lasów w Rudach Raciborskich, cudownym zrządzeniem kapliczka, stojąca w środku płonącego lasu, ocalała.

Kolegiata pw. MB Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu

Patronka:
Grzeszników pragnących nawrócenia, konwertytów, aptekarzy, perfumiarzy, garbarzy, rękawiczników, fryzjerów, kobiet, wyśmiewanych za wiarę. Wzywana w obronie przed pokusami.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki lub jako pokutnica. Jej atrybutem jest: czaszka, dyscyplina, krzyż, księga, balsaminka (naczynie służące do przechowywania wonnych ziół), szkatuła, włosiennica, wieniec z róż.

Kościół pw. św. Marii Magdaleny i św. Mikołaja w Islip, New York

Impresje muzyczne:
Alonso Lobo "Missa Maria Magdalene"
Francisco Guerrero "Maria Magdalena et altera Maria"
Mikołaj Zieleński "Filiae Regum", "Feci iudicum"
Giovanni Felice Sances "Missa Sanctae Mariae Magdalenae" (1665)
William Lloyd Webber "Missa Sanctae Mariae Magdalenae" (1979)

Michał Anioł, fragm. Piety

Museum dell Opera del Duomo we Florencji, Toskania

Impresje filmowe:
"Jezus z Nazaretu" (Franco Zefirelli, 1977)
"Maria Magdalena" (Raffaelle Mertes, 2000)
"Pasja" (Mel Gibson, 2004)

Jose Claudio Antolinez, ok. 1672r.

Museo del Prado w Madrycie

Varia:
W 1973 roku odkryto ruiny starożytnej Magdali, z czasów Pana Jezusa. Wydobyto wówczas spod ziemi i gruzów synagogę i zbiorniki na wodę.

Noli me tangere (Nie dotykaj mnie! J 20,17)

Corregio, 1596-97

Museo del Prado w Madrycie

Przysłowia:
Gdy Maria Magdalena deszczem zaczyna, to zwykle deszcz dłużej trzyma.
Z Magdaleną nam kanikuła wschodzi, św. Bartłomiej (24.08) ją odwodzi.

 Kościół pw. św. Janów Chrzciciela i Ewangelisty w Toruniu, XIVw.

Lektura:
bł. Raban Maur "Żywot Marii Magdaleny"
bł. Jalub de Voragine "Legenda św. Marii Magdaleny"
bł. Anna Katarzyna Emmerich "Życie Marii Magdaleny"
Amy Welborn "Maria Magdalena. Prawdy, legendy, kłamstwa"

Alessandro Algardi, 1629r.

Kościół pw. św. Sylwestra na Kwirynale w Rzymie

Katedra pw. św. Wiktora w Xanten, Nadrenia Płn.-Westfalia

Figura w ołtarzu św. Mateusza

.

Św. Maria Franciszka od Pięciu Ran Jezusa OFMAlc.

.

Święta tercjarka, stygmatyczka i dziewica (1715-1791).

Anna Maria Gallo przyszła na świat 25 marca w hiszpańskiej dzielnicy Neapolu,
w rodzinie Franciszka Gallo i Barbary Basinsi. Gdy miała roczek, św. Franciszek de Hieronimo przepowiedział jej świętość. Ojciec Anny Marii prowadził sklepik z pasmanterią. Był człowiekiem chciwym i bardzo zapalczywym, matkę natomiast cechowała niezwykła pobożność i pokora. Matka wpoiła córce nabożeństwo do Matki Bożej, Męki Pańskiej i św. Franciszka.

Mając siedem lat przyjęła I Komunię Świętą. Od tego dnia codziennie przyjmowała Ciało Pańskie.

Gdy Anna Maria skończyła 16 lat ojciec próbował nakłonić ją do małżeństwa
z majętnym młodzieńcem, ona jednak nie chciała wyjść za mąż, ponieważ pragnęła poświęcić się Panu Bogu. Franciszkaninowi, o.Teofilowi, udało się przekonać Franciszka Gallo, żeby pozwolił córce zostać tercjarką. Dnia 8 września 1731 roku w klasztorze alkantarzystów w Neapolu, wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, przyjmując imię Marii Franciszki od Pięciu Ran Jezusa. Był to zakon franciszkański o bardzo surowej regule, zreformowany przez św. Piotra z Alkantry, nazywany również franciszkanami bosymi lub dyskalceatami (OFMAlc, OFMDisc).

Jej kierownikiem duchowym został św. Jan Józef od Krzyża, który widział jej przyszłość i przepowiedział, że zostanie kanonizowana.

Św. Maria Franciszka została obdarzona wizjami mistycznymi, darem proroctwa. Otrzymała również stygmaty, a szczególnej boleści doświadczała w piątki, zwłaszcza w Wielkim Poście. Umartwiała swoje ciało nosząc włosiennicę i surowo poszcząc.

Mając trzydzieści osiem lat, razem z s.Marią Felicją, została gospodynią w domu swojego kierownika duchowego, ks.Jana Pessiri, bardzo pobożnego kapłana, który mieszkał na drugim piętrze pałacu Trzech Króli (Tre Re a Toledo) w hiszpańskiej dzielnicy Neapolu.

Kościół p.w. św. Łucji w Neapolu, Kampania

Zmarła 6 października 1791 roku w Neapolu. Została pochowana w kościele
p.w. św. Łucji na Górze (Santa Lucia del Monte), należącym do jej zgromadzenia zakonnego. W pogrzebie żegnały ją tłumy wiernych. Dnia 6 października 2001 roku jej relikwie przeniesiono do kościoła jej poświęconemu, w przebudowanym pałacu Tre Re. W klasztorze znajduje się krzesło św. Marii Franciszki, uznawane za cudowne, na którym siadają i modlą się kobiety, które nie mogą zajść w ciążę.

Sanktuarium św. Marii Franciszki w Neapolu, Kampania

Dekret o heroiczności cnót Marii Franciszki ogłosił papież Pius VII w dniu 18 maja 1803 roku. Beatyfikował ją papież Grzegorz XVI dnia 12 listopada 1843 roku, a kanonizował 29 czerwca 1867 roku papież bł. Pius XI.

Patronka:
Neapolu, kobiet mających problemy z zajściem w ciążę.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie tercjarki franciszkańskiej. Jej atrybutem jest: krzyż, lilia, korona cierniowa.

Varia:
W kościele w którym pochowano św. Marię Franciszkę został pochowany również św. Jan Józef od Krzyża.
.

Św. Maria Magdalena Postel OFS

.

Święta mniszka i dziewica (1756-1846).

Julia Franciszka Katarzyna Postel urodziła się 28 listopada 1756 roku w normandzkim Barfleur, jako najstarsza z siedmiorga dzieci Jana Postel i Teresy Levallois. Gdy miała dziewięć lat przyjęła I Komunię Św. Niedługo potem zmarli jej rodzice.

Po ukończeniu szkoły podstawowej dalsze nauki pobierała w opactwie benedyktynek w Valognes, gdzie odebrała solidne wykształcenie ogólne i wychowanie religijne. Mając 18 lat złożyła prywatny ślub czystości, powróciła do Barfleur i zaczęła pracę jako nauczycielka w szkole dla dziewcząt, w której wychowywano i kształcono przyszłe żony i matki. Dziesięć lat później została jej dyrektorką.

 Katedra NMP w Countances, Normandia

Po wybuchu rewolucji francuskiej dla Kościoła nastały trudne czasy - mordowano osoby duchowne, zakony rozwiązywano, kościoły niszczono lub zamykano. Również szkołę w której uczyła Julia Franciszka zamknięto. Po uchwaleniu cywilnej konstytucji dla kleru (Constitution civile du clerge), która nakładała na księży obowiązek wypowiedzenia posłuszeństwa Ojcu Świętemu, Julia stanęła po stronie zachowujących wierność papieżowi, mimo, że jej rodzinne miasto przeszło w ręce księży konstytucyjnych. Dom w którym mieszkała stał się schronieniem dla ukrywających się
i próbujących dotrzeć do Anglii duchownych. W jej domu odprawiano też Msze Św.
w tajnej kaplicy, za ujawnienie tego faktu groziła wszystkim gilotyna. Gdy zagrożenie księży i szalejący terror się wzmagały Julia, za zgodą miejscowego proboszcza, roznosiła potajemnie chorym Komunię Św., konsekrowaną na owych "tajnych" Mszach. Zajmowała się również nauczaniem katechizmu dzieci. Stan ten trwał aż do 1801 roku, do czasu podpisania przez Napoleona konkordatu (który i tak wkrótce złamał).

Julia poświęciła się zakładaniu szkół i internatów dla dziewcząt, a także sierocińców. Dnia 13 lutego 1798 roku wstąpiła wraz z trzema współsiostrami do III Zakonu św. Franciszka. Po złożeniu franciszkańskich tercjarskich ślubów wieczystych przyjęła imię Maria Magdalena. Wraz z czterema siostrami 8 września 1807 roku założyła zakon Ubogich Córek Miłosierdzia, na wzór "braci szkolnych" św. Jana de la Salle, za zgodą biskupa Countances, Klaudiusza Ludwika Rosseau. Zakon miał się zajmować się głównie katolickim wychowaniem i kształceniem dziewcząt, opieką nad chorymi i starszymi.

Opactwo (a w zasadzie to co z niego pozostało) w Saint-Sauveur-le-Vicomte w 1840roku...

... i obecnie.

Pierwszy dom i szkołę siostry z pomocą miejscowego proboszcza, ks. Cabart, założyły w Cherbourgu, wkrótce zajmowały się ponad 200 dziewczętami. W 1811 roku zakon musiał opuścić Cherbourg (powróciły doń z wygnania Siostry Opatrzności Bożej, do których klasztor należał), po latach poszukiwań nowej siedziby, siostry osiadły w 1815 roku w Tamersville, a później odkupiły stare, zniszczone opactwo w Saint-Sauveur-le-Vicomte, które przywróciły do stanu świetności.

Cela św. Marii Magdaleny w opactwie w Saint-Sauveur-le-Vicomte, Normandia

Maria Magdalena prowadziła bardzo ascetyczne życie, cztery dni w tygodniu pościła, nosiła włosiennicę i biczowała się. Wiele godzin dziennie spędzała na modlitwie, szczególnym nabożeństwem darząc Najświętszy Sakrament.

Jej życiową dewizą było "posłuszeństwo aż do śmierci" (obeissance jusqu'a la mort).

Sarkofag z relikwiami św. Marii Magdaleny

Opactwo w Saint-Sauveur-le-Vicomte, Normandia

Zmarła 14 lipca 1846 roku w opactwie w Saint-Sauveur-le-Vicomte i tam została pochowana.

W chwili śmierci założycielki zakon liczył około 150 sióstr i miał 37 domów dla dziewcząt

Marię Magdalenę Postel beatyfikował papież św. Pius X w 1908 roku. Została kanonizowana przez papieża Piusa XI dnia 24 maja 1925 roku.

 Bazylika p.w. Trójcy Przenajświętszej w Cherbourgu, Normandia

Patronka:
Dziewcząt, chorych i starszych.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie zakonnym. Jej atrybutem jest: krzyż, lilia, klasztor, księga.

Relikwie św. Marii Magdaleny Postel

Klasztor ss. Karmelitanek w Boxmeer, Brabancja

Varia:
Zakon Sióstr Miłosierdzia Szkół Chrześcijańskich (Instititum Sororum Scholarum Christianorum a Misericordia) otrzymał papieski dekret pochwalny (decretum laudis) 29 sierpnia 1859 roku. Dekret aprobacyjny (decretum approbationis) zakon otrzymał w 1901 roku. W 1920 roku nastąpiło rozłączenie zakonu na gałąź niemiecką
i francuską. Francuskie domy znajdują się we Francji, Kongo, Indonezji, Indii, Irlandii, W. Brytanii, Holandii i Wybrzeżu Kości Słoniowej. Siostry z niemieckiej gałęzi zakonu działają na terenie Niemiec, Rumunii, Boliwii, Brazylii i Mozambiku.

W 1980 roku Zakon liczył 691 sióstr. Obecnie nosi on nazwę Sióstr św. Marii Magdaleny Postel (Sorores Mariae Magdalenae Postel, SMMP).

.