Św. Wincenty z Saragossy

.

Święty kapłan i męczennik (zm. 304).

Znany również pod imieniem: Wincenty z Aragonii, Wincenty z Huesca, Wincenty Tourante.

Św. Wincenty z Saragossy ze św. Wincentym Ferreriuszem i św. Rajmundem z Pennafort
Anonim ze szkoły Antoniego Ribalty, ok. 1620r.
Ermitaż w Sankt Petersburgu

Urodził się w hiszpańskim Huesca (Aragonia) w znakomitej rodzinie rzymskiej. Od młodych lat poświęcił się stanowi duchownemu. Biskup Saragossy, św. Walery, wyświęcił go na diakona i powierzył mu administrację dóbr diecezji oraz troskę o ubogich. Kiedy za panowania cesarza Dioklecjana wybuchło krwawe prześladowanie Kościoła, został razem ze swoim biskupem uwięziony przez Dacjana. Obu postawiono przed zarządcą prowincji.

Mistrz Henryk, Hainaut, XIII w.

Wycierpieli wiele, więc tyran spodziewał się, że łatwo wyrzekną się wiary. Gdy napotkał stanowczy opór, biskupa Walerego skazał na wygnanie, a Wincentego wziął na męki. Przywiązano go do szafotu i naciągano tak mocno, że kości wyrwano ze stawów. Żelaznymi grzebieniami rozrywano mu ciało, pieczono na wolnym ogniu, przypalano żelazem. Znosił te męki bohatersko i pobożnie. Wtedy rządca kazał przerwać tortury i wrzucono św. Wincentego do więzienia, którego podłoga była wysypana ostrymi skorupami.

Anonim, XVI w.

W nocy widać było światło nieziemskie i śpiew anielski, a św. Wincenty przechadzał się i śpiewał hymny kościelne. Strażnik pilnujący Świętego, zobaczywszy prześwitujące przez szczelinę w drzwiach światło, tknięty łaską nawrócił się.

Kościół p.w. św. Konrada i Wincentego we Fronhofen

Nadrenia-Palatynat, Niemcy

Św. Wincenty zmarł 22 stycznia 304 roku. Dacjan kazał wrzucić jego ciało do morza, ale chrześcijanie dowiedziawszy się cudem o miejscu, gdzie zostało wyrzucone przez morze na brzeg. Do momentu odnalezienia ciała Świętego pilnowały je dzień i noc kruki. Chrześcijanie pochowali ciało w małej kaplicy za miastem. Kaplica stała się sławna z powodu cudów jakie tam miały miejsce.

"Żywoty Świętych" Jeanne de Montbaston

W 864 roku przeniesiono relikwie do Castres w Langwedocji w obawie przed Maurami. Niestety w XVI w. zostały spalone przez kalwinów.

Do czasu reformy kalendarza w 1969 roku liturgia łączyła wspomnienie św. Walentego ze św. Atanazym, również męczennikiem.

Brewiarz z Besancon, XIV w.

Patron:
Portugalii i Lizbony, wielu hiszpańskich miast, leśników, drwali, rolników, uprawiających winorośl, winiarzy.

Ikonografia:
Przedstawiany w dalmatyce, w momencie rozdzierania przez haki, trzymając młyńskie koło, zmarły pilnowany przez kruki. Jego atrybutami są: palma, dzbanek, księga, kruk.

.

Św. Wincenty Maria Strambi CP

.

Święty biskup i zakonnik (1745-1824).

Wincenty Dominik przyszedł na świat 1 stycznia 1745 roku, w Civitavecchia, w rodzinie Józefa i Eleonory Strambi, jako najmłodsze z czworga dzieci. Rodzeństwo Wincentego zmarło w dzieciństwie. Jego ojciec był aptekarzem, znanym ze swej działalności na rzecz chorych i ubogich. Nauczany początkowo przez pobożną matkę, później przez franciszkanów, zaczął uczyć swoich rówieśników katechizmu. Mimo początkowych oporów ze strony rodziców, Wincenty wstąpił do seminarium i ropoczął studia przygotowujące do kapłaństwa w listopadzie 1762 roku. Ze względu na słaby stan zdrowia, odmówiono mu przyjęcia do zakonu kapucynów i misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Gdy przełożeni zauważyli jego talent oratorski, został wysłany na dalsze studia do Rzymu, a następnie kontynuował studia teologiczne u dominikanów w Viterbo.

Katedra pw. św. Juliana w Maceracie, Marche

Jeszcze jako student został mianowany prefektem seminarium w Montefiascone, a później rektorem seminarium w Bagnorea.

Przed  święceniami kapłańskimi udał się na rekolekcje do klasztoru pasjonistów (Zgromadzenie Męki Pańskiej, CP) w Vetralla. Właśnie tam spotkał się z ich założycielem, św. Pawłem od Krzyża. Chciał wstąpić do zakonu, ale św. Paweł, mając na uwadze jego stan zdrowia, odradził mu wstępowanie do jego zakonu.

 Bazylika pw. św. Jana i św. Pawła w Rzymie

W dniu 19 grudnia 1767 roku św. Wincenty otrzymał święcenia kapłańskie, odprawia Mszę prymicyjną w rodzinnym mieście, po czym powrócił do Rzymu na dalsze studia z teologii. Poświęcił się badaniom nad pismami św. Tomasza z Akwinu. Czując cały czas powołanie do zakonu pasjonistów, jeszcze kilkakrotnie podróżował do św. Pawła, aby przekonać go do zmiany zdania. We wrześniu 1768 roku został przyjęty do nowicjatu i przybrał imię Wincenty Maria. Cały wolny czas poświęcał na studiowanie Ojców Kościoła i Pisma Świętego.

Św. Wincenty, jak każdy pasjonista, głosił misje wielokrotnie, gromadząc tłumy wiernych. W 1773 roku został mianowany profesorem teologii domu pasjonistów w Rzymie, u św. Jana i św. Pawła. Właśnie tutaj był obecny przy śmierci św. Pawła od Krzyża.

Powołany na stanowisko rektora domu zakonu w Rzymie, w 1781 został mianowany prowincjałem. W 1784 roku, na krótki okres, zwolniono go z pełnionych obowiązków, aby mógł napisać biografię św. Pawła od Krzyża, która została opublikowana w Londynie, z przedmową bł. Dominika Barberi. W 1790 roku mianowano go drugim definitorem generalnym pasjonistów.

Inwazja wojsk napoleońskich na Państwo Kościelne i antykatolickie dekrety zmusiły św. Wincentego do opuszczenia Rzymu w 1798 roku. W maju 1799 został wzięty przez Francuzów do niewoli, pod koniec roku powrócił do Rzymu.

 Tablica pamiątkowa w katedrze pw. św. Juliana w Maceracie, Marche

Po śmierci papieża Piusa VI św. Wincenty był nominowany przez kardynała Leonarda Antonellego na kandydata na nowego Ojca Świętego, uzyskując siedem głosów.
W lipcu 1801 roku został mianowany biskupem Macerata i Tolentynu, stając się pierwszym biskupem, pochodzącym z zakonu pasjonistów. Musiał opuścić zakon, lecz nadal prowadził surowe życie według reguły zakonnej i prywatnie nosił habit zakonny. Jako biskup troszczył się o wychowanie księży w swojej diecezji i przykładał wielką wagę do poziomu nauczania w seminariach. Zajmował się osobami chorymi i starszymi, dbał o sieroty i osoby starsze.

W 1809 roku Napoleon wydał dekret włączający Macerata do cesarstwa francuskiego
i rozkazując, aby język francuski stał się językiem oficjalnym. Św. Wincenty odmówił wprowadzenia języka francuskiego do kościołów, również nie wyraził zgody na wydanie Francuzom listy z nazwiskami wszystkich mężczyzn z diecezji, zdolnych do służby wojskowej. We wrześniu 1908 roku św. Wincenty został uwięziony za odmowę złożenia przysięgi na wierność francuskiemu najeźdźcy, a później zesłano go do Mantui.

Do swojej diecezji powrócił cztery lata później, w 1814 roku, witany przez tłumy wiernych. Gdy papież Pius VII, powróciwszy z wygnania, odwiedził biskupa, miał powiedzieć: "Ten święty mąż mnie przytłacza". Najeźdźcy wyrządzili wiele szkód, nie tylko materialnych - niszcząc kościoły i budynki kościelne, ale i wpływając na rozluźnienie moralne wśród ludności.

 Relikwie św. Wincentego w katedrze pw. św. Katerwiusza w Tolentynie, Marche

W 1817 roku Francuzi powrócili do Maceraty, gdzie stworzyli swoją siedzibę, z której zamierzali atakować Austriaków. Mieszkańcy zwrócili się do biskupa z prośbą o pomoc, obawiając się francuskich żołdaków. Św. Wincenty zebrał wszystkich kapłanów i seminarzystów w kaplicy na modlitwę, i po półtora godzinie wstał i oświadczył, że Macerata zostanie obroniona za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny. I rzeczywiście Francuzi zostali pokonani i musieli się wycofać.

W 1823 roku, mając prawie osiemdziesiąt lat, uzyskał od papieża Leona XII pozwolenie na odejście na emeryturę. Jednocześnie został powołany na papieskiego doradcę na Kwirynale. To właśnie w tym czasie siostra Napoleona, Paulina powróciła do wiary katolickiej, za namową i wytycznymi św. Wincentego.

 Katedra pw. św. Juliana w Maceracie, Marche

Gdy papież ciężko zachorował, św. Wincenty prosi Pana Boga, aby zamiast życia Leona XII, zabrał jego. Papież wyzdrowiał, a pasjonista zmarł po kilku dniach, 1 stycznia 1824 roku. Jego ciało wystawiono na widok publiczny, a później pochowano w bazylice pw. św. Jana i św. Pawła.

Papież Leon XIII dnia 1 kwietnia 1894 roku ogłosił dekret o heroiczności cnót. Beatyfikowany 26 kwietnia 1925 roku przez papieża Piusa IX, a kanonizowany przez papieża Piusa XII dnia 11 czerwca 1950 roku. Dnia 12 listopada 1957 roku jego relikwie przeniesiono z bazyliki p.w. św. Jana i św. Pawła do kościoła p.w. św. Filipa Nereusza w Maceracie.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupim lub habicie pasjonisty. Jego atrybutem jest: purpurowa piuska, krzyż, wizerunek Matki Bożej, klęcznik, lilia, brewiarz.

.

Św. Wincenty z Soignies

.

Święty opat i wyznawca (607-677).

Znany również jako: Madelgaire, Madelgarus.

Św. Wincenty jako hrabia Hainaut, XVIIIw.

Musee du Chapitre w Soignies, Walonia

Madelgaire urodził się w 607 roku w Stepy w Hainault. Był spokrewniony
z Merowingami, całą młodość spędził na dworze króla Dagoberta I. W 635 roku poślubił św. Waltrudę, z którą miał czwórkę dzieci, wychowywanych przykładnie po chrześcijańsku -  św. Dentlina, który zmarł w dzieciństwie, św. Landryka, biskupa Metzu oraz św. Aldetrudę i św. Madelbertę, ksienię Mauberge.

 Miejsce narodzin św. Wincentego w Soignies, Walonia

Święte małżeństwo ufundowało wiele klasztorów, w tym benedyktyński w Hautmont
w 642 roku  oraz w Soignies i w Mons. Gdy dzieci dorosły, św. Waltruda nakłoniła męża, aby resztę swego życia spędzili w odosobnieniu, na modlitwie i postach.
To właśnie za jej namową wstąpił do klasztoru w Haumont, gdzie przyjął imię Wincenty, w roku 653. Pod koniec swego życia udał się do Soignies, gdzie pełnił funkcję opata.

 Pozostalości klasztoru w Hautmont, Nord-Pas-de-Calais

Zmarł 14 czerwca 677 roku w opactwie w Soignies i tam został pochowany.
Już w XIII wieku kroniki odnotowują procesje ku czci św. Wincentego.

Obecnie co roku, w poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego, ulicami miasta jedenastokilometrową trasą jest niesiony w uroczystej procesji sarkofag z relikwiami Świętego.

Procesja św. Wincentego w Soignies, Walonia

Gdy w IX wieku nastąpiło w klasztorze w Soignies rozluźnienie dyscypliny zakonnej, klasztorem zajęli się kanonicy, którzy w ciągu następnego stulecia wznieśli wspaniałą kolegiatę poświęconą św. Wincentemu. Sława kościoła wzrosła w XIV wieku, gdy biskup Cambrai przyznał czterdziestodniowy odpust wszystkim pielgrzymom modlącym się u grobu Świętego. Kres działalności kanoników położyła rewolucja francuska, 1 września 1796 roku.

 Kolegiata św. Wincentego w Soignies, Walonia

Patron:
Soignies.

Ikonografia:
Przedstawiany jako mnich lub w szatach królewskich. Jego atrybutem jest: księga, klasztor, krzyż, korona.

Św. Waltruda i św. Wincenty wraz z dziećmi

Kościół p.w. św. Wincentego a Paulo w Paryżu

Hippolyte Flandrin, 1848-53, fragm. fryzu

.

Św. Wincenty Ferreriusz OP

.

Święty kapłan i wyznawca (1350-1419).

Znany również jako: Anioł Apokalipsy, Wincenty Ferrer.

Juan de Juanes, 1445-50

prywatna kolekcja

Urodził się 23 stycznia 1350 roku w Walencji, jako drugi syn w rodzinie notariusza Wilhelma Stewarta Ferreriusza i Konstancji Miguel. Brat św. Wincentego, Bonifacy, został generałem kartuzów.

Od wczesnej młodości bardzo pobożny, pościł we wszystkie środy i piątki, szczególnie rozważając w te dni Mękę Pańską. Pomagał wraz z rodzicami biednym i potrzebującym, rozdając szczodre jałmużny. Otrzymał część majątku, ale rozdał wszystko biednym w ciągu zaledwie czterech dni.

Poliptyk św. Wincentego Ferreriusza, panel środkowy

Giovanni Bellini, 1464-68

Bazylika p.w. św. Jana i Pawła w Wenecji

Gdy miał dwanaście lat rozpoczął studia filozoficzne, a dwa lata później zaczął studiować teologię. W 1367 roku, wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego (Ordo Praedicatorum, OP) w Walencji, śluby zakonne złożył rok później. Robił bardzo szybkie postępy w doskonaleniu swego charakteru, przyjmując za wzór św. Dominika, wiele czasu spędzał na modlitwie i czytaniu Pisma Świętego. Po ukończeniu teologii, filozofii i logiki został wykładowcą i zaczął głosić kazania. Na uniwersytecie Estudi General w Leridzie uzyskał doktorat z teologii.

Poliptyk Griffoni

Francesco del Cossa, 1473r.

National Gallery w Londynie

Około roku 1380 napisał dzieło o dialektyce i traktat o odszczepieństwie, rozdzierającym Kościół, w którym broni antypapieża Klemensa VII jako prawdziwego papieża. Gdy Klemens zmarł niebawem, jego następcą został kardynał Piotr de Luna, który przyjął imię Benedykta XIII, powołał on św. Wincentego na swój dwór w Awinionie, mianując go swoim spowiednikiem i mistrzem świętego pałacu (magister sacri palati).

W Awinionie Święty przebywał w latach 1394-99, aż do momentu gdy złożony ciężką chorobą miał widzenie, w którym św. Dominik i św. Franciszek polecili mu przepowiadanie narodom Sądu Ostatecznego. Uznał w tym wolę samego Boga i postanowił ją spełnić natychmiast, mimo że Benedykt XIII aby zatrzymać tego doskonałego spowiednika przy sobie, ofiarował mu kapelusz kardynalski. Jednak widząc, że nic nie zdoła odwieść św. Wincentego od postanowienia, mianował go misjonarzem apostolskim i nadał mu nadzwyczajne prawa i władzę.

Kazanie św. Wincentego Ferreriusza

Alonso Cano, 1644r.

Niestrudzony misjonarz głosił kazania w Aragonii, Kastylii, Italii, Francji, Anglii, Irlandii i Szkocji. Jego kazania wywarły wielki wpływ na św. Małgorzatę z Sabaudii i św. Bernardyna ze Sieny. Św. Wincenty zawsze na swoich misjach miał ze sobą kapłanów do słuchania spowiedzi i sprawowania Mszy Św., woził ze sobą organy i śpiewaków, aby Msze miały jak najuroczystszą oprawę. Dbał o naukę katechizmu wśród wiernych. I chociaż posługiwał się dialektem walenckim, rozumieli go ludzie różnych narodowości. Ówcześni biografowie utrzymywali, że posiadł dar języków, a pogląd ten podzielał Mikołaj Clemangis z Uniwersytetu Paryskiego, naoczny świadek owego fenomenu.

 Godzinki Piotra II Bretońskiego, XVw.

Występował przeciw herezjom głoszonym przez katarów i albigensów, przestrzegał przed nadejściem Antychrysta. Zabiegał o położenie kresu wielkiej schizmie zachodniej. Nawrócił około ośmiu tysięcy Maurów i wielu Żydów, jeden z nawróconych został nawet biskupem w Kartagenie.

Wiele wysiłków poświęcił na zażegnanie skutków wielkiej schizmy zachodniej, próbując mediacji pomiędzy papieżem Grzegorzem XII i antypapieżem Benedyktem XIII, później starał się przekonać Benedykta do złożenia tiary, a gdy ten odmówił, Święty starał się przekonać królestwa hiszpańskie do opowiedzenia się za prawowicie wybranym papieżem. Św. Wincenty i św. Koleta z Corbie przyczynili się do położenia kresu zachodniej schizmie.

Chrystus na krzyżu adorowany przez dominikańskich świętych

(św. Tomasz z Akwinu, św. Jacek, św. Piotr Męczennik, św. Katarzyna Sieneńska, św. Wincenty Ferrer,

św. Dominik, św. Rajmund z Pennafort, św. Antoni z Florencji)

Abraham van Diepenbeeck, 1652r., Luwr

Wiódł bardzo surowy tryb życia - spał pięć godzin na twardym łożu, resztę nocy poświęcając modlitwie i czytaniu Pisma Świętego. Rankiem, po odśpiewaniu Oficjum wygłaszał dwa lub trzy kazania, potem błogosławił wiernych. Przyjmował tylko jeden, bardzo skromny posiłek, składający się zawsze z jednego dania. Często pościł i umartwiał się biczowaniem.

Kościół oo. dominikanów w Dubrowniku

Podróżując po Europie zawsze miał przy sobie krzyż, wysoki, drewniany, który zastępował mu laskę i który zawsze wbijał w ziemię lub stawiał przy ambonie. Gdy św. Koleta przepowiedziała mu, że w przeciągu dwóch lat umrze, ofiarował jej krzyż. Figura Chrystusa przymocowana jest sznurem do krzyża, obecnie przechowywana jest w kościele klasztoru św. Klary w Besancon, nad głównym ołtarzem. 

Czując zbliżającą się śmierć przyjął Sakramenty Święte, kazał czytać sobie Mękę Pańską, zmówił psalmy pokutne i spokojnie zasnął w Panu, w środę Wielkiego Tygodnia, 5 kwietnia 1419 roku w Vannes. Został pochowany w tamtejszej katedrze p.w. św. Piotra. Przez trzy dni jego ciało było wystawione, zanim je złożono w sarkofagu. Do 1956 roku sarkofag z relikwiami znajdował się w nawie krzyżowej (transepcie), po tym roku jego relikwie przeniesiono do kaplicy Najświętszego Sakramentu.

Katedra p.w. św. Piotra w Vannes

Papież Kalikst III dnia 3 czerwca 1455 roku zezwolił na jego publiczny kult, a trzy lata później został kanonizowany przez papieża Piusa II. Komisja papieska przebadała 873 cuda.

Relikwie św. Wincentego sprofanowano w czasie rewolucji francuskiej, na całe szczęście nie zostały zniszczone.

Patron:
Walencji, Vannes, dobrego małżeństwa, dobrej śmierci, ceglarzy, budowniczych, murarzy, hydraulików, przetwórców ołowiu, producentów dachówek i kafli. Wzywany w obronie przed epilepsją, bólami głowy i gorączką, w bezpłodności.

Procesja w Vannes

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie dominikańskim, jako anioł Apokalipsy z trąbą i płomieniem na czole. Jego atrybutami są: koń, błyskawice, chrzcielnica, infuła, kapelusz kardynalski u stóp, osioł, krzyż, sztandar, skrzydła, turban turecki lub muzułmanin
u stóp.

Dzieła:
"Traktat o życiu duchowym"
"Kazania"
"Traktat przeciw schizmie"
"Traktat przeciw żydom"
"Traktat dla tych, co cierpią pokusy w wierze"

Cytaty:
Święta liturgia jest łącznikiem pomiędzy służbą Bożą a życiem.

Varia:
W zakonach dominikańskich w imię św. Wincentego dawało się specjalne błogosławieństwo chorym i poświęcało się wodę dla nich. A ku czci Świętego odprawiało się przed Jego świętem nabożeństwo siedmiu piątków, podczas których należało przyjąć Komunię Św.

Wstawiennictwu św. Wincentego przypisywane jest opanowanie epidemii cholery w Neapolu w 1836 roku.

.

Św. Wincenty Pallotti SAC

Święty kapłan (1795-1850)

Urodził się w 21 kwietnia 1795 roku w Rzymie, w zamożnej kupieckiej rodzinie jako trzeci z dziesięciorga dzieci. Jego matka Magdalena, z domu de Rossi, była pobożną tercjarką franciszkańską, zajmowała się domem i strzegła dzieci przed zgubnym wpływem świata, uczyła czynów chrześcijańskiego miłosierdzia. Ojciec - Piotr Pallotti - jeśli tylko mógł słuchał kilku Mszy Świętych dziennie. Był też wielkim miłośnikiem różańca świętego. Mały Wincenty został ochrzczony następnego dnia po urodzeniu w kościele pw. św. Wawrzyńca in Damaso. Rodzice dbali o jego religijne wychowanie i pobożność - codziennie cała rodzina odmawiał choć cząstkę różańca.
Od najmłodszych lat Wincenty odznaczał się pokorą, zamiłowaniem w umartwianiu i miłosierdziem. Wiele godzin spędzał na modlitwie przed Najświętszym Sakramentem i posługiwał przy ołtarzu jako ministrant. 10 lipca 1801 roku przyjmuje bierzmowanie z rąk arcybiskupa Benedykta Fenaja, a w 1805 roku przyjmuje I Komunię Świętą. Uczył się w szkole oo. pijarów, był bardzo dobrym uczniem. Z tego czasu pochodzi historia o tym, jak małemu Wincentemu opornie szła nauka łaciny, korepetycje nie pomagały zbytnio, więc chłopiec postanowił szukać pomocy w modlitwie. Po nowennie do Ducha Świętego nastąpiła na tym polu znaczna poprawa. Przy tym był bardzo skromny, nagrody za postępy w nauce często sprzedawał, a pieniądze rozdawał biednym.

W wieku 12 lat wybiera sobie ks. Bernardino Fazzini na stałego spowiednika i kierownika duchowego (będzie nim przez 30 lat, aż do śmierci w 1837 roku).

W latach 1809-14 pobiera nauki w Kolegium Rzymskim, otrzymuje tonsurę i przyjmuje cztery niższe święcenia oraz zapisuje się do Bractwa Pięciu Ran Jezusa Chrystusa. Chciał zostać kapucynem, ale z powodu wątłego zdrowia nie mógł zrealizować swego powołania. W 1818 rozpoczyna studia filzofii i teologii na Uniwersytecie Sapienza. W czasie studiów zapisał się do Pobożnego Zjednoczenia Pawła Apostoła, Arcybractwa Najświętszego Sakramentu i nawiązał znajomość ze św. Kasprem del Buffalo. Dnia 21 września 1816 roku otrzymuje święcenia subdiakonatu z rąk kardynała Giulio Maria della Somaglia w Bazylice św. Jana na Lateranie. W listopadzie zapisał się do Trzeciego Zakonu: Trynitarzy Bosych, Karmelitów, św. Franciszka z Asyżu, św. Franciszka z Paoli, św. Dominika oraz do Bractwa Dobrej Śmierci. Dnia 20 września 1817 roku otrzymuje święcenia diakonatu z rąk kardynała Somaglia.

mal. Bruno Zwiener

Po skończeniu studiów otrzymał święcenia kapłańskie w wigilię Trójcy Przenajświętszej w dniu 16 maja 1818 roku w Bazylice św. Jana na Lateranie z rąk biskupa Kandyda Marii Frattini. Mszę Świętą prymicyjną odprawił w święto Trójcy Przenajświętszej, 17 maja, we Frascati w kościele del Gesu. W latach 1819-29 wykładał na uniwersytecie, w latach 1827-40 był ojcem duchownym w wyższym seminarium rzymskim. Zasłynął szybko jako spowiednik i kaznodzieja. Ryzykował własnym życiem pracując wśród chorych w czasie epidemii cholery. Właśnie na cholerę w 1837 roku zmarł jego przyjaciel św. Kaspar del Buffalo, św. Wincenty wysłuchał jego ostatniej spowiedzi.

 
Czuł silne powołanie do niesienia nauki Chrystusa muzułmanom, silnie zakorzeniony w tradycji Kościoła i wielki obrońca wiary katolickiej.
W dniu 9 stycznia 1835 roku miał widzenie, po którym czuł się zobowiązany, pod opieką Maryi Niepokalanie Poczętej i Królowej Apostołów, do założenia zgromadzenia pracującego nad zbawieniem dusz. Grzegorz XVI zatwierdził je 14 lipca 1835 roku, nadając liczne przywileje, które Pius XI pomnożył w 1847 roku. Pallotyni oprócz pracy nad własnym uświęceniem zajmowali się udzielaniem Sakramentów, uczeniem chłopców katechizmu, dawaniem rekolekcji i misji oraz nawracaniem niewiernych. Nosili czarne sutanny z pelerynką i rzymski kapelusz.

Bardzo pragnął zjednoczenia Kościoła rzymskiego i wschodniego, oraz powrotu anglikanów do Kościoła. Zapoczątkował uroczyste obchodzenie oktawy święta Trzech Króli, od 1836 roku. Początkowo w kościele św. Ducha w Neapolu, później w kilku innych większych Kościołach, a od 1841 roku u św. Andrzeja de la Valle.
Przed wspaniałą szopką odprawia się codziennie uroczystą Mszę Świętą, za każdym razem w innym obrządku wschodnim lub zachodnim w otoczeniu wychowanków różnych kolegiów narodowych. Każdego dnia oprócz trzech kazań po włosku, jest nadto kazanie w innym języku.

Z pomocy Palottiego korzystali również w 1837 roku pierwsi zmartwychwstańcy -
ks. Hieronim Kajsiewicz i ks. Piotr Semenenko (wiadomo o tym z listów ks. Kajsiewicza do Adama Mickiewicza).

Założył liczne domy miłosierdzia, wieczorowe szkoły religii dla młodzieży, utworzył Kolegium Misyjne dla księży, zdobywał naczynia liturgiczne, szaty, obrazy, księgi i dewocjonalia dla celów misyjnych. Współtworzył Rzymskie Papieskie Towarzystwo Rozkrzewiania Wiary zajmującego się między innymi drukiem i propagowaniem książek religijnych, obrazków i tekstów modlitewnych.

Maska pośmiertna św. Wincentego

Zmarł 22 stycznia 1850 roku około godz. 21.45 w swoim domu przy kościele
p.w. Świętego Zbawiciela na falach (San Salvatore in Onda), z powodu ciężkiego przeziębienia, którego nabawił się zimnej i deszczowej nocy, gdy oddał swój płaszcz biedakowi. Został pochowany 25 stycznia w krypcie kościoła Świętego Zbawiciela.

Sarkofag z relikwiami św. Wincentego Pallottiego

Kościół San Salvatore in Onda, Rzym

Dnia 13 stycznia 1887 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. Papież Pius XI dnia 24 stycznia 1932 roku zatwierdził dekret o heroiczności jego cnót, został beatyfikowany 22 stycznia 1950 roku przez papieża Piusa XII, a kanonizowany przez papieża Jana XXIII 20 stycznia 1963 roku. Za cud potrzebny do kanonizacji Palottiego uznano uzdrowienie generała pallotynów ks. Wojciecha Turowskiego w 1950 roku.


Ciało Świętego po raz pierwszy wydobyto w roku 1906, nietknięte i wydzielające piękną woń. Po raz drugi w 1950 roku, aby umieścić je pod głównym ołtarzem w kościele Świętego Zbawiciela na falach, na twarz nałożono odlew w postaci maski pośmiertnej.

Pokój św. Wincentego Pallottiego

Mieszkał tam od lutego 1846 aż do śmierci

Konstytucje zgromadzenia pallotynów zatwierdził Pius XI 22 stycznia 1904 roku, początkowo z sześcioletnim okresem próbnym. Pierwsze domy w Polsce otwarto
w listopadzie 1907 roku Jajkowcach w diecezji lwowskiej i w Kleczy w diecezji krakowskiej.

Patron:
Papieskiej Unii Misyjnej.

Ikonografia:
Przedstawiany zw sutannie pallotyńskiej z krzyżem, wizerunkiem Matki Bożej Miłości lub księgą.

Cytat:
Poświęcić się apostolstwu chrześcijańskiemu znaczy zrozumieć naprawdę sens życia ludzkiego. Znaczy również opierać własne życie na wielkich, powszechnych
i nadprzyrodzonych ideałach.

Powinniśmy pomagać duszom czyśćcowym, gdyż domaga się tego miłość, a niesienie pomocy stanowi heroiczny akt chrześcijańskiej miłości. Święty Sobór Trydencki zwraca nam uwagę, że duszom w czyśćcu możemy pomagać szczególnie przez Najświętszą Ofiarę. A jak bardzo możemy ulżyć cierpieniom tych dusz przez posty
i umartwienia, jak bardzo pocieszyć je możemy przez zdobywanie odpustów, tego cichym, lecz wymownym świadectwem jest wielka zapobiegliwość papieży
w nadawaniu odpustów, które można uzyskać na rzecz dusz czyśćcowych.

Kazanie o duszach czyśćcowych z 1815 roku.

Kto jest z Bogiem, zawsze czuje się dobrze, a im bardziej wzmaga się klęska, tym bardziej naglący staje się powód, aby jeszcze ściślej zjednoczyć się z Bogiem.

Ecce Homo

Rzeźba wykonana na polecenie św. Wincentego

Dzieła:
"Bóg Miłość Nieskończona"
"Listy. Lata 1816-1833"
"Świętość w służbie apostolstwa"
"Wybór pism" tom I-IV

Lektury:
ks. Franciszek Bogdan "Na drogach nieskończoności. Życie i spuścizna duchowa św. Wincentego Palottiego"

 .