Św. Julian z Lescar

.

Święty biskup i wyznawca (zm. 400).

Św. Julian wskrzeszający zmarłego i uzdrawiający chorych.

"Speculum historiale" Wincenty de Beauvais, XVw.

Był diakonem w Trewirze, tam też miejscowy biskup Leoncjusz konsekrował św. Juliana na biskupa i wysłał go z misją ewangelizacyjną na tereny południowej Galii, gdzie szerzyło się bałwochwalstwo. Po przybyciu na miejsce, św. Julian założył swoją siedzibę w Lascura (Lescar), w prowincji Benearum (Bearn).

Zapinka ze św. Julianem, XIVw.

Zasłynął szeroko nie tylko dzięki niezwykłej pobożności i pokorze, ale również tym, że z Bożej mocy dane mu było czynić cuda.

Zmarł 16 marca 400 roku, został pochowany w Lescar.

Kościół pw. św. Juliana w Lescar, Akwitania

Bollandyści (hagiografowie kontynuujący dzieło jezuity, o. Jana Bollanda, który zmarł w 1665 roku) jako datę wspomnienia św. Juliana z Lescar podają również 21 sierpnia.

Kościół pw. św. Juliana z Lescar w Mouches, Midi-Pyrenees

Ikonografia:
Przedstawiany w szatach biskupich. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał.

Patron:
Lescar, niepełnosprawnych i chorych.
.

Św. Julian z Tarsu

.

Święty męczennik (zm. ok. 305).

Znany również jako: Julian z Anazarbus, Julian z Cylicji.

Urodził się w Anazarbus w Cylicji, w rodzinie pogańskiego senatora i chrześcijanki. Gdy wybuchły prześladowania za cesarza Dioklecjana, namiestnik Marcjan pojmał młodzieńca i torturami próbował odwieść go od prawdziwej wiary. Św. Julian nie poddawał się ani namowom, ani męczarniom, więc urzędnik kazał go włóczyć za wielbłądem po ulicach miast prowincji, przez prawie rok. W końcu widząc, że nic nie wskóra, nakazał, aby św. Juliana w worku wypełnionym kamieniami, z wężami i skorpionami w środku, wrzucono do morza.

Jego ciało wyłowili chrześcijanie u brzegów Aleksandrii i tam je pochowali. Później doczesne szczątki Świętego złożono w kościele w Antiochii.

Św. Jan Chryzostom poświęcił św. Julianowi jedną ze swych Homilii.

Św. Julian z Tarsu bywa czasami mylony ze św. Julianem z Antiochii, który również był męczennikiem za namiestnika Marcjana.

Ikonografia:
Przedstawiany jako młodzieniec, często w chwili śmierci, z czterema aniołami na trumnie. Jego atrybutem jest: palma.
.

Św. Matrona z Barcelony

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. ok. 300).

Znana również jako: Madrona (z hebr.), Matrona z Salonik.

Urodziła się pod koniec III wieku w rzymskiej kolonii Barcino (Barcelona), wcześnie osierocona została przygarnięta przez ludzi z pobliskiej gminy chrześcijańskiej. Jej wuj, zaniepokojony tym, że św. Matrona ulega "przesądom w Chrystusa", zabrał ją ze sobą do Salonik. Wkrótce wybuchły prześladowania za panowania cesarza Dioklecjana i dziewczyna, która nie chciała wyrzec się wiary, została skazana na śmierć.

Doczesne szczątki św. Matrony zniknęły z Salonik w 720 roku, pojawiły się w Barcelonie ponad wiek później, w 892, w cudownych okolicznościach. Pierwotnie jej relikwie chciano złożyć w Marsylii, ale gdy statek miał zawinąć do portu, rozpętał się sztorm, a wiatry skierowały statek w stronę rodzinnego miasta Świętej. Odczytano to jako znak i przeniesiono relikwie do kaplicy na wzgórzu Montjuic (Żydowskie Wzgórze).

Św. Matrona (po lewej) i św. Eulalia

retabulum ołtarzowe

Pierwsza pisemna wzmianka o kaplicy poświęconej św. Matronie pochodzi z 1403 roku. Wkrótce powstał przy niej kościół i klasztor, z którego wyruszały procesje z relikwiami Świętej, mające uchronić miasto i jego mieszkańców przed wojnami, zarazą i innymi nieszczęściami. Relikwie wnoszono do katedry, gdzie złożone były relikwie św. Eulalii, również młodziutkiej męczenniczki za wiarę. Ostatnia procesja miała miejsce w 1651 roku.

 Kościółek pw. św. Matrony w Barcelonie

(obecnie miejsce chrztów i ślubów, dla wiernych dostępny jedynie 15 marca)

Na początku XVIII wieku klasztor i kościół zniszczono w czasie wojny, a relikwie tymczasowo przeniesiono do katedry. Rozpoczęto budowę nowego klasztoru kapucynów pod wezwaniem św. Matrony w centrum miasta, do którego przeniesiono relikwie patronki. Klasztor mocno ucierpiał w czasie wojen napoleońskich, całkowicie zniszczony został w 1853 roku. Relikwie przeniesiono kolejny raz, tym razem do kościoła pw. św. Michała. Gdy w czasie przebudowy budynek zniszczono, św. Matrona trafiła do maleńkiego kościoła na Montjuic, jej poświęconemu.

 Kościół pw. św. Matrony w Barcelonie, fot. 1959r.

Jej kult początkowo równie żywy jak kult św. Eulalii, osłabł na przestrzeni wieków.

Patronka:
Barcelony, żeglarzy.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, często razem ze św. Eulalią. Jej atrybutem jest: palma, lilia, statek.

Brama św. Matrony w Barcelonie

Pozostałości murów miejskich z II poł. XIVw.

Varia:
Dnia 15 marca przypada również wspomnienie św. Matrony z Kapui, dziewicy i mniszki.
.

Św. Lukrecja z Kordoby

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. 859).

Znana również jako: Leokrycja.

Dosso Dossi, ok. 1520r.

National Gallery of Art w Waszyngtonie

Pochodziła ze znakomitej rodziny muzułmańskiej. Od wczesnego dzieciństwa wychowywana w wierze chrześcijańskiej przez swoją krewną, która ją również ochrzciła. Gdy rodzice się o tym dowiedzieli dręczyli córkę dniem i nocą, żeby się wyrzekła wiary. Dziewczyna potajemnie powiadomiła o swoim położeniu św. Eulogiusza, kapłana znanego z pomocy prześladowanym współbraciom, prosząc go o umożliwienie jej udania się w jakieś samotne i odosobnione miejsce, aby mogła poświęcić się całkowicie modlitwie i pokucie.

Relikwiarz św. Lukrecji i św. Eulogiusza

Katedra Zbawiciela w Oviedo, Asturia

Św. Eulogiusz umieścił ją u swoich przyjaciół, ale rodzice wkrótce odkryli miejsce pobytu niepokornej córki i wydali ich oboje sędziemu. Skazani na ścięcie, św. Eulogiusza stracono 11 marca 859 roku, a św. Lukrecję cztery dni po nim. Ciało jej wrzucono do rzeki Betis (Gwadalkiwir), chrześcijanie odszukali je i pochowali z wielką czcią.

 Katedra Zbawiciela w Oviedo, Asturia

Jej relikwie, razem z relikwiami św. Eulogiusza, przechowywane są w katedrze w Oviedo.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda kobieta, często razem ze św. Eulogiuszem w czasie męczeńskiej śmierci. Jej atrybutem jest: palma, lilia.

.

Św. Leobin z Chartres

Święty biskup i wyznawca (zm. 557).

Znany również jako: Liebwin, Lebuin, Lubin.

 Kościół pw. św. Leobina w Goincourt, Pikardia

Urodził się pod koniec V wieku w rodzinie chłopa, nieopodal Poitiers. Jako młodzieniec wstąpił do klasztoru św. Marcina w Liguge, gdzie spędził osiem lat. Na zaproszenie opata cystersów, św. Awita z Vienne, przybył do Perche, a stamtąd udał się do klasztoru nieopodal Lyonu, w którym wiódł bogobojny żywot skromnego mnicha przez kolejne pięć lat. Biskup Chartres Euteriusz, do którego dotarły pogłoski o pobożnym i świątobliwym zakonniku, zaprosił go do swojej siedziby i w krótkim czasie udzielił mu święceń kapłańskich oraz mianował opatem klasztoru w Brou.

 Posąg przy kaplicy św. Leobina w Kergrist-Moëlou, Bretania

Gdy w 544 roku biskup Euteriusz zmarł, jego następcą mianowano św. Leobina. Nowy biskup troskliwie zajął się swoją owczarnią, dając przykład jak żyć w zgodzie z Bożymi przykazaniami. Przez ostatnie siedem lat życia nękała go ciężka choroba, ale nie przeszkodziła mu ona w kontynuowaniu wizyt duszpasterskich oraz udziału w V synodzie orleańskim w 549 roku i synodzie paryskim, który odbył się trzy lata później.

Witraż ze scenami z życia św. Leobina, II poł. XII w.

Katedra NMP w Chartres

Św. Leobin zmarł 14 marca 557 roku, został pochowany w kościele pw. św. Marcina, nieopodal Chartres. Sarkofag z relikwiami zniszczyli i sprofanowali hugenoci w latach 1568-70, a same relikwie rozrzucili poza kościołem. Dużą część udało się uratować, obecnie relikwie świętego biskupa znajdują się w kościele pw. św. Mikołaja w Blois (relikwie kości czaszki) oraz w Paryżu - w kościele pw. św. Seweryna i w kościele pw. św. Pawła Pustelnika i św. Ludwika.

Święto przeniesienia relikwii obchodzono w Chartres 15 września.

Relikwiarz św. Leobina

Kościół NMP w Louviers, Normandia

Patron:
Chartres, wzywany w obronie przed obrzękami i puchliną.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, czasami razem ze św. Kaletrykiem, udzielającym mu ostatnich Sakramentów. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, krzyż.
.