Św. Ignacy z Ona

.

Święty opat i wyznawca (zm.1057).

Znany również jako: Eneko, Inigo.

 Francisco Goya y Lucientes

Urodził się około roku 1000 w Calatayud w Aragonii, w rodzinie mozarabskiej. W młodości postanowił zostać pustelnikiem, a po przyjęciu przez aragoński klasztor p.w. św. Jana na skale (San Juan de la Pena) reformy kluniackiej, przywdział habit benedyktyński. Znany był ze swej wielkiej pobożności, okoliczni mieszkańcy zasięgali jego rady, otrzymując duchowe wskazówki i ostrzeżenia.

 San Juan de la Pena

Około 1029 roku przyjął z rąk króla Nawarry Sancho III Wielkiego godność opata w kastylijskim Ona.W 1046 roku opactwo uzyskało jurysdykcję nad klasztorem pw. św. Jana (San Juan) w Pancorbo, a w 1048 nad klasztorem pw. św. Marcina (San Martin) w Alfano, stając się jednym z najbogatszych opactw. Król często zasięgał jego rady, był też spowiednikiem królewskiego syna Garcii III. Pomógł w założeniu nowego klasztoru pw. Maryi Królowej (Santa Maria la Real) w Najera w 1052 roku.

 Opactwo San Salvador w Ona, Kastylia

W czasie wizytowania podległych mu klasztorów nagle zachorował w Solduengo. Zmarł 1 czerwca 1057 roku, został pochowany w opactwie Najświętszego Zbawiciela (San Salvador) w Ona. Kult publiczny św. Ignacego zatwierdził papież Aleksander IV w 1259 roku. Jego relikwie są przechowywane w popiersiu ze srebra, wysadzanym drogimi kamieniami.

Patron:
Ona, Calatayud, jeńców.

Ikonografia:
Przedstawiany w benedyktyńskim habicie.
Jego atrybutem jest: pastorał, księga, klasztor.

Varia:
Kult św. Ignacego był bardzo żywy przez wieki, w rodzinach szlacheckich często nadawano synom jego imię, a najbardziej znanym jest św. Ignacy Loyola.

Legenda głosi, że w klasztorze pw. św. Jana na skale był ukryty przed muzułmańskimi najeźdźcami Święty Graal.
.

Św. Feliks z Cantalice

.

Święty zakonnik (ok. 1515-1587).

Znany również jako: Deogratias.

Pieter Pauwel Rubens

kolekcja prywatna

Feliks Porri urodził się ok. 1515 roku w Cantalice, jako trzecie z czworga dzieci niezamożnego i pobożnego chłopa. Od najmłodszych lat przejawiał zamiłowanie do samotności, spędzał wiele czasu na modlitwie i postach, chętnie słuchając żywotów świętych.

Jako młodzieniec trafił do majątku Citta Ducale, gdzie zajmował się doglądaniem stad owiec. Pewnego dnia 1543 roku poproszono go o pomoc przy zaprzęganiu dwóch wołów do pługa, a te wystraszone ruszyły powalając św. Feliksa i przeciągając lemiesz po nim. Obserwujący ten wypadek służący byli przekonani, że chłopak nie przeżył. Ku ich wielkiemu zdumieniu okazało się, że nie tylko przeżył, ale też nie odniósł żadnych obrażeń, jedynie jego ubranie było porozdzierane. Odczytał to jako znak od Pana Boga i postanowił wstąpić do nowo powstałego zakonu kapucynów (Ordo Fratrum Minorum Capuccinorum, OFMCap). Został nowicjuszem w klasztorze w Antocoli, a śluby zakonne złożył w klasztorze Monte San Giovanni w dniu 18 maja 1545 roku.

Madonna z Dzieciątkiem w otoczeniu świętych, fragm.

Pietro da Cortona

Pinacoteca di Brera w Mediolanie

Od 1547 roku, przez niemal czterdzieści lat, pełnił posługę kwestarza zakonnego w Rzymie. Codziennie, po pierwszej Mszy św., wyruszał na kwestę. Pobożny i pokorny braciszek szybko stał się znany w okolicy, zaczęto nazywać go Deogratias, ponieważ zawsze i za wszystko dziękował Bogu. Przy okazji zbierania jałmużny, uczył dzieci katechizmu i modlitw. Po powrocie z kwesty spał przez godzinę po czym szedł na kilka godzin do kościoła, gdzie rozważał ze szczególnym nabożeństwem Mękę Pańską. Chodził boso, nawet zimą i w deszczu, a jego stopy szybko pokryły się ranami.

Św. Feliks poznał wielu wielkich świętych swoich czasów - św. Franciszka Borgiasza, św. Karola Boromeusza, św. Alojzego Gonzagi i św. Kamila de Lellis. Szczególna przyjaźń łączyła go ze św. Filipem Nereuszem.

Niestrudzony kwestarz rozchorował się poważnie pod koniec kwietnia 1587 roku, zmarł 18 maja w opinii świętości. Ku zdumieniu jego współbraci zniekształcona i poraniona skóra na stopach zakonnika po śmierci pojaśniała i wygładziła się, a wszelkie ślady po ciężkich wędrówkach za jałmużną zniknęły. Z grobu po pewnym czasie zaczął wypływać jasny, pachnący płyn, który zbierały pobożne mniszki i rozdawały pielgrzymującym do grobu św. Feliksa. Dzięki jego cudownym właściwościom miały mieć miejsce liczne uzdrowienia.

Błogosławionym ogłosił go papież Urban VIII dnia 1 października 1625 roku, a kanonizował - papież Klemens XI, 22 maja 1712. Był pierwszym kanonizowanym kapucynem, a jego kult był bardzo żywy.

Sarkofag z relikwiami św. Feliksa

Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP w Rzymie

Dnia 27 kwietnia 1631 roku przeniesiono relikwie św. Feliksa (podówczas jeszcze błogosławionego) z kościoła pw. św. Mikołaja do klasztoru Niepokalanego Poczęcia NMP.

Wizja św. Feliksa z Cantalice

Carlo Ceresa, 1644r.

Kościół pw. św. Jerzego w Nese, Lombardia

Kult św. Feliksa w Polsce
W Krakowie w kościele kapucynów pw. Zwiastowania NMP w ołtarzu bocznym znajduje się rzeźba św. Feliksa z 1954 roku, która zastąpiła figurę z poł. XVIII wieku (zniszczona, została usunięta w 1937). Po ogłoszeniu dekretu o odpuście zupełnym w uroczystość nowo kanonizowanego świętego, 1 października 1712 roku, w krakowskim kościele miały miejsce wielkie uroczystości ku jego czci. W nawach bocznych kościoła umieszczono 12 obrazów przedstawiających sceny z życia św. Feliksa, a w ołtarzu głównym ustawiono wielką figurę, którą w uroczystej procesji przeniesiono z Kościoła Mariackiego. Kronika krakowskiego klasztoru odnotowała wiele łask uzyskanych za pośrednictwem św. Feliksa.

W dniu 18 maja w kościołach kapucynów poświęcano olej św. Feliksa, który używano do błogosławienia dzieci w tym dniu.

Wizerunek św. Feliksa znajduje się również w poznańskim kościele pw. św. Antoniego Padewskiego w kaplicy św. Franciszka na polichromii z 1757 roku w podniebiu kopuły. Barokowy obraz ze świętym wisi w ołtarzu bocznym w kościele pw. NMP i św. Sebastiana w Rywałdzie. Natomiast w Prószkowie w kościele pw. św. Jerzego na konsoli w nawie stoi rzeźba z połowy XVIII wieku.

W 1855 roku bł. Maria Angela Truszkowska założyła w Warszawie Zgromadzenie Sióstr św. Feliksa z Kantalicjo Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka Serafickiego (felicjanki, CSSF).

Katedra Świętej Trójcy (Kościół Dworski) w Dreźnie, Saksonia

Patron:
Matek i dzieci.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie kapucyna, często z Matką Bożą i Dzieciątkiem Jezus. Lub w towarzystwie św. Karola Boromeusza i św. Filipa Neri. Jego atrybutem jest: Dzieciątko Jezus, chleb, jałmużniczka.


Dnia 18 maja przypada również wspomnienie św. Feliksa, biskupa Spoleto i męczennika za wiarę, który zginął w 304 roku.
.

Św. Paschalis Baylon OFMAlc

Święty zakonnik (1540-1592).

Znany również jako: Pascal Bailon, Serafin Eucharystii.

Pachalis Baylon Yubero urodził się w święto Zesłania Ducha Świętego, 16 maja 1540 roku, w rodzinie pobożnych rolników Marcina Baylona i Elżbiety Yubero, w aragońskiej Torrehermosa. Od wczesnych lat żywił szczególne nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Od siódmego roku życia pracował jako pasterz. Jego rodzice byli zbyt biedni, aby opłacić jego naukę, więc mały Paschalis nauczył się sam czytać. Często zabierał ze sobą żywoty świętych lub inne pobożne lektury, starając się jak najlepiej wykorzystać wolny czas.

Bernardo Lopez Piquer, 1811r.

Museo de Bellas Artes w Walencji

Około roku 1564 wstąpił do Zakonu Franciszkanów Bosych (alkantarzyści, dyskalceaci) w Montfort. Po czterech latach próby, którą odbył w charakterze pasterza w folwarku należącym do klasztoru, przyjęty został do nowicjatu jako brat konwers. Konwersi nie uczestniczyli w kolegiach i zgromadzeniach, jedli osobno i spali w dużych dormitoriach, bez osobnych cel.

Johann Sigmund Hitzelberger, 1829r.

Kościół p.w. św. Stefana w Fussen, Bawaria

Św. Paschalis wiele nocy spędził na modlitwie przed ołtarzem. Kierował się przykładem życia św. Franciszka z Asyżu i naukami św. Piotra z Alkantry.

W czasie podróży do Paryża w 1576 roku, w jaką wysłał go przełożony, bronił doktryny o realnej obecności przeciw bluźnierstwom kalwińskiego kaznodziei, przez co nieomal został ukamienowany przez hugenotów.

 Kościół pw. Maryi od Drzewa Jessego w Delft

Zmarł w święto Zesłania Ducha Świętego, 17 maja 1592 roku w Villareal, został pochowany w Kaplicy Królewskiej. Legenda głosi, że w czasie Mszy Świętej pogrzebowej św. Paschalis dwa razy otworzył oczy - podczas Podniesienia Ciała i Krwi Pańskiej. Jego grób stał się natychmiast miejscem licznych pielgrzymek. 

Został beatyfikowany 29 października 1618 roku przez papieża Pawła V, a kanonizowany 16 października 1690 przez papieża Aleksandra VIII. Nazwany przez papieża Leona XII Serafinem Eucharystii i ogłoszony w 1897 roku patronem kongresów eucharystycznych.

Srebrny grobowiec św. Paschalisa

Bazylika p.w. św. Paschalisa w Villareal

Vincente Llorens Poy

W czasie hiszpańskiej wojny domowej grób św. Paschalisa został zbezczeszczony, a jego relikwie spalone przez zwolenników antyklerykalnej lewicy.

Wizerunki św. Paschalisa znajdują się w kilku kościołach poreformackich w Polsce. W Osiecznej w kościele pw. św. Walentego znajdują się wizerunki św. Paschalisa z XVIII wieku, namalowane przez Franciszka Smuglewicza. Namalował on również obraz do ołtarza bocznego w kaliskim sanktuarium św. Józefa i św. Piotra z Alkantry. W Koninie w kościele pw. św. Marii Magdaleny jest obraz Świętego z XVIII wieku.

Patron:
Kongresów i stowarzyszeń eucharystycznych, kucharzy, pasterzy.

Ikonografia:
Przedstawiany jako zakonnik w czasie modlitwy. Jego atrybutem jest: hostia, krzyż, monstrancja.

Cytaty:
Ponieważ Bóg bardzo pragnie nas obdarzyć dobrami, dlatego we wszystkich Twoich prośbach wierz mocno, że Bóg da ci to, o co prosisz. Nie proś jednak o nic, zanim Bóg nie natchnie cię do prośby. On jest bardziej gotowy do wysłuchania twojej prośby, niż ty do proszenia.

Gdy otrzymasz od Boga jakieś dary, ofiaruj Mu z wielką radością samego siebie.

Varia:
Włoska pobożność ludowa uznawała św. Paschalisa za opiekuna kobiet, zwłaszcza tych, które poszukiwały męża. 

.

Św. Domniusz z Salony

.

Święty biskup i męczennik (zm.304).

Znany również jako: Dujam, Duje, Doimus.

Girolamo Santacroce, XVIw.

Kościół oo. Franciszkanów Poljud-Split

Św. Domniusz urodził się w Antiochii w III wieku. Pełnił funkcję biskupa Salony, stolicy Dalmacji, rzymskiej  prowincji. Nawrócił wielu pogan, wzniósł wiele kościołów.

Zginął śmiercią męczeńską wraz ze św. Anastazjuszem, św. Maurem, św. św. Asteriuszem, św. Septymiuszem, św. Sulpicjanem, św. Teliuszem i św Kajanem w czasie prześladowań cesarza Dioklecjana, dnia 7 maja 304 roku.

 Pozostałości siedziby biskupiej i term w Salonie

Ciało biskupa zostało pochowane w tajemnicy, później nad jego grobem wybudowano bazylikę, wokół której wyrósł klasztor. Część relikwii znajduje się w bazylice p.w. św. Jana na Lateranie, dokąd zostały przywiezione na rozkaz papieża Jana IV (pochodzącego z Dalmacji), po inwazji Awarów i Słowian na Dalmację.

Ołtarz św. Domniusza

Katedra p.w. św. Domniusza w Splicie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, często trzyma miasto Split w dłoni.
Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, palma, miasto, katedra.

Z katedry p.w. św. Domniusza wyrusza procesja

Za plecami widoczny ołtarz św. Domniusza

Patron:
Chorwacji, Splitu, wzywany w obronie przed gorączką.

 Procesja z relikwiami św. Domniusza, Split 2008

.

Św. Petronaks z Monte Cassino OSB

Święty opat i wyznawca (ok.670-ok.747).

Znany również jako: Petronax, Petronaca, "drugi założyciel Monte Cassino".

Urodził się około 670 roku w lombardzkiej Brescii, jako młodzieniec wstąpił do zakonu benedyktynów. Za namową papieża św. Grzegorza II wyruszył w pielgrzymkę do grobu św. Benedykta z Nursji. Miał również na polecenie papieża przywrócić w miarę możliwości życie monastyczne w opactwie, które zostało całkowicie zniszczone w 581 roku podczas longobardzkiego najazdu.

Monte Cassino

Kronika Norymberska, XVw.

Św. Petronaks znalazł na miejscu kilku pustelników, którzy wybrali go swoim przełożonym. W krótkim czasie zaczęli się gromadzić chętni do prowadzenia życia monastycznego.

Hojność szlachty, zwłaszcza księcia Benewentu Romualda II, a także wsparcie trzech kolejnych papieży (św. Grzegorza II, św. Grzegorza III i św. Zachariasza) pozwoliły nowemu opatowi przywrócić Monte Cassino dawną świetność.

Papież św. Zachariasz podarował św. Petronaksowi regułę benedyktyńską spisaną przez samego św. Benedykta.

Jego duchowymi uczniami w opactwie Monte Cassino był św. Wilibald z Eichstätt i św. Sturmiusz z Fuldy.

Św. Petronaks zmarł 6 maja około roku 747 w opactwie i tam został pochowany.

 Monte Cassino

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie benedyktyńskim. Jego atrybutem jest: pastorał, księga, zwój.

Varia:
Opactwo Monte Cassino zostało doszczętnie zburzone przez Saracenów w 883 roku. Wtedy też spalono rękopis św. Benedykta.

.