Św. Hilary z Arles

.

Święty biskup (ok.401-449).

Urodził się w Burgundii, w zamożnej rodzinie pochodzenia greckiego, wychowany jako poganin. Studiował retorykę i literaturę piękną, po skończeniu nauki zajmował ważne miejsce w cesarskiej administracji.

Św. Hilary piszący, Awinion, XVw.

Za namową swojego krewnego, św. Honorata, rozdał cały swój majątek biednym, wstąpił do opactwa w Lerynie i tam po przyjęciu chrztu, został mnichem.
Gdy św. Honorat został mianowany biskupem Arles, św. Hilary został jego sekretarzem, a w 428 roku został wybrany nowym biskupem Arles. Pełnił również funkcję metropolity Vienne i Narbonne.

Klasztor w Lerynie

Założył kongregację kapłańską dla kleru katedralnego, gdzie większość czasu kapłani spędzali na wspólnych zajęciach ascetycznych. Był bardzo wrażliwy na potrzeby ubogich, mężnie zwalczał herezje pelagianizmu. Dbał tylko o to co było mu niezbędne do przeżycia, resztę rozdawał biednym. Studiował Pismo Święte, nauczał, wiele czasu spędzał na modlitwie, postach i umartwieniu.

Jako że stolica arelatańska miała prawa metropolitalne w stosunku do sąsiednich diecezji św. Hilary złożył z urzędu biskupiego Cheliodorusa i Projektusa, za ich wykroczenia przeciw karności kościelnej. Ci zaapelowali do papieża św. Leona I, zostali uniewinnieni, a św. Hilary otrzymał upomnienie i pozbawiono go praw metropolitalnych. Wyrokowi temu Święty poddał się z pokorą.

Św. Hilary zmarł 5 maja 449 roku, został pochowany w kościele p.w. św. Honorata
w Arles.

Patron:
Konwertytów.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, czasami z gołębiem nad głową. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga.

Dzieła:
"Kazanie o życiu św. Honorata"
"Mowa albo opowiadanie o cudzie św. Gennazyusza"

Lektura:
Honorat z Marsylii "Żywot św. Hilarego"

.

Św. Florian z Lorch

.

Święty męczennik (250-304).

Poliptyk Griffoni

Francesco del Cossa, 1473r.

National Gallery of Art w Waszyngtonie

Urodził się w roku 250, w austriackim Enns. Jako młodzieniec został powołany do armii cesarza Dioklecjana. Był dowódcą legionu naddunajskiego w rzymskiej prowicji Noricum Ripense, a jego oddział stacjonował w Lauriacum. W czasie prześladowań chrześcijan został aresztowany wraz z czterdziestoma żołnierzami, ponieważ nie chcieli złożyć ofiary bożkom. Został przewieziony do obozu rzymskiego w Lorch, gdzie namiestnik prowincji Akwilin próbował go namówić do porzucenia wiary.

Męczeństwo św. Floriana

Albrecht Altdorfer, 1530r.

Galleria degli Uffizi we Florencji

Św. Florian, stanowczo opierając się wszelkim namowom, został wychłostany
i poddany torturom, w czasie których szarpano jego ciało żelaznymi hakami. W końcu uwiązano mu kamień młyński u szyi i utopiono w Anizie (Enns) w dniu 4 maja 304 roku.

  Klasztor w Sankt Florian

Bogobojnej wdowie Walerii objawił się św. Florian w czasie snu, wskazując miejsce, gdzie znajdowało się jego ciało strzeżone przez wielkiego orła. Nad jego grobem wybudowano w 1071 roku klasztor i kościół benedyktynów, a miejscowość wzięła od niego nazwę - Sankt Florian. Z czasem klasztor przejęli kanonicy regularni reguły
św. Augustyna, a relikwie Świętego przeniesiono do Rzymu w 1138 roku. Klasztor austriacki kilkakrotnie zabiegał o uzyskanie relikwii, ale bezskutecznie. Dopiero w 1736 roku biskup krakowski Jan Aleksander Lipski odstąpił część krakowskich relikwii klasztorowi Sankt Florian.

 Kościół p.w. Najświętszego Imienia Jezus w Milwaukee, Wisconsin

Kult św. Floriana w Polsce
Dzięki staraniom biskupa krakowskiego Gedki (Gedeona) i Kazimierza II Sprawiedliwego udało się uzyskać od papieża Lucjusza III zgodę na wysłanie relikwii św. Floriana do Krakowa. Związana z tym legenda opowiada, że papież zaprowadził biskupa Gedkę do bazyliki, gdzie przechowywano relikwie wielu świętych i z grobu św. Floriana wysunęła się kartka z napisem "Chcę do Polski".

Kościół p.w. św. Floriana w Krakowie

Relikwie w uroczystej procesji przywiózł do Polski 24 października 1184 roku legat papieski Idzi z Modeny. Po drodze konie ciągnące wóz relikwiami zatrzymały się
w podkrakowskiej wsi i nie chciały ruszyć, pomogła dopiero obietnica Kazimierza, że wybuduje w tym miejscu kościół poświęcony św. Florianowi. I tak się stało, kościół p.w. św. Floriana na Kleparzu konsekrował biskup bł. Wincenty Kadłubek.

Gdy Kazimierz Wielki w 1366 roku utworzył z Kleparza samodzielne miasto, nazwano je Florencją, od świętego patrona. Nazwę używaną przez dwa wieki wyparła
w XV wieku nazwa Kleparz (Clepardia).

W 1528 roku pożar strawił cały Kleparz, jedynie kościół p.w. św. Floriana ocalał
z płomieni. Od tego momentu zaczęto oddawać mu cześć jako wybawicielowi od ognia. Mieszkańcy Krakowa umieszczali na domach napis: "Święty Florjanie, miej ten dom w obronie, niechaj płomieniem od ognia nie chłonie!"

Brama Floriańska w Krakowie

Główną bramę wjazdową do Krakowa poświęcono św. Florianowi, na piętrze Bramy Floriańskiej znajduje się kaplica z XIX wieku.

Od XVI wieku organizowano uroczyste procesje z Katedry Wawelskiej do kościoła
p.w. św. Floriana, w których niesiono relikwiarz z głową Świętego. Na pamiątkę ugaszenia pożaru co roku w Poniedziałek Przewodni (drugi poniedziałek po Wielkanocy) odprawiano uroczystą Mszę Św. o Trójcy Przenajświętszej z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Podczas Mszy zapalano ogromną świecę postawioną na środku kościoła pod krucyfiksem.

Figura św. Floriana w Hamerni

W Katedrze Wawelskiej w konfesji św. Stanisława znajduje się figura św. Floriana z lat 1628-30, a w Kaplicy Zygmuntowskiej figura marmurowa, sprzed 1529 roku oraz dwa relikwiarze. Jeden w kształcie puszki, dar królowej Zofii z lat 1422-61,
z przeznaczeniem na czaszkę św. Stanisława, po 1504 roku używany do przechowywania czaszki św. Urszuli, a od XVII wieku - czaszki św. Floriana. Drugi relikwiarz na kości ręki z XVII wieku.


W zaborze austriackim na budynkach ubezpieczonych od ognia umieszczano specjalne plakietki z wizerunkiem św. Floriana.

Kościół p.w. św. Floriana w Koprzywnicy

Jednym z pierwszych kościołów p.w. św. Floriana w Polsce, oprócz kościoła w Krakowie, był kościół cystersów w Koprzywnicy, konsekrowany około 1187 roku.
Po kasacie zakonu w 1820 roku zaginęły relikwie św. Floriana. W 1995 roku kościół otrzymał fragment relikwii z Krakowa. Z Koprzywnicy kult św. Floriana dotarł do opactw cysterskich w Sulejowie, Wąchocku i Byszewie.

W Dziergowicach, w parafii p.w. św. Anny, co roku od pożaru w 1903 roku, w dzień św. Floriana odbywają się wotywne procesje pokutne.

Św. Florian na ścianie morawskiego domu

Patron:
Polski (od 1436), Górnej Austrii, Tyrolu, Bawarii, Linzu, Krakowa i Chorzowa
(od 1993), archidiecezji wiedeńskiej, diecezji katowickiej. Strażaków, kominiarzy, hutników, kowali, bednarzy, garncarzy, piwowarów, wytwórców mydła.
Wzywany w obronie przed pożarem, utonięciem i powodzią.

Kamienica w Berlinie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju rzymskiego legionisty lub w czasie męczeńskiej śmierci.
Jego atrybutem jest: palma, naczynie z wodą, krzyż, kamień młyński, orzeł, płonący budynek.

 Figura św. Floriana w Kecskemet, Węgry

Impresje muzyczne:
Alfred Hochedlinger "Missa sancti Floriani"
Thomas Daniel Schlee "Canticum sancti Floriani" (2004)

Katedra p.w. NMP i św. Korbiniana we Fryzyndze, Niemcy

Przysłowia:
Deszcz w św. Floriana, skrzynka grochem (groszem) napchana.
Kiedy poleje na św. Floriana, potrwa jeszcze jakiś czas pogoda zakichana.

 .

Św. Ludwik Maria Grignon de Montfort

.

Święty kapłan (1673-1716).

Znany również jako: Ludwik Grignon.

Urodził się 31 stycznia 1673 w Montfort-la-Cane (obecnie Montfort-sur-Meu) jako drugie z osiemnaściorga (siedmioro zmarło) dzieci adwokata Jana Chrzciciela Grignon i Joanny Robert, córki urzędnika miejskiego. Ochrzczony dzień po narodzinach, 1 lutego 1673, otrzymał imię Ludwik. Rodzina Grignon nie była zbyt bogata, ale bardzo pobożna. Jego dwóch braci zostało kapłanami, jeden dominikaninem, a dwie siostry wstąpiły do klasztoru. Ludwik bardzo kochał swoich rodziców, zwłaszcza matkę - czułą i bezgranicznie oddaną wychowywaniu licznej gromady dzieci.

Później młody Ludwik do swojego imienia dodał imię Maria, jako wyraz ogromnej czci, jaką żywił do Matki Bożej oraz de Montfort - miejscowości, w której został ochrzczony.

 Dom rodzinny w Montfort

Większą część swego dzieciństwa spędził w Iffendic, małej wsi nieopodal Montfort, gdzie jego ojciec kupił małą posiadłość. W 1684 roku, w wieku jedenastu lat, został wysłany na naukę do jezuickiego kolegium św. Tomasza Becketa w Rennes.
Bardzo pobożny wcześnie poczuł powołanie i jeszcze w Rennes rozpoczął studia teologiczne i filozoficzne. Pod wpływem opowieści miejscowego księdza,
o. Juliana Belliera, który większość swojego życia spędził jako wędrowny misjonarz, św. Ludwik postanowił misjom poświęcić swoją przyszłość. Pod wpływem matki
i kierunkiem kapłanów rozwinął nabożeństwo do Matki Bożej, nie rozstaje się z różańcem. Biorąc przykład z matki, pomaga ubogim, samotnym i chorym.

Kościół p.w. św. Suplicjusza w Paryżu

Francoise-Etienne Vilaret

Dzięki dobroczyńcom św. Ludwik mógł kontynuować naukę w Paryżu w seminarium św. Sulpicjusza, gdzie dociera we wrześniu 1693 roku, niestety fundusze wystarczyły tylko na opłacenie seminarium, więc był zmuszony mieszkać pomiędzy najbiedniejszymi. Jego kierownikiem duchowym był ks. Franciszek Leschassier.

Św. Ludwik pełniąc funkcję bibliotekarza miał możliwość zapoznania się z większością dostępnych dzieł z dziedziny duchowości. W 1669 roku za dobre wyniki w nauce został wydelegowany na doroczną pielgrzymkę do Chartres.

Św. Ludwik święcenia kapłańskie otrzymał 5 czerwca 1700 roku, Mszę prymicyjną odprawił przy ołtarzu Najświętszej Maryi Panny w kościele p.w. św. Sulpicjusza.
W listopadzie tego samego roku wstąpił do tercjarzy dominikańskich, prosząc
o zgodę nie tylko na naukę odmawiania różańca, ale i na zakładanie bractw różańcowych. Przez sześć lat pełnił funkcję kapelana szpitala miejskiego w Poitiers. Tam poznał bł. Marię Luizę Trichet, córkę prokuratora, która pod jego wpływem
2 lutego 1703 roku wkłada zakonny habit.

Na początku roku 1706 wyruszył w pielgrzymkę do Rzymu, po drodze odwiedził Loretto, a w czerwcu stanął przed papieżem Klemensem XI, który nadał mu krzyż
i tytuł misjonarza apostolskiego, polecając mu uczyć prostych ludzi zasad wiary
i odnawianie przyrzeczeń chrzcielnych. Po powrocie, przez kilka lat, nauczał
w Bretanii i Wandei. Jego misje i rekolekcje cieszyły się wielką popularnością.
Na zakończenie misji zwykle inicjował budowę Kalwarii, aby przypominała mieszkańcom o postanowieniach i przyrzeczeniach powziętych podczas misji.
W czasach gdy filozofowie na czele z Wolterem szydzili z Pana Boga, w Wandei kwitła wiara i pobożność. Im więcej św. Ludwik przyciągał wiernych, tym ostrzej był atakowany przez ludzi, którzy oddalili się od Kościoła.

 Kalwaria w Pontchateau, 1918r.

W Pontchateau przyciągnął tysiące ludzi, którzy chcieli mu pomóc w budowie wielkiej Kalwarii. W przeddzień uroczystego otwarcia biskup wezwał go do siebie
i przedstawił mu królewski rozkaz zburzenia Kalwarii. Przez lata obarczano winą biskupów, dopiero w 1936 roku proboszcz Nantes badający sprawę tego rozkazu, dotarł w archiwach do dokumentów ministerstwa spraw wewnętrznych wskazujących na intrygę jaką uknuł sędzia Piotr de la Chauveliere, żeby zemścić się na znienawidzonym kapłanie. Wmówił rządcy Bretanii, że w rzeczywistości pod Kalwarią znajdują się schronienia dla Anglików, w razie ich napaści na Francję. Rok wcześniej toczyła się nieopodal morska walka pomiędzy obydwoma krajami, a że w Bretanii pełno było ognisk zapalnych i kryjówek król Ludwik XIV wydał rozkaz zrównania jej
z ziemią, na szczęście mieszkańcy zdążyli ukryć figury. W 1812 roku lud bretoński zbudował nową Kalwarię w Pontchateau, jeszcze większą niż pierwotna.

Płaskorzeźba w domu rodzinnym św. Ludwika

Biskup La Rochelle, de Champflour, na którym św. Ludwik wywarł duże wrażenie, poprosił go o założenie szkoły. Do pomocy przybyła bł. Maria Luiza Trichet i wraz
z Katarzyną Brunet otworzyły szkołę, która wkrótce miała aż czterystu uczniów.

Dnia 22 sierpnia 1715 roku bł. Maria Luiza otrzymała aprobatę dla założenia zakonu pod kierunkiem św. Ludwika de Montfort, pod nazwą Córki Mądrości.

Na początku kwietnia 1716 roku św. Ludwik przybył do Saint-Laurent-sur-Sevre
w Wandei, gdzie 5 kwietnia rozpoczął swoją ostatnią misję. Po jej zakończeniu poważnie zachorował, zmarł 28 kwietnia 1716 roku o godz. 20.00, jego ciało
w sarkofagu złożono w bazylice p.w. św. Wawrzyńca (później została poświęcona
św. Ludwikowi).

Bazylika p.w. św. Ludwika Marii Grignon de Montfort w Saint-Laurent-sur-Sevre

W miejscu spoczynku św. Ludwika powstały domy trzech zgromadzeń: Ojców i Braci Towarzystwa Maryi, Córek Mądrości i Braci Montfortan św. Gabriela (FSG, Fratres Instructionis Christianae e Sancto Gabriele).

Giacomo Parsini,

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Św. Ludwik został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w Montfort,
dnia 22 stycznia 1888 roku. Udzielił odpustu zupełnego tym wszystkim, którzy uczynią Akt Poświęcenia się Najświętszej Pannie wg św. Ludwika de Montfort. Sam odnowił ten akt na łożu śmierci i wzywał pomocy św. Ludwika.
Modlitwę o wyproszenie dogmatycznego ogłoszenia prawdy o powszechnym pośrednictwie NMP i kanonizacji apostoła tej prawdy, Ludwika Grignon de Montfort, ułożył kardynał Józef Mercier.

Św. Ludwika kanonizował papież Pius XII dnia 27 czerwca 1947 roku.

Rzeźba w Montfort-sur-Meu

Patron:
Misjonarzy.

Ikonografia:
Przedstawiany jako kapłan. Jego atrybutami są: krzyż, różaniec.

Dzieła:
"Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny"
"List do przyjaciół Krzyża"
"Miłość Mądrości Przedwiecznej"
"Przedziwny sekret Różańca Świętego"
"Tajemnica Maryi"

Cytat:
Choćbyście się znaleźli nad brzegiem przepaści, choćbyście mieli już jedną nogę
w piekle, choćbyście się nawet zaprzedali diabłu jak jaki czarownik, choćbyś był heretykiem zatwardziałym i uporczywym jak jak szatan, wcześniej czy później nawrócicie się i zbawicie się, jeżeli będziecie pobożnie odmawiali Różaniec Święty każdego dnia aż do śmierci, w celu poznania prawdy i otrzymania skruchy
i przebaczenie waszych grzechów.
"Przedziwny sekret Różańca Świętego"

Jestem cały Twój i wszystko, co posiadam należy do Ciebie. Ciebie przyjmuję we wszystkim co moje. (Totus Tuus ego sum et omnia mea Tua sunt. Accipio Te in omnia mea).
"Traktat o prawdziwym nabożeństwie do NMP" 

O św. Ludwiku Marii Grignion de Montfort:
Polecamy jak najusilniej podziwu godne dzieło "Traktat o prawdziwym nabożeństwie do NMP" i udzielamy z całego serca błogosławieństwa apostolskiego tym wszystkim, którzy dzieło to czytać będą.
św. Pius X

Potęga siły jego posługi apostolskiej i największa tajemnica w zdobywaniu dusz dla Jezusa leżała w jego nabożeństwie do Maryi.
bł. Pius XII w mowie wygłoszonej podczas kanonizacji św. Ludwika w 1947r.

Zgromadzenie Monftortan św. Gabriela

Varia:
Manuskrypt najbardziej znanego dzieła św. Ludwika "Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do NMP" odkryto dopiero w 1842 roku w starym kufrze w domu zakonnym Towarzystwa Maryi, a opublikowano rok później. Sam Święty przepowiedział, że szatan będzie chciał ją ukryć przed światem i pogrążyć
w zapomnieniu.

Św. Ludwik zmarł mając 43 lata, 28 kwietnia 1716 roku. Jego duchowa córka,
bł. Maria Luiza Trichet zmarła również 28 kwietnia, dokładnie czterdzieści trzy lata po jego śmierci, w Saint-Laurent-sur-Sevre. Została pochowana w bazylice, obok
św. Ludwika de Montfort.

.

Św. Zyta z Lukki

.

Święta dziewica (1218-1272).

Znana również jako: Citha, Sitha, Zytta.

Katedra Narodzin NMP w Mediolanie

Urodziła się w 1218 roku w toskańskiej Monsagrati, nieopodal Lukki, w rodzinie biednej i bardzo pobożnej. Św. Zyta została wychowana z najwyższą starannością przez matkę w bojaźni Bożej. Mając dwanaście lat została służącą w bogatej rodzinie Fatinellich w Lukce, swoje obowiązki w ich domu pełniła do końca życia, służąc im wiernie przez 48 lat.

Witraż z kościoła p.w. Wszystkich Świętych w Chalfont St Peter, Buckinghamshire

Jej życie w domu Fatinellich początkowo było bardzo ciężkie, ponieważ jej skromność, pobożność i małomówność nie zjednały jej sympatii innych służących, którzy często jej dokuczali, pani domu była do niej uprzedzona, a porywczy pan domu często z niej drwił i poniżał ją. Św. Zyta z wielką pokorą znosiła wyrządzane jej krzywdy, aż w końcu długotrwałą łagodnością i cierpliwością pokonała zazdrość i uprzedzenia. Powierzono jej zarząd nad całym domem i zwierzchnictwo nad całą służbę.

Wiele godzin nocnych spędzała na modlitwie, cały rok pościła o chlebie i wodzie. Codziennie wcześnie rano szła do pobliskiego kościoła p.w. św. Frygidiana
(San Frediano), aby wysłuchać Mszy Św. i przyjąć Komunię.

Relikwie św. Zyty w bazylice p.w. św. Frygidinana w Lukce

Poznała datę swojej śmierci podczas ostatniej choroby, przyjęła ostatnie Sakramenty
i szczęśliwa zmarła 27 kwietnia 1272 roku w Lukce.

Ponad 150 cudów za jej wstawiennictwem zostało opisane i udowodnione.Grób Świętej ponownie otwarto w 1580 roku, jej ciało znaleziono w nienaruszonym stanie, tak samo wyglądało w 1652. Kanonizowana 5 września 1696 roku przez papieża Innocentego XII.

Bazylika pw. św. Frygidiana w Lukce

W 1748 roku papież Benedykt XIV dodał imię św. Zyty do Martyrologium Rzymskiego. Papież Pius XII ogłosił ją patronką ogniska domowego

Patronka:
Lukki, gospodyń domowych, lokajów, służących, kelnerów, piekarzy, dziewcząt
i samotnych kobiet. Wzywana w przypadku zgubienia kluczy.

Ikonografia:
Przedstawiana w prostym stroju z epoki, często z kwiatami w podołku sukni i biednymi wokół niej. Jej atrybutem są: klucze, chleb, dzban,lilia.

Valerio Castello "Cud św. Zyty"

Legenda:
Św. Zyta na Boże Narodzenie otrzymała od swojego chlebodawcy ciepły i piękny kożuch. Gdy u drzwi domu Fatinellich pojawił się zmarznięty biedak, Święta nie namyślając się wiele oddała mu swój nowy płaszcz, wiedząc, że jej porywczy pan domu nie będzie z zadowolony z tego, że wydała taki drogi prezent jakiemuś żebrakowi. I tak się niestety stało - Fatinelli posunął się nawet do tego, że zbił biedną Zytę. Kilka dni później biedaczyna zapukał ponownie do drzwi i oddał płaszcz.
Wielkie było zdumienie św. Zyty, gdy okazało się, że był to sam Pan Jezus.

Kafelki portugalskie na ścianie domu

Innym razem św. Zyta zostawiła wyrastające ciasto na chleb, a sama poszła wydawać jałmużnę ubogim. Inni służący chcąc pokazać właścicielom, że Święta porzuciła swoje obowiązki, zawołali ich do kuchni. Zobaczyli jak aniołowie uwijają się w kuchni wyrabiając bochenki chleba i wkładając je do pieca. Od tego czasu państwo Fatinelli łaskawszym okiem spojrzeli na pomaganie biednym i wydzielili jej stałą część ze swoich zapasów, które od tej pory mogła spokojnie rozdzielać pomiędzy potrzebujących.

Ołtarz św. Zyty

Kościół pw. św. Jakuba w Sandomierzu

Kult św. Zyty w Polsce
W Polsce istniało wiele stowarzyszeń św. Zyty, nazywanych Zytkami, przestały istnieć
w latach pięćdziesiątych XX wieku. Niedawno w Wadowicach zarejestrowano Katolickie Stowarzyszenie Kobiet Katolickich św. Zyty.

We Włocławku do późnogotyckiego kościoła p.w. Jana Chrzciciela dobudowano
w 1565 roku kaplicę Jedenastu Tysięcy Dziewic, później dedykowana Pięciu Ranom Chrystusa i św. Zycie.

W Sandomierzu w kościele dominikanów p.w. św. Jakuba w nawie północnej znajduje się boczny ołtarz poświęcony św. Zycie.

W Liwie na Mazowszu, przy drodze na Siedlec, stoi kapliczka ku czci św. Zyty
z XVIII wieku.

Varia:
Zgodnie z toskańską tradycją rodziny pieką chleb w dzień św. Zyty.

 Narcissus pseudonarcissus

Dnia 24 kwietnia każdego roku na rynku w Lukce odbywa się wielki jarmark kwiatów, które później są poświęcane. Za kwiat św. Zyty uważany jest dziki narcyz (narcyz trąbkowy, lilia wielkopostna).

W 1882 roku Elena Guerra założyła w Lukce zgromadzenie świeckich kobiet nazywane Instytutem św. Zyty, które zajmowało się katolickim kształceniem dziewcząt (do takiej szkoły chodziła św. Gemma Galgani). Przekształcony w Zgromadzenie Oblatek Ducha Świętego, O.S.S.


Dante Alighieri w "Boskiej komedii' w "Piekle" odnosząc się do sędziego z Lukki pisze - "Oto starosta jeden z Zyty grodu" (pieśń XXI).

 .

Św. Piotr z Bragi

.

Święty biskup i męczennik (zm. ok. 60).

Znany również jako: Piotr z Rates.

Kościół p.w. św. Piotra z Bragi w Rates

Św. Jakub Większy nakazał mu głoszenie wiary chrześcijańskiej w Portugalii. Św. Piotr był pierwszym biskupem Bragi, w latach 45-60.

Poganie pojmali go i ścięli mu głowę, w północnej Portugalii, dnia 26 kwietnia około roku 60.

Apsyda w Rates, XIIw.

pozostałość po kościele wzniesonym w miejscu znalezienia relikwii św.Piotra

Około IX wieku ciało św. Piotra odkrył św. Feliks Pustelnik, który mieszkał na wzgórzu nieopodal Rio Alto i kilka nocy pod rząd widział dziwne światło na szczycie innego wzgórza. Postanowił sprawdzić skąd pochodzi to dziwne światło i w ten sposób odnalazł doczesne szczątki św. Piotra. W tym miejscu wybudowano romański klasztor, w 1552 roku relikwie przeniesiono do katedry w Bradze.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, palma.

Katedra w Bradze

Legenda:
Jedna z legend mówi, że św. Piotr został ścięty, gdy próbował się napić ze studni w Balasar, a dwa wgniecenia na obrzeżu są śladem, jaki pozostawił klęcząc.

.