Św. Leon IV

.

Święty papież i wyznawca (zm.855).

Następca papieża Sergiusza II, został wybrany papieżem w 847 roku.
Był sto trzecim papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Herb św. Leona IV

Św. Leon IV był synem zamożnego rzymianina Rodoalda (Rudolfa). W młodym wieku przywdział benedyktyński habit w klasztorze św. Marcina w Rzymie. Za pontyfikatu Grzegorza IV jako subdiakon pracował w rzymskiej kurii, a papież Sergiusz II nadał mu tytuł kardynała-prezbitera bazyliki Czterech Koronowanych Świętych (Basilica dei Santi Quattro Coronati). Po śmierci papieża Sergiusza został jednogłośnie wybrany jego następcą na tronie Piotrowym, jeszcze zanim odbył się pogrzeb. Nowy papież czekał ponad dwa miesiące na zgodę ze strony cesarza Lotara, ale gdy po oczekiwaniu wiadomość nie nadchodziła, zapadła decyzja o konsekracji, która miała miejsce 10 kwietnia.

Otoczył bazylikę św. Piotra i część wzgórza watykańskiego murami, tworząc tzw. miasto Leonowe (Urbs Leoniana, civitas Leonina) . Aby uspokoić mieszkańców obawiających się ponownego zniszczenia miasta przez wojska saraceńskie i uchronić bazylikę św. Piotra od profanacji, postanowił wykonać plany Leona III i wznieść mury wokół grobu św. Piotra. W tej sprawie nawiązał korespondencję z cesarzem Lotarem I, otrzymując hojne ofiary, które pozwoliły urzeczywistnić plany w ciągu czterech lat. Zadbał również o naprawę zniszczonych murów obronnych Rzymu.

Walka z Saracenami w Ostii

Rafaello Sanzio, 1508r.

Stanza dell'Incendio di Borgo w Watykanie

Gdy wojska saraceńskie wylądowały w pobliżu Ostii w 849 roku papież udał się na to miejsce, gdzie zjednoczeni za jego namową mieszkańcy Rzymu, Neapolu, Amalfi
i Gaety pokonali wroga.

Zwołał w Rzymie cztery sobory. Wydał Admonitio Synodalis, specjalny formularz wizytacyjny dla biskupów, zobowiązanych do corocznej wizyty w podległych ich władzy duchowej parafiach.

Był pierwszym papieżem liczącym lata swego pontyfikatu i pierwszym, który opuścił zwrot "dominus" w stosunku do władców świeckich.

Agidius Ranbeck

Calendarium annuale benedictinum, Augsburg 1677r.

Połączył w sobie najrzadsze cnoty: szczodrość, pobożność, odwagę, miłosierdzie, miłość bliźniego i sprawiedliwość. Rozbudował i wyposażył wiele kościołów w Rzymie. Zachęcał do rozwijania muzyki kościelnej, a w 853 roku zarządził utworzenie szkół parafialnych dla młodzieży.

Zmarł 17 lipca 855 roku, został pochowany na Watykanie. W starym kościele
p.w. św. Piotra za papieża Paschalisa II jego doczesne szczątki złożono w sarkofagu razem ze świętymi papieżami - Leonem II i Leonem III. Sarkofag został zniszczony podczas przebudowy kościoła, w 1601 roku jego relikwie wraz z relikwiami św. Leona I złożono w ołtarzu Najświętszego Zbawiciela z Colonny.

Rzeźba z XVIII wieku przedstawiająca św. Leona IV znajduje się na lewym skrzydle kolumnady Berniniego.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: paliusz, mitra, pastorał, księga.
.

Św. Maria Magdalena Postel OFS

.

Święta mniszka i dziewica (1756-1846).

Julia Franciszka Katarzyna Postel urodziła się 28 listopada 1756 roku w normandzkim Barfleur, jako najstarsza z siedmiorga dzieci Jana Postel i Teresy Levallois. Gdy miała dziewięć lat przyjęła I Komunię Św. Niedługo potem zmarli jej rodzice.

Po ukończeniu szkoły podstawowej dalsze nauki pobierała w opactwie benedyktynek w Valognes, gdzie odebrała solidne wykształcenie ogólne i wychowanie religijne. Mając 18 lat złożyła prywatny ślub czystości, powróciła do Barfleur i zaczęła pracę jako nauczycielka w szkole dla dziewcząt, w której wychowywano i kształcono przyszłe żony i matki. Dziesięć lat później została jej dyrektorką.

 Katedra NMP w Countances, Normandia

Po wybuchu rewolucji francuskiej dla Kościoła nastały trudne czasy - mordowano osoby duchowne, zakony rozwiązywano, kościoły niszczono lub zamykano. Również szkołę w której uczyła Julia Franciszka zamknięto. Po uchwaleniu cywilnej konstytucji dla kleru (Constitution civile du clerge), która nakładała na księży obowiązek wypowiedzenia posłuszeństwa Ojcu Świętemu, Julia stanęła po stronie zachowujących wierność papieżowi, mimo, że jej rodzinne miasto przeszło w ręce księży konstytucyjnych. Dom w którym mieszkała stał się schronieniem dla ukrywających się
i próbujących dotrzeć do Anglii duchownych. W jej domu odprawiano też Msze Św.
w tajnej kaplicy, za ujawnienie tego faktu groziła wszystkim gilotyna. Gdy zagrożenie księży i szalejący terror się wzmagały Julia, za zgodą miejscowego proboszcza, roznosiła potajemnie chorym Komunię Św., konsekrowaną na owych "tajnych" Mszach. Zajmowała się również nauczaniem katechizmu dzieci. Stan ten trwał aż do 1801 roku, do czasu podpisania przez Napoleona konkordatu (który i tak wkrótce złamał).

Julia poświęciła się zakładaniu szkół i internatów dla dziewcząt, a także sierocińców. Dnia 13 lutego 1798 roku wstąpiła wraz z trzema współsiostrami do III Zakonu św. Franciszka. Po złożeniu franciszkańskich tercjarskich ślubów wieczystych przyjęła imię Maria Magdalena. Wraz z czterema siostrami 8 września 1807 roku założyła zakon Ubogich Córek Miłosierdzia, na wzór "braci szkolnych" św. Jana de la Salle, za zgodą biskupa Countances, Klaudiusza Ludwika Rosseau. Zakon miał się zajmować się głównie katolickim wychowaniem i kształceniem dziewcząt, opieką nad chorymi i starszymi.

Opactwo (a w zasadzie to co z niego pozostało) w Saint-Sauveur-le-Vicomte w 1840roku...

... i obecnie.

Pierwszy dom i szkołę siostry z pomocą miejscowego proboszcza, ks. Cabart, założyły w Cherbourgu, wkrótce zajmowały się ponad 200 dziewczętami. W 1811 roku zakon musiał opuścić Cherbourg (powróciły doń z wygnania Siostry Opatrzności Bożej, do których klasztor należał), po latach poszukiwań nowej siedziby, siostry osiadły w 1815 roku w Tamersville, a później odkupiły stare, zniszczone opactwo w Saint-Sauveur-le-Vicomte, które przywróciły do stanu świetności.

Cela św. Marii Magdaleny w opactwie w Saint-Sauveur-le-Vicomte, Normandia

Maria Magdalena prowadziła bardzo ascetyczne życie, cztery dni w tygodniu pościła, nosiła włosiennicę i biczowała się. Wiele godzin dziennie spędzała na modlitwie, szczególnym nabożeństwem darząc Najświętszy Sakrament.

Jej życiową dewizą było "posłuszeństwo aż do śmierci" (obeissance jusqu'a la mort).

Sarkofag z relikwiami św. Marii Magdaleny

Opactwo w Saint-Sauveur-le-Vicomte, Normandia

Zmarła 14 lipca 1846 roku w opactwie w Saint-Sauveur-le-Vicomte i tam została pochowana.

W chwili śmierci założycielki zakon liczył około 150 sióstr i miał 37 domów dla dziewcząt

Marię Magdalenę Postel beatyfikował papież św. Pius X w 1908 roku. Została kanonizowana przez papieża Piusa XI dnia 24 maja 1925 roku.

 Bazylika p.w. Trójcy Przenajświętszej w Cherbourgu, Normandia

Patronka:
Dziewcząt, chorych i starszych.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie zakonnym. Jej atrybutem jest: krzyż, lilia, klasztor, księga.

Relikwie św. Marii Magdaleny Postel

Klasztor ss. Karmelitanek w Boxmeer, Brabancja

Varia:
Zakon Sióstr Miłosierdzia Szkół Chrześcijańskich (Instititum Sororum Scholarum Christianorum a Misericordia) otrzymał papieski dekret pochwalny (decretum laudis) 29 sierpnia 1859 roku. Dekret aprobacyjny (decretum approbationis) zakon otrzymał w 1901 roku. W 1920 roku nastąpiło rozłączenie zakonu na gałąź niemiecką
i francuską. Francuskie domy znajdują się we Francji, Kongo, Indonezji, Indii, Irlandii, W. Brytanii, Holandii i Wybrzeżu Kości Słoniowej. Siostry z niemieckiej gałęzi zakonu działają na terenie Niemiec, Rumunii, Boliwii, Brazylii i Mozambiku.

W 1980 roku Zakon liczył 691 sióstr. Obecnie nosi on nazwę Sióstr św. Marii Magdaleny Postel (Sorores Mariae Magdalenae Postel, SMMP).

.

Św. Swithun z Winchester

.

Święty biskup i wyznawca (zm. 862).

Znany również jako: Swithin, Svithin, Suithun.

Katedra w Winchester, Hampshire

Urodził się około roku 800 w Wessex, pochodził z zamożnej rodziny anglosaksońskiej. Wychowywał się i kształcił w benedyktyńskim opactwie
w Winchester. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk biskupa Helmstana z Winchester.
Św. Swithun był kapelanem Egberta, króla Wessexu i wychowawcą księcia Ethelwulfa
i Alfreda Wielkiego.

Mianowany biskupem Winchester w 852 roku, konsekrowany 30 października przez arcybiskupa Ceolnotha. Święty wybudował wiele kościołów i most na Itchen,
był znany ze swej pokory i miłosierdzia dla biednych i potrzebujących.

Katedra w Winchester, Hampshire

Miejsce gdzie najprawdopodobniej znajdowały się relikwie św. Swithuna

Z tyłu widoczna "święta dziura"

Zmarł 2 lipca 862 roku, wydając polecenie, aby pochować go na zewnątrz,
na kościelnym dziedzińcu pomiędzy wieżą św. Marcina a kościołem katedralnym Old Minster. Wiele cudów miało miejsce u grobu św. Swithuna, do którego przybywały liczne pielgrzymki. Relikwie przeniesiono 15 lipca 971 roku do wnętrza kościoła, gdy biskup św. Etelwold planując stworzenie sanktuarium św. Swithuna, kazał podwyższyć kościół i zamknąć w murach świątyni również pierwotny grób Świętego.

W 974 król Edgar ofiarował wspaniały relikwiarz przedstawiający sceny Męki Pańskiej, Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia, cały ze złota i srebra, wysadzany drogimi kamieniami. Dnia 30 października 974 roku przeniesiono po raz kolejny relikwie, a głowę złożono osobno za ołtarzem. W 1006 roku relikwię głowy zabrał do Canterbury biskup św. Alfega z Winchester, po swojej nominacji na arcybiskupa. Ramię św. Swithuna otrzymało opactwo Peterborough.

Katedra w Winchester, Hampshire

"Święta dziura" (Holy Hole)

Relikwiarz przeniesiono ponownie w 1093 roku do nowo wybudowanej katedry
w Winchester, gdzie prawdopodobnie został umieszczony za głównym ołtarzem.
W połowie XII wieku biskup Henryk z Blois wybudował tumbę we wschodniej absydzie, pozostawiając z tyłu za nią 'świętą dziurę" (Holy Hole), pierwotnie większą, przez którą pielgrzymi wczołgiwali się przed relikwie Świętego. Relikwie w większości zostały zniszczone w czasie reformacji, a zniszczenia i dewastacji katedry w Winchester dokończyły wojska Oliwera Cromwella.

 Relikwie czaszki św. Swithuna z katedry w Evreaux, Górna Normandia

Po prawie pięciuset latach odnaleziono relikwię czaszki św. Swithuna, po drugiej stronie Kanału, w normandzkiej katedrze w Evreaux. Przypuszczalnie relikwię otrzymał w 1170 roku biskup Evreaux, Idzi I du Perche (Giles), który przybył na uroczystą koronację syna Henryka II Plantageneta, jako współwładcy Anglii. Niektóre źródła podają, że to właśnie biskup Evreaux nałożył koronę na skronie młodego królewicza w katedrze w Winchester. W czasie rewolucji francuskiej świętokradcy zniszczyli relikwiarz w którym przechowywano czaszkę i zabrali cenne kamienie, którymi był przyozdobiony. Dopiero w XIX wieku jeden z członków kongregacji przy katedrze w Winchester dotarł do rękopisu, w którym znalazł odniesienie do katedry
w Evreaux.

St. Swithun

Odmiana róży pnącej z kwiatami o mocnym zapachu mirry

Uznawany powszechnie za "świętego od pogody", po tym jak mnisi próbowali przenieść jego doczesne szczątki z grobowca położonego na zewnątrz do złotego relikwiarza w katedrze, w 871 roku, gdy zaczęło padać w dniu wyznaczonej uroczystości i padało tak przez czterdzieści dni. Odtąd tradycja ludowa uznała, że aura w dzień św. Swithuna jest wskazówką, jakiej pogody należy się spodziewać przez następnych czterdzieści dni.

Patron:
Winchester, Stavenger, Hampshire, Sothwark, wzywany w obronie przed suszą.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, paliusz, most, księga.

Przysłowia:
Jak św. Swithun zachlapany, czterdzieści dni zapłakanych.
.

Św. Ulryk z Zell OSB

.

Święty mnich i wyznawca (1029-1093).

Znany również jako: Wulderyk, Wulderic, Ulryk z Cluny, Ulryk z Regensburga.

Rzeźba z ołtarza głównego

Matthias Faller, XVIIIw.

Kościół p.w. św. Ulryka w St.Ulrich im Schwarzwald, Badenia-Wirtembergia

Urodził się w Ratyzbonie (Regensburg) na początku roku 1029, w rodzinie pobożnego i bogatego Bernholda i jego bogobojnej żony Bukki, siostrzenicy biskupa Ratyzbony, Gebharda II. Św. Ulryk wychowywał się w opactwie św. Emmerana w Ratyzbonie, razem z Wilhelmem z Hirsau, z którym połączyła go przyjaźń na całe życie. W 1043 roku został nadwornym kapelanem Henryka III. Święcenia diakonatu otrzymał z rąk swego wuja, biskupa Fryzyngi (Freising), Nidgera, jednocześnie otrzymując godność archidiakona katedry.

Św. Ulryk poświęca swoje życie Matce Bożej

Franz Ludwig Herrmann, 1767r.

Kościół p.w. św. Ulryka w St.Ulrich im Schwarzwald

Zrzekł się swych urzędów, rozdał biednym swój majątek i w latach 1051-52 pielgrzymował do Ziemi Świętej, a po powrocie i kolejnej krótkiej wizycie w Rzymie, powrócił do Ratyzbony. Starał się tu założyć klasztor benedyktyński, po kilku nieudanych próbach postanowił zostać mnichem w Cluny, przyjęty do klasztoru w 1061 roku przez opata św. Hugona. Tam też otrzymał święcenia kapłańskie oraz został mianowany spowiednikiem, a później przeorem w klasztorze w Mareigny. Po wypadku w którym stracił oko, powrócił do Cluny.

Św. Ulryk jako cudotwórca i pomocnik św. Benedykta

Ołtarz św. Ulryka

Simon Goser, 1772r.

Kościół p.w. św. Ulryka w St.Ulrich im Schwarzwald

Przez pewien czas był przeorem w klasztorze w Peterlingen w diecezji lozańskiej, ale z powodu różnic w poglądach pomiędzy nim, a biskupem Lozanny, Burchardem z Oltingen, św. Ulryk musiał ustąpić. Ponownie wrócił do Cluny, gdzie był doradcą opata. Dzięki jego wpływom klasztor w Rüeggisbergu został poddany reformie kluniackiej w 1072 roku (był to pierwszy zreformowany klasztor na terenach niemieckojęzycznych). Gdy pewien szlachcic podarował opactwu Cluny ziemie
w Grüningen, św. Ulryk został wysłany do sprawdzenia miejsca i założenia klasztoru, jeśli jego oględziny wypadłyby pomyślnie. W 1087 roku z częścią mnichów przeniósł się do Zell, w Czarnym Lesie (Schwarzwald), gdzie jego pobożność i świętobliwość przysporzyły mu wielu uczniów. Dwa lata przed śmiercią nagle stracił wzrok.

Św. Ulryk naucza

Franz Ludwig Herrmann, 1767r.

Kościół p.w. św. Ulryka w St.Ulrich im Schwarzwald

Dla opactwa w Hirsau św. Ulryk ułożył około roku 1080 Consuetudines cluniacenses. Pierwsze dwa tomy, napisane w latach 1079-82 dotyczyły liturgii i kształcenia nowicjuszy. Trzeci, z 1087 roku, traktuje o zarządzaniu klasztorami.

Mathias Faller, XVIIIw.

Kościół p.w. św. Ulryka w St.Ulrich im Schwarzwald

Zmarł 10 lipca 1093 roku w Grüningen, którego nazwa zostanie później zmieniona na Sankt Ulrich. Został pochowany w klasztorze, ale trzy lata później jego doczesne szczątki złożono w kościele. Pierwszy raz uroczyste wspomnienie św. Ulryka obchodzono 14 lipca 1139 roku.

Wnętrze kaplicy cudownego źródła św. Ulryka

Napis głosi, że została ozdobiona w 1771 roku, odnowiona w 1855.

St.Ulrich im Schwarzwald

Patron:
Niewidomych, cierpiących na choroby oczu.

Ikonografia:
Przedstawiany w benedyktyńskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, księga, krzyż, opactwo.
.

Św. Anaklet I

.

Święty papież i męczennik (zm. 88).

Znany również pod imieniem: Kletus, Anenkletus, Ankletus.

Następca papieża św. Linusa, został wybrany papieżem w 76 roku.
Był trzecim papieżem (według listy kard. Mercati z 1942).

Anaklet urodził się w Atenach jako syn Antiocha, nawrócony przez św. Piotra, który również udzielił mu święceń kapłańskich.

Kaplica Sykstyńska

Ustanowił dwudziestu pięciu prezbiterów w Rzymie oraz wybudował małą bazylikę ad corpus w miejscu śmierci św. Piotra.

Zginął 26 kwietnia 88 roku, umęczony za cesarza Domicjana. Został pochowany obok papieża św. Linusa.

Imię św. Anakleta jest wymieniane w Kanonie Rzymskim.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieża. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, palma.

Varia:
26 kwietnia było wspólnym wspomnieniem św. Anakleta i św. Marcelina, osobne wspomnienie św. Anakleta przypadało 13 lipca, ale w 1960 roku przy reformie kalendarza papież Jan XXIII usunął wspomnienie z 13 lipca. W 1969 roku, po kolejnej reformie, usunięto z Kalendarza również wspomnienie 26 kwietnia.

.