Św. Agata Hildegarda z Karyntii

.

Święta wdowa (zm.1024r.)

Żona palatyna Pawła z Karyntii. Niektóre źródła podają, że imię Hildegarda otrzymała po mężu - Paulusie Hildegardusie. Był zazdrośnikiem, poniewierał nią przez lata, aż w końcu w napadzie szału zepchnął św. Agatę wraz z jej służącą z wieży. Dzięki Bożej interwencji nic im się nie stało. A wydarzenie to, w połączeniu z żarliwymi modlitwami, jakie Agata zanosiła w intencji męża, przyniosły w końcu owoce. Paweł nawrócił się i długoletnią pokutą okupił swoje nieprawości.

Po śmierci męża, św. Agata żyła wiele lat oddając się modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Zmarła w opinii świętości, a liczne cuda za jej wstawiennictwem miały miejsce za jej życia i po śmierci. Akta opisujące jej życie zaginęły, a wszystko co o niej wiadomo pochodzi z przekazów ludowych.

Część jej relikwii została przeniesiona przez arcyksięcia Ferdynanda (późniejszego króla Ferdynanda II Habsburga) do Grazu. Św. Agata z Karyntii była również czczona w Pustertal, a w samej Karyntii odbierała cześć jako ideał żony.

Patronka:
Wdów.

Varia:
Dnia 5 lutego przypada również wspomnienie św. Agaty z Sycylii.
.

Św. Jan z Reome

.

Święty kapłan i wyznawca (425-545).

Urodził się w 425 roku w Dijon. Jego bogobojni rodzice, Hilary i Quieta, zapewnili mu dobre wykształcenie. Po osiągnięciu dwudziestego roku życia, wraz z innymi młodzieńcami, w samotności pędzili żywot kontemplacyjny, poświęcając się modlitwie i postom, kierując się regułą św. Makarego. Później św. Jan udał się do klasztoru w Lerynie, lecz na rozkaz biskupa powrócił i ufundował opactwo w burgundzkim Reome (Reomaus), później nazwany Moutier-Saint-Jean.

Dożył sędziwego wieku 120 lat, zmarł w roku 545. Ciało Świętego pierwotnie było pochowane w ziemi, w VI wieku przeniesione zostało do kościoła p.w. św. Maurycego, w dniu 22 września. Druga translacja miała miejsce za Karola Wielkiego, a trzecia w 888 roku.

Wspomina o nim św. Grzegorz z Tours, że był jednym z pierwszych krzewicieli życia zakonnego we Francji.

Ikonografia:
Przedstawiany jako benedyktyński mnich lub opat, stojący w pobliżu studni, ze smokiem na łańcuchu.

Varia:
Opactwo w Reome było najstarszym opactwem w Burgundii, jego okres świetności przypadł na XII wiek. Zostało odbudowane pod koniec XVII wieku, całkowicie zniszczone i rozebrane w czasie rewolucji francuskiej, nie oszczędzono nawet bardzo dobrze zachowanego romańskiego kościoła.
.

Św. Julian z Le Mans

.

Święty biskup (IVw.).

Został konsekrowany na biskupa w Rzymie i wysłany przez papieża do Galii, aby tam głosić Ewangelię, w okolice Le Mans, gdzie pełnił swą posługę w latach 301-348.

Legenda głosi, że św. Julian modlitwami sprawił, że miasto przestało mieć kłopoty z wodą pitną. Zarządzający miastem nawrócił się wraz z całą rodziną i podarował na rzecz Kościoła część swego pałacu, który służył jako pierwsza katedra w Le Mans.

Papież konsekruje św. Juliana na biskupa

Witraż w katedrze p.w. św. Juliana w Le Mans

Dzięki niemu nawróciło się wielu, dbał o biednych, przypisywano mu też cud wskrzeszenia zmarłego.

Katedra p.w. św. Juliana z Le Mans

Na starość zrezygnował z urzędu i żył jako pustelnik w Sarthe, gdzie zmarł 27 stycznia.

Część relikwii była przechowywana od czasów średniowiecza w kościele Saint-Julian-du-Pre, ale w 1562 roku zostały zbezczeszczone i spalone przez hugenotów. Relikwię głowy Świętego od 1254 roku przechowywano w katedrze w Le Mans. Część relikwii w 1243 roku została przekazana biskupowi Padebornu.

Św. Julian chrzci pierwsze 3000 nawróconych

Witraż w katedrze p.w. św. Juliana z Le Mans

Jego święto było również obchodzone w południowej Anglii, zwłaszcza w klasztorach benedyktyńskich, ponieważ Henryk II Plantagenet urodził się w Le Mans.

Patron:
Winiarzy i żonglerów.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa z księgą.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Juliana z Le Mans"
.

Św. Polikarp ze Smyrny

.

Święty biskup i męczennik (II w.)

Urodził się w greckiej rodzinie około roku 69 w Smyrnie. Święty Jan Apostoł miał go oddać biskupowi w Smyrnie na wychowanie, a odkrywszy później, że uczeń stał się hersztem rozbójników otoczył go swoją opieką. Z jego rąk otrzymał św. Polikarp święcenia kapłańskie mając zaledwie 30 lat. Żyjąc w pierwszym wieku chrześcijaństwa znał osobiście kilku uczniów Zbawiciela. Spierał się z papieżem Anicetem w kwestii ustalenia daty Wielkanocy.

Kościół p.w. św. Polikarpa w Izmirze (d. Smyrna), Turcja

Na swym urzędzie wiernie opierał się herezji i umacniał wiernych w wierze.

Gdy prokonsul Stacjusz Kwadratus zażądał, aby Polikarp złorzeczył Chrystusowi, jeśli chce uniknąć kaźni, Święty odpowiedział: "86 lat służę Mu, a żadnej mi krzywdy nie uczynił, jakże więc mogę złorzeczyć memu królowi, który mnie odkupił". Skazany na spalenie na stosie, został w końcu ścięty, ponieważ płomienie nie wyrządziły mu żadnej krzywdy. Ciało spalono, mimo próśb chrześcijan, chcących go godnie pochować. Hagiografowie podają różne daty śmierci, 155 lub 167 rok. Jego ocalałe z płomieni kości pochowano w kościele w Smyrnie, na stoku góry. Relikwie św. Polikarpa znalazły się na Malcie, w Paryżu i w trzech kościołach w Rzymie.

Akta jego męczeńskiej śmierci są najwcześniej zachowanymi aktami chrześcijańskiego męczeństwa.

"Speculum historiale" Wincenty z Beauvais, XV w.

Św. Polikarp przed prokonsulem

"Speculum historiale" Wicenty z Beauvais, XV w.

Z wielu listów Polikarpa zachował się tylko jeden "List do Filipian" (Epistola ad Philippenses).

O św. Polikarpie wspominają św. Hieronim, św. Ireneusz, św. Maksym oraz Euzebiusz z Cezarei.

Patron:
Wzywany do obrony przed czerwonką i bólem ucha.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, obok stosu drzewa.

Kościół p.w. św. Polikarpa w Izmirze (d. Smyrna), Turcja

Varia:
Św. Polikarp użył po raz pierwszy greckiej nazwy paroikia, od czasownika znaczącego mieszkanie wśród obcych,  na określenie mniejszej wspólnoty chrześcijańskiej. Od tego wyrazu pochodzi nazwa parafia.
.

Św. Emerencjana

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. ok. 304r.)

Znana również pod imieniem: Emerencja, Emerencjanna.

Mleczna siostra św. Agnieszki. Będąc jeszcze katechumenką przygotowującą się do przyjęcia chrztu, udała się kilka dni po męczeńskiej śmierci św. Agnieszki na jej grób, aby się pomodlić. Tam została przez pogan ukamienowana.

Kult św. Emerancjany rozwinął się w VIII wieku, po ustanowieniu obchodów liturgicznych na dwa dni po św. Agnieszce. Około XI wieku jej relikwie zostały przeniesione do kościoła p.w. św. Agnieszki za Murami (San Agnese fuori le mura). Papież Paweł V nakazał je w 1615 roku złożyć w srebrnym relikwiarzu i umieścić w bocznym ołtarzu.

"Ukamienowanie św. Emerencjany" Ercole Ferrata, 1660r.

Bazylika Sant'Agnese in Agone, Rzym

Patronka:
Dzieci zmarłych przed chrztem. Wzywana w razie kłopotów żołądkowych, kolki
i chorób jelit.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, w czasie swej śmierci. Jej atrybutem są: palma, lilie, kamienie.

.