Św. Eleuteriusz z Tournai

Święty biskup i wyznawca (456-532).

Katedra Najświętszego Zbawiciela w Brugii

Urodził się w 456 roku w Tournai (Tornacum), jego rodzice Terenus i Blanda byli chrześcijanami, posiadali wielkie dobra ziemskie w Tournai i Blandain. Święty od lat chłopięcych przyjaźnił się ze św. Medardem z Noyon, który przepowiedział mu że zostanie biskupem Tournai.

Św. Eleutriusz nawraca swoich przodków

Rycina np. arrasu z Tournai

Został pierwszym biskupem Tournai w 484 roku, po zorganizowaniu przez św. Remigiusza z Reims hierarchii kościelnej w północnej Galii. Kroniki przekazują, że dzień po chrzcie Klodwiga I ochrzcił w Tournai wielu pogan. Swoje życie poświęciół całkowicie Kościołowi i swojej diecezji. Kilka razy pielgrzymował do Rzymu, skąd w 501 roku przywiózł od papieża Symmacha relikwie św. Szczepana, a za papieża Hormizdasa uzyskał poparcie dla zwalczania herezji, która rozprzestrzeniała się również w Tournai, przybierając takie rozmiary, że na pewien czas św. Eleuteriusz został zmuszony do przeniesienia swojej siedziby do Blandain.

Portal katedry w Tournai

W 520 roku zwołał synod na którym potępiono herezję pelagiańską i ariańską. Dokumenty synodu i nieugięta postawa biskupa ściągnęły na niego nienawiść arian, którzy napadli go, gdy wychodził z kościoła, okrutnie pobili i porzucili na pewną śmierć. Wierni znaleźli go nieprzytomnego i przenieśli do domu, gdzie po kilku dniach skonał, dnia 20 lutego 532 roku. Na swojego następcę wyznaczył św. Medarda.

Katedra Najświętszej Maryi Panny w Tournai

Został pochowany w kościele w Blandain. W IX wieku Święty ukazał się pewnej pobożnej kobiecie z Roubaix i kazał jej iść do biskupa, aby mu przekazała, że czas przenieść jego doczesne szczątki do Tournai i wskazała, gdzie znajduje się jego grób. W 898 roku biskup Hedilo odkrył i przeniósł relikwie do katedry, ponownie je przeniesiono na początku XI wieku za biskupa Badouina i w 1247 roku, gdy złożono relikwie w specjalnym, pięknie rzeźbionym sarkofagu. W obawie przed zbezczeszczeniem przez hugenotów wywieziono go do Douai, skąd powrócił po 1800 roku, bezpiecznie przetrwawszy rewolucję francuską. Relikwie św. Eleuteriusza znajdują się również w klasztorze św. Marcina w Tournai i w katedrze w Brugii.

Relikwiarz z Tournai, XIIIw.

Patron:
Flandrii, Tournai, Blandain.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupim. Jego atrybutami są: mitra, pastorał, miniatura katedry, pręt lub bicz.

Św. Eleuteriusz

rzeźba z sarkofagu z relikwiami

Varia:
W święto Podwyższenia Krzyża w Tournai odbywa się wielka procesja ulicami miasta, w której jest niesiony sarkofag z relikwiami św. Eleuteriusza. Odbywa się ona od 1090 roku, w czasie gdy mieszkańcy gorliwie modlili się o uratowanie miasta od zarazy. Od 1931 roku sarkofag niosą mieszkańcy Blandain.
.

Św. Konrad z Piacenzy TOSF

.

Święty pustelnik i wyznawca (1290-1351).

Znany również pod imieniem: Konrad Confalonieri.

Urodził się w 1290 roku w Calendasco, niedaleko Piacenzy, w rodzinie gwelfa Confalonieriego. Po przedwczesnej śmierci rodziców ożenił się z pobożną Giovanniną, pochodzącą ze szlachetnego rodu. W 1313 roku, w czasie polowania z przyjaciółmi, Konrad podpalił zarośla chcąc wypłoszyć zwierzynę, nagle powiał silny wiatr i od ognia zajęły się pola uprawne, las i zagrody. Wystraszony ogromem zniszczeń uciekł stamtąd, postanawiając nie przyznawać się nikomu. Rozpoczęły się poszukiwania winnego, podejrzenia padły na pewnego chłopa, który po torturach został skazany na spalenie na stosie. Gdy młodzieniec się o tym dowiedział, wyrzuty sumienia nie dawały mu spokoju, więc udał się do Galeazzo Viscontiego, namiestnika Piacenzy i przyznał się do winy. Straty spowodowane przez pożar były tak wysokie, że zadośćuczynienie pochłonęło prawie cały majątek św. Konrada.

Kościół w Calendasco, 1600r.

To nieszczęśliwe wydarzenie zmieniło całkowicie Konrada. Rozdali z żoną cały majątek, Giovannina wstąpiła do klarysek, a św. Konrad został przyjęty do III Zakonu św. Franciszka i około roku 1335 opuścił Piacenzę. Pielgrzymował do wielu włoskich sanktuariów, aż w końcu po pięciu latach dotarł na Sycylię, do miejscowości Noto. Znalazł tam sobie miejsce odosobnione i spędzał czas na modlitwie i umartwieniach, żyjąc tylko z jałmużny, którą zbierał w pobliskich Syrakuzach raz w tygodniu.

Sztandar Bractwa św. Konrada, ok. 1700r.

Kościół parafialny w Calendasco

Otrzymał od Boga łaskę czynienia cudów, uzdrowił swojego przyjaciela Konrada Sessa, który cierpiał na przepuklinę. Poznał również godzinę swojej śmierci, trzy dni przedtem udał się do swojego spowiednika do Syrakuz, gdzie wyspowiadał się i przyjął Sakramenty. Poprosił również księdza, aby ten przybył do jego pustelni za trzy dni, co też ten uczynił. Św. Konrad wyznał mu, że za chwilę umrze, po czym rzucił się na kolana przed krucyfiksem i pomodlił się za wszystkich swoich dobroczyńców, klęcząc skonał 19 lutego 1351 roku.

Bazylika p.w. św. Mikołaja w Noto, Sycylia

Został pochowany w kościele p.w. św. Mikołaja w Noto, zgodnie ze swoją wolą. W 1485 roku jego doczesne szczątki złożono w srebrnym sarkofagu. W 1515 roku papież Leon X zatwierdził kult Świętego i ogłosił go patronem Noto, w 1544 roku Paweł III - w całej Sycylii, a w 1625 roku papież Urban VIII - we wszystkich franciszkańskich zakonach. Co dziesięć lat w Noto odbywa się procesja z sarkofagiem św. Konrada z bazyliki św. Mikołaja do jaskini, gdzie mieszkał.

Relikwiarz z XVIw.

Kościół parafialny w Calendasco

W siedemsetną rocznicę urodzin św. Konrada, w 1990 roku, oprócz uroczystych Mszy i procesji, zebrała się również specjalna komisja badająca kult Świętego, która przekazała historyczne raporty i nieopublikowane wcześniej międzynarodowe opracowania dotyczące kultu św. Konrada.

Procesja z sarkofagiem św. Konrada w Noto, Sycylia

Patron:
Chorych na przepuklinę.

Ikonografia:
Przedstawiany jako franciszkański pustelnik lub starzec z jeleniami i innymi zwierzętami. Jego atrybutami są: krzyż, dyscyplina, czaszka i księga.

Św. Teotoniusz z Coimbry OESA

Święty kapłan i opat (1086-1166).

Urodził się w 1086 roku w Ganfei, niedaleko Walencji, jego rodzice Eugenia i Oveco wychowywali go pobożnie i w bojaźni Bożej, wcześnie przeznaczając go do stanu kapłańskiego. Jako młodzieniec przybył do Coimbra, do swojego wuja, biskupa Kresconiusza (Dom Cresconio), który wyznaczył na jego nauczyciela archidiakona Tello. Pod jego kierownictwem uczył się czytania tekstów kościelnych i śpiewu liturgicznego. Po śmierci wuja udał się do Viseu, do parafii p.w. Najświętszej Maryi Panny, gdzie został odźwiernym kościoła, wykonując sakrament otwarcia dla katechumenów. Po przyjęciu święceń pozostał w Viseu i na polecenie biskupa Coimbry, Gonsalwesa (Dom Gonsalves), został proboszczem w nowo założonej parafii. Wyposażył ją w księgi, szaty i paramenta liturgiczne oraz ufundował dzwony. Św. Teotoniuszowi rozgłos przyniosła jego niewzruszona postawa podczas głoszenia nauki wiary i dogmatów.

Matthew R. Brooks

Odznaczał się wielki nabożeństwem do dusz w czyśćcu cierpiących. W każdy piątek odprawiał Mszę Świętą za zmarłych i prowadził procesję na cmentarz, aby tam się modlić za spokój ich dusz.

Dwukrotnie pielgrzymował do Ziemi Świętej.

Św. Teutoniusz po śmierci rodziców rozdzielił swój majątek pomiędzy ubogich, część przeznaczył na parafię w Viseu, a część na budowę klasztoru. Plany budowy zyskały poparcie infanta i biskupa Bernarda, więc budowę klasztoru p.w. Świętego Krzyża i Najświętszej Maryi Matki Bożej rozpoczęto 28 czerwca 1131 roku. Dnia 22 lutego 1132 prace zostały ukończone, a wspólnota przyjęła habit i regułę augustiańską, z 72 braćmi i św. Teutoniuszem jako opatem.

Klasztor Świętego Krzyża w Coimbra

Cieszył się zaufaniem króla Alfonsa I Zdobywcy, który często prosił Teotoniusza o modlitwę za powodzenie spraw państwowych. W dzień św. Jakuba 1139 roku Alfons zwyciężył w bitwie pod Ouriqe pięciu królów pogańskich z ich wojskami. W dowód wdzięczności dla Teotoniusza, obdarował wolnością pojmanych w niewolę mozarabskich chrześcijan.

Św. Teotoniusz dbał o pobożne i rzetelne odmawianie Oficjum, nie pozwalając zakonnikom modlić się pośpiesznie i niedbale.

Retabulum ołtarzowe św. Teotoniusza

Klasztor w Moreira (Maia), Portugalia

fot. Robert Chester Smith, 1962r.

Zmarł 18 lutego 1166 roku. Kanonizowany w 1167 roku przez portugalskich biskupów, kult Świętego zatwierdził papież Benedykt XIV. W 1630 roku jedno z jego ramion wysłano do Lizbony, a drugie do Viseu.

Patron:
Portugalii, Viseu, dusz w czyśćcu cierpiących.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie augustianina, z pastorałem. Jego atrybutami są: mitra, księga, krzyż.

Varia:
Kilka razy św. Teotoniusz był obiektem niemoralnych zakusów bogatych dam. Jednej, gdy ośmieliła się złożyć mu niedwuznaczną propozycję, z obrzydzeniem napluł w twarz. Z kolei przed zakusami drugiej zmuszony był ratować się ucieczką, zapominając nawet o butach.

.

Św. Fintan z Clonenagh

Święty opat i wyznawca (zm. 603r.)

Urodził się w irlandzkim Leinster, początkowo nauczał go pobożny ksiądz, który go ochrzcił. Św. Fintan był duchowym uczniem św. Kolumbana Starszego (Kolumba), który przepowiedział mu jego przyszłą drogę życiową.

Religijną formację otrzymał w Terryglass u opata Columa, od którego zapożyczył praktyki pokutne i surową regułę, gdy udał się do skromnej pustelni w Clonenagh, gdzie prowadził od około 548 roku żywot bardzo ascetyczny. Wkrótce wokół niego zgromadziło się tylu uczniów, że założył dla nich dom, w którym został opatem. Był nauczycielem Comgalla z Bangor. Przeczuwając swoją bliską śmierć, wyznaczył Fintana Maeldubha na swojego następcę.

Opactwo zostało zniszczone w czasie najazdu Wikingów w 838 roku, a ówczesnego opata Aidana zabrali do Munster i zamęczyli na śmierć. Potem ponownie rozkwitło, aż tym razem angielska inwazja położyła jego kres.

Św. Fintan miał dar proroctwa, a świadkowie opowiadali, że gdy się modlił jego postać była oświetlona łagodnym światłem. Przez irlandzkich kronikarzy nazywany "irlandzkim św. Benedyktem" i ojcem irlandzkiego monastycyzmu.

Zmarł 17 lutego 603 roku, został pochowany w Clonenagh.

Czasami bywa mylony ze św. Fintanem z Taghmon, opatem zmarłym w 635 roku.

Varia:
W Clonenagh było drzewo św. Fintana, spod którego wytrysnęło źródło, gdy farmer na którego polu było cudowne źródło zabronił ludziom korzystania z niego. Wtedy źródło cudownym sposobem przeniosło się pod drzewo. Zostało powalone w czasie burzy w 1994 roku.

W Cromogue jest cudowna studnia nazywana studnią św. Fintana, przy której co roku 17 lutego jest odprawiana Msza Święta.

.

Św. Juliana z Nikomedii

.

Święta dziewica i męczenniczka (ok.285-305).

Znana również pod imieniem: Julianny, Juliany z Kume (Cumae).

Urodziła się około 285 roku w Nikomedii, jako córka poganina Afrykanusa. Została bardzo starannie wychowana, w poszukiwaniu prawdziwej wiary nawróciła się i przyjęła chrzest, składając śluby dziewictwa. Nie wiedziała, że ojciec obiecał jej rękę młodemu, zamożnemu Eleuzjuszowi. Juliana nie chciała go poślubić, jeśliby nie przyjął chrztu. Jej ojciec, zapiekły wróg chrześcijan, próbował różnymi niecnymi sposobami zmusić ją do uległości i zmiany zdania, ale Juliana nie chciała poślubić poganina i twardo obstawała przy spełnieniu jej warunku. Gdy nie chciała zmienić zdania, mimo różnych kar, ojciec w końcu wydał ją Eleuzjuszowi. Ten próbował ją jeszcze raz namówić do poślubienia go, ale Juliana ponownie postawiła warunek, że poślubi go tylko wtedy, gdy zostanie chrześcijaninem.

 Św. Juliana z diabłem na uwięzi

"Żywoty świętych" Francja, XIVw.

Prefekt odpowiedział, że nie może tego zrobić, ponieważ lęka się cesarza, który może go nawet skazać na śmierć. Juliana wytknęła mu, że skoro on tak bardzo boi się króla-śmiertelnika, który włada małym skrawkiem ziemi, to jakże ona ma się nie lękać króla nad królami, rządzącego niebem i ziemią, panem życia i śmierci. Rozwścieczony Eleuzjusz potępił ją za uparte trwanie przy chrześcijaństwie i wydał na męki - biczowano ją okrutnie, powieszono za włosy, przypalano jej ciało i przebito żelaznym prętem golenie, a gdy mimo tego nie wyrzekła się wiary, wrzucono ją do więzienia. W nocy, gdy gorąco modliła się o łaskę wytrwania, Pan Bóg uleczył jej wszystkie rany. Następnego dnia zaprowadzono ją przed prefekta, który kazał ją spalić na stosie, ale ogień nie uczynił jej żadnej krzywdy, a jej męstwo i wiara nawróciły wielu pogan, którzy przybyli, aby obserwować jej śmierć. Gdy nie udało się jej uśmiercić przez gotowanie w oleju, Eleuzjusz kazał ją ściąć, miało to miejsce 16 lutego 305 roku.

Św. Juliana chłoszcze diabła

"Złota legenda" Jakuba de Voragine, ok.1470r.

Została pochowana w rodzinnym mieście, później jej doczesne szczątki przeniesiono do Pozzuoli, a w VI wieku do Kume. Po zniszczeniu Kume przez wojska szwabskie w pierwszej połowie XIII wieku, relikwie przeniesione zostały do klasztoru klarysek w Neapolu w 1207 roku, obecnie przechowywane w krypcie św. Wilhelma w klasztorze benedyktyńskim w Montevergine. Część relikwii trafiła do kościołów w Como, Benewencie, Rawennie, hiszpańskim Santilanna, Autun, Orleanie i Reims, a także w kościele p.w. Matki Bożej w Brukseli i kościele p.w. św. Michała w Monachium.

Domenico Feti, XVIw.

Najstarsze zapiski dotyczące św. Juliany pochodzą z martyrologium św. Hieronima.

Jej żywot był ulubionym tematem średniowiecznych artystów i pisarzy.

Patronka:
Chorych, rodzących.

Ikonografia:
Przedstawiana w długiej, powłóczystej szacie z diabłem w łańcuchach u stóp. Jej atrybutami są: palma, krzyż, księga, lilia, korona, gołąb.

Legenda:
Najbardziej znana legenda o św. Julianie z Nikomedii, to legenda o odwiedzinach diabła udającego anioła (Jakub de Voragine).

W czasie gdy Juliana była zamknięta w więzieniu czekając na śmierć, przyszedł do niej diabeł pod postacią anioła, próbując ją przekonać, że to sam Pan Bóg wysyła go, aby ją namówić do oddania hołdu bożkom, aby uniknąć ciężkich męczarni i nędznej śmierci. Wtedy Juliana zaczęła się modlić, prosząc o to, aby Bóg objawił jej kim jest ten dziwny anioł, który namawia ją do takich rzeczy. Wtedy usłyszała głos, który ją pocieszył, a Pan Bóg uleczył jej rany, każąc pochwycić anioła, żeby sam jej wyznał kim tak naprawdę jest. Złapała anioła, wtedy ten przyznał się, że jest szatanem, a nie aniołem. Rozgniewana Juliana związała mu ręce na plecach i biła mocno łańcuchem, którym była skrępowana, a gdy prefekt kazał ją przyprowadzić przed siebie, wyszła ciągnąc diabła za sobą. Ten błagał ją, żeby się nad nim zlitowała i nie okrywała go śmiesznością. Jednak Joanna nie ulitowała się nad diabłem i przeciągnęła go przez cały rynek, na samym końcu wrzucając do kloaki.

Literatura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Juliany z Nikomedii"

.