Św. Agata z Sycylii

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm.251r.)

Katedra p.w. św. Franciszka Ksawerego w Green Bay, Wisconsin, USA

Urodziła się około roku 235 w sycylijskiej Katanii, w zamożnej rodzinie. Po przyjęciu Chrztu postanowiła złożyć śluby dziewictwa. Agata wyróżniała się nie tylko majątkiem i wykształceniem, ale i niezwykłą urodą. Była bardzo pobożna, wiele czasu spędzając na modlitwie, postach i pomocy biednym. Namiestnik Sycylii Kwincjan poprosił o rękę Agaty, a gdy został odrzucony zapałał nienawiścią i chęcią zemsty.

Ilustracja do "Żywotów świętych" o.Albana Butlera

Cesarz Decjusz wydał w 249 roku dekret o prześladowaniu chrześcijan, ósmym z kolei. Namiestnik Sycylii kazał aresztować wielu chrześcijan, wśród nich i św. Agatę. Próbował jeszcze raz ją namówić do przyjęcia swojej propozycji, prośbą i groźbą, a gdy napotkał stanowczą odmowę, postanowił wydać ją rozpustnej Afrodyzji, żeby wraz ze swoimi córkami odmieniła Świętą i uczyniła mu powolną. Po trzydziestu dniach Afrodyzja oznajmiła Kwincjanowi, że stałości Agaty nic nie zdoła przełamać.

Miniatura z Godzinek z Rouen, XVw.

Namiestnik kazał przyprowadzić ją przed siebie, a widząc że nic nie wskóra, wydał ją na męki. Przypalano Agatę rozpalonym żelazem, rozdzierano jej ciało ostrymi nożami, a na końcu odcięto jej piersi. Zbroczoną krwią wrzucono do więzienia, zakazując podawania jej jedzenia i picia.

Św. Piotr uzdrawiający św. Agatę

Giovanni Lanfranco, ok.1614r.

Galleria Nazionale w Parmie

Gdy w nocy modliła się gorąco, przyszedł do niej św. Piotr z Aniołem, aby opatrzyć jej rany. Następnego dnia Kwincjan kazał rozsypać żarzące się węgle, a na nich położyć Agatę, chcąc ją żywcem spalić. Wtedy zatrzęsła się ziemia, a ludzie zaczęli się domagać zaprzestania męczenia dziewicy. Namiestnik uciekł wystraszony, a widzowie ściągnęli Świętą z ognia, ale męki tak wyczerpały jej ciało, że zmarła w dniu 5 lutego 251 roku.

Pogrzeb św. Agaty

Giulio Campi, 1537r.

Gdy chowano Agatę w grobie, pojawił się młodzieniec z tabliczką, którą włożył do trumny, na której napisane było: "Myśl święta, cześć Bogu dobrowolna i zbawienie" (Mens sancta, honor in Deum voluntarius et redemtio).

Kwincjan nie mogąc poślubić Agaty, postanowił zagarnąć jej majątek. Wybrał się więc do jej domu, ale na promie jego własny koń go zrzucił, stratował, a na koniec zepchnął do wody.

Św. Agata w więzieniu. Męczeństwo św. Agaty.

"Speculum historiale" Wincenty de Beauvais, XIVw.

Rok po śmierci św. Agaty, miastu groziło zalanie lawą z pobliskiej Etny. Mieszkańcy urządzili uroczystą procesję, niosąc welon wydobyty z grobu Świętej i błagając o pomoc, za jej wstawiennictwem. Lawa cudownie zatrzymała się u wrót Katanii.
Również dzięki jej wstawiennictwu Malta została uratowana od tureckiej inwazji w 1551 roku.

Do grobu Świętej pielgrzymowała św. Łucja, żeby uprosić zdrowie dla rodziców, św. Agata ukazała się jej, przepowiadając męczeńska śmierć.

Giovanni Battista Tiepolo, ok. 1756r.

Staatliche Museen w Berlinie

Obraz z głównego ołtarza kościoła p.w. św. Agaty w Leolinara

Imię św. Agaty zostało wpisane do Kanonu Mszy Świętej.

Relikwiarz

Katedra p.w. św. Stefana i św. Agaty w Kapui

Jej ciało znajduje się w katedrze w Katanii (Badia di Sant'Agata). Papież św. Symmach wystawił ku jej czci bazylikę w Rzymie, a Grzegorz Wielki poświęcił jej poariański kościół, konsekrując go w  593 roku, stał się później znany jako bazylika św. Agaty Gotów (Sant'Agata dei Gothi). W 1040 roku relikwie zostały przeniesione do Konstantynopola, wróciły do Katanii w 1126.

W Polsce kult św. Agaty datuje się od około XII wieku.

Czaszka św. Agaty

Pocysterski klasztor w Kamp-Lintfort

(rozwiązany w 1802r.)

Patronka:
Sejn, Katanii, Sycylii, Kapui i wielu innych włoskich miast, Malty, Palermo, San Marino, jubilerów, mamek i matek karmiacych, ludwisarzy, górników, kominiarzy.
Wzywana do obrony przed pożarami, trzęsieniem ziemi i chorobami piersi. Opiekunka głodujących.

Guidoccio Cozzarelli, 1480r.

kolekcja prywatna

Ikonografia:
Przedstawiana jako dziewica w welonie, z misą na której leżą odcięte piersi.
Jej atrybutami są: palma, welon, nóż, obcęgi, szczypce.

Legenda:
Gdy w Krakowie trzysta lat temu w składach niedaleko bramy grodzkiej wybuchł pożar zagrażający całemu miastu, pomoc przyniosła żebraczka, wrzucając w ogień sól św. Agaty. Pytano ją co by chciała otrzymać w zamian za uratowanie miasta od pożaru, wtedy staruszka odpowiedziała, że życzy sobie ufundowania kościoła ku czci Świętej. Rajcy miejscy obiecali wybudować kościół, ale słowa nie dotrzymali. Gdy jesienią 1655 roku doszczętnie spłonęły przedmieścia, podpalone przez Szwedów, dopatrywano się w tym kary za niedotrzymanie obietnicy.

Na ziemi lubelskiej, niedaleko małej miejscowości Blizocin, był folwark Borek. Co roku, przez wiele lat, w dzień św. Agaty zabudowania gospodarcze folwarku stawały w ogniu. Właściciel wystawił kapliczkę z figurą Świętej przy drodze do folwarku. Od tego czasu pożary ustały.

Katedra p.w. św. Agaty w Katanii

Varia:
W Katanii, w dniach 3-5 lutego uroczyście obchodzi się święto Agaty. W uroczystej procesji w specjalnej wotywnej konstrukcji (candelora) obnoszony jest ulicami miasta relikwiarz św. Agaty. Na te dni przygotowuje się specjalne słodycze: marcepanowe oliwki św. Agaty i deser mleczny "Piersi św. Agaty".

W 1655 roku w niemieckim Olpe wybuchł pożar, który strawił prawie całe miasto. Postanowiono oddać je uroczyście w opiekę Świętej, obiecując w dniu jej poświęconym post, modlitwę i jałmużnę. Od tego czasu, w każdą pierwszą niedzielę po św. Agacie, mieszkańcy rozpoczynają dzień uroczystą Mszą Święta, w czasie której burmistrz uroczyście odnawia ślubowanie z 1655. Po południu w kościele kazanie wygłasza ksiądz pochodzący z Olpe, a po kazaniu odbywa się uroczysta procesja. W czasie jej trwania w mieście wyłącza się oświetlenie, w oknach ustawiane są świece ustawione na specjalnym dwu lub trzypiętrowym stojaku oraz zawiesza się lampiony. Orkiestra gra religijne pieśni, a proboszcz niesie od ołtarza do ołtarza Najświętszy Sakrament.

Ilustrowana książka z Hainaut, XIIIw.

Istniał zwyczaj poświęcania kartek z napisem, który anioł włożył do trumny św. Agacie i wieszania go nad drzwiami. Poświęcano również sól, wodę i chleb.

W białostockim wierzono, że poświęcony chleb św. Agaty pomaga w bezpłodności, nie tylko ludziom, ale i zwierzętom domowym.

Francisco de Zurbaran, 1630-33

Musee Fabre w Montpellier

 Dnia 5 stycznia przypada również wspomnienie św. Agaty Hildegardy z Koryntii.

Przysłowia:
Gdy św. Agata po błocie brodzi, człek w Zmartwychwstanie po lodzie chodzi.
Św. Agata pożary zgniata.
Chleb i sól św. Agaty od ognia strzeże chaty.
Gdzie św. Agata, bezpieczna tam chata.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Agaty"
.

Św. Joanna de Valois OAnnM

Święta mniszka (1464-1505).

Znana również pod imieniem: Joanna Francuska, Joanna de Berry.

Kościół p.w. św. Germana z Auxerre (St.-Germain-l'Auxerrois) w Paryżu

Urodziła się 23 kwietnia 1464 roku w Nogent-le-Roi jako druga córka króla Francji - Ludwika XI i jego drugiej żony - Karoliny Sabaudzkiej. Król spodziewał się syna a nie ułomnej córki, nie mogąc znieść jej widoku, odesłał ją do krewnych. Nie lubiana i pogardzana, znosiła udrękę z heroiczną cierpliwością i pokorą, wyróżniając się od najmłodszych lat szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej i Aniołów.

Gdy miała 12 lat, 8 września 1476 roku, w Chateau de Montrichard została zaślubiona czternastoletniemu Ludwikowi Orleańskiemu, kuzynowi ojca. Była jego żoną przez 22 lata, znosząc kaprysy i jego niechęć do niej. Gdy 7 kwietnia 1498 roku zmarł król Karol VIII, dzięki małżeństwu z Joanną, wstąpił Ludwik Orleański jako Ludwik XII. Już w grudniu 1498 doprowadził do nieważnienia małżeństwa twierdząc, że był do niego przymuszony, nadał Joannie tytuł księżnej de Berry.

Etienne Parrocel, XVIIIw.

Wraz ze swoim spowiednikiem, franciszkaninem o. Gilbertem Nicolasem (bł. Gabriel Maria), założyła zakon kontemplacyjny "Sióstr od Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny" czyli anuncjatki, w Bourges. Błogosławiony Gilbert napisał "Regułę dziesięciu cnót Najświętszej Maryi Panny" opartą na Ewangelii. Św. Joanna ułożyła zaś "Koronkę dziesięciu cnót ewangelicznych", opartą na różańcowych rozważaniach cnót Matki Bożej, a mającą codziennie przypominać siostrom reguły ich zakonnego życia. Dnia 12 lutego 1502 roku papież Aleksander VI zatwierdził regułę i nowy zakon, a ojca Gilberta mianował wizytatorem generalnym nowej wspólnoty. W święto Zesłania Ducha Świętego 1504 roku matka Joanna złożyła profesję na regułę swojego zakonu. Pierwsze nowicjuszki złożyły swoje śluby 9 listopada tego samego roku. Zakon został obdarzony licznymi duchowymi łaskami, przywilejami i odpustami.

Kościół p.w. Maryi od Drzewa Jessego (Maria van Jessekerk) w Delft, Holandia

Zmarła 4 lutego 1505 roku w Bourges, została pochowana w klasztornej kaplicy. Jej grób zbeszcześcili, a ciało spalili hugenoci w maju 1572 roku. W XVII wieku było ponad pięćdziesiąt klasztorów anuncjatek, ale rewolucja francuska zniszczyła prawie wszystkie.

Joanna de Valois została beatyfikowana 21 kwietnia 1742 roku przez papieża Benedykta XIV, a kanonizowana 28 maja 1950 roku przez papieża Piusa XII.

Patronka:
Chorych, upośledzonych i opuszczonych.

Ikonografia:
Przedstawiana jako ksieni w koronie, zazwyczaj z krzyżem i koronką, lub trzymając za dłoń Dziecię Jezus.

Varia:
Zakon liczy osiemdziesiąt mniszek, w pięciu klasztorach we Francji, i po jednym w Belgii i Kostaryce.

Dnia 25 marca 2009 roku w sanktuarium licheńskim na Mszy św. powitano cztery anuncjatki z Thiais pod Paryżem, które przyjechały tutaj na stałe. W miejscu objawień Maryi rozpoczęto budowę klasztoru i kaplicy, która ma potrwać trzy lata.

Francuskie anuncjatki w Licheniu

Jedynym męskim zakonem opartym na "Regule dziesięciu cnót ewngelicznych NMP" byli od 1699 roku i nadal są Marianie Niepokalanego Poczęcia (MIC). Do odnowienia zakonu, w 1910 roku, każdy składał uroczystą profesję zakonną w oparciu właśnie o Regułę.

Dziesięć cnót: Najczystsza, Najroztropniejsza, Najpokorniejsza, Najwierniejsza, Najpobożniejsza, Najposłuszniejsza, Najuboższa, Najcierpliwsza, Najmiłosierniejsza i Najboleśniejsza. Modląc się Koronką należy po "Święta Maryjo, Matko Boża" wymienić jedną z cnót w podanej kolejności.

Istnieje jeszcze jeden zakon anuncjatek, nazywany niebieskim (od koloru habitów) założony w 1602 roku przez bł. Marię Wiktorię Fornari.
.

Św. Błażej z Sebasty

.

Święty biskup i męczennik (zm. ok.316r.)

Urodził się w Sebaście, w rodzinie chrześcijan. Poświęcił się zawodowi lekarza, a jego pobożność i cnoty były tak wielkie, że po śmierci biskupa w Sebaście właśnie jego wybrano na tę godność. Szybko okazał się troskliwym pasterzem, dbającym o dobro dusz sobie powierzonych. W tym okresie cesarz Licyniusz rozpoczął srogie prześladowania chrześcijan.

Św. Błażej chroniący się przed prześladowaniem

"Złota legenda" Jakub de Voragine, XVw.

Chrześcijanie z Sebasty szukali schronienia w górach i w lasach, w końcu na usilne prośby również św. Błażej opuścił miasto i schronił się w jaskini w górach Argeus.
Tu nieustannie modlił się o zmiłowanie nad nieszczęśliwym losem chrześcijan. Dzikie zwierzęta przychodziły do niego, umilając mu samotność.

Hans Memling, 1491r.

skrzydło ołtarza

Museum fur Kunst w Lubece

Wkrótce jednak pogańscy żołnierze znaleźli go i chcieli go pojmać, ale lwy i tygrysy zagrodziły drogę do jaskini, nie pozwalając wejść. Przestraszeni żołnierze donieśli
o tym namiestnikowi Agrykoli, a ten kazał za wszelką cenę pojmać biskupa Sebasty.
W nocy św. Błażej miał widzenie, po którym sam wydał się w ręce prześladowców. Namiestnik próbował początkowo nakłonić Świętego do oddania pokłonu bożkom, gdy ten jednak okazał się niezłomnym, wydał go na okrutne tortury. Biczowano go, szarpano mu ciało żelaznymi grzebieniami, a na koniec wrzucono do więzienia. Siedem pobożnych niewiast starło krew biskupa z podłogi, ściągając na siebie gniew Agrykoli, który nie mogąc skłonić ich do odstępstwa od wiary, rozkazał je ściąć.

Żywot św. Błażeja

"Speculum historiale" Wincenty z Beauvais, XIVw.

Do św. Błażeja przychodziło wielu chorych, których ten uzdrawiał. Między innymi chłopca, któremu rybia ość utkwiła w gardle, grożąc niechybną śmiercią.
Matka błagała biskupa, aby uzdrowił jej dziecko. Ten ukląkł, pomodlił się gorąco i uzdrowił chłopca w imię Jezusa.

Św. Błażej i św. Pantaleon

Psałterz cysterski z XIIIw.

Namiestnik był przekonany, że tortury i więzienie złamały św. Błażeja na tyle, że porzuci wiarę i odda pokłon bożkom. Widząc że nie uda mu się złamać biskupa kazał go poddać ponownym torturom, a potem wrzucić do jeziora. Ponad sześćdziesięciu żołnierzy  zaprowadziło biskupa na brzeg jeziora, ale Święty wyrwał się im i uciekł, chodząc po powierzchni wody, daleko od brzegu. Żołnierze chcąc go złapać, rzucili się do wody i wszyscy potonęli. Biskup sam wrócił do namiestnika i dobrowolnie wydał się w jego ręce. Ten wściekły ze wstydu rozkazał go ściąć publicznie, dnia
3 lutego około 316 roku.

                       Kościół p.w. św. Błażeja w Dubrowniku               Posąg św. Błażeja na murach Dubrownika

Został pochowany w katedrze w Sebaście. Relikwie św. Błażeja przywieziono do Europy w czasach wypraw krzyżowych. Część znajdowała się w Maratea pod Neapolem, wypływał z nich cudowny olej, mający właściwości lecznicze. Zostały zniszczone przez ikonoklastów (obrazoburców) za Leona III Izauryjczyka. Ramię znajduje się w Tarencie, wydając cudowny zapach.

Relikwiarz św. Błażeja

Kościół p.w. św. Błażeja w Dubrowniku

Czaszka, kości szyi i ręka znajdują się w Dubrowniku w relikwiarzu w kształcie bizantyjskiej korony. Św. Błażej miał się ukazać w 971 roku kanonikowi Stojko, z katedry św. Szczepana, aby ostrzegł mieszkańców przed zagrożeniem ze strony weneckich kupców, którzy pod pretekstem zaopatrzenia się w wodę, chcieli wyszpiegować jak wygląda system obronny miasta. Wizerunek Świętego umieszczany był na pieczęci i monetach Dubrownika aż do epoki napoleońskiej.

Św. Błażej ze św. Marią Magdaleną i św. Janem Nepomucenem

Valentino Rovisi, 1780r.

Kościół p.w. św. Błażeja w Alleghe (Włochy), ołtarz główny

W wielu krajach kapłani udzielają "błogosławieństwa św. Błażeja". Trzymając na krzyż wokoło gardła zapalone świece, wypowiada formułę błogosławieństwa.

Św. Błażej jest jednym z czternastu Świętych Przyczyńców.

Witraż w kościele p.w. św. Błażeja

Godivelle, Puy-de-Dome, Francja

Patron:
Armenii, wielu włoskich i hiszpańskich miast, Dubrownika, kamieniarzy, weterynarzy, budownictwa, rzeźbiarzy, tkaczy. Wzywany w obronie przed chorobami gardła, krztuścem i kaszlem.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, uzdrawiający chłopca, jako pustelnik w otoczeniu dzikich zwierząt. Jego atrybutami są: pastorał, mitra, świece, żelazne grzebienie.

Kościół p.w. św. Błażeja w St.Blasien, Schwarzwald

Varia:
W niektórych regionach Polski istniał zwyczaj jedzenia poświęconych w dzień
św. Błażeja jabłek. Poświęcano również błażejki - małe świeczki okręcone paskami lnu.

W Dubrowniku w dzień św. Błażeja odbywa się procesja, w czasie której niesione są relikwie Świętego. Można zobaczyć jedwabne stroje ludowe z Konavle.

Kult św. Błażeja jest nadal żywy w Hiszpanii, w wielu miastach organizowane są procesje, festyny, na których sprzedaje się poświęcone wstążki z wizerunkiem świętego, kolorowe sznury z bawełny, które z reguły pali się w Środę Popielcową. Obchody czasami trwają nawet kilka dni. Baskijczycy w ten dzień pieką anyżowe ciasto św. Błażeja (anyż jest stosowany jako środek wykrztuśny przy przeziębieniach).

Kościół p.w. św. Błażeja w Montepulciano

W Lombardii w dzień św. Błażeja istnieje zwyczaj jedzenia na czczo kawałka panettone, upieczonej na Boże Narodzenie lub panettone św. Błażeja.
W Montebelluna święci się chleb i pomarańcze. W niektórych włoskich regionach przyrządza się "pulpety św. Błażeja" oraz anyżowe pączki św. Błażeja. W wielu miastach 3 lutego urządzane są uroczyste procesje.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Błażeja"
.

Św. Wawrzyniec z Canterbury

Święty biskup i wyznawca (zm. 619).

Znany również pod imieniem: Laurencjusz.

Był mnichem w klasztorze rzymskim, później wyświęconym na kapłana. W roku 595 święty papież Grzegorz Wielki wysyła go razem ze św. Augustynem i czterdziestoma innymi mnichami do Anglii, aby tam głosił Ewangelię, wręczając im pisma polecające do biskupów Galii i królów frankońskich. Św. Augustyn z polecenia papieża został konsekrowany na arcybiskupa z siedzibą w Canterbury przez arcybiskupa Wirgiliusza z Arles. Mnisi dotarli do Brytanii w 597 roku, bardzo życzliwie przyjęci przez króla Kentu. Ethelbert I (Aethelbert), ożeniony z córką króla Franków Bertą, przyjął z rąk św. Augustyna chrzest, a wraz z nim wielu jego poddanych. Św. Wawrzyniec wraz z mnichem Piotrem zostali wysłani do papieża, aby zdać relację z postępów chrystianizacji. Wrócił do Anglii w 601 roku razem ze św. Mellitem i św. Justusem. Otrzymał od papieża paliusz dla św. Augustyna, a także wiele naczyń , szat i ksiąg liturgicznych.

Konsekracja św. Wawrzyńca na biskupa

Kościół p.w. św. Augustyna w Londynie

Św. Wawrzyniec pracował pilnie nad nawróceniem Brytów i Anglosasów. Aby misjonarze mogli skuteczniej działać św. Augustyn konsekrował w 604 roku św. Mellita na biskupa wschodniej Saksonii z siedzibą w Londynie, a św. Justusa na biskupa zachodniej Saksonii z siedzibą w Rochester. Św. Wawrzyńca ustanowił swoim koadiutorem i w celu zabezpieczenia sukcesji - przyszłym następcą. Po śmierci św. Augustyna w maju 604 roku zostaje drugim arcybiskupem Canterbury. Pochował godnie swojego poprzednika w kościele św. Piotra i Pawła. Otoczył wiernych miłością, podejmując nieustanne wysiłki o rozszerzenie i zachowanie czystości wiary.

Wysłał w 610 roku św. Mellita do Rzymu w celu uzyskania papieskich wskazówek w kwestiach związanych z Kościołem w Anglii. Podczas pobytu w Rzymie Mellit brał udział w synodzie i przywiózł dekrety synodalne św. Wawrzyńcowi wraz z przyjaznym listem od papieża Bonifacego IV. Święty próbował rozwiązać znany spór o ustalenie daty Wielkanocy. Wysłał listy pasterskie do biskupów Szkocji i Irlandii, wzywając w nich do obchodzenia Wielkanocy w dzień wyznaczony przez Kościół Rzymski, jednak nie udało mu się doprowadzić do uznania daty.

W 613 roku konsekrował wybudowany jeszcze przez św. Augustyna, a poświęcony św. Piotrowi i Pawłowi kościół benedyktyńskiego opactwa.

Opactwo św. Augustyna w Canterbury

Skasowane i zniszczone za panowania Henryka VIII

W 616 roku zmarł bogobojny król Ethelbert I, a następcą został jego syn - Eadbald. Rozpoczął się bardzo trudny okres dla Kościoła w Anglii. Młody król porzucił chrześcijaństwo, wygnał do Galii wielu mnichów, związał się z macochą (drugą żoną Ethelberta, prawdopodobnie poganką). W tym samym czasie zmarł Sebert (Sebareth), król Essexu, a jego trzej synowie wybierając pogaństwo, chcieli jednocześnie aby św. Mellit dał im tego "śnieżnobiałego chleba", który zawsze dawał ich ojcu. Św. Mellit odmawiał im Komunii do czasu przyjęcia przez nich chrztu, więc niewzruszony biskup został przez nich wygnany poza granice królestwa. Udał się do Kentu, aby naradzić się ze św. Wawrzyńcem i św. Justusem, co mają czynić w tym beznadziejnym położeniu w jakim się znaleźli. Postanowili opuścić Anglię i wrócić do Rzymu. Po wyjeździe Mellita i Justusa do Galii, także św. Wawrzyniec zamierzał podążyć za nimi, ale gdy nocował w kościele p.w. św. Piotra i Pawła, ukazał mu się św. Piotr, który go porządnie wychłostał i kazał zostać ze swoją owczarnią i zabraniając porzucać na pastwę wilków. Święty udał się do Eadbalda i pokazał mu ślady chłosty. Król natychmiast się nawrócił, poczynił pokutę, zerwał kazirodczy związek, przyjął chrzest i wezwał biskupów z Galii do powrotu. Zachował niewzruszoną wierność Kościołowi aż do śmierci w 640 roku.

Pozostałości opactwa św. Augustyna w Canterbury

Wysiłki rozszerzenia Kościoła poza Kent napotykały trudności ze względu na postawę króla Wschodniej Anglii - Redwlada, który objął władzę na południu po śmierci Ethelberta. Mimo, że ochrzcił się pod wpływem zmarłego króla, jego poddani pozostali poganami i nie chcieli przyjąć św. Mellita po jego powrocie.

Św. Wawrzyniec zmarł 2 lutego 619 roku. Został pochowany w kościele św. Piotra i Pawła, u boku św. Augustyna. Dokonał wielu cudów - za życia i po śmierci. Jego relikwie zostały przeniesione do kaplicy w kościele p.w. św. Augustyna w 1091 roku.

Informacje o św. Wawrzyńcu można znaleźć u św. Bedy Czcigodnego oraz u Goscelina.

.

Św. Brygida z Kildare

Święta dziewica i mniszka (zm. 523r.)

Znana również pod imieniem: Brygida Irlandzka, Naomh Brid.

Katedra pw. św. Józefa w Macon, Georgia, USA

Urodziła się w 453 roku w Faughart niedaleko Dundalk. Jej ojciec Dubtach był poganinem, matka Brocca ochrzczona przez św. Patryka, została porwana i wywieziona do Irlandii przez piratów. Brygida była od dzieciństwa bardzo wrażliwa na krzywdę drugiego człowieka i biedę, starała się pomagać każdemu. Gdy Dubtach próbując sprzedać ją królowi Leinsteru, Brygida korzystając z tego, że byli bardzo zajęci rozmowami dała drogocenny miecz ojca trędowatemu żebrakowi. Dubtach uderzył ją, gdy wyjaśniła, że ofiarowała miecz Bogu przez tego trędowatego. Król Leinsteru, chrześcijanin, powstrzymał go mówiąc że zasługi Brygidy przed Bogiem są dużo większe niż ich. W końcu Dubtach postanowił rozwiązać domowe problemy obdarowując ją wolnością.

Kościół św. Kolumbana St. w Dubuque, Irlandia

Gdy ojciec ponownie chciał ją wydać za mąż, udała się do świętego biskupa Mela z Ardagh i złożyła śluby dziewictwa. Legenda mówi, że Brygida prosiła w modlitwie, żeby została zabrana jej uroda, która ściągała konkurentów do jej ręki i została jej zwrócona dopiero po złożeniu ślubów. I tak się miało stać.

Około roku 468 założyła pierwszy klasztor, z siedmioma siostrami. Na zaproszenie biskupów zaczęła zakładać klasztory w całej Irlandii. Założyła podwójny klasztor w Kildare - dla mnichów i dla mniszek - nad rzeką Liffey. Kildare oznacza dosłownie Dębowy Kościół.

Kościół pw. św. Edelredy w Londynie

Podróżowała po całej Irlandii, wspomagając dzieło św. Patryka w nawracaniu pogan.

Relikwiarz z fragmentami kości czaszki

Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Lumiar, Portugalia

Zmarła 1 lutego 532 roku w Kildare, gdzie została pochowana w katedrze. Relikwie przeniesiono do Downpatrick w 878 roku w obawie przed najazdem Duńczyków, gdzie złożono je razem z relikwiami św. Patryka i św. Kolumbana, miejsce znało tylko kilku księży, z czasem zostało zapomniane. Zostały odkryte przez biskupa św. Malachiasza i 9 czerwca 1185 roku przeniesiono je za zgodą papieża Urbana III do katedry w Downpatrick. Klasztor rozwiązano, a relikwie zbezczeszczono i rozrzucono na rozkaz Henryka VIII, niewielką część udało się uratować. Relikwie głowy znajdują się w kaplicy kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela w Lumiar, niedaleko Lizbony. Pozostała część relikwii znajduje się w kamiennym sarkofagu w Kildare (Cell Dara).

Katedra p.w. św. Brygidy w Kildare

Patronka:
Irlandii, rycerstwa, dzieci, podróżujących, żeglarzy, kowali, położnych, hodowców drobiu, mleczarzy.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju ksieni, z pastorałem i księgą reguły zakonnej w ręku; z lampą lub świecą, krową w pobliżu.

Legenda:
Św. Brygida poprosiła króla Leinsteru o ziemię na której mogłaby wybudować klasztor dla siebie i sióstr, żądając tylko tyle ile mógłby przykryć jej płaszcz. Kiedy król się zgodził, płaszcz w cudowny sposób powiększył się obejmując obszar całego Curragh.

Varia:
Najstarszym irlandzkim zabytkiem literatury jest staro-irlandzki hymn z VII wieku ku czci Świętej.
.