Św. Anastazja i św. Bazylisa

.

Święte męczenniczki (zm. ok. 68r.)

Dwie szlachetne matrony rzymskie, które nawróciły się dzięki nauczaniu św. Piotra
i św. Pawła. Gdy Apostołowie zginęli śmiercią męczeńską, odnalazły ich ciała
i pochowały pod osłoną nocy.

Niestety władze odkryły, kto pochował św. Piotra i św. Pawła, Anastazja i Bazylisa zostały przyprowadzone przed cesarza Nerona i wtrącone do więzienia, a po tym jak odmówiły wyparcia się wiary katolickiej skazane na śmierć. Przed wykonaniem wyroku zostały brutalnie okaleczone, wyrwano im języki i odcięto kończyny, po czym ścięto głowy.

Kościół p.w. Matki Bożej Królowej Pokoju w Rzymie

Ich relikwie znajdują się w kościele p.w. Matki Bożej Królowej Pokoju w Rzymie
(Santa Maria della Pace), nieopodal Placu Navona (Piazza Navona).

Patronki:
Cenzorów, wzywane w bólach głowy.

Ikonografia:
Przedstawiane najczęściej razem, w długich szatach, czasami niosące ciała św. Piotra
i św. Pawła. Ich atrybutami są: palma, nożyce.
.

Św. Ludwina z Schiedam

.

Święta dziewica i mistyczka (1380-1433).

Znana również jako: Lydwina, Lidwina, Lydwid, Liduin, Lidewij.

"Vita alme virginis Liidwine" Johannes Brugman, 1498r.

Urodziła się w Niedzielę Palmową, 18 marca 1380 roku w Schiedam, w rodzinie zubożałego szlachcica Piotra i Petroneli, jako jedyna córka spośród dziewięciorga dzieci. Od wczesnych lat żywiła szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, gdy jej własna matka wysyłała ją po sprawunki, zawsze zachodziła do kościoła, aby się pomodlić. Mając czternaście lat podczas ślizgania się na łyżwach upadła i złamała żebro. Nigdy już nie odzyskała zdrowia, do rany wdarła się gangrena, stopniowo pozbawiając ją sprawności fizycznej, aż do całkowitego paraliżu, poza lewą ręką.

Postępując za radą swojego spowiednika, ks. Jana de Pot, dzień i noc rozważała Mękę Pana Jezusa, dzieląc ją sobie na siedem części, odpowiadającym siedmiu kanonicznym godzinom modlitwy. Wkrótce dzięki temu udało się jej całą gorycz i cierpienie przekuć w pełną pociechy słodycz, a sama modliła się o zwiększenie cierpienia i bólu, które mogłaby ofiarować za dusze grzeszników. Na początku roku 1407 otrzymała niezwykły dar wizji i ekstaz.

Gdy pewnego razu odwiedził ją przeor klasztoru św. Elżbiety na wyspie Voorne, Święta z wielką dokładnością opisała zdziwionemu zakonnikowi wygląd cel, refektarza, kaplicy i stróżówki.
Miała umiejętność rozróżniania konsekrowanego Ciała Chrystusa od zwykłego opłatka, o czym przekonał się pewien ksiądz, sceptycznie nastawiony do jej daru, przynosząc zwykły opłatek zamiast Komunii Św.

Jej rany wymagały ciągłych zmian opatrunków, ciało odchodziło od kości, lecz zamiast odoru, jakiego można się spodziewać przy takim schorzeniu, rany i ciało Świętej wydawało bardzo przyjemny zapach, porównywalny z zapachem cynamonu i imbiru. Po wystąpieniu u św. Ludwiny stygmatów, które otrzymała po objawieniu Pana Jezusa, zapach ten ustąpił zapachowi kwiatów: róż, fiołków i lilii. Początkowo widziała Dzieciątko Jezus, które później przemieniło się w mężczyznę z bliznami i ranami na twarzy oraz na ciele, z krwią spływająca spod cierniowej korony. Z ran wystrzeliły świetliste promienie przeszywając stopy, ręce i serce Świętej. Gdy zdała sobie sprawę, że została obdarzona stygmatami, modliła się aby mogła te rany pozostawić w ukryciu i cierpieć ból nimi spowodowany aż do końca swoich dni. Biskup Tournai, Michel d'Esne, pisał że cienka warstwa skóry pokryła rany natychmiast, ale blizny nie zniknęły, ani też nie ustąpił ból.

 Kościół p.w. Matki Bożej w Delft

Mimo, że jej rodzina była biedna, św. Ludwina rozdawała potrzebującym wszystkie dary, jakie sama otrzymywała od innych. Po śmierci rodziców rozdała wszystko to, co jej zostało przez nich zapisane.


Zachowało się pismo urzędników miejskich z Schiedam, z czasów oblężenia miasta przez wojska Filipa Burgundzkiego, potwierdzające że św. Ludwina nie spała i nie przyjmowała pokarmów, a przez dziewiętnaście lat jej jedynym pokarmem była Komunia Św. Na siedem lat przed śmiercią straciła wzrok.

Zmarła w wielkanocną środę, 14 kwietnia 1433. Została pochowana na cmentarzu przy kościele p.w. św. Jana w Schiedam. Jej grób stał się miejscem licznych pielgrzymek, w krótkim czasie wybudowano nad nim kaplicę, a doczesne szczątki
św. Ludwiny złożono w marmurowym sarkofagu. W 1615 roku relikwie św. Ludwiny przeniesiono do kościoła p.w. św. Guduli w Brukseli, po tym jak kalwini zniszczyli kaplicę, a przylegający doń klasztor przemienili w sierociniec. Do Schiedam relikwie wróciły w 1871 roku.

Kanonizowana 14 marca 1890 roku przez papieża Leona XIII.

 Bazylika p.w. św. Ludwiny w Schiedam

W 1931 roku kościół Nawiedzenia Matki Bożej został poświęcony św. Ludwinie. Rozebrano go w 1969 roku, a posąg i relikwie Świętej przeniesiono do kaplicy
w domu opieki, a gdy i kaplicę zburzono w 1987, trafiły do kościoła Matki Bożej Różańcowej (Singelkerk). Dnia 18 czerwca 1990 roku papież Jan Paweł II podniósł kościół do rangi bazyliki mniejszej.

Jej biografię napisał św. Tomasz a Kempis. 

Patronka:
Schiedam, łyżwiarzy, przewlekle chorych, chorych na stwardnienie rozsiane.

Ikonografia:
Przedstawiana jako leżąca w łóżku kobieta, z aniołem wręczającym jej bukiet róż, haftująca. Jej atrybutami są: lilia, krucyfiks, różaniec, róże.

Legenda:
Św. Ludwina miała brata Wilhelma, który umierając pozostawił rodzinę z długami. Chcąc uregulować rachunki sprzedała pamiątki, jakie jej brat pozostawił. Pieniądze włożyła do sakiewki i poprosiła kuzyna, aby oddał pieniądze wierzycielom, a gdy zwrócił jej sakiewkę, która powinna być pusta, okazało się, że znajduje się w niej taka sama ilość złotych monet, jaką do niej włożyła Święta. Później zawsze mogła do niej sięgać, aby wspomóc biednych i nigdy nie była pusta.
.

Św. Hermenegild

.

Święty książę i męczennik (ok.564-586).

Znany również pod imieniem: Ermenegild.

Antonio Estela, 1583-85

Real Colegio Seminario del Walencia

Urodził się w Toledo około roku 564 w rodzinie wizygockiego króla Leowigilda i Teodozji, jego bratem był św. Rekkared. Jego ojciec, Leowigild, objął władzę w królestwie toledańskim w roku 569, po kilkudziesięciu latach anarchii i walk o władzę. Był znakomitym monarchą, ale w swoich dążeniach do umocnienia państwa oparł się na arianizmie. Matka Hermenegilda, katoliczka Teodozja, była córką Seweriana z Kartageny. Jej rodzeństwem byli: św. Leander, św. Izydor z Sewilli, św. Fulgencjusz i św. Florentyna.

Apoteoza św. Hermenegilda

Francisco de Herrera St., 1610r.

Museo de Bellas Artes w Sewilli

Teodozja pragnęła synów wychować w wierze katolickiej, ale niestety przedwczesna śmierć pokrzyżowała jej plany. Król ożenił się ponownie z Goswintą, zagorzałą arianką. Piętnastoletni Hermenegild został ożeniony z frankijską księżniczką Ingundą, córką Sigeberta I i Brunhildy. Ingunda była katoliczką, więc Goswinta próbowała nakłonić ją do zmiany wyznania, a gdy młoda księżniczka nie uległa jej namowom, zapanowała między nimi nieskrywana wrogość.

Leowigild przydzielił św. Hermenegildowi we władanie południową część Hiszpanii - Betykę, której stolicą była Sewilla. Młodzieniec wraz z żoną znaleźli się pod wpływem św. Leandra, biskupa Sewilli, w krótkim czasie królewicz nawrócił się i przyjął chrzest w roku 579.

Św. Hermenegild w więzieniu

Juan Carreno de Miranda, 1656r.

Museo de Ballas Artes de Asturias w Oviedo

Leowigild odebrał synowi tytuł królewski, wydał dekret zabraniający konwersji na katolicyzm, a na synodzie zwołanym przez siebie zmusił podległych mu biskupów do zatwierdzenia swojej uchwały, jednocześnie rozpoczynając prześladowania katolików. Św. Hermenegild nie tylko nie posłuchał ojca nawołującego go do porzucenia wiary, ale stanął na czele buntu broniącego katolików. Leowigild wyruszył przeciw nim z potężną armią, przed którą przez rok bronili się w Sewilli. Zmuszony do ucieczki królewski syn schronił się najpierw w Kordobie, potem w twierdzy w Osseto. Wojska spaliły twierdzę, a książę schronił się w kościele. Leowigild obiecał mu, że jeśli dobrowolnie odda się w jego ręce i wyrazi skruchę, to on okaże mu łaskę.

Francisco de Goya, ok. 1810r.

Museo Lazaro Galdiano w Madrycie

Hermenegild uwierzył ojcu, opuścił kościół, przepraszając za wszczęty bunt, ale król złamał dane słowo i kazał go wtrącić do lochu w Tarragonie. Ingunda wraz z synem próbowała ratować się ucieczką do Austrazji, ale została złapana przez wojska bizantyjskie i drogą morską przewieziona do Konstantynopola, zmarła w czasie przerwy w podróży, u wybrzeży Afryki. Ich syn Atanagild dostał się pod opiekę cesarza bizantyjskiego Maurycjusza. Król obiecał św. Hermenegildowi wolność i przywrócenie korony w zamian za wyparcie się wiary katolickiej.

Śmierć św. Hemenegilda

Alonso Vasquez, 1602r.

Museo de Bellas Artes w Sewilli

Św. Hermenegild stanowczo odrzucił propozycję ojca. Przed Wielkanocą 586 roku Leowigild wysłał do więzienia, w którym trzymał syna, ariańskiego biskupa, aby ten przemówił księciu do rozsądku. Ten ostatni zganił duchownego, że powinien się wstydzić, że wiedzie lud na zatracenie. Tym samym królewski syn wydał na siebie wyrok śmierci. Ścięto mu głowę w Wielki Piątek 13 kwietnia 586 roku.

Apoteoza św. Hermenegilda

Francisco de Herrera Mł., 1654r.

Museo del Prado w Madrycie

Św. Leander, na prośbę umierającego i dręczonego wyrzutami sumienia Leowigilda, doprowadził do nawrócenia księcia Rekkareda, co pociągnęło prawie całą ludność wizygocką do konwersji na katolicyzm.

Kościół pw. św. Hermenegilda w Sewilli

Kult św. Hermenegilda został rozpropagowany przez jezuitów. Kanonizował go 13 kwietnia 1586 roku papież Sykstus V, a papież Urban VIII rozciągnął jego wspomnienie na cały Kościół. Relikwie znajdowały się w jezuickim kościele pw. św. Hermenegilda, później przeniesione zostały do Eskurialu. Kościół pełnił funkcję baraków, siedziby Kortezów i andaluzyjskiego parlamentu, teatru, a obecnie galerii sztuki.

Patron:
Sewilli, konwertytów. Wzywany w obronie przed suszą, powodziami, burzą.

Ikonografia:
Przedstawiany jako młodzieniec w zbroi, książę z heretyckimi biskupami u stóp.
Jego atrybutami są: krucyfiks, łańcuch, regalia królewskie, wieniec z róż, siekiera, topór.

Gwiazda Orderu św. Hermenegilda

Varia:
Król Ferdynand VII Hiszpański w 1815 roku ustanowił Królewski i Rycerski Order św. Hermenegilda (Real y Militar Orden de San Heremenegildo), przyznawany za wierną służbę. Order ma cztery klasy, z wstążką  w kolorze magenty z dwoma białymi paskami.

W kościele p.w. św. Wincentego (w 1997 roku przekazany przez papieża Jana Pawła II i kard. Henryk Gulbinowicza kościołowi greckokatolickiemu), w ołtarzu św. Jana Chrzciciela, znajduje się drewniana polichromowana figura św. Hermenegilda.

We włodawskim kościele oo. paulinów p.w. św. Ludwika w ołtarzu głównym znajduje się również polichromowana rzeźba Macieja Polejowskiego z XVIII wieku.
.

Św. Damian z Pawii

.

Święty biskup i wyznawca (zm. 710r.)

Urodził się na Wschodzie w drugiej połowie VII wieku.

Uczestniczył w synodzie mediolańskim. Damian Biscossia sakrę Pawii otrzymał jako następca św. Anastazego w 680 roku. Jako biskup wykazywał wielką gorliwość apostolską w nawracaniu pogańskich Longobardów. Znany jest jego list do Konstantyna IV potępiający monoteletyzm, który pisał w imieniu arcybiskupa Mediolanu Mansweta, został on odczytany na soborze konstantynopolitańskim III przyczyniając się do rozkrzewiania prawidłowej doktryny.

Katedra p.w. NMP i św. Szczepana w Pawii

W czasie jego posługi Pawię nawiedziła straszna zaraza, św. Damian wezwał mieszkańców do nawrócenia i modlitwy, sprowadzając z Rzymu relikwię ramienia
św. Sebastiana.

Zmarł 12 kwietnia 710 roku, został pochowany w kościele p.w. św. Nazariusza, już nie istniejącego. Obecnie jego relikwie znajdują się w katedrze p.w. NMP i św. Szczepana w Pawii.

.

Św. Waltruda

.

Święta mniszka (ok.619-686).

Znana również jako: Waldetruda, Waudru, Waltrudis.

Św. Waltruda ze św. Wincentym z Soignies i ich dziećmi

Kościół p.w. św. Wincentego a Paulo w Paryżu

Hippolyte Flandrin, 1848-53, fragm. fryzu

Urodziła się około roku 619 w Cousolre, w rodzinie francuskiej arystokracji. Jej ojcem był hrabia Waldebert, majordom Chlotara II, a matką św. Bertila, była córką króla Turyngii. Jej młodszą siostrą była św. Aldegunda. Rodzice wydali ją za hrabiego Hainaut, Madelgaire, związanego z dworem króla Dagoberta I. Mieli czwórkę dzieci: św. Landryka, biskupa Metzu, św. Dentlina, który zmarł w dzieciństwie oraz
św. Aldetrudę i św. Madelbertę, ksienię Maubeuge (Malbodina).

Św. Waltruda z córkami

Godzinki Jean de Larmoy, XVw.

Nakłoniła męża, aby wstąpił do klasztoru w Haumont, w pobliżu Maubeuge, co też uczynił. Jest znany jako św. Wincenty z Soignies. Sama praktykowała cnoty chrześcijańskie, zwłaszcza miłosierdzie dla ubogich i uwięzionych, pozostając pod duchową opieką opata św. Gislena. W tym okresie wycierpiała wiele z powodu oszczerstw i plotek, ale znosiła je wszystkie z pokorą. Około roku 656 na górze Castrilocus przyjęła welon z rąk biskupa św. Auberta z Cambrai. Zamieszkała w małej celi przylegającej do małej kaplicy. Wkrótce założyła tam klasztor na cześć Matki Bożej, wokół którego wyrosło miasto Mons (Bergen).

Św. Waltruda i św. Gertruda

Ilustrowana księga Madame Marie, Hainaut, XIIIw.

Pan Bóg obdarzył ją darem czynienia cudów, zwłaszcza uzdrawiania chorych dzieci
i pomnażania pokarmu dla biednych. Spędzała wiele czasu na modlitwie i postach.

Katedra p.w. św. Waltrudy w Mons

Zmarła 9 kwietnia 686 roku. Została pochowana w klasztorze. Jej relikwie znajdują się w katedrze pod jej wezwaniem w Mons. Budowę katedry rozpoczęto w 1451 roku, trwała 241 lat. Srebrny relikwiarz z 1313 roku został zniszczony przez rewolucjonistów francuskich w 1794 roku, nowy ufundowano dopiero w 1887 roku, został wykonany z pozłacanej miedzi i ozdobiony kamieniami szlachetnymi i półszlachetnymi.

Relikwiarz z Mons

Patronka:
Mons, Hainaut, osób pomawianych.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie lub z obiema córkami lub wszystkimi swymi dziećmi, które okrywa płaszczem. Jej atrybutem jest: katedra.

Przenoszenie relikwiarza na powóz procesyjny

Varia:
W Mons ku czci św. Waltrudy odbywa się Ducasse de Mons, zwane również Doudou. Osiem dni, od soboty przed niedzielą Trójcy Przenajświętszej, jest poświęconych obchodom ku Jej czci. Tradycja ta sięga XIV wieku, gdy w 1349 roku Mons nękała zaraza. Władze postanowiły urządzić procesję z relikwiami przez ulice miasta. Radość mieszkańców nie miała granic gdy okazało się, że zaraza przestała im zagrażać.

Od 1352 roku ustalono datę procesji na niedzielę Trójcy Przenajświętszej. Procesja nie odbyła się w czasie rewolucji francuskiej, w 1803, 1914 i 1940 roku.

Relikwiarz św. Waltrudy jest przewożony ulicami Mons na specjalnym złotym powozie, później relikwie zostają złożone na placu przed kolegiatą.

.