Św. Józef Bendykt Cottolengo

.

Święty kapłan (1786-1842).

Józef Benedykt urodził się 3 maja 1786 roku w rodzinie poborcy podatkowego Józefa Antoniego i Benedetty Chiarotti. Był najstarszym z dwanaściorga ich dzieci (szóstka zmarła we wczesnym dzieciństwie), trzech synów zostało kapłanami. Matka zajmowała się wychowywaniem dzieci, ta pobożna i bogobojna kobieta wpoiła wszystkim swoim dzieciom zasady życia chrześcijańskiego i głębokie nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej.

 Dom rodzinny św. Józefa Benedykta w Bra, Piemont

Okres dojrzewania Józefa Benedykta upłynął pod znakiem tragicznych wydarzeń rewolucji francuskiej. Studia teologiczne rozpoczął 5 grudnia 1802 roku, początkowo w rodzinnym mieście, a następnie w Asti. Musiały się one odbywa w ukryciu i tajemnicy. Dnia 8 czerwca 1811 roku w kaplicy seminaryjnej otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Pawła Józefa Solaro. Swoją Mszę św. prymicyjną młody kapłan odprawił następnego dnia. W listopadzie 1813 roku został wikarym w Corneliano d'Alba.

Po upadku Napoleona i złagodzeniu represji wobec Kościoła, św. Józef Benedykt powrócił w 1814 roku na studia w Turynie. Mimo początkowych trudności w nauce, ukończył studia z wyróżnieniem jako doktor teologii w maju 1816. Dwa lata później powołano go do Kongregacji Kanoników Bożego Ciała (przy kościele pod tym samym wezwaniem).

Lektura żywota św. Wincentego a Paulo zmieniła całe jego życie, wiedział już, że kościelne zaszczyty to nie dla niego. Dzień 2 września 1827 roku przypieczętowała jego decyzję. Tego niedzielnego poranka został wezwany do umierającej na gruźlicę Francuzki, która była w szóstym miesiącu ciąży. Przy jej łożu zastał rozpaczającego męża i zapłakane dzieci. W żadnym szpitalu nie chciano jej przyjąć, ponieważ obawiano się wybuchu zarazy. W obliczu straszliwej agonii młodej kobiety św. Józef Benedykt wiedział już, że musi stworzyć miejsce w którym będą mogli się schronić i znaleźć opiekę ci, których nigdzie nie chcą.

W krótkim czasie w centrum Turynu, 17 stycznia 1828 roku, otwarto dom dla ubogich i chorych pod wezwaniem Bożego Ciała. Niestety po trzech latach, w obawie przed epidemią cholery, władze miasta kazały go zamknąć. Św. Józef Benedykt przeniósł schronisko do Borgo Dora i 27 kwietnia 1832 roku otwarto Mały Dom Opatrzności Bożej (Piccola Casa della Divina Provvidenza), który działa do dziś. Dom utrzymywał się wyłącznie z hojności ofiarodawców i jałmużny. Z pozyskanych w ten sposób funduszy powstały kaplice, przytułki, sierocińce, szkoły i szpitale.

Za swoje najważniejsze osiągnięcie św. Józef Benedykt uważał założenie pięciu żeńskich klasztorów kontemplacyjnych i jednego eremu, gdzie zakonnice i pustelnicy nieustannie modlili się za podopiecznych księdza Cottolengo i dobroczyńców dzieła.

 Mały Dom Opatrzności Bożej w Turynie

Ostatnie dni swojego życia spędził w Chieri w domu swojego brata Ludwika, który również był księdzem. Zmarł 30 kwietnia 1842 roku na tyfus. Przed śmiercią miał powiedzieć: "Miłosierdzia, Panie. Miłosierdzia, Panie. Dobra i święta Opatrzności...Najświętsza Dziewico...Teraz wszystko zależy od Was".

Został pochowany w kościele szpitalnym w bocznej kaplicy. Papież Benedykt XVI ogłosił go błogosławionym 29 kwietnia 1917 roku, a papież Pius XI - świętym, 19 marca 1934.

Patron:
Chorych, opuszczonych.

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie, często wśród biednych lub chorych. Jego atrybutem jest: stuła, krzyż.
.

Św. Hugo z Cluny OSB

Święty opat (1024-1109).

Znany również jako: Hugon, Hugo z Semur, Hugo Wielki.

"Calendarium Annuale Benedictinum"

Aegidius Ranbeck, Augsburg 1677

Urodził się 13 maja 1024 roku w burgundzkim Semur, w rodzinie hrabiego Dalmazio i Aremburgi z Bergy. Miał ośmioro rodzeństwa. Ojciec przeznaczył go do stanu rycerskiego, ale Hugo od wczesnych lat pragnął się uczyć i zostać kapłanem. Początkowe nauki pobierał u stryja swej matki, św. Hugo z Auxerre.

Mając 14 lat wstąpił do nowicjatu opactwa w Cluny, gdzie pozostawał pod opieką św. opata Odylona. W klasztorze zaprzyjaźnił się z mnichem Hildebrandem, późniejszym papieżem św. Grzegorzem VII. W 1044 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Szanowany wielce za swoją pobożność, mądrość i czystość obyczajów, mając zaledwie 25 lat, został wybrany w 1049 roku szóstym opatem kluniackim.

 Św. Hugo Wielki, cesarz Henryk IV i Matylda Toskańska

Poważany w całym chrześcijańskim świecie, a jego rady zasięgali papieże i cesarze, żadne ważniejszy wypadek w Europie, żaden większy synod bez św. Hugona się nie odbywał. Papież Leon IX udając się do Rzymu, zabiera go na synod w Reims (1049r.), a stamtąd do Moguncji (1049r.), w końcu do Rzymu (1050), gdzie zajmowano się sprawą Berengariusza. Otrzymał nominację na legata w Węgrzech. Papież Stefan X często zapraszał św. Hugona do Rzymu, a Mikołaj II mianował go legatem na Francję. Jako legat występuje na synodach w Tuluzie i Awinionie. Papież Grzegorz VII, przyjaciel z Cluny, wezwał go do Rzymu, aby wspierał go radą w jego walkach o reformy. Na synodach św. Hugo występował zdecydowanie przeciw symonii, konkubinatowi i inwestyturze. Będąc ojcem chrzestnym cesarza Henryka IV nieraz swym wpływem łagodził spory pomiędzy nim a papieżem.

Urban II nadał św. Hugonowi przywilej noszenia mitry, dalmatyki, rękawiczek i sandałów, rozciągając go również na następców świętego opata.

 Pozostałości kościoła w Cluny

Jego dziełem jest trzecia, największa rozbudowa opactwa. Do czasów rozbudowy bazyliki św. Piotra w Rzymie w XVI wieku, kościół w Cluny był największym kościołem w Europie.

Zmarł 28 kwietnia 1109 roku w Cluny, został pochowany w kościele opactwa. Nad jego grobem miały miejsce liczne cuda. Uroczysta translacja relikwii miała miejsce 1 stycznia 1120 roku, w czasie wizyty papieża św. Kaliksta II w Cluny. Sto lat później relikwie złożono w nowym rzeźbionym sarkofagu.

W 1562 roku hugenoci zbezcześcili i spalili relikwie świętego opata.

Patron:
Chorych na gorączkę, wzywany w obronie przed nią.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat w benedyktyńskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, mitra, klasztor, księga.
.

Św. Piotr Chanel SM

Święty kapłan i męczennik (1803-1841).

Znany również jako: pierwszy męczennik Oceanii (Oceanicae protomartyr).

Piotr Ludwik Maria Chanel urodził się 12 lipca1803 roku w Cuet, nieopodal Belley, jako piąty z ośmiorga dzieci. Wcześnie zaczął pomagać rodzicom w gospodarstwie, pasąc owce. Proboszcz Trompier, na którym duże wrażenie wywarł pobożny i bystry malec namówił jego rodziców, aby zgodzili się na wysłanie go do pobliskiej szkoły. Dalszą naukę kontynuował w seminarium w Bourg.

Święcenia kapłańskie otrzymał 15 lipca 1827 roku, z rąk biskupa Belley, Aleksandra Devie. Krótko po nich otrzymał funkcję wikarego w Amberieux, a później proboszcza  w Crozet. Żywiąc od najmłodszych lat szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, wstąpił w 1831 roku do nowo powstałego Towarzystwa Maryjnego (marystów, Societe de Marie, SM). Przez pięć lat pełnił funkcję wykładowcy w seminarium. Dnia 24 września 1836 roku złożył śluby zakonne.

 Lourdes Center w Bostonie, Massachusetts

Gdy w styczniu 1836 roku papież Grzegorz XVI ogłosił Oceanię nowym terenem misyjnym, niecały rok później ks. Piotr Chanel wraz z trzema kapłanami i trzema braćmi wyruszył w drogę na wyspy Pacyfiku. Zadaniem miejscowego biskupa było znalezienie dla misjonarzy najlepszego miejsca na misje. Za zgodą króla Futuny, Niuliki, wysadzono na ląd ks. Chanel oraz brata Marie-Nizier Delorme, dnia 12 listopada 1837 roku. Misjonarze ciężko pracowali na wyspie przez trzy i pół roku, wśród zwalczających się wzajemnie plemion i hołdujących krwawym bożkom kanibali. W tym czasie król zmienił swoje nastawienie do nich diametralnie, zwłaszcza gdy dotarła do niego wiadomość o planowanym Chrzcie św. królewskiego syna, Meitala.

Dnia 28 kwietnia 1841 roku nasłani przez króla mordercy pobili księdza do nieprzytomności, po czym roztrzaskano mu głowę. Miejscowe kobiety pochowały misjonarza w tajemnicy przed władcą. Bratu Delorme udało się uciec z wyspy, dzięki czemu wiadomość o śmierci ks. Piotra Chanel dotarła do biskupa. Po zabraniu z wyspy doczesnych szczątków złożono je w Kororarecie, skąd w 1849 roku zabrano je do Francji.

Śmierć misjonarza nie zatrzymała chrystianizacji wyspy - niecałe pięć miesięcy po jego męczeństwie wszyscy mieszkańcy przyjęli Chrzest św.

Proces beatyfikacyjny otwarto we wrześniu 1857 roku, a 1 czerwca 1876 wydano dekret "non cultu" (dekret o braku wcześniejszego publicznego kultu Sługi Bożego, naruszenie tych zasad wstrzymywało proces). Beatyfikowany przez papieża Leona XIII dnia 17 listopada 1889 roku, a kanonizowany 12 czerwca 1956 przez papieża Piusa XII. Żebro św. Piotra znajduje się w seminarium w Auckland. W 1977 roku na prośbę biskupa Wallis i Futuny relikwie św. Piotra z Lyonu wysłano do Futuny. Relikwia czaszki trafiła po kanonizacji do Rzymu, ją również odesłano do Futuny w 1985.

Katedra pw. św. Piotra w Poi, Futuna

Patron:
Oceanii, Światowych Dni Młodzieży 2008.

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej w czasie męczeńskiej śmierci.
Jego atrybutem jest: palma, krzyż, księga.

Varia:
W 1816 roku kilku studentów seminarium w Lyonie postanowiło założyć zakon poświęcony Maryi, dla ćwiczenia się w Jej cnotach. Konstytucje według reguły św. Augustyna ułożył Jan Klaudiusz Colin (1799-1875), założyciel i pierwszy przełożony Marystów. Zgromadzenie zostało zatwierdzone przez papieża w 1836 roku, a konstytucje - w  1873. Celem zgromadzenia było wychowywanie młodzieży w szkołach i seminariach zakonnych, pomaganie kapłanom, misje ludowe i wśród pogan. Na początku XX wieku mieli pięć wikariatów apostolskich, dwie prefektury apostolskie i domy w Anglii, Irlandii, Hiszpanii, Belgii, Italii, Niemczech, USA i Meksyku. Zgromadzenie liczyło około 1080 członków. Sto lat później zgromadzenie podzielono na siedem prowincji, zrzeszającej około 1000 członków.
.

Św. Piotr Armengol OdM

Święty zakonnik (1238-1304).

Znany również jako: Pietro Armengaudio.

Urodził się w 1238 roku w Guardia dels Prats, w szlacheckiej rodzinie związanej z hrabiami Urgel. W młodości wpadł w złe towarzystwo, prowadząc rozwiązłe życie. Związał się z bandytami i rabusiami, trudniącymi się porwaniami i napadami na podróżnych. Gdy pewnego razu wraz z bandą rzezimieszków napadł na własnego ojca, postanowił zmienić swoje dotychczasowe życie. Ubłagał ojca o przebaczenie, a ten zadbał o to aby marnotrawny syn nie poniósł kary.

 Kaplica w kościele pw. NMP z Conxo w Santiago de Compostela

W 1258 roku po gruntownym nawróceniu dołączył do Zakonu NMP Miłosierdzia dla Odkupienia Niewolników (mercedarianie, O.de.M.), założonego czterdzieści lat wcześniej przez św. Piotra Nolasco. Pracował bez wytchnienia nad wykupem zakładników z niewoli, dwukrotnie wyruszał do Maurów. W 1236 roku w Bejaia oddał się w niewolę za osiemnastu zakładników, a gdy goniec z okupem spóźniał się, został powieszony. Następnego dnia z Florencji przybył brat Wilhelm ze złotem i wtedy okazało się, że dzięki Matce Bożej św. Piotr Armengol przeżył egzekucję.

Po powrocie do kraju żył do końca życia w odosobnieniu w klasztorze Santa Maria del Prats, znosząc z cierpliwością i w pokorze olbrzymi ból, który sprawiały rany po powieszeniu.

 Relikwie św. Piotra Armengol w kościele pw. św. Jakuba w Guardia dels Prats

Zmarł w opinii świętości 27 kwietnia 1304 roku w Taragonnie. Kult św. Piotra Armengol potwierdził papież Innocenty IX w marcu 1686 roku. Relikwie są przechowywane w kościele pw. św. Jakuba (St Jaume) w Guardia dels Prats.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie mercedariańskim, często z Matką Bożą. Jego atrybutem jest: sznur, palma, księga.

.

Św. Soter

.

Święty papież (zm. 174).

Znany również jako: Soteriusz, Papież Miłosierdzia.

Następca papieża św. Aniceta, został wybrany papieżem w 166 roku.
Był 12 papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Liber pontificalis

Urodził się we włoskim Fondi jako syn Greka Konkordiusza.

Za jego pontyfikatu ponownie wybuchł spór o datę Wielkanocy. Udało się ustalić formę świętowania i i datę na pierwszą niedzielę po 14 dniu miesiąca nisan (marzec-kwiecień).

Wydał dekret stwierdzający, że małżeństwo jest ważne, jeśli zostało zawarte sakramentalnie i pobłogosławił je kapłan. Zabronił okadzania ołtarza i dotykania pateny oraz kielicha kobietom.

Dbał o pomoc dla biedniejszych gmin chrześcijańskich, biednych i pracujących w kopalniach, o czym pisał św. Dionizy z Koryntu. Stąd wziął się przydomek - Papież Miłosierdzia.

Walczył z herezją montanistów (Montanus twierdził, że Duch Święty wcielił się w niego).

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Zmarł 22 kwietnia 174 roku, został pochowany na cmentarzu św. Kaliksta w Rzymie. Według innych przekazów został pochowany  niedaleko św. Piotra, a w czasach papieża Sergiusza II jego doczesne szczątki przeniesiono do bazyliki pw. św. Sylwestra i św. Marcina (Santi Silvestri e Martino ai Monti), gdzie znajduje się tablica z 1655 roku opisująca znalezienie relikwii. Później przeniesiono je do bazyliki pw. św. Sykstusa Starszego (San Sisto Vecchio). Mała część relikwii znajduje się w katedrze w Toledo.

Wg niektórych martyrologiów zginął śmiercią męczeńską w czasie prześladowań chrześcijan.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutami są: mitra, tiara.
.