Św. Rygobert z Reims

.

Święty biskup i benedyktyn (zm.743r.)

Znany też pod imieniem: Rigobert, Robert.

Rigobert urodził się w Ribemont we francuskiej Pikardii w rodzinie frankijskiego szlachcica. Czując od wczesnych lat młodości powołanie do życia zakonnego wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Orbais. Jego mądrość i troska o dobro współbraci sprawiły, że wybrano go opatem. W 689r. Rygobert został mianowany biskupem Reims. Był zaufanym frankijskiego majordomusa Pepina z Herstalu i ochrzcił jego nieślubnego syna Karola Młota. Od króla Dagoberta III otrzymał dla swojego biskupstwa egzempcję z wszystkich danin i posług na rzecz dworu, a od Pepina otrzymał dobra królewskie Gernicourt nad rzeką Aisne na własność.

W czasie decydującej fazy walk o władzę, jakie toczyły się po śmierci Pepina za długo zwlekał ze stanięciem po stronie Karola Młota i w 717r. został po objęciu władzy przez niego pozbawiony urzędu. Skazano go na wygnanie do Gaskonii, a jego biskupstwo objął biskup Milo z Trewiru. Wprawdzie Karol Młot wkrótce go zrehabilitował, ale Rigobert zrezygnował z powrotu do Reims i wycofał się do Gernicourt, gdzie żył jako pustelnik. Tam też zmarł w 743r.

Jego doczesne szczątki zostały przewiezione w 864r. do Reims, gdzie w 872r. złożono je w tamtejszym kościele pw. św. Teodoryka (Saint-Thierry). Część z nich trafiła później do Paryża.

Legenda:
Rygobert był świętym kapłanem, znoszącym cierpliwie i bez narzekania wszystko to, co zsyłał mu Pan Bóg. Gdy popadł w niełaskę u króla zesłano go do biednej wioski w Gaskonii, zamieszkanej przez ludzi ubogich duchem i niezamożnych. Nie chcieli się dzielić tym co mieli z innymi i nigdy nie przyszło im na myśl, że ich biskup jest biedny i przymiera głodem.

Z Rygobertem zamieszkał chłopiec imieniem Piotr, który miał mu pomagać w obejściu.Gdy Rygobert wybrał się do Reims, aby zapłacić podatki, zabrał ze sobą chłopca, a zarządca, który bardzo szanował Rygoberta zaprosił ich obu na obiad wiedząc, że często głodują. Ale Rygobert musiał odmówić, bo spieszyli się z powrotem do domu, żeby odprawić Mszę św. Gdy już wychodzili służący przyniósł im od swojego pana wielką gęś. Rygobert i Piotr ucieszyli się bardzo, że dzięki temu podarunkowi najedzą się do syta. Nagle chłopiec potknął się i wypuścił gęś z objęć , a ta natychmiast odfrunęła.

Malec strasznie się zasmucił, że z jego winy przepadł im obiad. Rygobert pocieszał go jak umiał, mówiąc, że na pewno Pan Bóg ześle im coś innego do jedzenia. I wtedy równie nagle jak uciekła, przyleciała do nich biała gęś i szła za nimi aż do wsi. Ale tam już nie mieli sumienia, by ją zabić i zjeść, bo gęś chodziła za nimi krok w krok, jak wierny pies.

Wtedy mieszkańcy wioski spostrzegli, że do tej pory nie doceniali zacności swojego biskupa. Zebrali się razem i każdy przyniósł coś do jedzenia, a także obiecali Rygobertowi, że już nigdy nie będzie przymierał głodem.

Lektura:

Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Życie św. Rigoberta"

Św. Anterus

Święty papież (zm. 236).

Znany również jako: Anteros, Antheros.

Następca św. Poncjana, został wybrany papieżem 21 listopada 235 roku.
Był dziewiętnastym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

O papieżu Anterusie źródła wspominają niewiele. Urodził się w kalabryjskim Petilii Policastrum, a jego ojciec Romulus był z pochodzenia Grekiem.

 Krypta papieska w katakumbach św. Kaliksta, Rzym

Niektórzy hagiografowie podają, iż św. Anterus zginął jako męczennik za czasów cesarza Maksymiliana Traka. Został pochowany, jako pierwszy papież, w krypcie papieskiej w cemetarium św. Kaliksta przy Drodze Appijskiej (Via Appia).

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Carlo Maderno, ok. 1612

Część relikwii odnaleziono w kościele pw. św. Sylwestra (San Silvestro in Capite) na Polu Marsowym, w listopadzie 1595 roku, w czasie odbudowy zleconej przez papieża Klemensa VIII.Relikwie św. Anterusa przechowywane są także w kościele pw. św. Sykstusa (San Sisto Vecchio), w niszyw lewej ścianie świątyni.

Fragm. płyty nagrobkowej św. Anterusa

Lexikon fur Theologie und Kirche, tom I, 1930r.

Ojciec "chrześcijańskiej archeologii" - Jan Baptysta de Rossi -  w 1854 roku odkrył w katakumbach fragment płyty nagrobkowej z greckim epitafium.

Ikonografia:
Przedstawiany jako papież. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, palma.

Św. Jan Macias OP

Święty zakonnik (1585-1645).

Znany również jako: Jan Massias.

Przyszły święty urodził się w wielkopostny piątek 8 marca 1585 roku, w ubogiej rodzinie Piotra de Arcas i Juany Sanchez, w Ribera del Fresno, małej mieścinie leżącej w hiszpańskiej prowincji Estremadura. Gdy miał cztery lata osierocili go rodzice, a opiekę nad nim przejął wuj, który trudnił się pasterstwem. Chłopiec od najmłodszych lat pomagał mu w wypasie owiec. Stąd najprawdopodobniej wzięło się jego nazwisko: „Macias” oznaczało bowiem nie tylko pasterza, ale i pastwisko. Nie tylko pobożni rodzice, ale i wujostwo wpoili mu szczególne nabożeństwo do Matki Bożej. Jan codziennie trzykrotnie modlił się na różańcu – za siebie, za grzeszników i za dusze w czyśćcu cierpiące. Zwyczajowi temu pozostał wierny do końca swego życia.

Mając dwadzieścia pięć lat, wraz z człowiekiem u którego wówczas pracował, wyjechał do Ameryki Południowej. Początkowo dotarli do Kolumbii, potem Ekwadoru, na samym końcu do Peru. Jan postanowił pozostać w Limie i starać się o przyjęcie do klasztoru dominikanów pw. św. Marii Magdaleny. Zajmował się, tak jak i w ojczyźnie, pasterstwem. Jego pobożność i troska o najuboższych, z którymi dzielił się wszystkim co sam zarobił lub dostał, sprawiła, że w 1622 roku dominikanie przyjęli go do nowicjatu, a rok później przywdział habit brata-konwersa. Konwersami nazywano tych, którzy przyłączyli się do klasztoru, lecz nie obejmowali całości zakonnych obowiązków. Ślubowali oni posłuszeństwo, czystość i stałości miejsca (stabilitas loci). Różnili się ubiorem i tonsurą od rzeczywistych zakonników, pełnili też różne obowiązki klasztorne, np. przy furcie, w polu i ogrodzie, zajmowali się zwierzętami.

Jan Macias przez ponad dwadzieścia lat był zakonnym furtianem, zajmował się również tymi, których ukochał najmocniej – ubogimi. Co dzień przy klasztornej furcie wydawał posiłek 200 potrzebującym, wspierając ich modlitwą i dobrym słowem. Oddawał się pokucie i umartwieniom, pamiętając nieustannie o różańcu za dusze czyśćcowe i grzeszników (miał uwolnić z czyśćca setki dusz). W tym okresie poznał i zaprzyjaźnił się ze św. Marcinem de Porres, również dominikaninem, który założył i prowadził przytułek dla najuboższych.

Gdy brat Jan poczuł zbliżającą się śmierć, poprosił o Wiatyk i otoczony współbraćmi zakonnymi zmarł 16 września 1645 roku, w czasie śpiewu Salve Regina. Pochowano go w zakonnych krużgankach, a 36 lat po śmierci ciało złożono w cedrowej trumnie i umieszczono w kościelnej kaplicy. Ku zdumieniu zakonników ciało Jana pozostało nietknięte, co odczytano jako cud.

Beatyfikował go papież Grzegorz XVI 22 października 1837 roku, a kanonizował papież Paweł VI 28 września 1975, na podstawie dwóch cudów, jakie miały miejsce za jego wstawiennictwem. Jednym z nich było rozmnożenie ryżu.

W 1949 roku, w jednej z hiszpańskich parafii proboszcz, po niedzielnej Mszy zawsze rozwoził żywność do ochronki dla sierot oraz do biednych. Jednej niedzieli bogatsi mieszkańcy, którzy dostarczali potrzebnych rzeczy, nie spisali się i księżowska kucharka miała do dyspozycji jedynie trzy garnuszki ryżu i niewielką ilość mięsa. Postanowiono ugotować z tego co jest posiłek dla najmniejszych dzieci, którym najciężej przychodziło znoszenie głodu. Zrozpaczona kobieta modliła się do bł. Jana Maciasa, znanego powszechnie ze swej troski o ubogich, o pomoc w wykarmieniu wszystkich. Gdy ta mała ilość ryżu zaczęła napełniać wielki garnek, zdumiona kucharka zawołała matkę proboszcza, a ta widząc co się dzieje, kazała kucharce przygotować kolejny garnek. Później okazało się, że potrzebowały i trzeciego. Ku ich wielkiej radości, nikt tego dnia nie odszedł głodny, mało tego, głodujący od dawna ludzie, ten jeden jedyny raz najedli się do syta.

Patron:

Ubogich, pasterzy, dusz czyśćcowych.

Ikonografia:

Przedstawiany jest w dominikańskim habicie konwersa (biały habit z czarnym szkaplerzem).

Św. Piotr Arbues

Święty kapłan i męczennik (ok. 1441-1485).

Apoteoza św. Piotra Arbuesa, malarz anonim.

Muzeum Katedralne w Jaen, Andaluzja

Urodził się około roku 1441 w hiszpańskiej Epilii, w rodzinie szlachcica Antoniego Arbuesa y Jimenez i Sanchii Ruiz. Oboje byli pobożni, więc i synowi wpoili podstawy wiary katolickiej. Jako młodzieniec  Piotr studiował filozofię w Huesce, mieście św. Wawrzyńca, na tamtejszym uniwersytecie.

W 1468 roku biskup Saragossy wysłał go do Hiszpańskiego Kolegium św. Klemensa w Bolonii, gdzie w 1473 Piotr Arbues uzyskał tytuł doktora teologii i prawa. Po powrocie do Saragossy wstąpił do kanoników regularnych, gdzie życiem pobożnym, przestrzeganiem reguły, a także miłością względem najuboższych zjednał sobie powszechną cześć. W wieku 35 lat przyjął święcenia kapłańskie i z całą gorliwością oddał się pracy na rzecz Kościoła.

Śmierć św. Piotra Arbuesa

Bartolome Esteban Murillo, 1664r.

Pinacoteca Vaticana, Rzym

W 1484 roku o. Tomasz Torquemada OP mianował  go, wraz z dominikaninem Kacprem Juglarem, inkwizytorem na Aragonię. Urząd ten ks. Arbues spełniał z rozumem, łagodnością i sumiennością. Lecz mimo tego uknuto przeciwko niemu spisek i w nocy z 14 na 15 września 1485 roku został zaatakowany przez ośmiu zamaskowanych mężczyzn, w czasie gdy modlił się przed głównym ołtarzem w katedrze. Wskutek odniesionych ran ciętych, zmarł dwa dni później. Śledztwo wykazało, że zbrodnię popełnili marranowie (Żydzi, którzy pozornie nawróceni na katolicyzm, szerzyli wśród wiernych herezje). 

Piot Arbues został pochowany w saragosskiej katedrze, w miejscu gdzie zginął – pomiędzy chórem a prezbiterium głównego ołtarza. Papież Aleksander VII w 1664 roku zaliczył go do błogosławionych, a Pius IX 29 czerwca 1867 dokonał kanonizacji.

Wobec budzących się w tym czasie prądów wrogich Kościołowi, kanonizacja ta dała pretekst do ataków nań oraz do szerzenia nieprawdziwych informacji, nie tylko na temat samego Piotra Arbues, ale i na temat całej inkwizycji. Zwłaszcza publicyści niemieccy dopuszczali się wyjątkowo wielu oszczerstw na ten temat, mimo że dostępne dokumenty historyczne nie potwierdzały ich „rewelacji”.

Ikonografia:

Przedstawiany jako kapłan, najczęściej w czasie męczeńskiej śmierci.

Jego atrybutem jest: palma, miecz. 

Św. Jan Rigby

Święty męczennik (ok. 1570-1600).

Jan Rigby przyszedł na świat około roku 1570 w Harrow Hall w Ecclestone, leżącym na terenie hrabstwa Lancashire. Był piątym z sześciu synów Mikołaja Rigby i jego żony Marii, z domu Breres. Jego rodzice byli katolikami, ale z obawy przed prześladowaniami, jakie na "papistów" ściągnęły wydane dziesięć lat wcześniej Statuty o supremacji i jedności (Statutes of Supremacy and Uniformity), uczęszczali na anglikańskie nabożeństwa.

Zmuszony sytuacją życiową i pragnąc nawiązania ściślejszych kontaktów z katolikami, Jan w 1600 roku zgłosił się do służby w domu sir Edmunda Huddlestona w Camridgeshire. Lord był protestantem, ale powszechnie wiadomym było, iż jego żona Brygida została skazana na olbrzymią grzywnę i ogłoszona "rzymską" rekuzantką (czyli osobą, która odmówiła złożenia przysięgi na Akt supremacji). Władze podejrzewały, że sir Edmund sprzyja katolikom i potajemnie pomaga księżom. Gdy jego córka, świeżo owdowiała pani Fortescue, otrzymała w lutym 1600 roku wezwanie do stawienia się przed sądem i oskarżającym ją o rekuzanctwo, zniedołężniały lord poprosił Jana Rigby o udanie się do sędziego i usprawiedliwienie córki z nieobecności na anglikańskich nabożeństwach, tłumacząc ją złym stanem zdrowia.

Wszystko odbyłoby się bez kłopotów, gdyby nie to, że jednemu z sędziów, sir Ryszardowi Martinowi, nie spodobał się posłaniec Huddlestonów, których uważał za "papistów" i nie zaczął go wypytywać o jego wiarę oraz praktyki religijne. Młody mężczyzna przyznał się do tego, że jest katolikiem, a także odmówił złożenia przysięgi supremacyjnej, uznającej królową Anglii jako głowę Kościoła, przez co został natychmiast aresztowany i wysłany do londyńskiego więzienia Newgate.

Następnego dnia, w dzień św. Walentego, Jan Rigby stanął przed Lordem Najwyższym Sędzią Anglii, ponownie odmawiając złożenia przysięgi i oświadczając że przez trzy ostatnie lata nie był ani razu na anglikańskim nabożeństwie. Mając nadzieję na złamanie jego oporu i skłonienie do uznania Elżbiety I za głowę Kościoła, został pięć dni później przewieziony do więzienia White Lion (przed 1535 rokiem znajdowała się tam gospoda). Dnia 1 marca 1600 roku ponownie stanął przed sędzią. Według Statutów o supremacji i jedności z 1559 roku, w których uznawanie autorytetu papieża uznano za zdradę oraz naruszenie Aktu przeciw jezuitom, księżom seminaryjnym oraz innym podobnym, nieposłusznym osobom z 1585, którego dopuścił się przez spowiedź u księdza wykształconego za granicą (czyli zdrajcy) został skazany na karę śmierci przez uduszenie i poćwiartowanie (hanging, drawing and quartering). Gdy skazańcowi odczytano ten straszny i hańbiący wyrok, miał powiedzieć: Laus Tibi Domine, Rex aeternae gloriae.

Całą noc modlił się w celi. Rankiem, w sobotę 21 czerwca 1600 roku, na drewnianej ramie przeciągnięto go do St Thomas Watering (obecnie Old Kent Road). Miejsce to, gdzie przez wieki pielgrzymujący do grobu św. Tomasza Becketta poili w strumieniu swoje konie, stało się  w XVI wieku placem publicznych egzekucji. Kat powiesił Jana na szubienicy, odcinając go wkrótce, na pół przytomnego. Odcięto mu członki i wypruto wnętrzności, które spalono na jego oczach. W końcu umęczonego ścięto, a ciało poćwiartowano i rozrzucono.

 

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Jan Rigby został beatyfikowany 25 grudnia 1929 roku przez papieża Benedykta XI, a kanonizowany 25 października 1970 przez Pawła VI, w gronie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Małgorzata Cliterhow, św. Augustyn Webster, św. Jan Plessington, św. Jan Roberts, św. Henryk Walpole, św. Kutbert Mayne, św. Ryszard Reynolds i św. Ambroży Edward Barlow).

Patron:
Kawalerów i torturowanych.