Św. Jan Józef od Krzyża OFMAlc.

.

Święty zakonnik i asceta (1654-1734).

Znany również pod imieniem: Karol Kajetan Calosirto.

Karol Kajetan urodził się 15 sierpnia 1654 roku na wyspie Ischia nieopodal Neapolu, jako trzeci syn Józefa i Laury Gargiulo. Początkowo uczyli go ojcowie augustianie, przekazując mu wiedzę z zakresu nauk humanistycznych i religijną.

Mając 16 lat wstąpił do dyskalceatów w Neapolu i przyjął imię Jana Józefa od Krzyża. Był to zakon franciszkański o bardzo surowej regule, zreformowany przez św. Piotra z Alkantry, stąd również nazwa alkantaryni lub franciszkanie bosi (OFMAlc, OFMDisc). Kierownikiem nowicjatu był wówczas znany z ascezy ks. Jan Robles.

 Piedimonte d'Alife

W styczniu 1671 roku, po złożeniu ślubów zakonnych, św. Jan Józef został wysłany wraz z 11 mnichami do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy (Santa Maria Occorrevole) w Piedimonte d'Alife (Piedimonte Matese), gdzie dzięki jego ciężkiej pracy wybudowano mały kościół i konwent otoczony dwukilometrowym murem.
W obrębie muru znajdowało się pięć cel-eremów. Kładziono szczególny nacisk na praktykę milczenia, samotności i nieustannej modlitwy. Po roku życia w eremie, ale nie wcześniej niż po miesiącu, bracia mieli obowiązek wrócić do konwentu.

Święcenia kapłańskie św. Jan Józef przyjął 18 września 1677 roku. Przez wiele lat był kierownikiem nowicjatu w Neapolu i gwardianem klasztoru w Piedimonte.

Apoteoza św. Jana Józefa od Krzyża

anonim, XVIIIw.

Gdy dyskalceaci na początku XVIII wieku rodzielili się na dwie gałęzie hiszpańską i włoską, św. Jan Józef został prowincjałem generalnym prowincji włoskiej. Dekret papieski z 22 czerwca 1722 roku połączył ponownie obie prowincje, między innymi dzięki usilnym zabiegom Świętego.

Klasztor św. Łucji w Neapolu, fasada

Zmarł 5 marca 1734 roku w klasztorze św. Łucji (Santa Lucia al Monte) w Neapolu, gdzie został pochowany. W październiku 1779 roku w franciszkańskim kościele św. Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego (Santa Maria dell'Aracoeli) papież Pius VI odczytał dekret o heroiczności cnót Świętego, którego beatyfikowano 24 maja 1789, a kanonizowano 26 maja 1839 roku przez papieża Grzegorza XVI. Razem ze św. Janem Józefem na ołtarze wyniesiono: św. Alfonsa Marię Liquori, św. Weronikę Giuliani, św. Pacyfika z San Severino i św. Franciszka de Hieronimo.

Św. Jan Józef miał ogromną wiedzę z zakresu teologii moralnej, był obdarzony darem czynienia cudów, bilokacji i lewitacji, miał wizje. Podczas jednej z nich zobaczył Matkę Boża, która podała mu do piastowania Dzieciątko Jezus.

Patron:
Ischii, Neapolu.

Ikonografia:
Przedstawiany w franciszkańskim habicie, z Dzieciątkiem Jezus na rękach.
Jego atrybutami są: krzyż, różaniec, dyscyplina.

Procesja z kryształowym sarkofagiem z nienaruszonym ciałem św. Jana Józefa, Ischia

Varia:
Przez cztery dni września, począwszy od pierwszej wrześniowej niedzieli w Ischii odbywają się uroczystości ku czci św. Jana Józefa. Jego relikwie są niesione w uroczystej procesji ulicami i przewożone statkami rybackimi po morzu.

Gdy św. Jan Józef był już w podeszłym wieku udał się do katedry w Neapolu w dzień św. Januarego. Napierający tłum pielgrzymów wytrącił mu laskę z dłoni, a że nie mógł jej znaleźć usiadł na stopniach prowadzących do katedry i zaczął się gorąco modlić o pomoc. Nagle został przemieszczony na ambonę katedry, a później przed jej wrota. W tym miejscu spotkał staruszka jego duchowy uczeń, książe Lauriano, zaoferował mu pomoc, ale Święty nie chciał z niej skorzystać i polecił księciu, aby wszedł do katedry i zobaczył jego laskę. Młodzieniec nie zdążył wejść do środka, jak usłyszał okrzyki ludzi, którym nad głowami wirowała laska, na samym końcu łagodnie opadając na pierś św. Jana Józefa. Świadkami niezwykłego wydarzenia były tłumy ludzi na zewnątrz i wewnątrz katedry, o czym zapewnia biograf Świętego.

.

Św. Lucjusz I

.

Święty papież i wyznawca (zm. 254r.)

Następca św. Korneliusza, wybrany papieżem w 253 roku.
Był dwudziestym drugim papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Rzymianin, syn Porfiriana. Wyniesiony na stolicę Piotrową po śmierci
św. Korneliusza, 25 czerwca 253 roku. Jego pontyfikat trwał niecały rok.

Wygnany zaraz po wyborze przez cesarza Treboniana Galla, ale udało mu się uzyskać zgodę na powrót.

Złagodził surowe kary przeciwko lapsi, upadłym chrześcijanom, którzy w czasach prześladowań zapierali się wiary (dandam esse lapsis pacem et poenitentia acta, fructum communicationis et pacis negandum non esse). Był znany z ascetycznego trybu życia, który prowadził również po wyborze na papieża. Potępił herezję nowacjan twierdzących, że Kościół nie ma prawa rozgrzeszać "upadłych". Zostali potępieni i ekskomunikowani na synodzie przez papieża św. Korneliusza
w 251 roku.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Zmarł 5 marca 254 roku w Rzymie, został pochowany w katakumbach św. Kaliksta. W 1599 roku jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła p.w. św. Cecylii na Zatybrzu, razem z relikwiami św. Cecylii i innych. W 1100 roku relikwia głowy (część kości czaszki) świętego papieża została przewieziona do Roskilde, po tym jak został uznany patronem regionu Zeeland. W czasie reformacji Fryderyk III Oldenburg umieścił cenną relikwię na wystawie, gdzie była 28 lat trzymana wśród "innych potworności" takich jak np. żeński embrion. Relikwie św. Lucjusza były jedną z niewielu relikwii, jakie przetrwały czasy duńskiej reformacji. Obecnie relikwiarz znajduje się w katedrze p.w. św. Ansgara w Kopenhadze. Część relikwii głowy jest przechowywana w monachijskim Residenz.

Tekst na relikwiarzu głosi: Caput S Lucii papae et martyris

Rezydencja w Monachium

Wspomnienie św. Lucjusza zostało umieszczone w kalendarzu w 1602 roku pod datą 4 marca,wszędzie tam gdzie jest celebrowany ryt rzymski. Po dodaniu w 1621 roku św. Kazimierza pod tą samą datą, wspomnienie św. Lucjusza zredukowano do kommemoracji we Mszy o św. Kazimierzu. Po reformie kalendarza w 1969 roku wspomnienie tego świętego w Martyrologium Rzymskim przeniesiono na dzień jego śmierci oraz usunięto z kalendarza ogólnego.

Katedra p.w. św. Ansgara w Kopenhadze

Patron:
Danii, Kopenhagi.
.

Św. Kamila z Auxerre

.

Święta dziewica i pustelnica (zm. 437r.)

Niewiele informacji zachowało się o tej świętej, oprócz lokalnych legend i książeczki mnicha Eryka z Auxerre "Cuda św. Germana", wspominającego św. Kamilę.

Urodziła się w pogańskiej rodzinie w Civitavecchia. Spośród czterech sióstr została pozyskana dla Boga dzięki nauczaniu św. Germana z Auxerre. Została jego duchową uczennicą i wyruszyła wraz z nim do Galii, gdzie w okolicy Auxerre została pustelnicą.

Witraż z katedry p.w. św. Klotyldy w Paryżu

Zmarła 3 marca 437 roku w Escolives, a nad jej grobem słynącym licznymi cudami, wzniesiono kościół jej poświęcony. Relikwie św. Kamili zostały zbezczeszczone i spalone przez kalwinów w XVI wieku.

Patronka:
Escolives-Saint-Camille.

Ikonografia:
Przedstawiana w długiej szacie, z lilią.
.

Św. Czad z Mercji

.

Święty opat i wyznawca (ok.620-672).

Znany również pod imieniem: Chad z Yorku, Ceadda, Cedda.

Ratusz w Lichfield

Witraż z katedry, 1813r.

Św. Czad urodził się około 620 roku w Nortumbrii, w bardzo pobożnej rodzinie. Wraz ze swoim trzema bracmi, św. Ceddem, św. Cynibilem i Caelinem, pobierał nauki u św. Aidana w klasztorze w Lindisfarne.  Św. Czad studiował łacinę i astronomię. Jako zakonnik udał się do Irlandii około roku 651, w drodze towarzyszył mu św. Egbert. Pod koniec roku 650 św. Czad, św. Cynibil i Caelin, zostali wyświęceni na kapłanów i pospieszyli z pomocą św. Ceddowi, gdy zakładał Lastingham.

Krypta w Lastingham

Gdy św. Wilfryd z Yorku, który po konsekracji na biskupa Yorku, wyruszył do Galii
i pozostawał tam tak długo, że król Oswy ogłosił wakat na biskupiej stolicy i wyznaczył św. Czada jako biskupa Yorku. Ten niechętnie przyjął godność biskupią, ale gorliwie spełniał obowiązki pasterza swojej diecezji, przemierzając ją pieszo wzdłuż i wszerz, głosząc wszędzie Słowo Boże. Gdy św. Wilfryd wrócił w roku 666, św. Teodor, arcybiskup Canterbury zadecydował, że konsekracja św. Czada była nieważna. Święty przyjął decyzję arcybiskupa z pokorą, mówiąc że przyjął stanowisko biskupa przez posłuszeństwo i zrzeka się tego stanowiska również przez posłuszeństwo. Św. Teodor zdumiony i poruszony cnotami św. Czada, że mianował go biskupem Lichfield w 669 roku.

Święty założył wiele klasztorów, między innymi w Lindsey i Barrow, podróżował nieustannie nauczając, zreformował życie zakonne w swojej diecezji. Zbudował katedrę na ziemi, która była miejscem męczeńskiej śmierci 1000 chrześcijan zamordowanych przez pogan, w czasie prześladowań w 303 roku.

Gdy pewnego dnia synowie króla Wulferyka, Wulfadyk i Rufin, wyruszyli do miejsca, gdzie przebywał św. Czad, żeby go pojmać i uwięzić, zastali go na modlitwie. Zdumieni zobaczyli jak od Świętego bije delikatne, bardzo jasne światło. Porażeni jego pobożnością i aurą świętości jaka go otaczała upadli przed nim na kolana, prosząc o chrzest.

Zmarł w opinii świętości dnia 2 marca 672 roku w Lichfield, po krótkiej chorobie, przypuszczalnie zarażony dżumą. Został pochowany w kościele p.w. Matki Bożej, który później stał się częścią katedry. Jego grób słynął z cudów uzdrowienia i przez całe średniowiecze podążały do niego pielgrzymki. Na rozkaz Henryka VIII zlikwidowano sanktuarium, a ówczesny proboszcz ukrył relikwie u swoich bratanic, Brygidy i Katarzyny Dudley. Święte szczątki ponownie odkryto w 1651 roku, gdy umierający rolnik Henryk Hidgetts z Sedgley wezwał księdza, o. Piotra Turnera SJ, aby się wyspowiadać. Wyznał księdzu, że w głowie jego łoża są ukryte relikwie św. Czada i polecił żonie, aby oddała je duchownemu. Ten zabrał je do opactwa św. Bertina w Saint-Omer. Po złagodzeniu restrykcji relikwie znalazły się na początku XIX wieku w kaplicy sir Tomasza Fitzherberta-Brockhole'a w Stone. Po śmierci sir Tomasza, jego spowiednik, ks. Beniamin Hulme odkrył skrzynkę zawierającą relikwie i przekazał je biskupowi Tomaszowi Walshowi, wikariuszowi apostolskiemu w 1837 roku. Zostały uroczyście złożone w 1841 roku w katedrze p.w. św. Czada w Birmingham.
W 1985 roku oksfordzkie Laboratorium Archeologiczne zbadało kości Świętego, potwierdzając ich autentyczność. Część relikwii znajduje się w katedrze w Lichfield.

Katedra p.w. św. Czada w Birmingham

Od 1919 roku w sobotę poprzedzającą dzień wspomnienia św. Czada w katedrze
w Birmingham sprawowana jest uroczysta Msza Święta z procesją, w czasie której niesione są jego relikwie.

Głównym źródłem informacji o życiu św. Czada jest historia Kościoła spisana przez św. Bedę Czcigodnego.

Patron:
Archidiecezji Lichfield i Diecezji Birmingham.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, trzymający katedrę w Lichfield. Jego atrybutami są: gałązka winorośli, katedra, pastorał, mitra.

Varia:
Dzień św. Czada był uważany w Anglii za najbardziej pomyślny dzień na wysiew bobu (Vicia faba).
.

Św. Albin z Angers

.

Święty biskup i wyznawca (470-550).

Znany również pod imieniem: Aubin.

Św. Albin egzorcyzmuje kobietę

"Żywot św. Albina", XIw.

Urodził się w 470 roku w szlacheckiej rodzinie w bretońskim Vannes, od dziecka bardzo pobożny. Zdecydował się zostać mnichem w wieku dwudziestu lat, a następnie w 504 roku mianowany opatem w Tincilloc (później przemianowane na Saint-Aubin). Był wzorem cnót znanym ze skromności, odważnym w obronie i głoszeniu wiary.

Św. Albin prezentuje mnicha Matce Bożej i Dzieciątku, XIVw.

W 529 roku został jednomyślnie wybrany i wyświęcony na biskupa Angers (Andegavum). Troszczył się o biednych, wdowy i sieroty, miał dar czynienia cudów. Starał się o wykup  niewolników i jeńców, często pokrywając koszty wykupu. Legenda głosi, że pewnego razu modlił się tak żarliwie o pomoc w uwolnieniu więźniów, że duża część kamiennych murów wieży w Angers upadła, umożliwiając im ucieczkę.

Św. Albin błogosławi wiernych

"Żywot św. Albina", XIw.

Św. Albin całą swoją energię poświęcał na walkę o prowadzenie religijnego życia opartego na Bożych przykazaniach przez wszystkie warstwy społeczne. Występował przeciw kazirodczym małżeństwom, co budziło sprzeciw możnowładców, wśród których najczęściej się zdarzały. Zwołał synody w Orleanie w 538, 541 i 549 roku, potępiające te praktyki.

Św. Albin na łożu śmierci

"Żywot św. Albina", XIw.

Jego długoletnim przyjacielem i doradcą był św. Cezary z Arles.


Zmarł 1 marca 550 roku w Angers, został pochowany w kościele p.w. św. Piotra. W 556 roku wzniesiono kościół jemu poświęcony i złożono doczesne szczątki w krypcie. W pobliżu kościoła założono opactwo, również nazwane imieniem św. Albina.

Wieża opactwa św. Albina w Angers

Jego kult rozpowszechnił się w średniowieczu na terenie Niemiec, Anglii i Polski. Św. Wenancjusz Fortunat, biskup Poitiers, napisał jego żywot.

Relikwie św. Albina znajdują się również w katedrze p.w. św. Germana w Paryżu oraz w kościele p.w. św. Pantaleona w Kolonii.

Agidius Ranbeck

"Calendarium benedictinum annuale", Augsburg 1677r.

Patron:
Wzywany w obronie przed piratami i gdy dziecku zagraża śmierć.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie zakonnym lub w stroju biskupim, z paralitykiem lub ślepcem, któremu przywraca wzrok.

Przysłowia:
Na św. Albina rzadka mina, bo post się zaczyna.
.