Św. Sithney

.

Święty wyznawca (V w.)

Znany również jako: Sezin, Sidonius, Sidney, Seznec, Sidoine.

Kościół pw. św. Sithney'a (Sezni) w Guisseny, Bretania

Św. Sithney był mnichem, żyjącym w V wieku. W Rzymie poznał św. Patryka i razem
z nim, po mianowaniu przez papieża św. Celestyna I biskupem, wyruszył do Irlandii.

Około roku 477 wyruszył do Bretanii wraz z siedemdziesięcioma towarzyszami. Przybili do Poulluhen, gdzie się osiedlili. Po jakimś czasie założyli klasztor w Guic-Sezni (Guisseny).

Kościół pw. św. Sitheny'a w Sithney, Kornwalia

Został pochowany w kornwalijskim Sithney. Część relikwii znajduje się w kościele pod jego wezwaniem w Guisseny. Kult Świętego jest nadal żywy w Bretanii.

Relikwie św. Sithney'a

Kościół pw. św. Sithney'a w Guisseny, Bretania

Patron:
Sithney w Kornwalii, cierpiących na lęk przed wodą. Wzywany w obronie przed wścieklizną i wściekłymi psami.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: pastorał, mitra, krzyż, księga, pies.

 Kościół pw. św. Sithney'a w Trezeny, Bretania

Legenda:
Bretońska legenda opowiada o tym, jak Pan Bóg chciał uczynić św. Sithney'a patronem dziewcząt szukających męża. Rozczarowany Święty stwierdził, że wolałby raczej zajmować się wściekłymi psami niż pannami na wydaniu, ponieważ nie miałby chwili wytchnienia i musiałby wysłuchiwać modlitw o dobrego męża, próśb o ładne stroje i o całe mnóstwo innych rzeczy. Nim się spostrzegł, został patronem "od wścieklizny". Od tamtej pory wodę ze źródła św. Sithney'a podawano psom chorym na wściekliznę jako remedium.

.

Św. Lidia z Tiatyry

.

Święta wyznawczyni (I w.)

Znana również jako: Lidia z Filippi, Lidia Purpuraria.

Urodziła się w Tiatyrze (obecnie Akhisar) w Azji Mniejszej. Zajmowała się wyrabianiem purpury i sprzedawaniem barwionych nią tkanin w Filippi i Macedonii. Gdy około roku 52 do Filippi przybył św. Paweł z Tarsu, pod wpływem jego nauk św. Lidia wraz ze wszystkimi domownikami przyjęła chrzest. Po chrzcie zaprosiła Apostoła oraz podróżujących z nim św. Łukasza i św. Sylasa do swego domu.

Miejsce chrztu św. Lidii w Filippi

"Przysłuchiwała się też nam pewna "bojąca się Boga" kobieta z miasta Tiatyry imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę. Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła. Kiedy została ochrzczona razem ze swym domem, poprosiła nas: "Jeżeli uważacie mnie za wierną Panu - powiedziała -  to przyjdźcie do mego domu
i zamieszkajcie w nim!" (Dz 16:14-15).

 Harold Copping, 1927r.

Dom św. Lidii stał się ośrodkiem życia chrześcijańskiego i dał początek powstającemu Kościołowi lokalnemu. 

Była pierwszą nawróconą i ochrzczoną mieszkanką Europy.

 Kościół p.w. św. Andrzeja w Crieff, Szkocja

Imię św. Lidii do Martyrologium Rzymskiego wprowadził Sługa Boży
kard. Cezary Baroniusz w 1584 roku.

Patronka:
Barwiarzy (farbiarzy).

Ikonografia:
Przedstawiana w szatach z epoki. Jej atrybutem jest: krzyż, zwój materiału, naczynie.

.

Św. Stefan I

.

Święty papież i wyznawca (zm. 254).

Następca papieża św. Lucjusza I, został wybrany papieżem w 254 roku.
Był dwudziestym trzecim papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Pochodził z rodziny rzymskiego patrycjusza Jowiusza. Był archidiakonem
za św. Lucjusza I, po jego śmierci został wybrany następcą św. Piotra. Papieska konsekracja miała miejsce 12 maja 254 roku.

Za pontyfikatu św. Stefana miał miejsce spór o ważność chrztu otrzymanego
w herezji. Papież stanął na stanowisku, że zgodnie z apostolską tradycją nie trzeba udzielać powtórnego chrztu, a jedynie należy nałożyć ręce na znak pokuty. Wtedy doszło do zerwania jedności Kościoła afrykańskiego i małoazjatyckiego z Rzymem, a mediacji podjął się św. Dionizy z Aleksandrii. Trudności te "rozwiązały" nowe prześladowania Kościoła jakie wybuchły w 257 roku, za panowania cesarza Waleriana.

Św. Stefan nakazał również, aby szaty i bielizna ołtarzowa nie były wykorzystywane do innych celów niż liturgiczne. Był zwolennikiem nierozerwalności małżeństwa i miał wprowadzić zwyczaj wymiany pierścieni zaręczynowych.

Ukamienowanie św. Stefana

Kościół p.w. św. Stefana w Pizie, Toskania

Zmarł 2 sierpnia 257 roku. Według Liber Pontificalis i Brewiarium Romanum miał zginąć śmiercią męczeńską.

Został pochowany na cmenarzu św. Kaliksta, a jego doczesne szczątki przeniósł papież św. Paweł I do kościoła św. Sylwestra (San Silvestro), gdzie odnaleziono je
w 1596 roku. Papież Klemens VIII nakazał złożenie relikwii w głównym ołtarzu.

Kościół p.w. św. Stefana w Pizie, Toskania

Później relikwie przeniesiono do kościoła p.w. św. Stefana (San Stefano dei Cavalieri) w Pizie. Relikwia głowy jest przechowywana w srebrnym relikwiarzu w katedrze
w Hvarze (wł. Lesina). W 1899 roku została wprowadzona do miasta w uroczystej procesji, w której brał udział kard. Józef Sarto, przyszły św. Pius X.

 Katedra p.w. św. Stefana w Hvarze, Dalmacja

W 1839 roku po dodaniu pod datą 2 sierpnia wspomnienia św. Alfonsa Liquori, wspomnienie św. Stefana zostało zredukowane do kommemoracji we Mszy o św. Alfonsie. W 1969 roku jego imię usunięto z Kalendarza Rzymskiego, ale zgodnie z Ogólnym Wprowadzeniem do Mszału Rzymskiego można celebrować 2 sierpnia Mszę o św. Stefanie, chyba że w lokalnym Kościele w tym dniu przypada obowiązkowe wspomnienie.

Patron:
Hvaru.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: krzyż, paliusz, pastorał.

Lektura:
bł. Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Stefana papieża"
.

Św. Prakseda z Rzymu

.

Święta dziewica i wyznawczyni (zm. ok. 164).

Po przybyciu do Rzymu św. Piotr ochrzcił senatora św. Pudensa wraz z całą jego rodziną i służbą, w tym i obie córki: św. Pudencjanę i św. Praksedę. Apostoł przez siedem lat mieszkał w senatorskim domu, w późniejszych latach na jego miejscu wzniesiono kościół poświęcony św. Pudencjanie.

Simon Pignoni, 1660r.

Luwr w Paryżu

Prakseda cały swój majątek poświęcała na uczynki miłosierne i jałmużny dla ubogich. Razem ze swoją siostrą pomagała męczennikom i niosła im pocieszenie. Ukrywały w swym domu ciała męczenników i przygotowywały je do pochówku w katakumbach. Krew zbierały do specjalnych flakonów, które składano w grobach, jako dowód męczeństwa. Resztę krwi wlewano do studzienek, tylko do tego przeznaczonych.

Johannes Vermeer, ok.1655r.

kolekcja prywatna w Princeton, New Jersey

Wzorowany na obrazie Felice Ficharellego z 1645r.

Na jej prośbę papież św. Pius I w 160 roku pozwolił na wzniesienie małej kapliczki,
w której mogliby się spotykać chrześcijanie.

Św. Prakseda pomaga w godnym pochówku ciał męczenników

"Święci na każdy dzień" Edelvives, 1960r.

Umarła 21 lipca około 164 roku, została pochowana w katakumbach Pryscylli przy drodze waleriańskiej (Via Valeriana). Jej relikwie papież św. Paschalis złożył wraz
z relikwiami św. Pudencjany w Bazylice p.w. św. Praksedy, którą wzniósł na miejscu kapliczki.

Bazylika p.w. św. Praksedy (Basilica di Santa Prassede) w Rzymie

Kult św. Praksedy w Polsce
Kościół p.w. św. Praksedy znajduje się w Dokudowie na Podlasiu. Pod tym wezwaniem wzniesiono w 1696 roku z fundacji Karola St. Radziwiłła cerkiew unicką, w 1875 roku został zamieniony na cerkiew prawosławną przez rząd rosyjski, doszczętnie spaloną w 1915. Obecny drewniany, orientowany budynek kościoła pochodzi z 1928 roku (ikonostas przeniesiono do Terespola).

 Kościół p.w. św. Praksedy i św. Jozafata w Zamchu

W Zamchu w lubelskiem znajduje się kościół p.w. św. Praksedy i św. Jozafata ufundowanym przez hrabiego Konstantego Zamojskiego w 1842 roku. W latach 1875-1919 został zamieniony na cerkiew, później oddano go katolikom.

Św. Paschalis, św. Prakseda i św. Piotr (po prawej)

Mozaika z Bazyliki p.w. św. Praksedy w Rzymie

Patronka:
Panien, samotnych kobiet, szukających miejsc parkingowych.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: waza, gąbka, białe róże, krzyż.

Varia:
Tytuł kardynała-prezbitera Bazyliki p.w. św. Praksedy nosili św. Karol Boromeusz
i św. Robert Bellarmin. W Bazylice jest przechowywana mitra i mucet św. Karola Boromeusza oraz fragment kolumny przy której biczowano Pana Jezusa, przywieziony do Rzymu przez kardynała Jana Colonnę w 1223 roku.
.

Św. Symmach

.

Święty papież i wyznawca (zm. 514).

Następca papieża Anastazego II, został wybrany papieżem w 498 roku.
Był pięćdziesiątym pierwszym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Był synem Fortunata z Sardynii i został ochrzczony w Rzymie. Za papieża
Anastazego II pełnił funkcję archidiakona. Został wybrany papieżem
22 listopada 498 roku, w tym samym czasie część duchowieństwa wraz z rzymskimi senatorami, bardziej probizantyńska tzw. partia Henotikonu, wybrała archiprezbitera św. Praksedy, Wawrzyńca. Obaj elekci po wyborze zostali konsekrowani na biskupów i obaj zaapelowali do króla Ostrogotów, Teodoryka Wielkiego, który przebywał w Rawennie o rozstrzygnięcie sporu o to, który z nich jest prawowitym papieżem.
Król opowiedział się za Symmachem.

Wtedy też św. Symmach zwołał do Rzymu synod, do bazyliki św. Piotra, na którym uznano go za prawowitego papieża. Jednocześnie po raz pierwszy unormowano sposób przeprowadzania wyboru biskupa Rzymu. Postanowiono, że w przypadku podwójnej elekcji ten z kandydatów obejmie urząd, który uzyska większość głosów. Zabroniono także ubiegania się o godność papieską za życia urzędującego papieża.

Wawrzyniec ustąpił i został mianowany biskupem Nucerii w Kampanii.
Jego zwolennicy wspierani przez Bizancjum, na czele z senatorami Festusem
i Probinem, oskarżyli Symmacha przed królem italskim o zagarnięcie pieniędzy kościelnych, pożycie z kobietą i obchodzenie świąt Wielkanocnych wg starego kalendarza. Dla rozstrzygnięcia tych oskarżeń zwołano synod 23 października 502 roku, tzw. Synod Palmowy (Synodus Palmaris), który uznał, że osąd papieża należy pozostawić Panu Bogu i nie może być sądzony przez ludzi.

Św. Honoriusz, św. Agnieszka i św. Symmach (po prawej)

Mozaika, VIIw.

Bazylika p.w. św. Agnieszki za Murami w Rzymie

 
Teodoryk niezadowolony z orzeczenia synodu, pozwolił biskupowi Wawrzyńcowi na powrót do Rzymu, a Symmacha uwięziono w bazylice św. Piotra. Po czterech latach Teodoryk usunął Wawrzyńca i jego zwolenników z miasta, a papież odzyskał kościoły i majątki papieskie.

Św. Symmach w 513 roku znacznie rozszerzył uprawnienia wikariusza apostolskiego w Galii. Do Mszy św. celebrowanej przez biskupa wprowadził "Gloria in excelsis" (Chwała na wysokości). Upiększył bazylikę św. Piotra i wybudował pierwszą rezydencję papieską, na miejscu obecnej. Wybudował kościół p.w. św. Andrzeja
i bazylikę ku czci św. Agnieszki przy drodze aurelijskiej (Via Aurelia), a także bazylikę ku czci św. Agaty. Wspomagał znacząco katolickich biskupów w Afryce, którzy cierpieli prześladowania od ariańskich Wandalów.

Papież wysłał paliusz św. Cezaremu z Arles, był to pierwszy biskup spoza Italii, który otrzymał papieski paliusz jako symbol władzy.

Zmarł 19 lipca 514 roku w Rzymie i został pochowany w portyku bazyliki św. Piotra, niestety nie odnaleziono dokładnego miejsca pochówku.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: paliusz, mitra, pastorał, księga.
.