Św. Franciszka z Rzymu

.

Święta oblatka (1384-1440).

Matka Boża podaje św. Franciszce Dzieciątko Jezus

Oratzio Gentileschi, XVIIw.

Urodziła się w na początku roku 1384 w Parione, w rodzinie patrycjusza Pawła Bussa de Leoni i Jacobelli Rofredeschi. Jej rodzina była spowinowacona z możnymi domami Orsinich, Savellich i Mellinich. Franciszka od dzieciństwa bardzo pobożna, oddawała się modlitwie, a w wieku 12 lat chciała wstąpić do klasztoru, ale jej ojciec się nie zgodził, ponieważ została zaręczona z Wawrzyńcem de Ponziani, za którego wyszła w 1396 roku. Mieszkała w pałacu na Zatybrzu, nieopodal bazyliki p.w. św. Cecylii.
Gdy po ciężkiej chorobie została cudownie uzdrowiona, poświęciła się pielęgnowaniu chorych, nawiedzała szpitale, opiekowała się ubogimi. Unikała teatrów, bali i innych światowych rozrywek; dwa razy w tygodniu spowiadała się, a w każdą niedzielę i święto przyjmowała Komunię. Ubierała się bardzo skromnie, starając się wykorzenić zbytek w strojach, zdarzało się że zdejmowała strojnisiom z głowy błyskotki.

Wręczenie sukni oblatkom przez NMP

Antonio de Viterbo, XVw.

fresk w klasztorze przy Tor de Specchi w Rzymie

Z czasem udało jej się zebrać stowarzyszenie kilku pań, które zobowiązały się wyrzec świata i żyć według reguły św. Benedykta, mieszkając wspólnie lub jeśli to byłoby niemożliwe, zostając przy rodzinach. Nowe zgromadzenie zatwierdził papież Eugeniusz IV w 1433 roku i nadał mu liczne przywileje.

Św. Franciszce ukazuje się zmarły syn Ewangelista

fresk w bazylice Matki Bożej Bramy Niebios w Rzymie

Małżeństwo św. Franciszki Bóg pobłogosławił czwórką dzieci, dwójka z nich zmarła we wczesnym dzieciństwie. Założyła w Rzymie pierwszy dom dla porzuconych dzieci.

Św. Franciszka nawiedza chorego

Antoniazzo Romano, fresk, 1468r.

W 1404 roku król Neapolu Władysław zdobył Rzym, a Wawrzyniec został ciężko ranny w walce. Gdy wyzdrowiał król skazał go na wygnanie w 1413 roku, zabrał im cały majątek, a najstarszego syna wziął jako zakładnika. Św. Franciszkę pozostawił bez środków do życia. Dopiero po soborze w Konstancji neapolitańskie wojska opuściły Rzym, oddały zrabowane majątki, wrócili wygnańcy, a wraz z nimi mąż i syn św. Franciszki. Po śmierci Wawrzyńca w 1436 roku wdowa uregulowała wszystkie swoje sprawy, po czym udała się do klasztoru.

Fortunato Galli, 1850r.

Rzeźba na dziedzińcu klasztoru przy Tor de Specchi w Rzymie

Święta otrzymała dar widzenia swojego Anioła Stróża, który ją chronił i strzegł przed pokusami. Słyszała również jego głos. Czasami zdarzało się, że znikał,
jeśli Franciszka coś przewiniła i powracał dopiero wtedy, gdy błagała Boga o przebaczenie.

Wizja dusz czyśćcowych

Nicolas Poussin, 1645-50, Luwr

Obcowała z duszami czyśćcowymi, miała liczne wizje czyśćca. Odznaczała się wielkim nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu. Zdarzały się jej szatańskie nękania, aby ją rozproszyć na modlitwie, na przykład straszny zapach rozkładającego się ciała, gdy tylko klękała do modlitwy.

Św. Franciszka i diabeł

Fresk z klasztoru przy Tor de Specchi w Rzymie

Pewnego razu diabeł porwał ją za włosy i trzymał nad przepaścią, pomogło jej wymówienie imienia Jezus i bezpiecznie wylądowała na ziemi. Wtedy też obcięła swoje piękne włosy i ofiarowała Bogu, który ją ocalił.

Komunia św. Franciszki

Fresk z bazylice Matki Bożej Bramy Niebios w Rzymie

Św. Franciszka zmarła 9 marca 1440 roku, a przedziwna woń róż i fiołków napełniła pokój w którym spoczywało jej ciało. Jej ciało wystawiono w pałacu Ponzianich, ale przybywały takie tłumy, że trumna została wystawiona w kościele Santa Maria Nuova, który w XVI wieku został nazwany jej imieniem, nieopodal Forum Romanum.

Jej spowiednik, o. Jan Mattiotti, spisał jej żywot, wyliczając nadzwyczajne łaski, jakimi ją Pan Bóg obdarzył.

Bazylika p.w. św. Franciszki w Rzymie

Proces kanonizacyjny otworzył jesienią 1440 roku papież Eugeniusz IV. Do 1451 roku przeprowadzono trzy poważne badania, których wyniki były imponujące.
W 1602 roku papież Klemens VIII wydał dekret o rewizji procesu, na którego wydanie wpływ miała zdecydowana postawa kardynała Roberta Bellarmin. Św. Franciszka została kanonizowana z wielką pompą dnia 29 maja 1608 roku przez papieża Pawła V, w trzecią rocznicę jego koronacji na papieża. Grób Świętej został ponownie otwarty 2 kwietnia 1638 roku za zgodą papieża Urbana VIII, miało to na celu przeniesienie ciała do nowo wybudowanej kaplicy.

Pietro Galli, 1850r.

Bazylika św. Piotra w Rzymie, lewa empora

Rzeźba ufundowana przez oblatki z klasztoru Tor di Specchi

Patronka:
Rzymu, oblatów, wdów, kierowców.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju oblatek (czarna suknia i biały welon), ze swoim Aniołem Stróżem, z monstrancją. Jej atrybutami są: dyscyplina, kosz z chlebem, monstrancja, osioł, otwarta księga na tekście Psalmu 73 lub z regułą zakonną.

Impresje muzyczne:
Antonio Caldara "Oratorio per Santa Francesca Romana"

Klasztor przy Tor de Specchi w Rzymie

Varia:
Od początków zgromadzenia oblatki z rzymskiego klasztoru św. Franciszki za każdym razem, gdy papież opuszcza Watykan wystawiają relikwie świętej patronki
i modlą się za następcę Piotra aż do jego powrotu.

Od XVI wieku władze Rzymu corocznie ofiarują bazylice p.w. św. Franciszki Rzymianki złoty kielich i patenę.

Na słynnej kolumnadzie Berniniego, otaczającej plac św. Piotra, znajduje się posąg św. Franciszki z aniołem autorstwa Jana Chrzciciela Theudona.

.

Św. Jan Boży OH

.

Święty zakonnik i wyznawca (1495-1550).

Znany również pod imieniem: Juan Ciudad, Jan Cidade.

Bartolome Esteban Murillo, 1672r.

Kościół p.w. św. Jerzego w Sewilli

Urodził się 8 marca 1495 roku w portugalskim Montemoro Novo, w rodzinie Andrzeja i Teresy - ubogich i bogobojnych chłopów, zajmujących się wypasem owiec. Pewnego dnia w domu jego rodziców zatrzymał się mężczyzna, a następnego ranka rodzice Jana nie znaleźli ani gościa ani swojego ośmioletniego syna. Kilka miesięcy później jego matka zmarła z tęsknoty, a ojciec porzuciwszy rolę wstąpił do franciszkanów.Tajemniczy nieznajomy porzucił chłopca w hiszpańskim Oropresa, zostawiając go rodzinie hrabiowskiego rządcy, Franciszka Mayorala. Mały Jan pomagał wypasając owce. Przybrana rodzina pokochała chłopca i dbała o jego rozwój duchowy.

Legenda o św. Janie Bożym i owocu granatu

Nieznany malarz peruwiański, XVIIIw.

Brooklyn Museum w Nowym Jorku

Kiedy król Karol V Habsburg ogłosił wojnę z Francją, Jan zaciągnął się do armii. Żołnierskie życie przytłumiło w dwudziestodwuletnim młodzieńcu wyniesione z domu uczucia religijne. Zdziczał i oddał się rozpuście. Został wyrzucony z wojska za niedopilnowanie składu splądrowanych dóbr.
Przybył do Gibraltaru, gdzie spotkał portugalskiego szlachcica, wygnanego z żoną i czterema synami na Ceutę i zgodził się zostać ich służącym. Przez jakiś czas pracą swych rąk utrzymywał nie tylko siebie, ale i rodzinę swojego pana, gdy ten stracił wszystkie środki do życia, ciężko pracując przy budowie miejskich umocnień. Spowiednik dla jego własnego dobra nakazał mu powrót do Hiszpanii.

Barcelona, XVIIw.

Św. Jan udał się do Granady i tam otworzył sklepik z książkami religijnymi i inną budującą literaturą. W uroczystość św. Sebastiana był w kościele na kazaniu św. Jana z Avila. Słowa hiszpańskiego kaznodziei do głębi przejęły św. Jana i przejęły lękiem przed sądem Bożym. Powróciwszy do domu cały swój majątek rozdał biednym, niemoralne książki spalił i udał się na plac bił się w piersi i wołał głośno o zmiłowanie, tarzając się w błocie i rwąc włosy z głowy. Ludzie myśląc, że to obłąkany biegli za nim, wyzywając go i obrzucając błotem oraz kamieniami. W końcu ulitowali się nad nim i zaprowadzili do zakładu dla umysłowo chorych, gdzie przebywał w zamknięciu siedem miesięcy. Potem przez pewien czas pomagał przy chorych, chcąc ulżyć ich ciężkiemu losowi. W zakładzie dla obłąkanych odwiedził go św. Jan z Avila.

Filippo della Valle, 1745r.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

rzeźba ufundowana przez zakon bonifratrów w lewym transepcie, wsch. ściana

Znalazł ludzi dzięki którym mógł wynająć dom z 46 łóżkami dla chorych. Codziennie wychodził w wielkim koszem na plecach i zbierał jałmużnę dla swoich podopiecznych. Powoli ludzie przekonywali się do niego i przestali uważać go za wariata, zjawiali się dobroczyńcy, a pielęgniarki i lekarze pomagali mu w opiece nad chorymi. Wtedy św. Jan postanowił rozszerzyć działalność i otworzył schronisko dla bezdomnych.


Don Sebastian, biskup Tuy nadał mu przydomek "Jan Boży", a wkrótce zgłosili się chętni do wybudowania nowego szpitala i posługiwania chorym. Tak powstał zakon "Miłosiernych Braci" (bonifratrów), który w 1578 roku papież św. Pius V zatwierdził i nadał mu regułę augustiańską.

 Manuel D. Gonzalez, 1880r.

Museo de Bellas Artes w Granadzie

Gdy pewnego razu w szpitalu wybuchł pożar św. Jan nie bacząc na płomienie uratował wszystkich chorych, nie doznając przy tym żadnego uszczerbku, poza opaleniem brwi. Znowu musiał zbierać jałmużnę na szpital, ale ciężka praca tak wyniszczyła jego siły, że poważnie rozchorował się na serce.

Bazylika p.w. św. Jana Bożego w Granadzie

Zmarł krótko po północy, dnia 8 marca 1550 w Granadzie, modląc się na kolanach przed krucyfiksem. Na jego pogrzeb przybyły tłumy ludzi, a trumnę nieśli przedstawiciele szlachetnych rodów. Ciało złożono w bocznej kaplicy kościoła Matki Bożej Zwycięskiej. Jego grób był świadkiem wielu cudów.

Wnętrze bazyliki p.w. św. Jana Bożego w Granadzie

Beatyfikowany 21 września 1630 roku przez papieża Urbana VIII, kanonizowany
16 października 1690 przez papieża Aleksandra VIII.

Patron:
Granady, chorych, pielęgniarzy, umierających, księgarzy, introligatorów, strażaków. Wzywany w zagrożeniu chorobami, alkoholizmem.


Ikonografia:
Przedstawiany w habicie bonifraterskim, z przekrojonym owocem granatu z wystającym zeń krzyżem, z żebrakiem lub chorym u swoich stóp. Jego atrybutami są: krzyż, korona cierniowa, torba kwestarska, garnek.

Odlew woskowy twarzy św. Jana Bożego, XVIw.

Cytaty:
Gdybyśmy pamiętali o Bożym miłosierdziu, to nie ustawalibyśmy w czynieniu dobra.

Nieszczęsny człowiek, który ufa ludziom, a nie Chrystusowi.

Legenda:
Gdy św. Jan szedł z koszem zbierać jałmużnę, spotkał na kamienistej górskiej drodze chłopca. Ulitował się nad malcem z poranionymi stopami, wsadził go do kosza i tak niósł po coraz bardziej stromej drodze. Po dłuższym czasie zatrzymali się, aby zaczerpnąć wody ze źródła, pod drzewem granatu (hiszp. granado). Wtedy chłopca trzymającego owoc granatu otoczyła świetlista poświata, a z pękniętego owocu wyrósł krzyż. Święty usłyszał słowa "Janie Boży, Granada będzie twoim krzyżem" - po czym chłopiec nagle zniknął.

Granat był symbolem miłości Bożej, jego czerwień wskazywała na żar tej miłości, pełnia ziaren oznaczała pełnię cnót, korona przypomina koronę nagrody wiecznej.

Owoc granatu z krzyżem jest godłem zakonu bonifratrów (Zakon Szpitalny św. Jana Bożego), znajduje się na dokumentach, chorągwiach i pieczęciach zakonu.

Relikwiarz w kształcie owocu granatu

Kościół bonifratrów p.w.  Świętej Trójcy w Krakowie

Impresje muzyczne:
Józef Haydn "Missa brevis Sti Joannis de Deo (Kleine Orgelsolomesse)" Hob.XXII:7

Varia:
Do Polski bonifratrzy zostali sprowadzeni w XVIII wieku i zajmowali się głównie obłąkanymi. Po wyzdrowieniu króla Zygmunta III, którego w chorobie doglądał o. Gabriel Ferrara OH, Walerian Montelupi wraz z kilkoma mieszkańcami Krakowa założył szpital dla bonifratrów na 12 łóżek, ofiarując im na ten cel swoją kamienicę przy ul. św. Jana. Do szpitala dobudowano kościółek p.w. św. Urszuli. Nową fundację zatwierdził biskup krakowski Piotr Tylicki.

Lektura:
Wilhelm Huenermann "Żebrak z Granady"
ks. Julian Humeński "Jan Boży - ojciec ubogich i chorych" 
Francisco de Castro "Historia życia i świątobliwość dzieła Jana Bożego"

.

Św. Róża z Viterbo TOSF

.

Święta dziewica i tercjarka (1234-1252).

Sanktuarium św. Mateusza w San Marco in Lamis

obraz w refektarzu

Urodziła się w 1234 roku we włoskim Viterbo, w rodzinie Jana i Katarzyny, ludzi ubogich i bardzo pobożnych. Róża od dzieciństwa poświęcała wiele czasu na modlitwę, w wieku siedmiu lat została pustelnicą i oddawała się pokucie. W wieku 12 lat miała wizję Matki Bożej z Dzieciątkiem, która poleciła jej wstąpić do tercjarek św. Franciszka. Dziecię Jezus wręczyło jej wówczas białą i czerwoną różę - symbole dziewictwa i umartwienia, wypływających z miłości do Boga.

Palazzo Lofredo w Potenzie

Gdy miała 17 lat poważnie zachorowała, a swoje cierpienia ofiarowała za powodzenie wyprawy krzyżowej króla Ludwika IX, również tercjarza franciszkańskiego. Po cudownym wyzdrowieniu postanowiła jeszcze bardziej poświęcić się Chrystusowi.

Matka Boża z Dzieciątkiem i św. Różą z Viterbo, św. Piotrem (po lewej)

oraz św. Katarzyną Aleksandryjską i św. Janem Chrzcicielem

Piero di Cosimo, 1493r.

Museo dell'Ospedale degli Innocenti we Florencji

W jednej ze swoich wizji ujrzała skrwawionego i poranionego Pana Jezusa, który powiedział jej, że grzechy ludzi sprawiają, że on tak strasznie cierpi i powiedział św. Róży że ma wzywać ludzi do pokuty. Viterbo należące do Państwa Kościelnego zbuntowało się przeciw autorytetowi papieża w 1247 roku, lekceważąc religię i zasady moralne. Święta przemawiała do każdego, kto jej chciał słuchać, a pewnego dnia stojąc na kamiennym podium uniosła się w powietrze razem z nim. Przez jakiś czas w takim zawieszeniu przemawiała do ludzi, władze świeckie widząc że władza Fryderyka II Hohenstaufa jest zagrożona wydalili z miasta św. Różę wraz z rodziną w styczniu 1250 roku. Tego samego roku 5 grudnia przepowiedziała rychłą śmierć cesarza, która nastąpiła 13 grudnia. Jej przemowy i przykład odniosły pożądany skutek, mieszkańcy miasta odprawili pokutę i poddali się zwierzchnictwu papieża, więc rok później cała rodzina mogła wrócić do Viterbo.

Kościół p.w. św. Brycjusza w Hombourg, Francja

fragment witraża, 1892r.

Chciała wstąpić do klasztoru klarysek w rodzinnym mieście, ale jej prośba została odrzucona nie tylko ze względu na ubóstwo, ale i opinię osoby niezrównoważonej i fanatycznej. Przepowiedziała, że znajdzie się w klasztorze dopiero po swojej śmierci.

"Żywot św. Róży z Viterbo" D. Mastroianni

Zmarła 6 marca 1252 roku, została pochowana bezpośrednio w ziemi, bez trumny.
W 1258 roku papież Aleksander IV, po tym jak kilkakrotnie ukazała mu się św. Róża, kazał jej nienaruszone ciało przenieść do klasztoru klarysek, w uroczystej procesji 4 września tego roku w której wziął udział z czterema kardynałami. W 1357 roku kaplica, w której znajdowały się doczesne szczątki Świętej spłonęła doszczętnie, spłonął też sarkofag, natomiast ciało zachowało się w stanie nienaruszonym, zmieniając jedynie kolor. Proces kanonizacyjny otworzył papież Innocenty IV, został przerwany z powodu śmierci papieża i został dopiero podjęty w 1457 roku przez papieża Kaliksta III.

Sarkofag z ciałem św. Róży

Giovanni Giardini do Forli, 1699r.

Kościół p.w. św. Róży w Viterbo

Patronka:
Viterbo, andaluzyjskiej Alcolei, kolumbijskiego Santa Rosa de Viterbo, młodzieży żeńskiej Akcji Katolickiej, tercjarek, emigrantów.

Ikonografia:
Przedstawiana w sukni tercjarskiej, opasanej sznurem, najczęściej z krzyżem w dłoni lub z Matką Bożą z Dzieciątkiem. Jej atrybutem są róże, korona z róż, dyscyplina.

Kościół p.w. św. Róży w Viterbo

Impresje muzyczne:
Alessandro Melani "Santa Rosa di Viterbo del sacro ordine di San Francesco" (1693, oratorium)
Francesco Monti "Santa Rosa di Viterbo" (1726, oratorium)

Maszyna św. Róży, Viterbo

Varia:
W Viterbo dzień upamiętniający przeniesienie relikwii św. Róży, jakie miało miejsce
4 września 1258 roku, jest wielkim świętem. Co roku w wigilię tego dnia w procesji jest niesiona przez stu mężczyzn tzw. maszyna św. Róży. Jest to rodzaj oświetlonej wieży, odnawianej co pięć lat, wysokiej na 30m i ważącej około 5 ton. Na samym szczycie stoi posąg patronki miasta. Trasa jaką jest niesiona, wynosi niecały kilometr.

Mniejsza wersja Maszyny św. Róży jest niesiona przez dzieci

W Viterbo urodziła się również inna św. Róża - św. Róża Venerini (1656-1728), kanonizowana przez papieża Benedykta XVI.

.

Św. Jan Józef od Krzyża OFMAlc.

.

Święty zakonnik i asceta (1654-1734).

Znany również pod imieniem: Karol Kajetan Calosirto.

Karol Kajetan urodził się 15 sierpnia 1654 roku na wyspie Ischia nieopodal Neapolu, jako trzeci syn Józefa i Laury Gargiulo. Początkowo uczyli go ojcowie augustianie, przekazując mu wiedzę z zakresu nauk humanistycznych i religijną.

Mając 16 lat wstąpił do dyskalceatów w Neapolu i przyjął imię Jana Józefa od Krzyża. Był to zakon franciszkański o bardzo surowej regule, zreformowany przez św. Piotra z Alkantry, stąd również nazwa alkantaryni lub franciszkanie bosi (OFMAlc, OFMDisc). Kierownikiem nowicjatu był wówczas znany z ascezy ks. Jan Robles.

 Piedimonte d'Alife

W styczniu 1671 roku, po złożeniu ślubów zakonnych, św. Jan Józef został wysłany wraz z 11 mnichami do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy (Santa Maria Occorrevole) w Piedimonte d'Alife (Piedimonte Matese), gdzie dzięki jego ciężkiej pracy wybudowano mały kościół i konwent otoczony dwukilometrowym murem.
W obrębie muru znajdowało się pięć cel-eremów. Kładziono szczególny nacisk na praktykę milczenia, samotności i nieustannej modlitwy. Po roku życia w eremie, ale nie wcześniej niż po miesiącu, bracia mieli obowiązek wrócić do konwentu.

Święcenia kapłańskie św. Jan Józef przyjął 18 września 1677 roku. Przez wiele lat był kierownikiem nowicjatu w Neapolu i gwardianem klasztoru w Piedimonte.

Apoteoza św. Jana Józefa od Krzyża

anonim, XVIIIw.

Gdy dyskalceaci na początku XVIII wieku rodzielili się na dwie gałęzie hiszpańską i włoską, św. Jan Józef został prowincjałem generalnym prowincji włoskiej. Dekret papieski z 22 czerwca 1722 roku połączył ponownie obie prowincje, między innymi dzięki usilnym zabiegom Świętego.

Klasztor św. Łucji w Neapolu, fasada

Zmarł 5 marca 1734 roku w klasztorze św. Łucji (Santa Lucia al Monte) w Neapolu, gdzie został pochowany. W październiku 1779 roku w franciszkańskim kościele św. Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego (Santa Maria dell'Aracoeli) papież Pius VI odczytał dekret o heroiczności cnót Świętego, którego beatyfikowano 24 maja 1789, a kanonizowano 26 maja 1839 roku przez papieża Grzegorza XVI. Razem ze św. Janem Józefem na ołtarze wyniesiono: św. Alfonsa Marię Liquori, św. Weronikę Giuliani, św. Pacyfika z San Severino i św. Franciszka de Hieronimo.

Św. Jan Józef miał ogromną wiedzę z zakresu teologii moralnej, był obdarzony darem czynienia cudów, bilokacji i lewitacji, miał wizje. Podczas jednej z nich zobaczył Matkę Boża, która podała mu do piastowania Dzieciątko Jezus.

Patron:
Ischii, Neapolu.

Ikonografia:
Przedstawiany w franciszkańskim habicie, z Dzieciątkiem Jezus na rękach.
Jego atrybutami są: krzyż, różaniec, dyscyplina.

Procesja z kryształowym sarkofagiem z nienaruszonym ciałem św. Jana Józefa, Ischia

Varia:
Przez cztery dni września, począwszy od pierwszej wrześniowej niedzieli w Ischii odbywają się uroczystości ku czci św. Jana Józefa. Jego relikwie są niesione w uroczystej procesji ulicami i przewożone statkami rybackimi po morzu.

Gdy św. Jan Józef był już w podeszłym wieku udał się do katedry w Neapolu w dzień św. Januarego. Napierający tłum pielgrzymów wytrącił mu laskę z dłoni, a że nie mógł jej znaleźć usiadł na stopniach prowadzących do katedry i zaczął się gorąco modlić o pomoc. Nagle został przemieszczony na ambonę katedry, a później przed jej wrota. W tym miejscu spotkał staruszka jego duchowy uczeń, książe Lauriano, zaoferował mu pomoc, ale Święty nie chciał z niej skorzystać i polecił księciu, aby wszedł do katedry i zobaczył jego laskę. Młodzieniec nie zdążył wejść do środka, jak usłyszał okrzyki ludzi, którym nad głowami wirowała laska, na samym końcu łagodnie opadając na pierś św. Jana Józefa. Świadkami niezwykłego wydarzenia były tłumy ludzi na zewnątrz i wewnątrz katedry, o czym zapewnia biograf Świętego.

.

Św. Lucjusz I

.

Święty papież i wyznawca (zm. 254r.)

Następca św. Korneliusza, wybrany papieżem w 253 roku.
Był dwudziestym drugim papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Rzymianin, syn Porfiriana. Wyniesiony na stolicę Piotrową po śmierci
św. Korneliusza, 25 czerwca 253 roku. Jego pontyfikat trwał niecały rok.

Wygnany zaraz po wyborze przez cesarza Treboniana Galla, ale udało mu się uzyskać zgodę na powrót.

Złagodził surowe kary przeciwko lapsi, upadłym chrześcijanom, którzy w czasach prześladowań zapierali się wiary (dandam esse lapsis pacem et poenitentia acta, fructum communicationis et pacis negandum non esse). Był znany z ascetycznego trybu życia, który prowadził również po wyborze na papieża. Potępił herezję nowacjan twierdzących, że Kościół nie ma prawa rozgrzeszać "upadłych". Zostali potępieni i ekskomunikowani na synodzie przez papieża św. Korneliusza
w 251 roku.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Zmarł 5 marca 254 roku w Rzymie, został pochowany w katakumbach św. Kaliksta. W 1599 roku jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła p.w. św. Cecylii na Zatybrzu, razem z relikwiami św. Cecylii i innych. W 1100 roku relikwia głowy (część kości czaszki) świętego papieża została przewieziona do Roskilde, po tym jak został uznany patronem regionu Zeeland. W czasie reformacji Fryderyk III Oldenburg umieścił cenną relikwię na wystawie, gdzie była 28 lat trzymana wśród "innych potworności" takich jak np. żeński embrion. Relikwie św. Lucjusza były jedną z niewielu relikwii, jakie przetrwały czasy duńskiej reformacji. Obecnie relikwiarz znajduje się w katedrze p.w. św. Ansgara w Kopenhadze. Część relikwii głowy jest przechowywana w monachijskim Residenz.

Tekst na relikwiarzu głosi: Caput S Lucii papae et martyris

Rezydencja w Monachium

Wspomnienie św. Lucjusza zostało umieszczone w kalendarzu w 1602 roku pod datą 4 marca,wszędzie tam gdzie jest celebrowany ryt rzymski. Po dodaniu w 1621 roku św. Kazimierza pod tą samą datą, wspomnienie św. Lucjusza zredukowano do kommemoracji we Mszy o św. Kazimierzu. Po reformie kalendarza w 1969 roku wspomnienie tego świętego w Martyrologium Rzymskim przeniesiono na dzień jego śmierci oraz usunięto z kalendarza ogólnego.

Katedra p.w. św. Ansgara w Kopenhadze

Patron:
Danii, Kopenhagi.
.