Św. Angelus z Jerozolimy

.

Święty karmelita i męczennik (1145-1220).

Znany również jako: Anioł, Angelus z Sycylii.

Matka Boża z Góry Karmel ze św. Angelusem i św. Antonim Opatem, fragm.

Simon Papa, 1612r.

Urodził się w 1145 roku w Jerozolimie w rodzinie żydowskiej. Jego matka była konwertytką i to dzięki niej Angelus i jego bliźniaczy brat Jan zostali ochrzczeni. Rodzice wcześnie ich odumarli, obaj młodzieńcy wstąpili w wieku 18 lat do klasztoru na Górze Karmel.

Święcenia kapłańskie otrzymał w wieku 26 lat, krótko po nich podróżował przez Palestynę. Dzięki swej niezwykłej pobożności, za jego wstawiennictwem miało miejsce wiele cudownych uzdrowień. Gdy jego sława rosła, postanowił powrócić do Karmelu.

Madonna z Trivulzio (św. Angelus po prawej)

Fra Filippo Lippi, ok, 1430r.

Castello Sforzesco w Mediolanie

W 1218 roku wysłano go do Rzymu, do papieża Honoriusza III, aby przedłożyć mu nowe konstytucje zakonne. Po krótkim pobycie w Wiecznym Mieście, gdzie dał się poznać jako znakomity kaznodzieja, został wysłany na Sycylię, aby walczyć z herezją katarską. Św. Angelus pragnął nawrócenia katarskiego rycerza Berengariusza, który żył w kazirodczym związku. Ale gdy próbował namówić go do porzucenia towarzystwa, ten się tak rozsierdził, że napadł na karmelitę przed kościołem pw. św. Filipa i Jakuba w Licata i zadał mu śmiertelne rany. Zakonnik zmarł cztery dni później, wybaczając swojemu oprawcy.

Matka Boża z Góry Karmel ze świętymi karmelitańskimi

(św. Teresa z Avila, św. Maria Magdalena Pazzi, św. Szymon Stock i klęczący św. Angelus)

Pietro Novelli, 1641r.

Museo Diocesiano w Palermo

Pochowano go w kościele pw. św. Filipa i Jakuba, a jego grób wkrótce zasłynął licznymi cudami. Kult świętego karmelity zaaprobował papież Pius II w 1459 roku. W 1662 roku relikwie św. Angelusa przeniesiono do nowo wybudowanego kościoła pw. Matki Bożej z Góry Karmel (Santa Maria del Carmine).

Kościół pw. św. Angelusa w Licata

W Polsce relikwie św. Angelusa przechowywane były w krakowskim kościele karmelitów na Skałce (wg Jacka Pruszcza). Wizerunki świętego znajdują się w pokarmelitańskim kościele pw. Najświętszej Krwi Pana Jezusa w Poznaniu, w kościele pw. św. Teresy w Przemyślu i w pokarmelickich stallach w bydgoskiej katedrze.

Patron:
Licata.

Ikonografia:
Przedstawiany w karmelitańskim habicie, z mieczem w głowie i/lub piersi. Jego atrybutem jest: miecz, palma, księga, trzy korony, lilia.

Licata chronione przez św. Angelusa

rys. Sebastiano Conca, graw. Arnaldo Westerheut, 1765r.

Varia:
Wstawiennictwu św. Angelusa przypisywano uratowanie Neapolu przed dżumą w 1656 roku.

.

Św. Ryszard Reynolds OSSS

Święty kapłan i męczennik (1492-1535).

Znany również jako: Anioł Syjonu.

Urodził się w 1492 roku w hrabstwie Devon. Pobierał nauki w Christ's College i Corpus Christi College w Cambridge, gdzie był jednym z najlepszych studentów. Pobożny młodzieniec po uzyskaniu doktoratu z teologii, w 1513 roku wstąpił do zakonu brygidów (Zakon Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy, OSSS) w opactwie Syon w Isleworth.

Był doradcą w kwestiach teologicznych Tomasza Morusa i Jana Fishera, między innymi w sprawie rozwodu Henryka VIII z Katarzyną Aragońską. Stanął zdecydowanie po stronie papieża, sprzeciwiając się królewskiemu rozwodowi, czym bardzo naraził się królowi.

Kościół p.w. św. Eteldredy w Londynie

Odmówił złożenia przysięgi o supremacji (Oath of Supremacy), uznającej króla głową Kościoła, wprowadzonej w 1559 roku, jako obowiązkowej dla każdej osoby zajmującej stanowisko publiczne czy urząd kościelny. Niektóre źródła historyczne podają, że św. Ryszard był pierwszą osobą, która odmówiła złożenia tej przysięgi.

28 kwietnia 1534 roku aresztowano go wraz z opatami kartuskimi - św. Janem Houghtonem,  św. Robertem Lawrencem i św. Augustynem Websterem - postawiono przed sądem. Początkowo sędziowie nie uznali ich winy, ale zastraszeni przez królewskiego kanclerza Tomasza Cromwella, skazali duchownych na śmierć.
Dnia 4 maja 1535 roku wszystkich powieszono, na wpół żywych odcięto i włóczono londyńskimi ulicami, na samym końcu zostali poćwiartowani, a części ciała wywieszono w całym mieście.

 Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Św. Robert został beatyfikowany 29 grudnia 1886 roku przez papieża Leona XIII, a kanonizowany 25 października 1970 roku przez papieża Pawła VI, w grupie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Augustyn Webster, św. Małgorzata Cliterhow, św. Henryk Walpole, św. Kutbert Mayne, św. Jan Plessington, św. Jan Roberts, św. Jan Rigby i św. Ambroży Edward Barlow).

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie brygida - szarym z czerwonym krzyżem i białą hostią.
Jego atrybutem jest: palma.

Kościół w opactwie Syon

Varia:
Opactwo Syon (Sion) zbudowane w 1415 roku na ziemiach króla Henryka V, zostało rozwiązane w 1539 i trafiło w ręce szwagra Henryka VIII, lorda Edwarda Seymoura. Na miejscu zburzonego opactwa wybudowano Syon House.

Legenda głosi, że gdy trumna z ciałem Henryka VIII zmierzająca do Windsoru, została wystawiona w zrujnowanej kaplicy opactwa, w nocy rozpadła się, a ciało władcy zostało zbezczeszczone przez psy. Odebrano to jako znak Bożej kary za zniszczenie wspaniałego opactwa.

Syon House przed 1760 rokiem

Św. Brygida ufundowała pierwszy klasztor w Vadstena w 1342 roku. Obok żeńskiego klasztoru powstał męski, opierający się na tej samej augustiańskiej regule, pozostający pod kierunkiem ksieni. W każdym klasztorze miało być 60 zakonnic, 13 zakonników (apostołowie ze św. Pawłem), wśród których czterech kapłanów wyobrażało czterech wielkich Doktorów Kościoła. Ogólna suma 72 osób w klasztorze miała przypominać 72 uczniów Pana Jezusa. Głównym celem zakonu było szerzenie kultu Matki Bożej, zalecona była ciągła pamięć na śmierć i rzeczy ostateczne. Zakonnicy nosili szary habit, księża na lewym boku mieli wyszyty czerwony krzyż z białą hostią pośrodku, diakoni biały krąg z czerwonym płomykiem, bracia zakonni nie posiadający święceń na habicie mieli biały krzyż z pięcioma czerwonymi plamami, oznaczającymi pięć kropli krwi Zbawiciela.

W Polsce podwójny klasztor Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy ufundował w Lublinie w latach 1412-26 król Władysław Jagiełło, jako dar wdzięczności za grunwaldzkie zwycięstwo. Konwent męski zlikwidowano w XVI wieku, a żeński w 1819 roku (ostatnia brygidka zmarła w 1870 roku).

Św. Jan Ludwik Bonnard MEP

.

Święty kapłan i męczennik (1824-1852).

Portret z ok. 1860r.

MEP w Paryżu

Jan Ludwik urodził się 1 marca 1824 roku w Saint-Christo-en-Jarez, jako piąte z sześciorga dzieci Gabriela Bonnard i Anny Bonnier. Rodzina Bonnardów była bardzo religijna, trójka synów została kapłanami.

Jan Ludwik ukończył niższe seminarium w Saint-Jodard, a wyższe w Lyonie. Od najmłodszych lat chciał zostać misjonarzem, więc po uzyskaniu od arcybiskupa zgody na opuszczenie diecezji i oddzielenie od rodziców oraz po wizycie w bazylice NMP de Fourviere, wyjechał z rodzinnego miasta i wstąpił do seminarium Stowarzyszenia Misji Zagranicznych (MEP, Missions Etrangeres de Paris) w kwietniu 1846 roku.

Święcenia kapłańskie otrzymał 23 grudnia 1848 roku, a z Nantes wypłynął wraz z innymi misjonarzami w lutym 1849. W lipcu tego roku dotarli do Hong Kongu, który był główną siedzibą misji. Stamtąd ksiądz Bonnard wyruszył do Tonkinu (płn.Wietnam), dokąd dotarł w środku szalejącej epidemii cholery. Rozpoczął posługę w towarzystwie biskupa Piotra Andrzeja Retord, apostolskiego wikariusza, włączając w to naukę języka i obyczajów, przyzwyczajanie się do klimatu i lokalnych potraw. W maju 1851 roku biskup zlecił mu misję w KeBang.

Pod koniec marca 1852 roku pojmano księdza Bonnard, został oskarżony i osadzony w Nam Dinh. Gdy odmówił sprofanowania krzyża i wyparcia się wiary, a także zdradzenia tych, którzy pomagali mu się ukrywać, został wydany na niego wyrok śmierci przez ścięcie za "głoszenie fałszywej wiary".

Dzień przed śmiercią napisał: "Jutro, w święto świętych Filipa i Jakuba wyznaczono datę mojej ofiary. Umrę szczęśliwy. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!".

Ceremonia pogrzebowa św. Jana Ludwika Bonnard, II poł.XIXw.

MEP w Paryżu

Egzekucja miała miejsce 1 maja 1852 roku. Ciało męczennika wrzucono do rzeki, chrześcijanom udało się je wyłowić i potajemnie dostarczyć do siedziby biskupa. Skrwawiona odzież i liny pogańscy żołnierze sprzedali później chrześcijanom.

Beatyfikowany 27 maja 1900 roku przez papieża Leona XIII, kanonizowany 19 czerwca 1988 przez papieża Jana Pawła II w gronie 117 Męczenników Wietnamskich (wspomnienie 24 listopada).

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie, z befką. Jego atrybutem jest: księga, palma, krzyż.
.

Św. Józef Bendykt Cottolengo

.

Święty kapłan (1786-1842).

Józef Benedykt urodził się 3 maja 1786 roku w rodzinie poborcy podatkowego Józefa Antoniego i Benedetty Chiarotti. Był najstarszym z dwanaściorga ich dzieci (szóstka zmarła we wczesnym dzieciństwie), trzech synów zostało kapłanami. Matka zajmowała się wychowywaniem dzieci, ta pobożna i bogobojna kobieta wpoiła wszystkim swoim dzieciom zasady życia chrześcijańskiego i głębokie nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej.

 Dom rodzinny św. Józefa Benedykta w Bra, Piemont

Okres dojrzewania Józefa Benedykta upłynął pod znakiem tragicznych wydarzeń rewolucji francuskiej. Studia teologiczne rozpoczął 5 grudnia 1802 roku, początkowo w rodzinnym mieście, a następnie w Asti. Musiały się one odbywa w ukryciu i tajemnicy. Dnia 8 czerwca 1811 roku w kaplicy seminaryjnej otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Pawła Józefa Solaro. Swoją Mszę św. prymicyjną młody kapłan odprawił następnego dnia. W listopadzie 1813 roku został wikarym w Corneliano d'Alba.

Po upadku Napoleona i złagodzeniu represji wobec Kościoła, św. Józef Benedykt powrócił w 1814 roku na studia w Turynie. Mimo początkowych trudności w nauce, ukończył studia z wyróżnieniem jako doktor teologii w maju 1816. Dwa lata później powołano go do Kongregacji Kanoników Bożego Ciała (przy kościele pod tym samym wezwaniem).

Lektura żywota św. Wincentego a Paulo zmieniła całe jego życie, wiedział już, że kościelne zaszczyty to nie dla niego. Dzień 2 września 1827 roku przypieczętowała jego decyzję. Tego niedzielnego poranka został wezwany do umierającej na gruźlicę Francuzki, która była w szóstym miesiącu ciąży. Przy jej łożu zastał rozpaczającego męża i zapłakane dzieci. W żadnym szpitalu nie chciano jej przyjąć, ponieważ obawiano się wybuchu zarazy. W obliczu straszliwej agonii młodej kobiety św. Józef Benedykt wiedział już, że musi stworzyć miejsce w którym będą mogli się schronić i znaleźć opiekę ci, których nigdzie nie chcą.

W krótkim czasie w centrum Turynu, 17 stycznia 1828 roku, otwarto dom dla ubogich i chorych pod wezwaniem Bożego Ciała. Niestety po trzech latach, w obawie przed epidemią cholery, władze miasta kazały go zamknąć. Św. Józef Benedykt przeniósł schronisko do Borgo Dora i 27 kwietnia 1832 roku otwarto Mały Dom Opatrzności Bożej (Piccola Casa della Divina Provvidenza), który działa do dziś. Dom utrzymywał się wyłącznie z hojności ofiarodawców i jałmużny. Z pozyskanych w ten sposób funduszy powstały kaplice, przytułki, sierocińce, szkoły i szpitale.

Za swoje najważniejsze osiągnięcie św. Józef Benedykt uważał założenie pięciu żeńskich klasztorów kontemplacyjnych i jednego eremu, gdzie zakonnice i pustelnicy nieustannie modlili się za podopiecznych księdza Cottolengo i dobroczyńców dzieła.

 Mały Dom Opatrzności Bożej w Turynie

Ostatnie dni swojego życia spędził w Chieri w domu swojego brata Ludwika, który również był księdzem. Zmarł 30 kwietnia 1842 roku na tyfus. Przed śmiercią miał powiedzieć: "Miłosierdzia, Panie. Miłosierdzia, Panie. Dobra i święta Opatrzności...Najświętsza Dziewico...Teraz wszystko zależy od Was".

Został pochowany w kościele szpitalnym w bocznej kaplicy. Papież Benedykt XVI ogłosił go błogosławionym 29 kwietnia 1917 roku, a papież Pius XI - świętym, 19 marca 1934.

Patron:
Chorych, opuszczonych.

Ikonografia:
Przedstawiany w sutannie, często wśród biednych lub chorych. Jego atrybutem jest: stuła, krzyż.
.

Św. Hugo z Cluny OSB

Święty opat (1024-1109).

Znany również jako: Hugon, Hugo z Semur, Hugo Wielki.

"Calendarium Annuale Benedictinum"

Aegidius Ranbeck, Augsburg 1677

Urodził się 13 maja 1024 roku w burgundzkim Semur, w rodzinie hrabiego Dalmazio i Aremburgi z Bergy. Miał ośmioro rodzeństwa. Ojciec przeznaczył go do stanu rycerskiego, ale Hugo od wczesnych lat pragnął się uczyć i zostać kapłanem. Początkowe nauki pobierał u stryja swej matki, św. Hugo z Auxerre.

Mając 14 lat wstąpił do nowicjatu opactwa w Cluny, gdzie pozostawał pod opieką św. opata Odylona. W klasztorze zaprzyjaźnił się z mnichem Hildebrandem, późniejszym papieżem św. Grzegorzem VII. W 1044 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Szanowany wielce za swoją pobożność, mądrość i czystość obyczajów, mając zaledwie 25 lat, został wybrany w 1049 roku szóstym opatem kluniackim.

 Św. Hugo Wielki, cesarz Henryk IV i Matylda Toskańska

Poważany w całym chrześcijańskim świecie, a jego rady zasięgali papieże i cesarze, żadne ważniejszy wypadek w Europie, żaden większy synod bez św. Hugona się nie odbywał. Papież Leon IX udając się do Rzymu, zabiera go na synod w Reims (1049r.), a stamtąd do Moguncji (1049r.), w końcu do Rzymu (1050), gdzie zajmowano się sprawą Berengariusza. Otrzymał nominację na legata w Węgrzech. Papież Stefan X często zapraszał św. Hugona do Rzymu, a Mikołaj II mianował go legatem na Francję. Jako legat występuje na synodach w Tuluzie i Awinionie. Papież Grzegorz VII, przyjaciel z Cluny, wezwał go do Rzymu, aby wspierał go radą w jego walkach o reformy. Na synodach św. Hugo występował zdecydowanie przeciw symonii, konkubinatowi i inwestyturze. Będąc ojcem chrzestnym cesarza Henryka IV nieraz swym wpływem łagodził spory pomiędzy nim a papieżem.

Urban II nadał św. Hugonowi przywilej noszenia mitry, dalmatyki, rękawiczek i sandałów, rozciągając go również na następców świętego opata.

 Pozostałości kościoła w Cluny

Jego dziełem jest trzecia, największa rozbudowa opactwa. Do czasów rozbudowy bazyliki św. Piotra w Rzymie w XVI wieku, kościół w Cluny był największym kościołem w Europie.

Zmarł 28 kwietnia 1109 roku w Cluny, został pochowany w kościele opactwa. Nad jego grobem miały miejsce liczne cuda. Uroczysta translacja relikwii miała miejsce 1 stycznia 1120 roku, w czasie wizyty papieża św. Kaliksta II w Cluny. Sto lat później relikwie złożono w nowym rzeźbionym sarkofagu.

W 1562 roku hugenoci zbezcześcili i spalili relikwie świętego opata.

Patron:
Chorych na gorączkę, wzywany w obronie przed nią.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat w benedyktyńskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, mitra, klasztor, księga.
.