Św. Bertylla z Chelles

.

Święta dziewica i ksieni (zm. 692).

Znana również jako: Bertilla.

Urodziła się w VII wieku, w jednej z najznamienitszych chrześcijańskich rodzin w pobliżu Soissons. Dorastająca panna pragnęła porzucić marności światowe i poświęcić swe życie Panu Bogu. Jej pobożni rodzice poradzili się najpierw św. Audoena (Owena) z Rouen, widząc w tym wolę Bożą wyrazili zgodę na jej wstąpienie do benedyktyńskiego opactwa w Jouarre.

Zajmowała się chorymi, znana ze swego miłosierdzia i sprawiedliwości, pokory, prostoty i roztropności. Te cnoty sprawiły, że została wybrana przeoryszą.

Klasztor w Chelles, dormitorium w XIIIw.

"Słownik architektury francuskiej VI-XVI wiek" E.Duillaumot, 1856r.

Gdy królowa Francji, św. Batylda, postanowiła wybudować klasztor w Chelles i tam spędzić w odosobnieniu resztę swojego życia, poprosiła przełożoną opactwa w Jouarre o mianowanie przełożonej i kilku pobożnych mniszek, aby mogła rozpocząć nową fundację. Przełożona wybrała św. Bertyllę, która razem z królową
i mniszkami otrzymała specjalne błogosławieństwo arcybiskupa Lyonu.

Św. Bertylla zmarła 5 listopada 692 roku, została pochowana obok św. Batyldy w przyklasztornym kościele.

Ikonografia:
Przedstawiana jako mniszka lub ksieni.
Jej atrybutem jest: pastorał, krzyż, księga, klasztor.

Varia:
W klasztorze w Chelles welon przyjęły m.in. św. Hilda z Whitby i św. Hildelida z Barking.

Klasztor w Chelles został rozwiązany w 1790 roku, sześć lat później sprzedany i doszczętnie zniszczony.
.

Św. Bertylla z Mareuil

.

Święta wdowa i wyznawczyni (VII/VIII).

Znana również jako: Bertilia.

Urodziła się pod koniec VII w. w szlacheckiej rodzinie. Wiodła spokojne życie wypełnione modlitwą i dobrymi uczynkami. Wyszła za mąż odpowiednio do swojej pozycji za Goutlanda znanego ze swojej pobożności. Razem nieśli pomoc biednym i chorym. Po śmierci męża żyła samotnie w Mareuil, w diecezji Arras. Ufundowała kościół p.w. św. Amanda z Maastricht i przeniosła się do celi obok, gdzie żyła jako pustelnica do końca swoich dni. Zmarła na początku VIII w.

Została pochowana w kościele, który ufundowała, a jej relikwie są tam przechowywane od 1081r., przeniesiono je w bardziej honorowe miejsce w 1288r.