Św. Franciszek z Paoli OM

Święty zakonnik i pustelnik (1416-1507).

Ekstaza św. Franciszka z Paoli

Pietro Bianchini, ok.1728

Luwr, Paryż

Urodził się 27 marca 1416 roku w kalabryjskiej Paoli, należącej do Królestwa Neapolu. Jego rodzice Jakub (Giacomo) Martolilla i Vienna z Fuscaldo, pobożni i bogobojni rolnicy, byli bezdzietni wiele lat, ale dzięki modlitwom za wstawiennictwem św. Franciszka z Asyżu urodziło im się troje dzieci, z których najstarszym był Franciszek.

Chłopiec pierwsze nauki pobierał u franciszkanów w San Marco Argentano. Gdy wrócił do domu wraz z rodzicami wyruszył na pielgrzymkę do Rzymu, Loreto i Asyżu, a po powrocie z niej prowadził życie pustelnicze w grocie nieopodal rodzinnej Paoli. Wokół Franciszka zaczęli skupiać się młodzi ludzie, którzy chcieli wieść życie podobne do niego - wypełnione modlitwą, postami i umartwieniem. W krótkim czasie miał tak wielu naśladowców, że postanowił założyć dla nich zakon. Napisał dla współbraci regułę i poprosił papieża o zatwierdzenie zakonu i reguły przez Kościół, co nastąpiło w 1474 roku. Niecałe dwadzieścia lat później zakon nazwano Zakonem Braci Najmniejszych (Minimów, OM).

Cud św. Franciszka z Paoli

Francesco Capella, ok. 1750r.

Muzeum Diecezjalne w Kortonie, Toskania

Franciszek żywił szczególne nabożeństwo do Męki Pańskiej, Imienia Jezus i Matki Bożej.Jego wstawiennictwu przypisywano liczne cuda. Został obdarzony również wizjami dotyczącymi przyszłości oraz darem bilokacji.

Na prośbę papieża Sykstusa IV zakonnik udał się do Paryża, aby pomóc królowi Ludwikowi XI przygotować się do śmierci. Korzystając z nadarzającej się okazji wywarł znaczący wpływ na zawarcie pokoju pomiędzy Francją a Anglią, doradzając małżeństwo pomiędzy panującymi oraz na ułożenie stosunków Francji z Hiszpanią. Po śmierci króla pozostał we Francji i przez wiele lat pełnił funkcję doradcy króla Karola VIII.

Św. Franciszek z Paoli wskrzesza martwe dziecko

Sebastiano Ricci, 1733r.

Kościół pw. św. Rocha (San Rocco) w Wenecji

Franciszek rozchorował się nagle i bardzo poważnie w Niedzielę Palmową 1507 roku. Zmarł w Wielki Piątek, 2 kwietnia, we francuskim Plessis-les-Tours.

Jego doczesne szczątki pochowano w Plessis, a jego grób stał się wkrótce miejscem licznych pielgrzymek. W 1562 roku hugenoci zbezcześcili jego grób, a znajdując ciało świętego nietknięte, spalili je. Katolikom udało się uratować kości, które przekazano do różnych kościołów.

 

Św. Franciszek z Paoli

Francesco Antonio Fontana, 1670-73

Kolumnada Berniniego, południowa strona, Watykan

Franciszek został beatyfikowany przez papieża Leona X w 1513 roku, ten sam papież kanonizował go sześć lat później.W 1955 roku relikwie przewieziono do Paoli, do sanktuarium św. Franciszka.

Św. Franciszek z Paoli

Giovanni Battista Maini,  1732r.

Bazylika św. Piotra na Watykanie (lewa nawa, dolna nisza)

Patron:
Sycylii, Kalabrii, wioślarzy, marynarzy, żeglarzy, podróżnych. Wzywany w obronie przed ogniem i bezpłodnością.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju mnicha, lewitujący nad tłumem. Jego atrybutami są: czaszka, dyscyplina.

 Marco Pitteri, akwaforta

Św. Franciszek Regis Klet CM

.

Święty zakonnik i męczennik (1748-1820).

Urodził się 19 sierpnia 1748 roku w Grenoble, w rodzinie kupieckiej, jako dziesiąte z piętnaściorga dzieci. Jego rodzice, Cezar i Klaudyna, byli ludźmi głęboko pobożnymi - kilkoro dzieci poświęciło swe życie na służbę Panu Bogu. Mały Franciszek został ochrzczony w kościele pw. św. Ludwika w Grenoble, imię otrzymał po niedawno kanonizowanym świętym jezuickim - Janie Franciszku Regis (zm. 1640).

Rodzice oddali go na naukę do kolegium jezuickiego w Grenoble, dalszą naukę kontynuował w seminarium diecezjalnym prowadzonym przez filipinów (oratorian). Dnia 6 marca 1769 roku św. Franciszek wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misji (Congregatio Missionis, CM, potocznie nazywani lazarystami). Śluby zakonne złożył dwa lata później, a 27 marca 1773 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Krótko po święceniach wysłano go do Annecy, gdzie w wyższym seminarium wykładał teologię moralną. Po szesnastu latach pobytu w Annecy wezwany do Paryża, na kapitułę generalną, na której nowo mianowany generał zakonu mianował św. Franciszka dyrektorem seminarium w domu macierzystym w Paryżu. Przebywał tam niecały rok, ponieważ 13 lipca 1789 roku rewolucjoniści wygnali misjonarzy, a budynek i kościół splądrowali.

Po rozproszeniu zakonników, generał w końcu uległ prośbom św. Franciszka, który od dawna pragnął wyjechać na misję i skierował go do Chin. W kwietniu 1791 roku wyruszył w podróż, 15 października 1792 dotarł do jednej z najbiedniejszych osad chrześcijańskich w Kiang-Si, gdzie z dużą trudnością uczył się języka. W 1793 roku został wysłany do Hon-Kouang, gdzie przez dwadzieścia siedem lat posługiwał. W lipcu 1812 roku kościół i szkołę, którymi się opiekował zniszczyli żołnierze. Św. Franciszkowi udało się kilkakrotnie uniknąć pojmania, aż do 1818 roku, gdy prześladowania wybuchły ze zdwojoną siłą. Dla nagrody pieniężnej, jaką wyznaczono za jego głowę, chiński chrześcijanin zdradził miejsce pobytu lazarysty władzom. Pojmano go 16 czerwca 1819 roku, zakutego w łańcuchy prowadzono kilkadziesiąt kilometrów, w końcu uwięziono na pięć tygodni w Jinjagang, gdzie poddawano go torturom. Później przeniesiony został do Nan-Yang-Fou, do więzienia gdzie traktowanie było łagodniejsze i gdzie spotkał lazarystę, ojca Chena, od którego otrzymał Sakramenty.

 Śmierć św. Franciszka Regisa Kleta

Dnia 1 stycznia 1820 roku ogłoszono św. Franciszkowi wyrok śmierci, który wykonano 18 lutego. Karę wykonano przez uduszenie na krzyżu. Chrześcijanie pochowali jego ciało na pobliskim wzgórzu. Doczesne szczątki św. Franciszka w 1868 przewieziono do Paryża i złożono je w kościele domu macierzystego w Paryżu.

Papież Grzegorz XVI w 1843 roku ogłosił go, razem ze św. Janem Gabrielem Perboyre (zm. 1840), Sługą Bożym. Dnia 27 maja 1900 roku papież Leon XIII beatyfikował misjonarza, w gronie 72 męczenników. Kanonizacja miała miejsce w Rzymie, 1 października 2000 roku - w gronie 120 Chińskich Męczenników, których wspólne wspomnienie przypada 9 lipca.

Sarkofag z relikwiami św. Franciszka Regisa Kleta

Kościół lazarystów w Paryżu

Relikwie św. Franciszka Regisa Kleta są przechowywane w kościele misjonarzy pw. NMP z Lourdes w Krakowie. W kościele znajduje się również polichromia z XIX wieku, przedstawiająca świętego męczennika. Istniała (już mało popularna w śpiewnikach) "Pieśń o św. Franciszku".

Patron:
Misjonarzy.

Ikonografia:
Przedstawiany jako kapłan, w stroju orientalnym lub w czasie męczeńskiej śmierci.
.

Św. Franciszek Ksawery SI

Święty kapłan (1506-1552).

Znany również jako: Francisco de Jasso y Azpilicueta, Apostoł Indii.

Francisco de Jasso y Azpilicueta urodził się 7 kwietnia 1506 roku na zamku Xavier w królestwie Nawarry, w arystokratycznej rodzinie Juana de Jasso, doradcy króla Jana III z Nawarry i dony Marii de Xavier y Azpilicueta, jedynej dziedziczki dwóch wielkich rodów szlacheckich. Franciszek był ich piątym i najmłodszym dzieckiem.

 Zamek rodzinny św. Franciszka Ksawerego

W 1512 roku połączone wojska Kastylii i Aragonii podbiły Nawarrę, a cztery lata później miała miejsce rekonkwista, w której brali udział dwaj starsi bracia św. Franciszka. Rodzinę ukarano - dużą część zamku rozebrano, zmniejszając go o ponad połowę, fosę zasypano, ziemie skonfiskowano. Rodzinie pozwolono mieszkać w zamku.

Św. Ignacy Loyola i św. Franciszek Ksawery

G. Battista Gaulli

W 1525 roku św. Franciszek wyjechał na studia do kolegium św. Barbary w Paryżu. Już dwa lata później wykładał filozofię w Beauvais. Razem ze św. Ignacym, bł. Piotrem Fabre i czterema innymi młodzieńcami, których poznał w kolegium, położył podwaliny pod powstanie Towarzystwa Jezusowego, dnia 15 sierpnia 1534 roku, w małej Kaplicy Męczenników na Montmartrze. Wszyscy złożyli śluby ubóstwa, czystości, posłuszeństwa oraz zobowiązali się do nawracania muzułmanów na Bliskim Wschodzie, a gdyby to okazało się niemożliwe, obiecali udać się do Rzymu, oddając się całkowicie na rozkazy papieża. Razem z resztą członków otrzymał święcenia kapłańskie, 24 czerwca 1537 roku,  w Wenecji. Pod koniec października udali się do Bolonii, gdzie pracowali dniem i nocą w miejscowym szpitalu. Później św. Franciszek w Rzymie przez krótki czas pełnił funkcję sekretarza św. Ignacego, gdy ten został pierwszym generałem jezuitów. Jednocześnie gorliwie pełnił posługę kapłańską w kościele św. Wawrzyńca in Damaso.

Św. Franciszek Ksawery adorujący Matkę Bożą z Dzieciątkiem

Michel Corneille, XVIIw.

W 1540 roku po kolejnych odwołaniach do papieża Pawła III z prośbą o wysłanie misjonarzy do Indii portugalskich, w ramach umowy Padroado, król Jan III Aviz mianował św. Franciszka wysłannikiem królewskim i nuncjuszem papieskim.

Dnia 7 kwietnia 1541 roku nowy nuncjusz opuścił Lizbonę wraz z dwoma jezuitami i nowym wicekrólem Martimem Alfonso de Sousa na pokładzie Santiago. Od sierpnia 1541 roku do marca roku następnego pozostawiali w Mozambiku, a 6 maja 1542 roku dotarli do Goa, stolicy portugalskiej kolonii w Indiach, gdzie spędzili kolejne trzy lata.

Kościół p.w. św. Wita w Czeskim Krumlowie, 1897r.

Dnia 20 września 1543 roku, na polecenie wikariusza generalnego, św. Franciszek wyruszył z pierwszą misją do Paravas, na wschodnim wybrzeżu południowych Indii, gdzie mieszkali poławiacze pereł. Mieszkał w jaskini w Manapad, przez trzy miesiące intensywnie ucząc katechizmu dzieci. Później całą swoją energię poświęcił na nawrócenie króla Travancoru, odwiedził również  Cejlon. Postanowił udać się na wschód i w 1545 roku wyruszył w podróż misyjną do Makassar na wyspie Celebes (Indonezja).

Pan Bóg wspomagał apostoła w jego zapale misyjnym, darzył licznymi cudami i darem języków (św. Franciszek znał ich aż dziesięć).

Szaty liturgiczne św. Franciszka Ksawerego

Bazylika Bom Jesus w Goa

W 1549 roku św. Franciszek wyruszył z kilkoma jezuitami do Japonii, gdzie pomimo niechęci bonzów i rozlicznych trudności, udało się im nawrócić wielu mieszkańców. W 1551 roku powrócili do Goa, skąd po krótkim czasie wyruszył z misją do Chin. W tym czasie poważnie zachorował.

Zmarł w nocy z 2 na 3 grudnia 1552 roku na wyspie Sancian, w towarzystwie Chińczyka, którego nawrócił i który służył mu jako tłumacz. Na szyi miał zawieszoną relikwię św. Tomasza Apostoła, formułę profesji zakonnej i autografy swoich przyjaciół-jezuitów.

 Dokument potwierdzający kanonizację św. Franciszka Ksawerego

Został pochowany na plaży, w małej kaplicy. W lutym 1553 roku jego ciało zabrano z wyspy i złożono w tymczasowym grobie w kościele p.w. św. Pawła w Malakka. Dnia 11 grudnia 1553 roku ciało św. Franciszka popłynęło do Goa, do kościoła jezuitów, a w 1637 roku zostało uroczyście wniesione w kryształowo-srebrnym sarkofagu do bazyliki p.w. Najświętszego Zbawiciela (Bom Jesus) w Goa. Na widok publiczny relikwie są wystawiane co dziesięć lat, ostatni raz w 2004 roku.

Bazylika Bom Jesus w Goa

 Wystawienie relikwii św. Franciszka Ksawerego, 1 grudnia 1952 rok

fot. James Burke

Prawe przedramię św. Franciszka w 1614 roku zostało wysłane przez generała jezuitów Klaudiusza Acquaviva do kościoła jezuitów Il Gesu w Rzymie. Inna część kości ramienia trafiła do katedry w Makau, gdzie przechowywana była w srebrnym relikwiarzu, który w 1978 roku został przeniesiony do kościoła p.w. św. Józefa na wyspie Coloane. Następnym miejscem, gdzie relikwiarz trafił jest Muzeum Sztuki Sakralnej przy tamtejszym seminarium.

Relikwiarz św. Franciszka Ksawerego

Katedra NMP w Pampelunie, Nawarra

Św. Franciszka beatyfikował papież Paweł V dnia 25 października 1619 roku, a kanonizował papież Grzegorz XV - 12 marca 1622. W tym samym dniu ogłoszono świętymi: Ignacego Loyolę, Teresę z Avila, Izydora Oracza i Filipa Nereusza.

Kolumnada Berniniego

Lazzaro Morelli, 1669-70

Na kolumnadzie Berniniego znajduje się figura św. Franciszka Ksawerego, po stronie południowej, obok św. Jacka Odrowąża.

Kult św. Franciszka Ksawerego w Polsce
Jego kult szerzyli jezuici, ufundowano kościoły pod jego wezwaniem w Piotrkowie Trybunalskim, Grudziądzu i Krasnymstawie (obecnie kościołów jest 9).

W XIX wieku szczególnym miejscem kultu był Grudziądz i Jabłonowo Pomorskie. We Lwowie działało bractwo św. Franciszka Ksawerego.

 Pojezuicki kościół p.w. św. Franciszka Ksawerego w Grudziądzu

W Grudziądzu kościół wybudowano w XVII wieku, w głównym ołtarzu znajduje się cudowny obraz św. Franciszka w barokowej srebrnej sukience, który do 1722 roku znajdował się w Jabłonowie Pomorskim. Germanizacja i wpływy protestanckie znacznie osłabiły kult Świętego.

Patron:
Australii, Borneo, Chin, Indii, Nowej Zelandii, Japonii, hiszpańskiej Nawarry, niemieckiej Fryzyngi, Goa, Kłodzka (od 1649). Kongregacji Krzewienia Wiary
(od 1904, ob. Kongregacja Ewangelizacji Narodów), Apostolstwa Modlitwy, Misjonarzy Krwi Chrystusa (CPPS), misji w Afryce (od 1927), misjonarzy, misji parafialnych, nawigatorów, hiszpańskich i portugalskich harcerzy-wędrowników. Wzywany w obronie przed epidemią.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie jezuickim, czasem w komży i stule. Jego atrybutem jest: muszla św. Jakuba, gorejące serce, płomienie wydobywające się z piersi, krab, kij pielgrzyma, krzyż, pochodnia.

Varia:
Wstawiennictwu św. Franciszka Ksawerego przypisywano odzyskanie wzroku ciężko choremu św. Kacprowi del Buffalo, który już jako dorosły mężczyzna założył Zgromadzenie Misjonarzy Krwi Chrystusa (CPPS), obierając jako głównego patrona właśnie św. Franciszka.

Od 1940 roku z Pampeluny do Javier wyrusza pielgrzymka ku czci Świętego,
tzw. Javieriada.

Św. Franciszek Ksawery został wybrany patronem Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w Madrycie w 2011 roku.

Cytat:
Życie bez radości obcowania z Bogiem to nie byłoby życie, ale nieustanne umieranie.

Lektura:
ks. Stanisław Cieślak SI "Franciszek Ksawery"
Louis de Wohl "Św. Franciszek Ksawery - Rozniecić ogień"

Św. Franciszek Jaccard MEP

.

Święty kapłan i męczennik (1799-1838).

Znany również jako: Franciszek Jaccard Phan.

Franciszek Jaccard przyszedł na świat 6 września 1799 roku w sabaudzkim Onnion,
w rodzinie biednego i pobożnego rolnika, po dwudziestu latach oczekiwania. Jako dziecko wolał zabawę niż naukę w szkole, dlatego gdy rodzice wysłali go do niższego seminarium w Melan, nie radził sobie z nauką i zniechęcony powrócił do domu. Namawiany przez rodziców i przyjaciół postanowił spróbować swoich sił jeszcze raz, udając się w 1819 roku do seminarium w Chambery. Dwa lata później został członkiem Towarzystwa Misji Zagranicznych (M.E.P., Societe des Missions Etrangeres de Paris) w Paryżu. Tam też otrzymał święcenia kapłańskie, 15 marca 1823 roku. Odmówił przyjęcia stanowiska rektora seminarium, ponieważ jak sam mówił, pragnął poświęcić się nawracaniu pogan, a nie karierze w stolicy.

Przed wyjazdem na misje

Charles Louis de Coubertin, 1868r.

Dnia 10 lipca 1823 roku ks. Franciszek Jaccard wsiadł na pokład statku w Bordeaux
i opuścił swoją ojczyznę. Do Makau misjonarze przybili 25 listopada 1824, a w lutym 1826 dotarli do Kochinchiny (część Indochin, obecnie połud. Wietnam). W seminarium Ninh ks. Jaccard pobierał naukę języka wietnamskiego, przybierając imię Phan.
W krótkim czasie został rektorem seminarium w Ninh, w prowincji Quang Tri.

W lipcu 1828 roku żołnierze cesarza Minh Mang sprowadzili na jego rozkaz do pałacu Cung Quan w Hue ks. Franciszka Jaccarda Phan. Miał on tłumaczyć francuskie dokumenty na język wietnamski. Będąc pod stałym nadzorem, z brakiem swobody
w działaniu duszpasterskim, ksiądz poprosił króla o przeniesienie go do pałacu Duong Son, gdzie nie tylko mógłby tłumaczyć, ale i pomagać potajemnie katolikom. Uczył również francuskiego oraz historii Europy i Ameryki.

We wrześniu 1831 roku mieszkańcy Duong Son zostali zadenuncjowani przed cesarzem jako chrześcijanie. Aresztowano 73 osoby, każdą z nich skazano na chłostę, a rządca wioski i ks. Jaccard zostali skazani na śmierć. Cesarz Minh Mang zmienił karę śmierci na przymusową służbę wojskową dla księdza i sprowadził go z powrotem do Cung Quan. Na dworze nadal zajmował się tłumaczeniem ksiąg i dokumentów. Władca, ceniąc sobie towarzystwo ks. Franciszka, wielokrotnie prosił go o wyjaśnienie ilustracji o tematyce biblijnej. Korzystając z okazji ksiądz starał się przybliżyć władcy naukę o Bogu, duszy nieśmiertelnej oraz nagrodzie i karze po śmierci. Ośmielony okazywanym zainteresowaniem wysłał królowi katechizm dla katechumenów. Wtedy Minh Mang wysłał ministra spraw wewnętrznych z żądaniem, aby duchowny spalił wszystkie religijne książki, na co ten się nie zgodził. Minister odpowiedział, że jeśli ks. Jaccard zaprzestanie katolickiej propagandy, to będzie mógł zatrzymać książki, a na radzie cesarskiej zezna, że odesłał je do Francji. Gdy ksiądz stanowczo odmówił, tłumacząc, iż katolikowi nie wolno kłamać, a nauczanie Ewangelii jest jego obowiązkiem, minister zagroził, że w takiej sytuacji może zostać skazany na śmierć. Cesarz dowiedziawszy się o całym zajściu rozkazał jeszcze pilniej strzec swego tłumacza.

W styczniu 1833 roku cesarz rozkazał uwięzić wszystkich księży, Francuzów
i Wietnamczyków. Rozpoczęło się jedno z najkrwawszych prześladowań Kościoła.
W więzieniu do którego trafił ks. Jaccard, przez półtora roku towarzyszył mu franciszkanin, o. Odoryk Phuong. Co noc każdy z nich sprawował potajemnie ofiarę Mszy Św., a wszystko co było niezbędne do celebracji ukrywali pod podłogą.

W tym czasie na południu rozprzestrzeniał się antycesarski bunt kierowany przez
Le Van Khoia, adoptowanego syna francuskiego dyplomaty. Cesarz oskarżył chrześcijan o udział w spisku i kazał stracić ks. Franciszka i o. Odoryka. Wtedy matka cesarza przekonała go, że nie powinien ich zabijać, ponieważ mogloby to sprowokować interwencję Francuzów. Zostali skazani więc na zesłanie
i 12 grudnia 1833 roku księża dotarli do miejsca przeznaczenia, więzienia w dżungli na pograniczu Laosu. Tutaj miejscowym chrześcijanom udawało się czasem przekazać im listy i żywność, do momentu gdy cesarz powołał nowego naczelnika, któremu kazał czynić wszystko, co mogłoby skłonić księży do porzucenia swojej wiary. Widząc nieskuteczność swoich metod zamknął ich w małej celi, ograniczył racje żywnościowe, skonfiskował wszystkie książki i pilnie strzegł, nie dopuszczając nikogo innego do więźniów. Surowe warunki, głód i malaria przyczyniły się do śmierci o. Odoryk, 25 maja 1834 roku.

We wrześniu 1835 roku cesarz przeniósł ks. Franciszka, wycieńczonego malarią
i czerwonką, do łagodniejszego więzienia w Cam Lo w prowincji Quang Tri i zlecił mu nauczanie sześciu młodzieńców, zakazując wspominania choćby słowem
o chrześcijaństwie. Codziennie późnym wieczorem potajemnie odprawiał Mszę Św. Wielokrotnie był namawiany do ucieczki, tym łatwiejszej, że straż nie pilnowała go zbyt dokładnie, ale odmawiał za każdym razem, wiedząc, że Minh Mang zemści się nie tylko na nim, ale przede wszystkim na katolikach.

Sytuacja zmieniła się diametralnie na początku 1838 roku, gdy zlikwidowano seminarium Ninh, a ks. Candalh Kimowi udało się ujść w góry. Cesarz skierował swój gniew przeciw ks. Jaccard, 3 lipca każąc go zakuć w kajdany i po przesłuchaniu uwięzić. W Quang Tri mandaryn wiele godzin biczował ks. Franciszka aż do utraty przytomności, każąc wyrzec mu się wiary w Chrystusa. Gdy to nie skutkowało, przypalano rozżarzonymi szczypcami jego ciało.

Od 18 lipca 1838 roku ks. Franciszek dzielił swą celę z seminarzystą Tomaszem Thien. Razem modlili się, dziękując Panu Bogu i wzywając Jego opieki.
Dnia 17 września cesarz podpisał wyrok skazujący ich na śmierć przez uduszenie. Rankiem 21 września 1838 roku władze więzienia doprowadziły obu skazańców na wzgórze w pobliżu wsi Nhan Bieu. Odmówiwszy spożycia ostatniego posiłku, obaj uklękli i modlili się, po czym zaciągnięto im pętle na szyjach i uduszono. Ich ciała pochował razem lekarz Szymon Hoa, przyszły męczennik, w Nhu-ly. W 1846 roku doczesne szczątki obu męczenników wysłano do seminarium Towarzystwa Misji Zagranicznych w Paryżu.

Papież Leon XIII podpisał dekret o męczeństwie ks. Franciszka Jaccard dnia
19 czerwca 1840 roku,  ogłosił go błogosławionym dekretem
z 27 maja 1900 "Fortissimorum virorum". Kanonizowany 19 czerwca 1988 roku w Rzymie, przez papieża Jana Pawła II, w grupie 117 Męczenników Wietnamskich (Męczenników z Tonkinu), których wspólne wspomnienie przypada na 24 listopada.

117 Męczenników Wietnamskich

Ikonografia:
Przedstawiany jako kapłan, w czasie modlitwy lub męczeńskiej śmierci.
Jego atrybutem jest: palma, krzyż, księga, obcęgi, sznur.

Varia:
Towarzystwo Misji Zagranicznych założył w 1658 roku jezuita
o. Aleksander de Rhodes, rok później zostało zatwierdzone przez papieża Aleksandra VII. W ciągu trzech wieków swojej działalności Towarzystwo wysłało na misje do Azji ponad 4200 księży.

.

Św. Franciszek Caracciolo CRM

.

Święty kapłan i założyciel zakonu (1563-1608).

Znany również jako: Ascanio Pisquizio.

Ascanio Pisquizo urodził się 13 października 1563 roku w Villa Santa Maria w Abruzji, jako syn Ferdynanda Caracciolo i Izabelli Barratucci. Była to rodzina szlachecka, spokrewniona po kądzieli ze św. Tomaszem z Akwinu, a po mieczu z neapolitańskimi książętami. Gdy miał dwadzieścia dwa lata ciężko zachorował, na chorobę skóry bardzo podobną do trądu. Złożył wtedy ślub, że jeśli odzyska zdrowie, to resztę swojego życia poświęci na służbę Panu Bogu i bliźnim. Gdy cudem ozdrowiał, rozdał swój majątek ubogim i udał się w 1585 roku na studia teologiczne do Neapolu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1587 roku.Wstąpił do konfraterni kapłanów Białe Szaty Sprawiedliwości (Bianchi della Giustizia), które sprawowało opiekę nad więźniami i galernikami, przygotowując ich do dobrej śmierci.

 Dom rodzinny św. Franciszka w Villa Santa Maria

Wraz z genueńczykiem, ks. Janem Augustynem Adorno, założył zgromadzenie Kleryków Regularnych Mniejszych (Clerici Regulares Minores, CRM lub CCRRMM) dla posługi chorym i więźniom, łączącym aktywne życie duszpasterskie i ścisłą dyscyplinę, zachęcając do życia kontemplacyjnego. Ks. Adorno napisał list do Ascania Caracciolo, ale chodziło mu o dalekiego krewnego ks. Ascania. Ten odebrał to jako znak od Pana Boga i przekonał ks. Adorno do przyjęcia jego pomocy. Obaj duchowni odbyli czterdziestodniowe rekolekcje w Camaldoli, w czasie których przygotowali regułę nowego zgromadzenia. Gdy zebrali dwunastu chętnych, udali się do Rzymu, aby prosić papieża Sykstusa V o zatwierdzenie reguły, co miało miejsce 1 czerwca 1588 roku. W następnym roku, dnia 9 kwietnia, Caracciolo złożył śluby wieczyste i przyjął imię Franciszka, na cześć św. Franciszka z Asyżu.

 Klasztor w Casmari, XIXw.

Zgromadzenie miało siedzibę na przedmieściach Neapolu, a św. Franciszek i ks. Adorno wyjechali zgodnie z życzeniem papieża do Hiszpanii, aby tam założyć nowe domy, na co początkowo dwór hiszpański nie wyraził zgody, więc zakonnicy wrócili do Neapolu. Tam otrzymali klasztor p.w. Najświętszej Maryi Większej (Santa Maria Maggiore), którego były przełożony Fabrycy Caracciolo wstąpił również do Kleryków Regularnych Mniejszych. Większość zakonników prowadziła misje, niektórzy zajmowali się chorymi i więźniami, a dla pragnących odosobnienia stworzono eremy.

Wizja św. Franciszka

Romano Coradetti

Kościół p.w. Aniołów Stróżów w Rzymie

Jednym z najważniejszych obowiązków zakonników była nieustanna, wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. Praktykowali liczne umartwienia i często pościli. Moto zakonne "Ad maiorem Dei Resurgentis gloriam" wybrali założyciele, ponieważ obaj złożyli profesje w drugą niedzielę po Zmartwychwstaniu.

Św. Franciszek ponownie poważnie zachorował, a gdy po długiej chorobie powracał do zdrowia, ks. Adorno zmarł nagle w wieku czterdziestu lat. Wbrew swojej woli został wybrany generałem zakonu 9 marca 1593 roku, nadal wykonując najbardziej służebne zadania w domu w Neapolu. Ponownie wyruszył w podróż do Hiszpanii w 1595 i 1598 roku, tym razem udało mu się uzyskać zgodę na założenie domów zgromadzenia. Wkrótce kanonicy posiadali domy Madrycie, Valladolid i Alcali.

Po siedmiu latach sprawowania godności generała, uzyskał zgodę papieża na złożenie tego urzędu. Spędził resztę życia na modlitwie, jako przeor i mistrz nowicjatu w Santa Maria Maggiore.

Znany z pracy na rzecz ubogich, uznawany za cudotwórcę obdarzonego darem proroctw i znakomity kaznodzieja. Papież Paweł V chciał mianować go biskupem, ale św. Franciszek nie chciał przyjąć godności, powołując się na zakonne śluby zobowiązujące do niezajmowania wysokich stanowisk kościelnych. Popierał ze wszystkich sił, tam gdzie przebywał, uroczyste wystawienia Najświętszego Sakramentu, adoracje i procesje.

W 1607 roku zrezygnował z zarządzania klasztorem i prowadzenia nowicjatu, aby w odosobnieniu przygotować się na nadchodzącą śmierć, którą przeczuwał. Zamieszkał we wnęce pod schodami w domu zgromadzenia w Neapolu, skąd przez małe okienko widać było tabernakulum w kościele, często doświadczając ekstaz.

 Villa Santa Maria

W drodze do sanktuarium w Loreto, jego stan nagle się pogorszył na tyle, że musiał zatrzymać się w Agnone. Zdążył podyktować list do współbraci, wzywając ich do wiernego zachowania reguły. Godzinę przed wschodem słońca zakrzyknął "Do nieba!" i zmarł w spokoju, w wigilię Bożego Ciała, 4 czerwca 1608 roku.

Został pochowany w kościele Santa Maria Maggiore w Neapolu. W 1844 roku jego relikwie przeniesiono do kościoła p.w. Matki Bożej z Montevergine (Santa Maria di Monteverginella), ponieważ ten kościół udało się odzyskać Klerykom Regularnym z dwóch jakie posiadali w Rzymie, a które zostały im zabrane w czasie rewolucji francuskiej. Część relikwii znajduje się również w kościele p.w. św. Wawrzyńca
(San Lorenzo in Lucina) w Rzymie.

Papież Klemens XIV beatyfikował św. Franciszka 4 czerwca 1769 roku, a papież
Pius VII kanonizował go 24 maja 1807 roku.

Patron:
Neapolu (od 1838), włoskich kucharzy (od 1996), trędowatych i chromych.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie, często w czasie adoracji. Jego atrybutem jest: lilia, księga, monstrancja,strzały.

Bazylika p.w. św. Piotra w Rzymie

Francesco Labourer i Innocenzo Fraccardi, 1834r.

prawa trybuna

Dzieła:
"Siedem stacji męki Naszego Pana Jezusa Chrystusa"
(Le sette stazioni sopra la Passione di N.S. Gesu Christo)
.

Św. Franciszek de Hieronimo SI

.

Święty kapłan i zakonnik  (1642-1716).

Znany również jako: Apostoł Neapolu, Franciszek Hieronim, Franciszek de Girolamo.

Urodził się 17 grudnia 1642 roku we włoskim Grottaglie, jako najstarszy z jedenaściorga dzieci Jana Leonarda di Girolamo i Gentilesci Gravina, z których każde odznaczało się szczególną pobożnością (trzech synów zostało kapłanami). Gdy miał dziesięć lat uczył inne dzieci katechizmu. Od dzieciństwa cechowała św. Franciszka niezwykła pobożność, dobroć i miłosierdzie dla biednych. W wieku szesnastu lat wstąpił do jezuickiego kolegium w Tarencie, gdzie studiował nauki humanistyczne i filozofię. W 1664 roku został wyświęcony na subdiakona, a w 1665 przyjął święcenia diakonatu i wyjechał do Neapolu, aby tam przez trzy lata studiować teologię i prawo kanoniczne w słynnym kolegium Gesu Vecchio. Św. kapłańskie przyjął w Neapolu, 18 marca 1666 roku, za specjalną dyspensą (miał poniżej 24 lat). Cztery kolejne lata spędził jako prefekt w neapolskim kolegium, gdzie wśród uczniów zyskał przydomek świętego prefekta (il santo prefetto).

Do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego wstąpił 1 lipca 1670 roku, a 8 grudnia 1682 złożył uroczystą profesję. Pod koniec pierwszego roku próbnego został wysłany z doświadczonym misjonarzem ojcem Agnello Bruno, aby nauczyć się głoszenia kazań w okolicach Otranto i Apulii. Przez kolejne trzy lata głosili misje w miastach i po wsiach, ujawniając niezwykły talent w pracy misyjnej. W 1674 roku został wezwany do Neapolu w celu dokończenia studiów z teologii scholastycznej. Przełożeni postanowili, że po ukończeniu studiów zostanie skierowany do kościoła Gesu Nuovo.

Kościół Gesu Nuovo w Neapolu

Sam św. Franciszek pragnął pracować wśród ludów Dalekiego Wschodu i wielokrotnie prosił o skierowanie go do Indii lub Japonii, ale przełożeni kazali skoncentrować mu swój cały zapał i energię na mieście i Królestwie Neapolu. Zrozumiał, że taka jest wola Pana Boga i nie nalegał więcej. W ten sposób Neapol stał się od 1676 roku, aż do jego śmierci, centrum jego apostolskiej pracy.

Założył stowarzyszenie kupców Oratio della Missione, którzy zobowiązali się przestrzegać nieposzlakowanej uczciwości, pełnić dobre uczynki i okazywać miłosierdzie względem ubogich.


Spośród swoich najbliższych współpracowników wybrał kilkudziesięciu, z którymi spotykał się dwa razy w miesiącu, aby sprawdzali ulice miasta i zgłaszali mu miejsca, gdzie szerzyło się zło i nieprawość, aby mógł wygłosić w tym miejscu naukę. Głosił nawet do czterdziestu kazań dziennie. Jego krótkie i wymowne kazania poruszały głęboko słuchaczy, a setki się dzięki nim nawróciło, w tym wielu Turków i Arabów. Kiedy wzywał grzeszników do nawrócenia, jego słaby głos stawał się donośny i potężny. Słuchający go ludzie mówili, że jest barankiem gdy coś mówi, ale lwem - gdy głosi. Przed każdymi misjami wzywał opieki patrona miejsca i swego Anioła Stróża.

Apoteoza św. Franciszka de Hieronimo

fresk w kościele Gesu Nuovo w Neapolu

W każdą niedzielę przed Mszą Świętą modlił się przez dwie godziny, po Mszy odmawiał godziny kanoniczne w swojej celi lub przed Najświętszym Sakramentem. Przed procesją lub kazaniem na ulicach miasta spędzał kilka godzin w konfesjonale, spowiadał również potem, aż do zamknięcia kościoła.

Dla wzmocnienia pobożności wprowadził zwyczaj pielgrzymowania do siedmiu kościołów, na pamiątkę siedmiu podróży Pana Jezusa. Procesja, na czele której niesiono krzyż, idąc śpiewała litanie, a w każdym z siedmiu kościołów św. Franciszek wygłaszał krótkie kazanie. Cała procesja kończyła się nabożeństwem zakończonym złożeniem ofiary z siebie Jezusowi i Matce Bożej oraz ze ślubów wieczystej wierności.

Koszula św. Franciszka de Hieronimo

Muzeum Towarzystwa Jezusowego w Starej Wsi

Wszędzie, gdzie przybywał starał się zakładać stowarzyszenia ku czci
św. Franciszka Ksawerego, swojego patrona lub też zgromadzenia poświęcone Matce Bożej. W każdy czwartek głosił kazania w kościele p.w. Matki Bożej w Konstantynopolu. Zwracał się wtedy szczególnie do młodych ludzi, aby praktykowali nabożeństwo do Maryi, jako najpewniejszą ochronę w zachowaniu czystości i niewinności oraz najlepsze lekarstwo przeciw grzechowi. Za każdym razem, gdy odmawiał różaniec doznawał niepojętej radości.

Św. Franciszek odznaczał się również szczególnym nabożeństwem do św. Cyryka, lekarza i męczennika, którego relikwie zawsze ze sobą nosił. Był również szczególnie przywiązany do swojego Anioła Stróża i św. Januarego.

Poznał datę swojej śmierci, na początku Wielkiego Postu w 1715 roku podczas głoszenia rekolekcji zapadł na zdrowiu tak mocno, że musiał przerwać pełnienie swoich obowiązków. W święto Podwyższenia Krzyża Świętego (3 maja 1716) wyspowiadał się i przyjął wiatyk, a sześć dni później został namaszczony olejami świętymi.

Zmarł w poniedziałek 11 maja 1716 roku koło południa, w Neapolu, w opinii człowieka świętego, wsławiony wieloma cudami, jakie miały miejsce jeszcze za jego życia. Wieczorem jego ciało wystawiono w kościele Gesu Nuovo na trzy dni, modliły się przy nim tysiące wiernych. Czwartego dnia ciało złożono w ołowianej trumnie i pochowano na cmentarzu. 3 lipca 1736 roku trumnę otwarto, a doczesne szczątki św. Franciszka złożono w drewnianej trumnie pokrytej mosiądzem i złożono w kaplicy św. Ignacego.

Dnia 2 maja 1758 roku papież Benedykt XIV ogłosił św. Franciszka błogosławionym, krótko przed burzliwymi czasami, jakie nastały dla Towarzystwa Jezusowego. Został kanonizowany w niedzielę Trójcy Przenajświętszej, 26 maja 1839 roku, przez papieża Grzegorza XVI. Po II wojnie światowej jego relikwie zostały przeniesione do kościoła w rodzinnym Grottaglie.

W Starej Wsi koło Brzozowa, w późnobarokowym Sanktuarium Maryjnym, znajduje się Muzeum Towarzystwa Jezusowego Prowincji Polskiej, w którym przechowywana jest koszula św. Franciszka de Hieronimo.

Wizerunki św. Franciszka de Hieronimo znajdują się w kościele p.w. Podwyższenia Krzyża Św. w Brzegu i w kościele p.w. Wniebowzięcia NMP w Chojnicach.

Patron:
Neapolu.

Ikonografia:
Przedstawiany jako kapłan, najczęściej w czasie kazania. Jego atrybutem jest: krzyż, stuła, różaniec.

Varia:
Gdy 29 września 1696 roku św. Franciszek odwiedził rodzinę Józefa i Anny Liguori, powiedział nad kołyską świeżo ochrzczonego malca: "Będzie żył ponad dziewięćdziesiąt lat, zostanie biskupem i położy wielkie zasługi dla Kościoła".
Słowa te spełniły się całkowicie.

Przepowiedział również matce św. Marii Franciszki od Pięciu Ran Jezusa, że jej roczna wówczas córeczka, zostanie Świętą.
.