Św. Oliwer Plunkett

.

Święty biskup i męczennik (1625-1681).

Znany również jako: Oileabhear Pluincead.

Urodził się 1 listopada 1625 roku w irlandzkim Loughcrew, w hrabstwie Meath, w dobrze sytuowanej rodzinie Jana i Tomasiny, jako drugi z sześciorga dzieci. Jego rodzina była spokrewniona z wieloma szlachetnymi rodami Irlandii. Do szesnastego roku życia nauczycielem Oliwera był Patryk Plunkett, opat z opactwa NMP z Dublina, jego kuzyn.

W tym okresie Irlandią wstrząsała wojna konfederacka (1641-48) pomiędzy irlandzkimi katolikami a protestanckimi osadnikami z Anglii i Szkocji, a w 1647 roku wojska angielskie odnosiły zwycięstwa w kolejnych bitwach. Wielu krewnych młodego Oliwera było zaangażowanych po stronie katolickiej. Papieskim wysłannikiem do Konfederacji Irlandii został oratorianin, ks. Piotr Scarampi. To pod jego opieką, jako kandydat do stanu kapłańskiego Oliwer wyruszył do Rzymu w 1647 roku.

Edward Luttrell, 1681r.

National Portrait Gallery w Londynie

Został przyjęty do jezuickiego Kolegium Irlandzkiego w Rzymie, szybko okazując się bardzo zdolnym uczniem. W marcu 1651 roku otrzymał niższe święcenia kapłańskie, a trzy lata później wyższe, 1 stycznia 1654 roku został księdzem. Biskupi irlandzcy mianowali go jako reprezentanta Irlandii w Rzymie. W międzyczasie Oliwer Cromwell (1649-53) toczył swoją antykatolicką krwawą kampanię w Irlandii, w rezultacie czego publiczne praktyki religijne zostały zakazane, a duchowieństwo katolickie wymordowano. W tej sytuacji Oliwer Plunkett pozostał w Rzymie, gdzie od 1657 roku wykładał teologię. W okresie restauracji Stuartów skutecznie zabiegał o sprawę irlandzkiego Kościoła. W Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (Congregatio de Propaganda Fide, od 1988 roku - Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów) dnia 9 lipca 1669 roku został mianowany arcybiskupem Armagh i prymasem Irlandii, a 30 listopada tego samego roku miała miejsce jego konsekracja w katedrze w Gandawie przez biskupa Eugeniusza Alberta d'Allamont.

Dotarł  do Irlandii 7 marca 1670 roku, paliusz przyznano mu na konsystorzu 28 lipca 1670. Polecił zakładanie szkół dla chłopców i seminaria, pragnąc rozwiać szerzącą się ignorancję i liczne kontrowersje dotyczące zagadnień z zakresu teologii moralnej. Złagodzenie "praw karnych" (tzw. Penal Laws) z 1559 roku wymierzonych w katolików, pozwoliło na otwarcie kolegium jezuickiego w Drogheda (1670). W rok od założenia kolegium miało ono już 150 uczniów, w tym ponad czterdziestu z rodzin protestanckich. W 1673 roku Izba Gmin uchwaliła Akt Próby (Test Act), prawo wymagające od każdego urzędnika i wojskowego udziału w protestanckim nabożeństwie, nakazując jednocześnie złożenie deklaracji wierności zasadom kościoła anglikańskiego i wyrzeczenia się dogmatu o Przeistoczeniu. Zabroniono również oddawania czci Matce Bożej i Świętym. Pozbawiano katolików możliwości obejmowania urzędów cywilnych i wojskowych, a także pozbawienie biernego prawa wyborczego.

Z powodów doktrynalnych prymas Irlandii zaprotestował przeciwko nowym przepisom, wskutek czego kolegium w Drogheda zostało zrównane z ziemią, a on sam został zmuszony do ukrywania się. W 1678 roku uchwalono prawo zakazujące zasiadania katolikom w parlamencie i nakazujące jednocześnie złożenie wszystkim posłom przysięgi z Aktu Próby.

Relikwie św. Oliwera Plunketta

Kościół w Oldcastle, Meath

Mimo, że wyznaczono cenną nagrodę za jego głowę, św. Oliwer nie opuścił Irlandii. Został aresztowany w Dublinie 6 grudnia 1679 roku i uwięziony na zamku w Dublinie. Zdążył udzielić Ostatniego Namaszczenia umierającemu arcybiskupowi Dublina, Piotrowi Talbotowi, aresztowanemu ponad rok wcześniej. Prymasa Irlandii osądzono w Dundalk na podstawie zeznań krzywoprzysięzców, za rzekome spiskowanie przeciw państwu i plany sprowadzenia żołnierzy francuskich. Lord Shaftesbury, Antoni Ashley Cooper, wiedząc jak trudne będzie skazanie św. Oliwera w Irlandii, gdzie charakter świadków był znany, nakazał przetransportowanie go do więzienia Newgate w Londynie. Pierwszy z powołanych sądów nie znalazł żadnych dowodów na zarzucaną mu zdradę, dopiero za drugim razem, w czerwcu 1681 roku, udało się zebrać sędziów, którzy wydali wyrok śmierci za zdradę stanu, jakiej jakoby miał się dopuścić św. Oliwer, propagując wiarę katolicką.

Relikwia głowy św. Oliwera Plunketta

Kościół pw. św. Piotra w Drogheda, Leinster

W dniu 1 lipca 1680 roku arcybiskup Oliwer Plunkett, prymas Irlandii, został powieszony, podtopiony i poćwiartowany w Tyburn. Naoczny świadek egzekucji pisał, że postawa Świętego i ostatnie jego słowa wygłoszone przed śmiercią, pociągnęły tak wiele serc, że nie zdołałby tego samego uczynić przez wiele lat apostolstwa.

Jego rozczłonkowane ciało pochowano w dwóch cynowych skrzynkach, obok pięciu jezuitów, którzy zginęli przed nim. W 1683 roku skrzynki potajemnie wydobył ks. Corker i przeniósł do klasztoru benedyktynów w niemieckim Lamspringe, nieopodal Hildesheim. Głowę ofiarował dominikaninowi i dawnemu przyjacielowi św. Oliwera, kardynałowi Norfolk, który przebywał w Rzymie, stamtąd później przewieziono ją do Armagh, a 29 czerwca 1921 roku do Drogheda, do kościoła pw. św. Piotra. Większość relikwii złożono w opactwie Downside.

Ołtarz z relikwiami

Klasztor w Lamspringe, Dolna Saksonia

9 grudnia 1886 roku papież Leon XIII podpisał dekret o rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego. Papież Benedykt XV ogłosił prymasa Irlandii błogosławionym w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, 23 maja 1920 roku, w Rzymie. Kanonizacja miała miejsce 12 października 1975 roku w Rzymie, a dokonał jej papież Paweł VI.

Patron:
Archidiecezji Armagh.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupim. Jego atrybutem jest: krzyż, paliusz, mitra, dyscyplina, księga.

Varia:
Św. Oliwer Plunkett był ostatnim katolikiem uwięzionym i zamordowanym w Tyburn oraz pierwszym beatyfikowanym irlandzkim męczennikiem za wiarę i pierwszym nowym irlandzkim świętym po prawie siedmiuset latach.
.

Św. Tybald z Provins EC

.

Święty kapłan i pustelnik (1017-1066).

Znany również jako: Dypold, Teobald, Thiebaud, Thiebaut, Thibault.

Urodził się w 1017 roku w Provins, w rodzinie księcia-palatyna Szampanii Arnoula
i jego żony Gizeli. Od wczesnej młodości fascynował go sposób życia św. Jana Chrzciciela, św. Pawła Pustelnika, św. Antoniego i św. Arseniusza. Chcąc dowiedzieć się więcej odwiedził pustelnika Burcharda, który żył na małej wysepce na Sekwanie (Seine). Mając osiemnaście lat postanowił porzucić karierę wojskową i w końcu udało mu się przekonać ojca, aby wyraził zgodę na to, żeby został pustelnikiem.

 Klasztor w Chateau-l'Hermitage, Sarthe

Opuścił dom razem z przyjacielem Walterem, który również chciał wieść pustelniczy żywot i udali się do Pettingen, tam zamieszkali w pustelni, czasami pomagali
w najcięższych pracach rolniczych, pracując fizycznie całymi dniami. Powszechna cześć jaką ich otaczano, skłoniła ich do opuszczenia tego miejsca. Wyruszyli w pielgrzymkę do Composteli, a po powrocie osiedli nieopodal Trewiru (Trier). Nie pozostali tam zbyt długo, ponieważ znowu wyruszyli w kolejną pielgrzymkę, tym razem do Rzymu, skąd planowali wyruszyć do Ziemi Świętej, przez Wenecję. Niestety Walter ciężko zachorował w pobliżu Vicenzy, zatrzymali się tam na czas jego choroby, która okazała się śmiertelną.

Po jego śmierci wokół Tybalda, pociągnięci jego świętością, zaczęli się gromadzić chętni do zostania pustelnikami. Biskup Vicenzy udzielił mu święceń kapłańskich. Rodzice Tybalda odkryli miejsce jego pobytu i postanowili odwiedzić syna. Jego matka, Gizela, postanowiła zostać pustelnicą w pobliżu miejsca jego odosobnienia.

Krótko przed swoją śmiercią św. Tybald wstąpił do zakonu kamedułów.

Zmarł 30 czerwca 1066 roku w Sossano, w wyniku choroby, która pokryła jego ciało plamami i owrzodzeniami. Kult św. Tybalda zatwierdził papież Aleksander II
w 1073 roku. Relikwie znajdowały się w opactwie w Sens oraz w Auxerre, w kaplicy Saint-Thibault-en-Auxois.

Patron:
Provins, rolników, producentów wina, szewców, kaletników, smolarzy i kawalerów. Wzywany w obronie przed bezpłodnością, gorączką, suchym kaszlem, chorobami oczu i atakami paniki.

Ikonografia:
Przedstawiany jako pustelnik, czasami rycerz. Jego atrybutem jest: księga, krzyż.
.

Św. Emma z Gurk

.

Święta wdowa (ok.980-1045).

Znana również jako: Hemma.

 Sebald Bopp, ok.1510r.

Urodziła się około roku 980 w karynckim Zeltschach, w rodzinie Engelberta Palensteina i jego żony Tuty, związanej z królewskim rodem Ludolfingów. Wychowywała się na królewskim dworze w Bambergu, pod okiem cesarzowej
św. Kunegundy. Wcześnie wydano ją za mąż, za hrabiego Wilhelma Friesach, z którym miała dwóch synów - Wilhelma i Hartwiga. Obaj zginęli w jednej z kopalń srebra
i żelaza, będących własnością hrabiego, w czasie buntu robotników, który wybuchł po wykonaniu wyroku śmierci na jednym z nich. Hrabia stłumił bunt, po czym w szatach pokutnych wyruszył do Rzymu, wracając zmarł w drodze.

 Katedra p.w. Matki Bożej w Maria Saal, Karyntia

Po tych bolesnych wypadkach Emma postanowiła całkowicie poświęcić się Panu Bogu. W dolinie rzeki Gurk, w Karyntii, ufundowała klasztor dla 72 benedyktynek
(dla uczczenia 72 uczniów Pana Jezusa) poświęcony Matce Bożej Bolesnej,
a nieopodal bliźniaczy klasztor męski dla 20 mnichów. Resztę majątku przeznaczyła na budowę kościołów, a sama wstąpiła do klasztoru w Gurk, spędzając trzy ostatnie lata swojego życia na modlitwie i pokucie.

Śmierć św. Emmy

Krypta w katedrze w Gurk, Karyntia

Zmarła 29 czerwca 1045 roku w Gurk, została pochowana w klasztorze. Jej grób był świadkiem wielu cudownych uzdrowień, pielgrzymowały do niego setki wiernych.
W 1174 roku jej doczesne szczątki przeniesiono do nowej krypty w katedrze w Gurk.

Apoteoza św. Emmy

Katedra w Gurk, Karyntia

Została beatyfikowana 21 listopada 1287 roku przez papieża Honoriusza IV.
Proces kanonizacyjny rozpoczęto w 1466 roku, lecz dopiero 5 stycznia 1938 roku kanonizował ją papież Pius XI.

Patronka:
Karyntii, Gurk, szczęśliwego porodu i wdów. Wzywana w zagrożeniu niepłodnością, atakiem padaczki i chorobami oczu.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: klasztor, katedra w Gurk, róże.

Legenda:
Po śmierci synów św. Emma wrzuciła do szybu kopalni, w której zostali zabici, obrączkę mówiąc, że dopóki nie zostanie odnaleziona, w kopalni nie będzie można wydobywać ani srebra ani rud żelaza ani soli. Obrączki nie odnaleziono do dziś,
a kopalnie jak stały, tak stoją nieczynne.

Św. Emma i legenda o sprawiedliwej płacy

Josef Ferdinand Fromiller, 1739r.

Katedra w Gurk, Karyntia

Inna legenda opowiada o tym, jak w czasie budowy kościoła jeden z pracowników zażądał większego wynagrodzenia niż mu się należało za wykonaną pracę. Św. Emma przyniosła sakiewkę z pieniędzmi i kazała wszystkim robotnikom wziąć z niej tyle, ile im się należało za wykonaną pracę. Ten który żądał więcej, wziął z sakiewki pieniądze, ale w dłoni zostało mu tylko tyle na ile się z nim wcześniej umówiono, reszta przesypała się przez palce. I działo się tak kilkakrotnie, zanim zrozumiał,
że zażądał za dużo.

 Kościół klasztorny w Admont, Styria

Varia:
Od ponad trzystu lat istnieje tradycja pielgrzymowania do grobu św. Emmy w Gurk ze Słowenii i Styrii, przez przełęcz Loibl.

.

Św. Edeldreda z Ely

.

Święta dziewica i ksieni (636-679).

Znana również jako: Audrey, Etheldreda, Edilthride, Ediltrudis, Eteldreda.

Kolegiata p.w. Trójcy Przenajświętszej

Stratford nad Avonem, Warwickshire

Edeldreda urodziła się w 636 roku w Exning w Suffolk, jako córka króla Anny, władającego wschodnią Anglią i jego żony Saewary. Anna był potomkiem potężnego rodu Uffingas, który miał się wywodzić od Odyna, a gdy się nawrócił zrobił wiele dobrego dla chrześcijaństwa w swoim kraju, a czwórka jego dzieci - Seksburga, Etelburga, Edeldreda i syn Jurmin - została świętymi.

 Kościół w Wisbech

Została wychowana starannie, wzrastając w wierze. Chciała zostać zakonnicą, jak jej siostry, ale rodzice mieli wobec niej inne plany. W 652 roku wydano ją za mąż za Tondberta, króla Anglosaksonów. Szanując jej wolę i powołanie Tondbert zgodził się na zachowanie przez nią czystości. Trzy lata później zginął jej ojciec, zabity przez pogańskiego króla Mercji, a krótko po nim zmarł jej mąż. Święta usunęła się do swojego majątku w Ely, postanawiając spędzić tam na modlitwie resztę swoich dni.

Św. Edeldreda ofiaruje św. Kutbertowi manipularz

Kościół p.w. św. Kutberta w Carlisle, Kumbria

Jednak w roku 660 poślubiła Egfryda, drugiego syna króla Oswiu, aby zabezpieczyć sojusz z potężnym królem Nortumbrii. Gdy jej mąż osiągnął wiek dwudziestu czterech lat został królem Nortumbrii. Edelreda wiele czasu poświęcała na spotkania z duchownymi, wśród nich był św. Kutbert, młody przeor Lindisfarne, dla jego klasztoru przeznaczała wiele cennych darów. Wśród nich były stuła i manipularz własnoręcznie przez nią wyhaftowane. Również św. Wilfryd z Yorku był jej przyjacielem i doradcą, on sam otrzymał od niej ziemie w Hexham, aby wybudował na niej wspaniały kościół.

 "Ilustrowane żywoty świętych", 1878r., Benzinger Brothers

W międzyczasie Egfryd darząc swą piękną żonę miłością, nie chciał dłużej wyrażać zgody na to, aby żyła w swoim majątku jak zakonnica. Starał się przekonać ją do zmiany zdania, poprosił nawet św. Wilfryda o pomoc, ale Edeldreda bojąc się tego, że król cofnie daną jej obietnicę na życie w czystości, uciekła do benedyktyńskiego opactwa w Coldingham, gdzie przełożoną była jej ciotka św. Ebba Starsza. Widząc, że Egfryd postanowił zabrać stamtąd swoją żonę, za jej zgodą lub bez niej, doradziła jej ucieczkę w przebraniu żebraka, co też Edeldreda uczyniła. Wbrew radom nie schroniła się u siostry św. Ebby, św. Hildy z Whitby, lecz powróciła do swojej posiadłości w Ely. Już pierwszego dnia dogoniła ją pogoń wysłana przez męża, schroniła się na cyplu Colbert's Head, gdzie nadchodzący przypływ dał jej ochronę przed ścigającymi, otaczając ją ze wszystkich stron wodą. Egfryd postanowił zaczekać, wiedząc że po kilku godzinach woda opadanie. Lecz ku zdumieniu wszystkich woda utrzymywała się przez siedem dni. Odczytano to jako znak od Pana Boga i król postanowił powrócić do domu bez żony.

 Kościół p.w. św. Edeldredy w Hatfield, Hertfordshire

Po wielu dniach pieszej wędrówki w upale św. Edeldreda dotarła do Ely. Tutaj, w 673 roku, wybudowała duży klasztor - osobny dla mężczyzn i kobiet. Św. Wilfryd nałożył jej welon ksieni oraz przyjął śluby od pierwszych zakonnic. Uzyskał od papieża specjalne przywileje dla opactwa. Wielka pobożność przyciągała do Ely chętnych do służenia Panu Bogu, do klasztoru przybyła również siostra Świętej, św. Seksburga, królowa Kentu, pozostawiając założone przez siebie opactwo w Minster-in-Sheppey w rękach swej córki, św. Hermenegildy.

 
Jako ksieni wiodła bardzo surowy tryb życia. Z wyjątkiem Wielkanocy, Zesłania Ducha Świętego i Objawienia, myła się tylko w zimnej wodzie. Spożywała jeden skromny posiłek dziennie. Wiele godzin spędzała na modlitwie, często czuwając w kościele od północy aż do świtania.

Katedra w Ely, Cambridgeshire

Zmarła 23 czerwca 679 roku, na powikłania jakie wywołał ogromny guz na szyi, pochowano ją w Ely. Jej następczynią została św. Seksburga, która w 696 roku w czasie przenoszenia doczesnych szczątków św. Edeldredy do sarkofagu z białego marmuru, odkryła nienaruszone ciało, cudownie odmłodzone, z zagojoną raną po cięciu na gardle. Przy jej grobie miały miejsce liczne uzdrowienia, przybywały niezliczone pielgrzymki, a klasztor przeżywał swój rozkwit. W 870 roku opactwo zostało zniszczone w czasie duńskiego najazdu, odbudowano je sto lat później.

W 1109 roku wybudowano w Ely katedrę w której złożono relikwie Świętej. W roku 1539, w czasie likwidacji klasztorów przez Henryka VIII, sanktuarium św. Edeldredy zostało zniszczone (tablica upamiętnia miejsce w którym stał sarkofag), tak samo jak posągi i witraże, a relikwie przeniesiono do kościoła p.w. św. Edeldredy w Londynie. Katedra w Ely została w 1541 roku zawłaszczona przez protestantów. W 1811 roku w pobliżu Arundel odnaleziono relikwię ręki Świętej, przechowywano ją w katolickim kościele, pod jej wezwaniem, w Ely.

Św. Beda Czcigodny napisał na cześć św. Edeldredy długi hymn, a Maria Francuska (Marie de France) poemat starofrancuski  "La vie seinte Audree".

Katedra w Ripon, Yorkshire

Patronka:
Uniwersytetu Cambridge i wdów. Wzywana w obronie przed dolegliwościami
i chorobami gardła i szyi.

Ikonografia:
Przedstawiana jako ksieni lub królowa. Jej atrybutem jest: pastorał, korona, księga.

Varia:
Katedra w Ely jest najdłuższą gotycką katedrą w Europie.
.

Św. Paulin z Noli

.

Święty kapłan i wyznawca (355-431).

Poncjusz Meropiusz Anicjusz Paulin urodził się w 355 roku w Bordeaux (Burdigala),
w rodzinie bogatego rzymskiego patrycjusza, który w momencie narodzin syna był prefektem pretorianów w Galii. Otrzymał bardzo staranne wykształcenie, do ukończenia przez niego piętnastego roku życia jego preceptorem był poeta Auzoniusz. Poncjusz Meropiusz kontynuował naukę na uniwersytecie w Bordeaux, studiując prawo rzymskie, poezję, retorykę i filozofię. W niedługim czasie stał się znanym i cenionym prawnikiem.

 Katedra p.w. NMP w Linzu, Austria

W wieku dwudziestu czterech lat, po śmierci ojca, odziedziczył wielki majątek.
W 378 roku wyjechał do Rzymu, gdzie otrzymał godność senatora, a wkrótce został również konsulem. W latach 381-82 pełnił funkcję gubernatora Kampanii, osiedlił się w górach nieopodal Noli, na wschód od Neapolu. Mimo młodego wieku, wspaniałego majątku i doskonale rozwijającej się kariery był pozbawiony próżności i niewiele dbał o zaszczyty.

Jego pierwszy rok w Noli miał decydujące znaczenie dla całej reszty jego życia.
W dzień św. Feliksa, patrona Kampanii, ujrzał kilku cudownie uzdrowionych u grobu świętego patrona, co naruszyło jego pogańską filozofię. Od tego momentu zaczęło się jego nawrócenie. Zrezygnował ze stanowiska gubernatora i powrócił do oczekującej go matki

Katedra w Noli, Kampania

Z podróży do Hiszpanii przywiózł sobie żonę, Teresę, chrześcijankę o silnym charakterze i niezłomnej woli, równie bogatą jak on. Mając trzydzieści sześć lat został ochrzczony przez św. Delfina, biskupa Bordeaux, razem ze swoim bratem.

Był przyjacielem św. Augustyna z Hippony, którego nawrócenie dwa lata wcześniej pomogło również i Paulinowi w podjęciu decyzji. U grobu św. Marcina z Tours został uzdrowiony z poważnej choroby oczu.

Św. Paulin i Teresa sprzedali swoje posiadłości w Galii, a pieniądze rozdali ubogim
i niewolnikom. Gdy zmarł ich mały synek Celsus, osiem dni po Chrzcie św., oboje postanowili złożyć śluby czystości. Trzy lata później ludność Barcelony chciała wybrać Świętego na biskupa, prosząc aby udzielono mu święceń kapłańskich, co miało miejsce w Boże Narodzenie 394 roku w katedrze.

Rok po święceniach był gościem św. Ambrożego, który wprowadził św. Paulina
w kapłańskie obowiązki. Później odwiedził Rzym, skąd wyruszył do Noli, gdzie
z kilkoma pustelnikami wiódł pobożne życie nieopodał grobu św. Feliksa.

Wraz z Teresą w Noli urządzili przytułek dla chorych i ubogich, Teresa mieszkała na jednym piętrze opiekując się podopiecznymi, a na drugim utworzono klasztor
w którym mieszkał św. Paulin ze współbraćmi. Żyli oni w milczeniu, poszcząc wiele, nosząc włosiennicę i śpiąc na ziemi. Święty swoim przykładem, a także pobożnymi naukami pociągał wielu do wiary w Chrystusa. Wykupił wielu jeńców z niewoli króla Wizygotów, Alaryka, a nie mając już środków na ich wykup, sam ofiarował się za syna pewnej ubogiej wdowy. Zwalczał herezję pelagianizmu. W roku 410, krótko przed śmiercią Teresy, ludność Noli wybrali go na swego biskupa. Po objęciu godności,
św. Paulin nadal mieszkał w klasztorze. Ufundował wiele kościołów, m.in. bazyliki w Noli i Fondi.

Pozostałości bazyliki w Cimitile koło Noli, Kampania

Zmarł w czasie modlitwy nad ranem 22 czerwca 431 roku, został pochowany obok św. Feliksa w sanktuarium w Noli. Bazylika została zniszczona przez Wandalów
w V wieku, jej pozostałości zostały odkryte w latach 1933-35. Doczesne szczątki
św. Feliksa i św. Paulina przeniesiono do Benewentu, a w XI wieku relikwie przeniesiono do kościoła św. Bartłomieja (San Bartolomeo all'Isola) w Rzymie.

Kościół p.w. św. Bartłomieja (San Bartolomeo all'Isola) w Rzymie

Obecnie sarkofag z relikwiami Świętego znajduje się w kościele w Suterze na Sycylii, obok relikwii św. Onufrego, a odpust ku jego czci przypada w pierwszy czwartek po Wielkanocy. Kościół pochodzi z XIV wieku, ale kult św. Paulina rozwinął się
w miasteczku już w VII wieku. Dnia 14 maja 1909 roku papież św. Pius X w Rzymie uroczyście oddał relikwie dla złożenia ich pod ołtarzem głównym w nowo wybudowanej katedrze.

 Kościół p.w. św. Paulina w Suterze, Sycylia

Według siedemnastowiecznego historyka Piotra Pruszcza relikwie św. Paulina znajdowały się w Katedrze na Wawelu.

Po św. Paulinie pozostało 51 listów i 35 utworów poetyckich, w tym 13 poświęconych zostało św. Feliksowi - "Carmina Natalicia".

Patron:
Noli, ogrodników,dzwonników.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, wręczający jałmużnę ubogim. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, jałmużniczka, łopata, dzwon (przypisywano św. Paulinowi wynalezienie kościelnych dzwonów).

Cytaty:
Dla mnie jedyną sztuką jest wiara, a Chrystus moją poezją (Pieśń XX, 32).

Człowiek bez Chrystusa jest prochem i cieniem.

Festa dei Gigli w Noli

Varia:
Co roku, w niedzielę po 22 czerwca,  w Noli urządzane jest święto Festa dei Gigli (Święto Lilii), na pamiątkę powrotu św. Paulina z niewoli. Początkowo procesja szła ze świecami i białymi liliami, od XIX wieku nosi się jeszcze specjalnie na tę okazję przygotowane wieże (cataletti) o wysokości 25 metrów, pokryte dekoracjami z papier mache o tematyce religijnej. Osiem wież, upamiętniających osiem starożytnych cechów, rano na głównym placu zostaje poświęconych przez biskupa, a wieczorem
w uroczystej procesji są niesione przez miasto.Tradycję święta kontynuują potomkowie włoskich emigrantów w Brooklynie i na Long Island.

Lektura:
Krzysztof Ościsłowski OSPPE "Ideał chrześcijanina i jego realizacja. Studium pism św. Paulina z Noli"
.