Św. Hugo z Novary

.

Święty opat (zm. ok. 1172).

Urodził się we Francji w XII wieku, był uczniem św. Bernarda z Clairvaux. Został mianowany pierwszym opatem cysterskiego klasztoru w sycylijskiej Novarze.

Zmarł około roku 1172.

Na Sycylii jego wspomnienie jest obchodzone 16 listopada.
.

Św. Hilda z Whitby OSB

.

Święta dziewica i ksieni (614-680).

 Katedra w Worcester, Worcestershire

Urodziła się w 614 roku jako druga córka Hereryka, bratanka króla św. Edwina z Nortumbrii. Jej starszą siostrą była św. Hereswitha, żona Etelryka.

Gdy św. Hilda była jeszcze niemowlęciem, jej ojciec został otruty w czasie gdy przebywał na zesłaniu na dworze brytyjskiego króla Elmeta. Została wychowana na dworze Edwina, króla Nortumbrii. W dniu 12 kwietnia 627 roku, w Wielkanoc, odbył się uroczysty chrzest króla i całego dworu przez biskupa św. Paulina z Yorku, który przybył z Rzymu, razem ze św. Augustynem. Ochrzczono również i św. Hildę.

 Kaplica w Oxfordzie

Po śmierci króla Edwina w 633 roku, dołączyła do swojej owdowiałej siostry w opactwie we francuskim Chelles. Na wezwanie św. Aidana powróciła do kraju i została przeoryszą w podwójnym benedyktyńskim opactwie Hartlepool nad rzeką Wear.

W 657 roku założyła podwójne opactwo w Whitby, w którym pozostała aż do śmierci. Król Oswiu wybrał jej klasztor jako miejsce pierwszego angielskiego synodu w 664 roku, na którym przyjęto rzymską metodę obliczania świąt Wielkanocnych.

 Św. Caedmon śpiewający przed św. Hildą

Przez ostatnie sześć lat swojego życia ciężko chorowała, ale poddawała się cierpieniom z niezwykłą pokorą. Rok przed śmiercią założyła kolejne opactwo, w Hackness. Zmarła 16 listopada 680 roku, po otrzymaniu Wiatyku. Legenda głosi, że w momencie gdy oddawała swą duszę Panu Bogu, dzwony w Hackness zaczęły same dzwonić. Pochowana w kościele opactwa, w obawie przed najazdem Duńczyków w X wieku, doczesne szczątki św. Hildy miały zostać przeniesione przez króla św. Edmunda do opactwa w Glastonbury, a później do Gloucester.

Kult św. Hildy potwierdzony został już na początku VIII wieku, gdy jej imię zostało włączone do kalendarza św. Willibrorda.

 Pozostałości opactwa w Whitby, Yorkshire

Fragment poematu "Marmion" Waltera Scotta jest poświęcony działalności św. Hildy. 

Patronka:
Edukacji kobiet.

Ikonografia:
Przedstawiana jako ksieni, prowadzona do nieba przez anioły, czasami jako zamieniająca węże w kamień. Jej atrybutem jest: pastorał, księga, klasztor, korona.

 Kościół p.w. św. Anny w Baslow, Derbyshire

Varia:
Legenda opowiada o tym, że gdy św. Hilda planowała budowę opactwa w Whitby, tereny przyszłej budowy były pełne węży. Wtedy Święta zamieniła węże w kamienie, a dowodem na to miały być skamieniałości z wizerunkiem węży znajdowane w okolicach Whitby. Jak się później okazało, były to skamieniałe jurajskie amonity, nazwane w 1876 roku  Hildoceras.

Inna z lokalnych legend mówi, że morskie ptaki latające nad opactwem, zniżały swój lot i zanurzały skrzydła w wodzie na cześć Świętej.

Św. Agnieszka z Asyżu OSC

.

Święta dziewica i ksieni (1197-1253).

Katarzyna, bo takie imię otrzymała na Chrzcie Świętym, urodziła się w 1197 roku w Asyżu w rodzinie księcia Favarone Scifi i bł. Ortolany (Hortulany), jako najmłodsza z trzech córek. Jej matka pochodziła ze szlacheckiej rodziny Fiumi, a jej kuzyn Rufin był jednym z trzech towarzyszy św. Franciszka z Asyżu. Dzieciństwo Katarzyny upłynęło pomiędzy ojcowskim pałacem w Asyżu a zamkiem Sasso Rosso na górze Subasio.

Mając 15 lat postanowiła pójść w ślady starszej o cztery lata siostry, św. Klary, wyruszając z domu dwa tygodnie po niej. Udała się do benedyktyńskiego klasztoru św. Anioła w Panzo, a jej ojciec, który zaplanował dla niej inne życie, próbował ją wydostać z klasztoru. Legenda mówi, że gdy wysłannicy ojca przybyli do Katarzyny i próbowali ją siłą uwieźć do domu, jej ciało stało się tak ciężkie, że kilku mężczyzn nie mogło dać jej rady unieść. Następnym razem wysłano do niej wuja Monaldo, aby ją spróbował przekonać do powrotu. Gdy dziewczyna nie chciała go słuchać, ten rozzłoszczony jej uporem spoliczkował ją i na pewien czas dotknął go paraliż. Wówczas Favarone zmienił zdanie co do przyszłości córki i pogodził się z tym, że resztę życia spędzi w klasztorze.

 Anonim. mal. flamandzki, XVw.

Z rąk św. Franciszka otrzymała habit, przyjęła imię Agnieszka i została siostrą
w II Zakonie św. Franciszka, który założyła św. Klara w 1212 roku. Przez pewien czas, na polecenie św. Franciszka, przebywała w klasztorze w Monticelli, pełniąc w nim funkcje ksieni. Założyła klasztory w Mantui, Padwie i w Wenecji.

Prowadziła żywot bardzo pobożny, często się umartwiając, szybko zajaśniała heroicznymi cnotami. Często na modlitwie wpadała w ekstazę, a raz została nawiedzona przez Dzieciątko Jezus, do którego żywiła szczególne nabożeństwo. 

Bazylika p.w. św. Klary w Asyżu, Umbria

Zmarła 16 listopada 1253 roku w asyskim klasztorze św. Damiana, trzy miesiące po śmierci św. Klary. Została pochowana w kościele p.w. św. Jerzego, a po wystawieniu kilka lat później kościoła poświęconego św. Klarze przeniesiono do niego doczesne szczątki św. Agnieszki. U jej grobu miało miejsce wiele cudów.

Patronka:
Klarysek.

Ikonografia:
Przestawiana jako młoda klaryska, czasem ze św. Klarą. Jej atrybutem jest: księga, pastorał.

Varia:
Matka św. Agnieszki po śmierci męża wstąpiła do klarysek. Również jej druga siostra, Beatrycze, złożyła śluby zakonne.

Św. Klara na modlitwie z siostrami

Kościół p.w. św. Damiana w Asyżu

Drugi Zakon św. Franciszka nazwany z czasem Zakonem św. Klary (Ordo Sanctae Clarae, OSC) otrzymał regułę napisaną przez św. Franciszka w 1216 roku. Właściwą regułę zakonu napisał biskup ostyjski Hugolin (późniejszy papież Grzegorz IX), zatwierdzoną przez papieża Honoriusza III i św. Franciszka w 1219 roku. Oparta została na regule św. Benedykta, różniła się od niej przepisaniem ścisłej klauzury, całorocznym postem (w Wielkim Poście i Adwencie trzy razy na tydzień nakazywała post o chlebie i wodzie). Papież Innocenty IV w 1247 roku część reguły złagodził oraz wydał zezwolił na przyjmowanie i posiadanie własności, a kierunek duchowy zakonu powierzył generałowi i prowincjałowi Braci Mniejszych, udzielając im prawa odwiedzania klasztorów i zatwierdzania wyboru przełożonej. Sześć lat później ten sam papież zatwierdził trzecie wydanie reguły klarysek, wymagającej zupełnego ubóstwa. Czwarta redakcja reguły powstała dla francuskiego Longchamps i została zatwierdzona przez papieża Aleksandra IV, złagodzona w 1263 roku przez papieża Urbana IV. Reformy zakonu dokonała również św. Koleta. Regułę klarysek otrzymały również nowo powstałe zakony - w XV wieku koncepcjonistki, w XVI wieku klaryski kapucynki (OSCCap), a w XVII - alkantrynki (franciszkanki od św. Piotra z Alkantry, bose pustelniczki od św. Klary).

Strojem klarysek był czarny habit i welon, u konwersek welon był biały, oraz sandały na bosych nogach. Pod koniec XVI wieku zakon miał około 900 klasztorów.

Pierwszy klasztor klarysek w Polsce powstał we Wrocławiu w 1257 roku, później
w Zawichoście (przeniesiony do Skały, a następnie do Krakowa), w 1282 roku w Starym Sączu, w 1284 w Gnieźnie. Klaryski miały również klasztory w Śremie, Kaliszu
i Chęcinach.
.

Św. Maklowiusz z Aleth

.

Święty opat i biskup (ok. 520-621).

Znany również jako: Machutus, Malo, Maclovius, Maclou, Mac'h Low, Maklowiusz
z Bretanii.

 Adrian Collaert, grawiura z ok. 1560r.

Urodził się około roku 520 w Gwent w Walii, został ochrzczony przez św. Brendana i stał się jego duchowym uczniem w walijskim opactwie Llancarfan. Gdy św. Brendan wyruszył w swoją podróż w poszukiwaniu Błogosławionej Wyspy, którą mu ukazał we śnie anioł, zabrał ze sobą kilku mnichów, w tym i św. Maklowiusza.

Brewiarz z Langres, XVw.

Po siedmiu latach żeglugi wylądowali na Cezembre nieopodal Aleth (Saint-Servan), gdzie św. Maklowiusz został uczniem świątobliwego opata i pustelnika Aarona. Pomagał mu w pracy misyjnej, a po jego śmierci w 544 roku został pierwszym biskupem Aleth.

Żywot św. Maklowiusza

"Speculum historiale" il. J.de Vignay, XVw.

Zmarł w niedzielę, 15 listopada 621 roku, w Archambiac, gdzie spędzał swą starość na modlitwie i umartwieniach. Jego ciało przewieziono do Anglii, w krótkim czasie relikwie Świętego trafiły do kościołów w Paryżu, Rouen, Bruges, Pontoise, Conflans i kilku innych miast.

Wnętrze kościoła p.w. św. Maklowiusza w Rouen, Górna Normandia

Miasto Saint-Malo, które wyrosło wokół założonego przez św. Maklowiusza klasztoru i nazwane jego imieniem, jest jednym z siedmiu etapów trasy pielgrzymkowej Tro Breiz (Tro Breizh).

Kościół p.w. św. Maklowiusza w Monster, Holandia Płd.

Patron:
Bretanii, Saint-Malo, świniopasów i hodowców świń.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat lub biskup. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, klasztor.

Kościół p.w. św. Maklowiusza w Rzymie

Varia:

Św. Maklowiusz jest jednym z Siedmiu Świętych Założycieli Bretanii (pozostali to: św. Brigomal (Briok), św. Korentyn z Quimper, św. Paweł Aurelian, św. Patern z Vannes, św. Samson z Dol oraz św. Tugdual). Istniał zwyczaj, że pielgrzymi peregrynowali do wszystkich siedmiu świętych, pokonując dystans około 600km (Tro Breizh) w miesiąc. W 1994 roku podjęto próby przywrócenia tego zwyczaju, dzieląc trasę na tygodniowe etapy. 

.

Św. Lebuin z Deventer OSB

.

Święty mnich i wyznawca (zm. ok. 773).

Znany również jako: Lebwin, Liawfin, Liawfine, Leafwine, Livinius.

Był mnichem w benedyktyńskim opactwie w Ripon. Zainspirowany przykładem
św. Bonifacego i św. Wilibrorda, po otrzymaniu święceń kapłańskich w 754 roku, udał się z misją ewangelizacyjną do Fryzji. Biskup Utrechtu, św. Grzegorz, polecił mu udać się na granicę Westfalii, razem ze św. Marchelmem (Marcellinusem), uczniem
św. Wilibrorda.

 Pozostałości opactwa w Ripon, Yorkshire

Głosił Ewangelię wśród pogańskich plemion, a jego pobożność i cnoty sprawiły, że wielu z nich się nawróciło. W 776 roku wybudował pierwszy kościół w Deventer. Działalność Lebuina spotykała się z wrogością niektórych pogan, którzy zawiązali sojusz z antychrześcijańskimi Saksonami i spalili kościół w Deventer, a konwertytów rozgromili. Św. Lebuinowi udało się uciec przed najeźdźcami  i wyruszył do Saksonii, zatrzymując się nieopodal Weser. Tam na wiecu przemawiając do zgromadzonych, próbował ich przekonać o ważności swej misji, wzbudził taką wściekłość słuchających, że jedynie interwencja wpływowego szlachcica uratowała go przed niechybną śmiercią.

 Kościół p.w. św. Lebuina w Deventer, 1615r.

Kościół p.w. św. Lebuina w Deventer, 2007

Po powrocie do Fryzji odbudował kościół w Deventer. Założył również opactwo
w Werden.

Zmarł około 773 roku, pochowano go w kościele w Deventer. Trzy lata po jego śmierci kościół ponownie został zniszczony w czasie najazdu Saksonów, ale mimo tego, że poszukiwali ciała św. Lebuina przez trzy dni nie udało im się go odnaleźć. Dopiero św. Liudger (Ludgera), biskup Munster, w czasie odbudowy kościoła odnalazł relikwie św. Lebuina.

Malowidło z kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela w Wateringen, Holandia Płd.

Bywa mylony ze św. Liwinem z Gandawy, którego wspomnienie przypada również
12 listopada.

Najstarszy żywot Świętego pochodzi to "Vita Lebuini antiqua" z IX wieku i "Vita Lebuini" mnicha Hucbalda z Saint-Amand z Xw.

Patron:
Holenderskiego Deventer i Zoeterwoude.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, często ze św. Marchelmem.
Jego atrybutem jest: księga, kościół.
.