Św. Soter

.

Święty papież (zm. 174).

Znany również jako: Soteriusz, Papież Miłosierdzia.

Następca papieża św. Aniceta, został wybrany papieżem w 166 roku.
Był 12 papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Liber pontificalis

Urodził się we włoskim Fondi jako syn Greka Konkordiusza.

Za jego pontyfikatu ponownie wybuchł spór o datę Wielkanocy. Udało się ustalić formę świętowania i i datę na pierwszą niedzielę po 14 dniu miesiąca nisan (marzec-kwiecień).

Wydał dekret stwierdzający, że małżeństwo jest ważne, jeśli zostało zawarte sakramentalnie i pobłogosławił je kapłan. Zabronił okadzania ołtarza i dotykania pateny oraz kielicha kobietom.

Dbał o pomoc dla biedniejszych gmin chrześcijańskich, biednych i pracujących w kopalniach, o czym pisał św. Dionizy z Koryntu. Stąd wziął się przydomek - Papież Miłosierdzia.

Walczył z herezją montanistów (Montanus twierdził, że Duch Święty wcielił się w niego).

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Zmarł 22 kwietnia 174 roku, został pochowany na cmentarzu św. Kaliksta w Rzymie. Według innych przekazów został pochowany  niedaleko św. Piotra, a w czasach papieża Sergiusza II jego doczesne szczątki przeniesiono do bazyliki pw. św. Sylwestra i św. Marcina (Santi Silvestri e Martino ai Monti), gdzie znajduje się tablica z 1655 roku opisująca znalezienie relikwii. Później przeniesiono je do bazyliki pw. św. Sykstusa Starszego (San Sisto Vecchio). Mała część relikwii znajduje się w katedrze w Toledo.

Wg niektórych martyrologiów zginął śmiercią męczeńską w czasie prześladowań chrześcijan.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutami są: mitra, tiara.
.

Św. Idesbald

.

Święty opat i wyznawca (ok. 1100-1167).

 Grawiura z "Zakonu z Citeaux w Belgii", 1926r.

Wywodził się ze szlachetnego rodu Van der Gracht, był dworzaninem i giermkiem księcia Flandrii. W 1135 roku został kanonikiem przy kościele św. Walburgi w Veurne.

 Kościół pw. św. Idesbalda w Sint-Idesbald, Flandria

Wykształcony, majętny i wpływowy Idesbald zrzeka się - podobnie jak wcześniej jego ojciec - wszelkich tytułów, rozdaje cały swój majątek i w 1150 roku zostaje mnichem w cysterskim opactwie Matki Bożej na Wydmach (Ten Duinen). Jego kierownikiem duchowym był uczeń św. Bernarda, Robert z Brugii. To na jego prośbę skromny i pokorny mnich zgadza się zostać chórmistrzem.

 Opactwo Ten Duinen przed 1580r.

W 1155 roku jednogłośnie wybrano św. Idebalda trzecim opatem.

Zmarł 18 kwietnia 1167 roku, pochowano go w kościele opactwa w ołowianej trumnie. Krótko po śmierci nad jego grobem miały miejsce liczne cuda.

W 1577 roku protestanccy Gezowie splądrowali opactwo, mnisi ukryli tymczasowo relikwie na farmie, obawiając się ich zbezczeszczenia. W 1623 roku odnaleziono je w ruinach opactwa, w kapitularzu. Gdy otwarto trumnę, znaleziono nienaruszone upływem czasu ciało św. Idebalda. Przewieziono je w 1796 roku do Brugii, a od 1830 spoczywa w kaplicy Matki Bożej z Potteres.

Kult św. Idebalda zatwierdził oficjalnie papież Leon XIII w 1894 roku.

 Ruiny opactwa Ten Duinen

Patron:
Rolników i rybaków. Wzywany w obronie przed gorączką i reumatyzmem.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat, w cysterskim habicie. Jego atrybutem jest: pastorał, łódź.

.

Św. Hunna z Alzacji

.

Święta wyznawczyni (zm. 679).

Znana również jako: Huna, Huva, Una.

Córka alzackiego księcia Adalryka (Attyka), wydana za mąż za szlachetnie urodzonego Huna z Hunaweier. Poświęciła się całkowicie ubogim i potrzebującym z okolic Strasburga. Nazywana przez nich "świętą praczką", ponieważ nie unikała również pracy fizycznej i często prała odzież swoim podopiecznym.

Kościół p.w. św. Jakuba w Hunawihr, Alzacja

Jej syn został ochrzczony przez biskupa św. Deodata z Nevers i po nim otrzymał imię, a gdy dorósł wstąpił do klasztoru założonego przez świętego biskupa, w Ebersheimmunster.

Wraz z mężem cały swój majątek przeznaczyli na klasztory i pomoc ubogim.

Wnętrze kościoła p.w. św. Jakuba w Hunawihr

Św. Hunna zmarła 15 kwietnia 679 roku w Hunaweier (Hunawihr). Została pochowana w kościele pw. św. Jakuba, który ufundowała wraz z mężem. Papież Leon X kanonizował św. Hunnę dnia 15 kwietnia 1520 roku. Jej relikwie sprofanowano i zniszczono, gdy miasteczko opanowali zwolennicy Lutra w czasie reformacji.

Źródło św. Hunny

Patronka:
Praczek, pracowników pralni, uprawiających winorośl.

Ikonografia:
Przedstawiana jako szlachcianka otoczona bielizną lub w czasie prania.
.

Św. Juliusz I

.

Święty papież i wyznawca (zm. 352).

Został wybrany 6 lutego 337, był następcą św. Marka.
Był 35 papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Syn Rustyka, pochodzący z Rzymu. Po krótkich rządach papieża św. Marka, po czterech miesiącach sedewakancji, dnia 6 lutego 337 roku św. Juliusz został wybrany następcą św. Piotra.

Mozaika, XIIw.

Bazylika pw. Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu

Bronił energicznie św. Atanazego przeciwko euzebianom, zwolennikom Ariusza, odrzuciwszy ich skargi, w 339 roku papież przyjął świętego łaskawie w Rzymie wraz z innymi wygnanymi ze swych stolic biskupami.

W latach 340-341 odbył się synod rzymski, którego uchwały razem z listem papieskim przesłano biskupom wschodnim, zebranym w Antiochii. Św. Juliusz wprowadził prawo do odwoływania się biskupów do papieża.

Cesarzy Konstansa i Konstancjusza skłonił do zwołania synodu w Sardyce w 342 roku. W 346 przyjął ponownie w Rzymie powracającego z wygnania św. Atanazego i dał mu pełen głębokiego namaszczenia list do wiernych w Aleksandrii.

Bazylika pw. Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu

W Rzymie wybudował bazylikę Dwunastu Apostołów (Basilica Juliana) i Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu (Santa Maria in Trastevere) oraz wzniósł kościół ku czci św. Walentego, na miejscu jego pochówku.

Św. Juliusz odznaczał się wielką łagodnością i dobrocią, przyczynił się znacząco do wzmocnienia powagi papieskiej, nieustannie zabiegając o czystość wiary.

Wprowadził do liturgii święta Bożego Narodzenia, a także stworzył początki Archiwum Watykańskiego, powołując notariuszy do prowadzenia kancelarii.

 Bazylika pw. Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu

Zmarł 12 kwietnia 352 roku w Rzymie, został pochowany w katakumbach św. Kalepodiusza przy drodze aurelijskiej (Via Aurelia). W 790 roku papież Hadrian I przeniósł doczesne szczątki św. Juliusza i św. Kaliksta I , do bazyliki Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu, w obawie przed lombardzkim najazdem.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutami są: paliusz, mitra, katedra, zwój, księga.

Bazylika św. Piotra w Rzymie

Varia:
Kardynałem tytularnym Santa Maria in Tarstevere jest kard. Józef Glemp. Tytuł ten przysługiwał również kard. Stefanowi Wyszyńskiemu i kard. Stanisławowi Hozjuszowi.

.

Św. Kasylda z Toledo

.

Święta dziewica i pustelniczka (ok. 950-1075).

Znana również jako: Casilla, Cadilda, Kasylda z Burgos, Kasylda z Briviesca.

Francisco de Zurbaran, ok. 1640r.

Museo del Prado w Madrycie

Urodziła się około roku 950 w Toledo, jako córka muzułmańskiego emira al-Mamuna. Wrażliwa na cudzą krzywdę dziewczyna potajemnie zanosiła chleb uwięzionym chrześcijanom.

Cud róż św. Kasyldy

Zacarias Gonzales Velazquez, 1820r.

prywatna kolekcja

Pewnego dnia żołnierze złapali ją i zaprowadzili przed ojca, który kazał jej pokazać co nosi w spódnicy. Gdy Kasylda zmartwiona, że wszystko wyjdzie na jaw, odchyliła suknię, a wtedy jej oczom i oczom wszystkich zebranych wokoło ukazały się piękne róże.

Drzeworyt sztorcowy z 1901r.

kopia obrazu Juana Nogalesa z 1892r.

W krótkim czasie po tym wydarzeniu zapadła na zdrowiu bardzo poważnie i arabscy lekarze nie byli w stanie jej pomóc. Za radą przyjaciół udała się wtedy nieopodal Burgos, do źródła św. Wincentego, które miało cudowne właściwości. Szybko powróciła do zdrowia, przyjęła chrzest w Burgos i zamieszkała w pustelni niedaleko źródła, które wróciło jej zdrowie. Całe dnie spędzała na modlitwie i pokucie. Miała dożyć prawie stu lat.

Rzeźba z retabulum

Sanktuarium św. Kasyldy w Briviesca

Zmarła 9 kwietnia 1075 roku, została pochowana w kościele p.w. św. Wincentego. Dnia 21 sierpnia 1750 roku jej relikwie przeniesiono do nowo wybudowanego sanktuarium w Briviesca, które do dnia dzisiejszego jest miejscem pielgrzymek.

Sanktuarium św. Kasyldy w Briviesca

Patronka:
Burgos, Toledo, Briviesca, nawróconych z islamu na katolicyzm.
Wzywana w zagrożeniu krwotokiem i niepłodnością.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki, z różami w podołku sukni. Jej atrybutem są: róże, chleb.

 Rzeźba na rynku w Briviesca

Inspiracje literackie:
Tirso de Molina OdeM "Los lagos de San Vincente" (Jezioro św. Wincentego)
Lope de Vega "El milagro de las rosas" (Cud róż)

Francisco de Zurbaran, 1630

Museo Thyssen-Bornemisza w Madrycie

.