Św. Roman z Condat OSB

Święty opat i wyznawca (ok. 390 - 460).

Znany również jako: Romanus, Roman Jurajski.

Agidius Ranbeck

"Calendare annuale benedictinum", Augsburg 1677r.

Przyszły święty urodził się około roku 390 w Izernore, w regionie Bugey (obecnie Rodan-Alpy). Staranne wykształcenie odebrał w klasztorze w Ainay, pod kierunkiem św. Sabina. Pobożni mnisi stali się wzorem życia dla młodzieńca, który tak jak i oni pragnął poświęcić się służbie Bożej.

W 425 roku opuścił rodzinne strony i udał się w góry Jura, gdzie żył jako pustelnik nieopodal Condat, nad brzegiem rzeki Bienne. Wiele godzin spędzał na modlitwie, pościł i poddawał się surowej pokucie.

Św. Roman i św. Lupicyn

Katedra w Saint-Claude, Jura

Kilka lat później dołączył do niego owdowiały młodszy brat, św. Lupicyn. Mimo całkowicie odmiennych charakterów połączyła ich służba Panu Bogu. Wkrótce wokół nich zaczęli  gromadzić się mężczyźni, starzy i młodzi, chętni do życia według podobnych reguł jak oni.

W 444 roku św. Roman otrzymał święcenia kapłańskie z rąk św. Honorata z Arles, a już rok później bracia założyli klasztor w Condat (obecnie St-Claude). W krótkim czasie powstały kolejne domy zakonne, w Lauconne (ob. St-Lupicin) i w Baume (La Balme, później Saint-Romain-de-Roche, a obecnie Pratz). Ten ostatni był żeńskim klasztorem, w którym pierwszą ksienią została siostra św. Romana i św. Lupicyna - Yola (Iola). Mnisi żyli według reguł św. Bazylego, Pachomiusza i św. Hilarego z Arles (założyciela leryńskiego klasztoru). Kilka wieków później przyjęto regułę benedyktyńską.

 Pozostałości opactwa w Romainmotier

Św. Roman zalożył również klasztor w Romainmotier, który był pierwszym klasztorem w Szwajcarii. Zniszczony praktycznie w całości przez protestantów w czasie reformacji w 1536 roku,na początku następnego roku zsekularyzowany, wbrew zdecydowanemu oporowi miejscowego biskupa. To co z niego pozostało odrestaurowano w latach 1899-1915.

Wizytując klasztor w Baume św. Roman przeczuł zbliżającą się śmierć, przyjął Sakramenty i oddał ducha w 460 roku. Pochowano go w klasztornym kościele. Część relikwii otrzymał klasztor w Condat, ale w XVI wieku zostały zniszczone w czasie pożaru.

Kaplica św. Romana w Pratz

Wzniesiona w miejscu, w którym stała bazylika w Baume

Patron:
Tonących, osób cierpiących na choroby psychiczne.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat, w benedyktyńskim habicie; często w towarzystwie brata, św. Lupicyna.

Św. Neofita z Nikei

.

Święty męczennik z IV wieku.

Urodził się w bityńskiej Nikei. Jego pobożni rodzice Florencja i Teodor wychowywali go w wierze, zachęcali do pomagania biedniejszym kolegom.

Gdy chłopiec ukończył dziewięć lat jego łóżko okrążył gołąb i przemówił do niego ludzkim głosem, każąc iść za sobą. Prowadzony przez gołębia dotarł do góry Olimp i tam zamieszkał w jaskini, jak głoszą legendy, karmiony przez anioła. Mając piętnaście lat Neofita udał się do zarządcy Decjusza i śmiało wyznał swoją wiarę, a było to w czasach krwawego prześladowania chrześcijan przez cesarza Dioklecjana. Młodego śmiałka związano i wepchnięto do pieca, ale gdy ogień nie uczynił mu żadnej krzywdy, oprawcy rzucili go na pożarcie dzikim zwierzętom. I tu znowu czekała ich rzecz niespodziewana - dzikie bestie łasiły się do chłopca. W końcu rozwścieczony zarządca kazał ściąć mu głowę.

Ikonografia:
Przedstawiany z gołębiem, dzikimi zwierzetami, niedaleko pieca.
.

Św. Wulfstan z Worcester

Święty biskup i wyznawca (1008-1095).

Znany również pod imieniem: Wulstan, Wolstan, Ulfstan.

Urodził się około roku 1008 w Long Itchtington w hrabstwie Warwick. Jego rodzina straciła majątek w czasach Kanuta Wielkiego. Za namową wuja, biskupa Yorku Wulfstana II, pobierał nauki w klasztorach Evesham i Peterborough, zanim został urzędnikiem w Worcester. Jego przełożeni widząc jego pobożność i czystość namówili go, aby poświęcił się służbie Bogu.

Wulfstan poszedł za ich radą i otrzymał święcenia kapłańskie w 1038 roku, a wkrótce wstąpił do klasztoru benedyktynów w Worcester, gdzie najpierw był kościelnym, potem nauczycielem śpiewu, a później sekretarzem. Na tym stanowisku mógł się swobodnie oddawać kontemplacji, spędzając często całą noc w kościele. Po śmierci Agewilnusa w 1046 roku został mianowany opatem. Jego rodzice również wstąpili do klasztorów.

Gdy w 1062 roku biskup Aldred otrzymał nominację na biskupa Yorku, św. Wulfstan został za zgodą legata papieskiego wyznaczony na biskupa Worcester. Ale pokorny Święty nie chciał początkowo przyjąć tej godności, jak sam mówił: : "Lepiej zostać ściętym, niż być biskupem". Dopiero pobożny eremita Wulsyniusz wpłynął na zmianę decyzji i w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny tego samego roku Wulfstan został konsekrowany przez Aldreda, biskupa Yorku. Jako biskup dawał wspaniały przykład, nieustannie zabiegając o swoją świętość i troszcząc się o zbawienie swoich wiernych. Swoje obowiązki traktował z gorliwością i pobożnością, dając innym wzór obrony praw Kościoła i utrzymania dyscypliny. Zapoczątkował budowę katedry w Worcester.

Kościół p.w. Wszystkich Świętych

High Wycombe, Anglia

Zdecydowanie występował przeciw małżeństwom duchownych, w swojej diecezji nie zgadzał się na wyświęcanie żonatych. Na jego wniosek na synodzie w Winchester w 1076 roku zakazano zawierania małżeństw przez księży.

Za jego namową mnich Aldwin założył benedyktyńskie opactwo w Great Malvern. Rozbudował wiele kościołów w swojej diecezji. Wilhelm Zdobywca w dowód szacunku jakim go darzył, oddał część dóbr skonfiskowanych Kościołowi. Zdawał się nie wiedzieć, co to jest zmęczenie, gdy inni szli już do domów, on do późnej nocy zostawał w kościele. Prowadził bardzo surowy tryb życia, przez trzy dni w tygodniu pościł całkowicie, przez trzy kolejne - pozostawał o chlebie i wodzie, w niedziele spożywał rybę i odrobinę wina.

Jego sława jako spowiednika była tak wielka, że ludzie przyjeżdżali z daleka, aby się u niego wyspowiadać. Często płakał w konfesjonale nad grzechami, czasami bardzo gwałtownie.

Witraż w kaplicy w Winchester College, Anglia

Św. Wulfstan zmarł 20 stycznia 1095 roku, po przewlekłej chorobie. Został kanonizowany 14 maja 1203 roku przez papieża Innocentego III. Jego grób był miejscem wielu pielgrzymek, niestety został zniszczony na rozkaz Henryka VIII. Jednym z cudów przypisywanych Wulfstanowi jest uzdrowienie córki króla Harolda II.

Historię życia św. Wulfstana opisał Wilhelm z Malmesbury w latach 1124-43, w języku łacińskim, rozszerzając wcześniejszą wersję spisaną przez przyjaciela Świętego, mnicha Colemana.

.

Św. Honorat z Fondi

.

Święty mnich i wyznawca (VI w.)

Urodził się w Abruzzo, w rodzinie rolnika. Od dzieciństwa zdradzał niezwykłą pobożność, osiągnął doskonałość w ascezie.

Benedyktyn, założyciel i opat klasztoru w Fondi, w południowych Włoszech.
Po krótkim czasie przyłączyło się do niego prawie 200 mnichów. Umarł w podeszłym wieku.

Św. Grzegorz Wielki napisał jego krótką biografię.

Dnia 16 stycznia przypada również wspomnienie św. Honorata z Arles.

.

Św. Placyd

.

Święty mnich i wyznawca (zm. w VI w.)

Był synem patrycjusza Tertullusa, został jako dwunastoletni chłopiec zaprowadzony do św. Benedykta, by pod jego opieką zaprawiał się w cnotach chrześcijańskich.

Przyjaciel św. Maura, który uratował go przed utonięciem, gdy ten nad jeziorem stracił równowagę podczas czerpania wody. Św. Maur mógł pospieszyć mu z pomocą, ponieważ św. Benedykt rozmawiając z nim miał wizję tonącego chłopca i kazał Maurowi go ratować.

Św. Benedykt, Maur i Placyd

Fra Filippo Lippi, 1445

Św. Placyd towarzyszył św. Benedyktowi w drodze na Monte Cassino w 529r., które podarował świętemu Tertullus, ojciec Placyda.

Wspomina o nim św. Grzegorz w drugiej części "Dialogów".

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej w momencie, gdy św. Maur ratuje go przed utonięciem.