Św. Sykstus I

.

Święty papież (zm.125).

Znany również jako: Xystus.

Następca papieża św. Aleksandra I, został wybrany papieżem w roku 115.
Był siódmym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Elvidius Xystus był synem rzymianina Pastora. Imię Xystys najprawdopodobniej pochodzi z greckiego. Wybrano go papieżem w 115 roku, po śmierci św. Aleksandra I. Niewiele wiadomo o jego pontyfikacie, poza tym, że wydał dekret o tym, iż tylko kapłani mogą dotykać kielicha i pateny oraz że kapłan po odmówieniu Prefacji razem z wiernymi odmawia Sanctus. Przypisuje mu się autorstwo dwóch listów - o Trójcy Przenajświętszej i prymacie biskupa Rzymu.

Rafael Sanzio, 1513-1514

fragm. Madonny Sykstyńskiej

Gemaldegalerie w Dreźnie

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Carlo Maderno, ok. 1612, portyk

Zmarł w 125 roku, niektóre źródła podają, że był męczennikiem za wiarę.

Pochowany na Watykanie, jego relikwie znajdują się w katedrze Wniebowzięcia NMP w Alife i katedrze św. Pawła w Alatri (w tej samej, w której miał miejsce Cud Eucharystyczny w 1228 roku).

 Katedra pw. św. Pawła w Alatri, Lacjum

Patron:
Alatri, Alife.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup Rzymu. Jego atrybutem jest: tiara, pastorał, paliusz, palma.

Srebrny relikwiarz procesyjny z wotami

Alife, Kampania

Varia:
Opat z Alife, Aleksander, opisuje w jaki sposób relikwie św. Sykstusa I trafiły do miasta. Książę Ranulf II z Alife, wywodzący się z normandzkiego rodu Drengot Quarrel, udał się do Rzymu w grudniu 1131 roku, aby spotkać się z antypapieżem Anakletem II (Pietro Pierleoni, 1130-1138), który cieszył się silnym poparciem Normanów. Powodem wizyty księcia była zaraza pustosząca jego miasto i okolice. Poprosił Anakleta o relikwie "wielkiego świętego", które mógłby zabrać ze sobą, aby razem z duchowieństwem i mieszkańcami Alife przejść w uroczystej procesji, błagając Pana Boga o ratunek. W tym samym okresie w bazylice św. Piotra zawaliła się część nawy bocznej i runęła na ołtarz w którym przechowywano relikwie św. Sykstusa I. Na czas remontu urnę z relikwiami otrzymał właśnie Anaklet, który w styczniu 1132 roku podarował papieskie relikwie normandzkiemu księciu, który zabrał je ze sobą do Alife. Przez wiele lat relikwie spoczywały w kościele św. Sykstusa za Murami (San Sisto Extra Moenia). Dnia 11 sierpnia 1135 roku w uroczystej procesji przeniesiono je do nowo wybudowanej katedry. Od tego czasu, co roku, wieczorem 10 sierpnia srebrny relikwiarz procesyjny z XVII wieku jest wystawiany w kościele pw. św. Sykstusa, a następnego dnia przed południem procesja z papieskim popiersiem wyrusza do katedry.

Ołtarz z relikwiami św. Sykstusa I, tzw. tusellu, 1960r.

Katedra Wniebowzięcia NMP w Alife, Kampania

Bezcenny siedemnastowieczny relikwiarz został skradziony w 1984 roku, dwa lata później na podstawie zdjęć i dokumentów, dwóch miejscowych złotników wykonało wierną kopię.

 

Procesja w Alatri, Lacjum
 

Kolejna legenda, z konkurującego przez wieki z Alife, miasta Alatri podaje inną wersję wydarzeń. Urnę z relikwiami wieziono na grzbiecie osła, który na rozwidleniu dróg zamiast pójść w kierunku Alife, poszedł do Alatri. Nie pomagały ani razy, ani próby przekupienia osła smakołykami, uparte zwierzę szło przed siebie, nie pozwalając ściągnąć sobie z grzbietu cennej urny. Gdy dotarł do Alatri, skierował się w stronę katedry pw. św. Pawła i tam przed samymi drzwiami zgiął przednie kopyta. W ten sposób relikwie św. Sykstusa trafiły do Alatri. Na pocieszenie mieszkańcy Alife dostali relikwię palca świętego papieża. Dopiero badania przeprowadzone w latach osiemdziesiątych XX wieku wykazały, iż oba miasta mają "po połowie" relikwii św. Sykstusa.
.

Św. Gerald z Sauve-Majeure OSB

.

Święty biskup i wyznawca (ok.1025-1095).

Znany również jako: Gerard, Geraud, Gerald z Corbie.

 

Opactwo w Corbie

"Monasticon Gallicanum", 1677r.

Urodził się w pikardyjskim Corbie, około roku 1025. Nauki pobierał w opactwie w swoim mieście rodzinnym, a po osiągnięciu odpowiedniego wieku, został mnichem i przez kilka lat pełnił funkcję piwniczego. Razem ze swoim opatem wyruszył w pielgrzymkę do Monte Gargano, do klasztoru w Monte Cassino, a na samym końcu udali się do Rzymu. Św. Gerald otrzymał święcenia kapłańskie z rąk papieża św. Leona IX.

W tym okresie podupadł mocno na zdrowiu, a gdy choroba zaczęła zagrażać jego życiu, powrócił do Corbie. Dzięki wstawiennictwu św. Adalarda, opata Corbie, do którego zawsze żywił szczególne nabożeństwo, został cudownie uzdrowiony. Postanowił wyruszyć w pielgrzymkę do Palestyny, a po powrocie objął godność opata w klasztorze św. Wincentego w Laon, w Pikardii. Gdy po kilku latach mnisi zbuntowali się, nie chcąc się poddać ścisłej regule, św. Gerald z kilkoma współbraćmi wyruszył do Akwitanii. Od księcia Wilhelma VIII otrzymał w nadaniu ogromną połać lasów nieopodal Bordeaux, gdzie w krótkim czasie powstało opactwo Grande-Sauve. Nazwa opactwa nawiązywała do Silva Major, "wielkiego lasu". Pierwszym opatem został św. Gerald.

 Pozostałości opactwa Sauve-Majeure, Akwitania

Św. Gerald rozpropagował praktykę odprawiania Mszy św. i oficjum za zmarłych współbraci przez trzydzieści dni po ich śmierci.

Zmarł w 1095 roku, kanonizowany ponad sto lat później - 13 października 1197 roku - przez papieża Celestyna III.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie benedyktyńskim. Jego atrybutem jest: pastorał, klasztor, księga.

Dzieła:
"Historya przeniesienia ciała św. Adelarda"
"Żywot św. Adelarda"

Varia:
Opactwo Grande-Sauve (Sauve-Majeure), przy wsparciu książąt akwitańskich, królów Anglii i Francji, papieży i wielu hojnych dobroczyńców, w krótkim czasie rozkwitło. Położone na szlaku do Santiago de Compostela, służyło jako punkt wyjścia pielgrzymek. Podczas wojny stuletniej kilkakrotnie niszczone (1337/53), zostało odbudowane w XVI wieku. Po znacznym ograniczeniu przywilejów, jego znaczenie zmalało i zaczęło podupadać. W 1665 roku wielka burza poważnie uszkodziła dach kościoła, refektarz i dormitorium, a także osłabiła dzwonnicę, która całkowicie rozpadła się wiek później. W 1759 roku trzęsienie ziemi naruszyło konstrukcję kościoła. W czasie rewolucji francuskiej opactwo skonfiskowano, a ocalałe budynki służyły jako więzienie. Gdy w 1809 roku runął dach kościoła, cały budynek potraktowano jako kamieniołom, rozbierając go doszczętnie. Miejscowy biskup w 1837 roku wykupił opactwo i zorganizował w nim kolegium jezuickie, ale w krótkim czasie państwo zabrało je na kolegium nauczycielskie. Funkcję tą pełniło aż do 1910 roku, do czasu kolejnego pożaru, wtedy też opactwo ponownie opustoszało. W czasie I wojny światowej to co z niego pozostało wykorzystano na szpital wojskowy.
.

Św. Izydor z Sewilli

.

Święty biskup i wyznawca (ok.560-636).

Św. Izydor (po prawej) ze św. Leandrem

Ignacio de Ries, XVIIw.

Katedra NMP w Sewilli, Andaluzja

Urodził się około roku 560 w hiszpańskiej Kartagenie w Murcji, w znakomitej rodzinie Seweriana i Teodory. Jego ojciec był spokrewniony w królewskim rodem wizygockim, odgrywając olbrzymią rolę w konwersji ariańskich Wizygotów na katolicyzm. Miał czworo rodzeństwa, dwóch braci - św. Leandra z Sewilli i św. Fulgencjusza z Kartageny oraz dwie siostry, św. Florentynę i Teodozję - matkę św. Hermenegilda.

"Calendarium Annuale Benedictinum"

Aegidius Ranbeck, Augsburg 1677

Wcześnie został osierocony, a jego wychowaniem zajęli się starsi bracia. Nauki pobierał w szkole katedralnej w Sewilli. Po śmierci św. Leandra, w marcu 600 (niektóre źródła podają 601 rok) został wybrany jego następcą. Jako nowy biskup użył wszystkich dostępnych mu środków w celu wykrzewienia szerzącej się herezji ariańskiej, a także herezji acephalów ("bezgłowych", skrajni monofizyci), co mu się całkowicie udało. Wzmocnił również dyscyplinę kościelną w swojej diecezji.

Konwersja wizygockiego króla Rekkareda

(św. Izydor po lewej)

Antonio Munoz Degrain, XIXw.

Pałac Senatu w Madrycie

Brał udział w II soborze w Sewilli w 619roku, w którym brali udział biskupi Galii i Narbonne, a także wszyscy hiszpańscy prałaci. Zajmowano się naturą Chrystusa oraz sposobami zwalczania herezji ariańskiej. Św. Izydor zadbał również o ochronę klasztorów. Pod jego przewodnictwem zwołano w grudniu 633 roku IV sobór toledański, którego akta dotyczyły zarówno spraw dyscypliny kościelnej, jak i jednolitej liturgii w całym królestwie Wizygotów. Promulgowano dekret, który zobowiązywał biskupów do tworzenia seminariów przy katedrach.

Św. Izydor znany był ze swej niezwykłej świętobliwości i gorliwości o chwałę Bożą. Cały swój majątek rozdał, a każdy kto chciał się z nim spotkać, mógł wejść do jego domu w Sewilli, zawsze pełnego żebraków i różnorakich nieszczęśników. Był wspaniałym przykładem również na to, że nauka i wielka mądrość znakomicie współgrają ze świętością. Ufundował wiele klasztorów, kościołów, szkół i bibliotek.

Francisco Salzillo, XVIIIw.

Kościół pw. NMP Łaskawej w Kartagenie, Murcja

Gdy poczuł zbliżającą się śmierć zaprosił dwóch biskupów i razem udali się do kościoła, gdzie święty założył szatę pokutną, a towarzyszący mu biskupi posypali jego głowę popiołem. Modląc się żarliwie o przebaczenie przyjął Wiatyk i poprosił wiernych o modlitwę za siebie. Zmarł kilka dni później, 4 kwietnia 636 roku.

Relikwiarz św. Izydora

Bazylika pw. św. Izydora w Leon

Kanonizacja formalna miała miejsce w 1598 roku przez papieża Klemensa VIII, a papież Innocenty XIII ogłosił św. Izydora Doktorem Kościoła w 1722 roku.

Patron:
Sewilli, Internetu (od 2001), informatyków, filozofów, literatów, topografów, uczniów i studentów.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, czasami z wizygockim księciem u stóp. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, pióro, miecz, ul i pszczoły.

Cytat:
Oczyszczamy się modlitwami, dokształcamy czytaniem, jedno i drugie jest dobre, jeśli można sobie na to pozwolić jednocześnie; jeśli nie to lepiej modlić się niż czytać.

Procesja ku czci św. Izydora odbywa się w Sewilli co roku, 26 kwietnia.

Dzieła:
"Etymologie, czyli początków ksiąg XX" (Etymologiarum seu Originum libri XX)
"Trzy księgi sentencji" (Sententiae Libri Tres)
"O herezjach" (De haeresibus)
"O wierze katolickiej przeciw Żydom" (De fide catholica contra Iudeos)

O św. Izydorze:
Ostatecznego potwierdzenia słuszności kierunku życia Izydor szuka w przykładzie Chrystusa i mówi: "Zbawiciel Jezus był przykładem życia czynnego, gdy podczas dnia czynił znaki i cuda w mieście, ale prowadził życie kontemplatywne, gdy szedł na górę i tam spędzał noc na modlitwie". W świetle tego przykładu Boskiego Mistrza Izydor kończy takim oto jasnym wskazaniem moralnym: "Dlatego niech sługa Boży, naśladując Chrystusa, odda się kontemplacji nie rezygnując z czynnego życia. Nie byłoby rzeczą słuszną postępować inaczej. Jak bowiem trzeba kochać Boga przez kontemplację, tak trzeba kochać bliźniego czynem. Niemożliwe jest zatem żyć bez współistnienia jednej i drugiej formy życia, ani nie można kochać, jeśli nie znamy z doświadczenia jednej i drugiej". Uważam, że jest to synteza życia szukającego kontemplacji Boga, dialogu z Bogiem na modlitwie i czytaniu Pisma Świętego, jak również działania w służbie wspólnoty ludzkiej i bliźniego. Ta synteza stanowi lekcję, którą wielki biskup Sewilli pozostawia nam, współczesnym chrześcijanom, powołanym do składania świadectwa Chrystusowi na progu nowego tysiąclecia.
Ojciec św. Benedykt XVI, audiencja generalna 18 czerwca 2008 roku

Bazylika pw. św. Izydora w Leon

Przysłowia:
Na św. Izydora na bociana pora.
Na św. Izydora pusta komora.
Na św. Izydora bywa często chłodna pora.

Lektura:
Tatiana Krzysicka "Izydor z Sewilli" (WAM)
.

Św. Wilhelm z Neuchatel

.

Święty diakon i wyznawca (1150-1231).

Znany również jako: Wilhelm z Neuenburga.

Był nauczycielem teologii w Paryżu, a następnie chórmistrzem w Neuchatel i Lozannie. Znany ze swej pobożności, obdarzony już za życia darem czynienia cudów.

Zmarł 29 kwietnia 1231 roku w Neuchatel, został pochowany w tamtejszej kolegiacie. Relikwie w 1449 roku złożono w sarkofagu w kaplicy wzniesionej nad jego grobem, a jego kult który znacząco się ożywił w XV i XVI wieku, został zduszony prawie całkowicie w czasach reformacji.

 Kolegiata w Neuchatel, Szwajcaria

Patron:
Neuchatel.

Ikonografia:
Przedstawiany w albie lub dalmatyce. Jego atrybutem jest: księga.
.

Św. Guntram

.

Święty król i wyznawca (ok. 525-592).

Znany również jako: Gontram, Gontran, Gunthchramn, Contran.

Grawiura z "Żywotów Świętych Pańskich"

Jacques Callot, 1636

Urodził się około roku 525 w Soissons, jako syn króla Chlotara I i Radegundy z Turyngii. Po śmierci ojca w 561 roku odziedziczył tron Burgundii, Marsylii i Arles. Jako młodzieniec prowadził bardzo nieumiarkowane życie, po śmierci drugiej żony, około roku 580, pełen skruchy postanowił poddać się pokucie. Od tej chwili spędzał wiele czasu na modlitwie, postach i umartwieniach.

Św. Guntram ze swoim następcą Childebertem

"Wielkie Kroniki Francuskie" XVw.

Swoim królestwem starał się rządzić według zasad chrześcijańskich. Był znany z obrony uciśnionych, opieki nad chorymi i opuszczonymi, szczodrze rozdając swój majątek w czasach głodu i zarazy. Surowo i sprawiedliwie egzekwował prawo, ale zawsze gotów wybaczyć - tak jak to miało miejsce w przypadku dwukrotnej próby zabicia go przez przeciwników politycznych.

Ufundował i wyposażył wiele klasztorów i kościołów. Św. Grzegorz z Tours chwalił świętego króla za miłosierdzie i miłość bliźniego.

Bazylika pw. św. Klotyldy w Paryżu

Św. Guntram zmarł 28 stycznia 592 roku w Chalon, pochowano go w bazylice św. Marcela w Saint-Marcel-les-Chalon, którą sam wybudował osiem lat wcześniej nad grobem męczennika z II wieku. U jego grobu miało miejsce wiele cudów, więc bardzo szybko stał się miejscem licznych pielgrzymek. W XVI wieku hugenoci zniszczyli sarkofag, a relikwie świętego rozrzucili. Udało się uratować jedynie relikwię głowy, którą złożono w srebrnym relikwiarzu.

Patron:
Wzywany z prośbą o pomoc w nieporozumieniach i kłótniach w rodzinie.

Ikonografia:
Przedstawiany w królewskim stroju, najczęściej w momencie rozdawania jałmużny. Jego atrybutem jest: krzyż, jałmużniczka.

.