Św. Julian z Tarsu

.

Święty męczennik (zm. ok. 305).

Znany również jako: Julian z Anazarbus, Julian z Cylicji.

Urodził się w Anazarbus w Cylicji, w rodzinie pogańskiego senatora i chrześcijanki. Gdy wybuchły prześladowania za cesarza Dioklecjana, namiestnik Marcjan pojmał młodzieńca i torturami próbował odwieść go od prawdziwej wiary. Św. Julian nie poddawał się ani namowom, ani męczarniom, więc urzędnik kazał go włóczyć za wielbłądem po ulicach miast prowincji, przez prawie rok. W końcu widząc, że nic nie wskóra, nakazał, aby św. Juliana w worku wypełnionym kamieniami, z wężami i skorpionami w środku, wrzucono do morza.

Jego ciało wyłowili chrześcijanie u brzegów Aleksandrii i tam je pochowali. Później doczesne szczątki Świętego złożono w kościele w Antiochii.

Św. Jan Chryzostom poświęcił św. Julianowi jedną ze swych Homilii.

Św. Julian z Tarsu bywa czasami mylony ze św. Julianem z Antiochii, który również był męczennikiem za namiestnika Marcjana.

Ikonografia:
Przedstawiany jako młodzieniec, często w chwili śmierci, z czterema aniołami na trumnie. Jego atrybutem jest: palma.
.

Św. Matrona z Barcelony

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. ok. 300).

Znana również jako: Madrona (z hebr.), Matrona z Salonik.

Urodziła się pod koniec III wieku w rzymskiej kolonii Barcino (Barcelona), wcześnie osierocona została przygarnięta przez ludzi z pobliskiej gminy chrześcijańskiej. Jej wuj, zaniepokojony tym, że św. Matrona ulega "przesądom w Chrystusa", zabrał ją ze sobą do Salonik. Wkrótce wybuchły prześladowania za panowania cesarza Dioklecjana i dziewczyna, która nie chciała wyrzec się wiary, została skazana na śmierć.

Doczesne szczątki św. Matrony zniknęły z Salonik w 720 roku, pojawiły się w Barcelonie ponad wiek później, w 892, w cudownych okolicznościach. Pierwotnie jej relikwie chciano złożyć w Marsylii, ale gdy statek miał zawinąć do portu, rozpętał się sztorm, a wiatry skierowały statek w stronę rodzinnego miasta Świętej. Odczytano to jako znak i przeniesiono relikwie do kaplicy na wzgórzu Montjuic (Żydowskie Wzgórze).

Św. Matrona (po lewej) i św. Eulalia

retabulum ołtarzowe

Pierwsza pisemna wzmianka o kaplicy poświęconej św. Matronie pochodzi z 1403 roku. Wkrótce powstał przy niej kościół i klasztor, z którego wyruszały procesje z relikwiami Świętej, mające uchronić miasto i jego mieszkańców przed wojnami, zarazą i innymi nieszczęściami. Relikwie wnoszono do katedry, gdzie złożone były relikwie św. Eulalii, również młodziutkiej męczenniczki za wiarę. Ostatnia procesja miała miejsce w 1651 roku.

 Kościółek pw. św. Matrony w Barcelonie

(obecnie miejsce chrztów i ślubów, dla wiernych dostępny jedynie 15 marca)

Na początku XVIII wieku klasztor i kościół zniszczono w czasie wojny, a relikwie tymczasowo przeniesiono do katedry. Rozpoczęto budowę nowego klasztoru kapucynów pod wezwaniem św. Matrony w centrum miasta, do którego przeniesiono relikwie patronki. Klasztor mocno ucierpiał w czasie wojen napoleońskich, całkowicie zniszczony został w 1853 roku. Relikwie przeniesiono kolejny raz, tym razem do kościoła pw. św. Michała. Gdy w czasie przebudowy budynek zniszczono, św. Matrona trafiła do maleńkiego kościoła na Montjuic, jej poświęconemu.

 Kościół pw. św. Matrony w Barcelonie, fot. 1959r.

Jej kult początkowo równie żywy jak kult św. Eulalii, osłabł na przestrzeni wieków.

Patronka:
Barcelony, żeglarzy.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, często razem ze św. Eulalią. Jej atrybutem jest: palma, lilia, statek.

Brama św. Matrony w Barcelonie

Pozostałości murów miejskich z II poł. XIVw.

Varia:
Dnia 15 marca przypada również wspomnienie św. Matrony z Kapui, dziewicy i mniszki.
.

Św. Lukrecja z Kordoby

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm. 859).

Znana również jako: Leokrycja.

Dosso Dossi, ok. 1520r.

National Gallery of Art w Waszyngtonie

Pochodziła ze znakomitej rodziny muzułmańskiej. Od wczesnego dzieciństwa wychowywana w wierze chrześcijańskiej przez swoją krewną, która ją również ochrzciła. Gdy rodzice się o tym dowiedzieli dręczyli córkę dniem i nocą, żeby się wyrzekła wiary. Dziewczyna potajemnie powiadomiła o swoim położeniu św. Eulogiusza, kapłana znanego z pomocy prześladowanym współbraciom, prosząc go o umożliwienie jej udania się w jakieś samotne i odosobnione miejsce, aby mogła poświęcić się całkowicie modlitwie i pokucie.

Relikwiarz św. Lukrecji i św. Eulogiusza

Katedra Zbawiciela w Oviedo, Asturia

Św. Eulogiusz umieścił ją u swoich przyjaciół, ale rodzice wkrótce odkryli miejsce pobytu niepokornej córki i wydali ich oboje sędziemu. Skazani na ścięcie, św. Eulogiusza stracono 11 marca 859 roku, a św. Lukrecję cztery dni po nim. Ciało jej wrzucono do rzeki Betis (Gwadalkiwir), chrześcijanie odszukali je i pochowali z wielką czcią.

 Katedra Zbawiciela w Oviedo, Asturia

Jej relikwie, razem z relikwiami św. Eulogiusza, przechowywane są w katedrze w Oviedo.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda kobieta, często razem ze św. Eulogiuszem w czasie męczeńskiej śmierci. Jej atrybutem jest: palma, lilia.

.

Św. Leobin z Chartres

Święty biskup i wyznawca (zm. 557).

Znany również jako: Liebwin, Lebuin, Lubin.

 Kościół pw. św. Leobina w Goincourt, Pikardia

Urodził się pod koniec V wieku w rodzinie chłopa, nieopodal Poitiers. Jako młodzieniec wstąpił do klasztoru św. Marcina w Liguge, gdzie spędził osiem lat. Na zaproszenie opata cystersów, św. Awita z Vienne, przybył do Perche, a stamtąd udał się do klasztoru nieopodal Lyonu, w którym wiódł bogobojny żywot skromnego mnicha przez kolejne pięć lat. Biskup Chartres Euteriusz, do którego dotarły pogłoski o pobożnym i świątobliwym zakonniku, zaprosił go do swojej siedziby i w krótkim czasie udzielił mu święceń kapłańskich oraz mianował opatem klasztoru w Brou.

 Posąg przy kaplicy św. Leobina w Kergrist-Moëlou, Bretania

Gdy w 544 roku biskup Euteriusz zmarł, jego następcą mianowano św. Leobina. Nowy biskup troskliwie zajął się swoją owczarnią, dając przykład jak żyć w zgodzie z Bożymi przykazaniami. Przez ostatnie siedem lat życia nękała go ciężka choroba, ale nie przeszkodziła mu ona w kontynuowaniu wizyt duszpasterskich oraz udziału w V synodzie orleańskim w 549 roku i synodzie paryskim, który odbył się trzy lata później.

Witraż ze scenami z życia św. Leobina, II poł. XII w.

Katedra NMP w Chartres

Św. Leobin zmarł 14 marca 557 roku, został pochowany w kościele pw. św. Marcina, nieopodal Chartres. Sarkofag z relikwiami zniszczyli i sprofanowali hugenoci w latach 1568-70, a same relikwie rozrzucili poza kościołem. Dużą część udało się uratować, obecnie relikwie świętego biskupa znajdują się w kościele pw. św. Mikołaja w Blois (relikwie kości czaszki) oraz w Paryżu - w kościele pw. św. Seweryna i w kościele pw. św. Pawła Pustelnika i św. Ludwika.

Święto przeniesienia relikwii obchodzono w Chartres 15 września.

Relikwiarz św. Leobina

Kościół NMP w Louviers, Normandia

Patron:
Chartres, wzywany w obronie przed obrzękami i puchliną.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa, czasami razem ze św. Kaletrykiem, udzielającym mu ostatnich Sakramentów. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, krzyż.
.

Św. Paweł Aurelian z Leon

.

Święty biskup i wyznawca (490-572).

Znany również jako: Paweł z Leon, Paweł z St-Pol-de-Leon.

 Kościół parafialny w Saint-Thegonnec, Bretania

Urodził się w 490 roku, jako syn walijskiego wodza Porphyriusa (Perphiusa) w południowym Glamorgan. Miał dwanaścioro rodzeństwa - dziewięciu braci i trzy siostry, św. Jutwarę z Dorset, św. Sidwell z Exeter i św. Wulvelę. Ojciec przeznaczył go do kariery wojskowej, ale pobożny od maleńkości św. Paweł pragnął poświęcić się służbie Bożej. Dziewięciolatek ubłagał ojca, aby ten oddał go na naukę do opactwa Llantwit, pod opiekę św. Hilduta (Iltuda).

 Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenie Wiernych (ND du Bon Secours)

Ile de Batz, Bretania

Po latach nauki postanowił udać się z misją ewangelizacyjną do Bretanii, przedtem jednak udał się na dwór króla Marka z Kornwalii i tam ufundował kościół w Pawl. Na kontynent, wraz z dwunastoma towarzyszami, dotarł w 517 roku. Założył klasztory w Lampaul na wyspie Ouessant, na wyspie Batz oraz w Ocsimor (obecnie St-Pol-de-Leon) na Finistere.

Stuła św. Pawła Aureliana

Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenie Wiernych w Ile de Batz, Bretania

Przy wsparciu króla Childeberta św. Pawła Aureliana mianowano biskupem Ouismon.

Zmarł 12 marca 572 roku na wyspie Batz, pochowano go na Finistere. Część relikwii w 960 roku przeniesiono do opactwa we Fleury.

 Kościół pw. św. Pawła Aureliana w St-Pol-de-Leon, Bretania

Pierwszy żywot św. Pawła Aureliana spisał w 884 roku mnich bretoński Wrmonoc z Landevennec.

Relikwie św. Pawła Aureliana

Kościół pw. św. Pawła Aureliana w St-Pol-de-Leon, Bretania

Patron:
Bretanii, St-Pol-de-Leon.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, ze smokiem u stóp. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, smok.

 Sztandar z kościoła parafialnego w Lampaul-Guimilian, Bretania

Legenda:
W jednej z bretońskich miejscowości, nieopodal Lampaul, grasował straszny smok. Ludzie poprosili świątobliwego biskupa św. Pawła Aureliana o pomoc. Gdy ten przybył do miasteczka, okazało się, że w okolicy grasuje jeszcze jeden smok, mniejszy, ale siejący większe jeszcze spustoszenie niż ten duży. Biskup polecił ustawić olbrzymi krzyż, pod którym długo się modlił. Ku zdumieniu wszystkich oba smoki zwabione widokiem tłumu ludzi, potulnie dały się przykuć łańcuchami do krzyża. Od tej pory spokój zapanował w okolicy. Górujący nad okolicą krzyż zniszczono w czasie rewolucji francuskiej.

Varia:
Św. Paweł Aurelian jest jednym z Siedmiu Świętych Założycieli Bretanii (pozostali to: św. Brigomal (Briok), św. Korentyn z Quimper, św. Maklowiusz z Aleth, św. Patern z Vannes, św. Samson z Dol oraz św. Tugdual). Istniał zwyczaj, że pielgrzymi peregrynowali do wszystkich siedmiu świętych, pokonując dystans około 600km (Tro Breizh) w miesiąc. W 1994 roku podjęto próby przywrócenia tego zwyczaju, dzieląc trasę na tygodniowe etapy.

Siedmiu Świętych Założycieli Bretanii

.