Św. Ursyn z Bourges

.

Święty biskup i wyznawca (zm. IIIw.)

 Katedra pw. św. Szczepana w Bourges, Region Centralny

Był pierwszym biskupem Bourges, w mieście tym głosił Ewangelię i nawrócił wielu pogan, między innymi senator Leokadiusz ze swym synem. Wzniósł kościół do którego sprowadził relikwie św. Szczepana, pierwszego męczennika.

Z kolei wg św. Grzegorza z Tours był on przyjacielem i uczniem Apostoła Filipa (niektóre starsze źródła utożsamiały św. Ursyna z Natanaelem), który był przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana. Do Galii miał go wysłać św. Piotr.

Katedra pw. św. Szczepana w Bourges

Płd. portal przedstawiający sceny z życia św. Ursyna

fot. Bracia Bisson, 1854r.

W 565 roku za biskupa Probiana (Probianusa) odkryto miejsce pochówku św. Ursyna i przeniesiono jego doczesne szczątki do kościoła pw. św. Symforiana, który później nosił wezwanie świętego biskupa. W 1055 roku biskup Lisieux Hugon poprosił o część relikwii, mając nadzieję iż za wstawiennictwem św. Ursyna uda się pokonać epidemię ospy, jaka panowała w tym mieście, dziesiątkując ludność. I tak też się stało, a wydarzenie to przyczyniło się znacząco do wzrostu kultu świętego na terenie Normandii. Autentyczność relikwii potwierdzono badaniami z 1389 roku, ponowne badania kanoniczne miały miejsce w XVI i XVII wieku. Od XIV wieku relikwie św. Ursyna znajdują się również w Chausse-Saint-Victor.

Villers-sur-Role, Normandia

Źródło św. Ursyna

W Villers-sur-Role znajduje się źródło św. Ursyna z wodą o cudownych właściwościach, która miała leczyć z chorób skóry.

 Katedra pw. św. Szczepana w Bourges

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, pastorał.

Patron:
Archidiecezji i miasta Bourges.
.

Św. Bertylla z Chelles

.

Święta dziewica i ksieni (zm. 692).

Znana również jako: Bertilla.

Urodziła się w VII wieku, w jednej z najznamienitszych chrześcijańskich rodzin w pobliżu Soissons. Dorastająca panna pragnęła porzucić marności światowe i poświęcić swe życie Panu Bogu. Jej pobożni rodzice poradzili się najpierw św. Audoena (Owena) z Rouen, widząc w tym wolę Bożą wyrazili zgodę na jej wstąpienie do benedyktyńskiego opactwa w Jouarre.

Zajmowała się chorymi, znana ze swego miłosierdzia i sprawiedliwości, pokory, prostoty i roztropności. Te cnoty sprawiły, że została wybrana przeoryszą.

Klasztor w Chelles, dormitorium w XIIIw.

"Słownik architektury francuskiej VI-XVI wiek" E.Duillaumot, 1856r.

Gdy królowa Francji, św. Batylda, postanowiła wybudować klasztor w Chelles i tam spędzić w odosobnieniu resztę swojego życia, poprosiła przełożoną opactwa w Jouarre o mianowanie przełożonej i kilku pobożnych mniszek, aby mogła rozpocząć nową fundację. Przełożona wybrała św. Bertyllę, która razem z królową
i mniszkami otrzymała specjalne błogosławieństwo arcybiskupa Lyonu.

Św. Bertylla zmarła 5 listopada 692 roku, została pochowana obok św. Batyldy w przyklasztornym kościele.

Ikonografia:
Przedstawiana jako mniszka lub ksieni.
Jej atrybutem jest: pastorał, krzyż, księga, klasztor.

Varia:
W klasztorze w Chelles welon przyjęły m.in. św. Hilda z Whitby i św. Hildelida z Barking.

Klasztor w Chelles został rozwiązany w 1790 roku, sześć lat później sprzedany i doszczętnie zniszczony.
.

Św. Sylwia z Rzymu

.

Święta wyznawczyni (ok.520-592).

 Anonim, malarz włoski, XVw..

Urodziła się w Rzymie (niektóre źródła podają jako miejsce jej narodzin Sycylię) około roku 520, jej siostrami były św. Tarsylla (24 grudnia) i św. Emiliany (30 czerwca).

W 538 roku została żoną senatora Gordiana Anicjusza. Oboje bardzo pobożni i bogobojni stanowili wzór małżeństwa chrześcijańskiego. Mieli dwóch synów, jednym z nich był papież św. Grzegorz Wielki.

Po śmierci męża, w 573 roku, żyła w domku niedaleko kościoła pw. św. Saby na Wzgórzach Awentyńskich, gdzie poświęcała się modlitwie, postom i umartwieniom. W 575 roku na miejscu domu św. Sylwii i Gordiana św. Grzegorz wzniósł kościół (San Gregorio Magno al Celio).

 Kościół pw. św. Grzegorza w Rzymie

Św. Sylwia zmarła w 592 roku.

Jej syn, św.Grzegorz Wielki, polecił zawiesić wizerunki rodziców w kościele pw. św. Andrzeja. Papież wielokrotnie wspominał w swoich pismach matkę, którą darzył wielkim szacunkiem.

W XVI wieku papież Klemens VIII wpisał wspomnienie św. Sylwii do Martyrologium Rzymskiego pod datą 3 listopada.

Nicolas Cordier, XVIw.

Oratorium św. Sylwii na wzgórzu Celius w Rzymie

Patronka:
Kobiet w ciąży, dobrego porodu, wdów.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju z epoki. Jej atrybutem jest: księga.

.

Św. Tekla z Kitzingen OSB

Święta ksieni i wyznawczyni (zm. 790).

 Wimborne Minster

Urodziła się w Anglii, wcześnie wstąpiła do klasztoru Wimborne w hrabstwie Dorset, gdzie zostawała pod opieką św. Tetty. Razem ze swoją krewną, św. Liobą, wyruszyła do Niemiec, aby pomagać św. Bonifacemu w ewangelizowaniu tych ziem. Początkowo przebywała w klasztorze w Tauberbischofsheim, później po 750 roku została mianowana następczynią ksieni Adelajdy (Hadelogi) w Kitzingen. Pod jej opieką klasztor i znakomita szkoła dla panien przeżywały swój rozkwit.

Pomagała w zakładaniu klasztoru w Ochsenfurcie, w którym została pierwszą ksienią.

Zmarła 15 października 790 roku w Kitzingen i tam została pochowana. Klasztor stopniowo podupadał, aż do momentu gdy w 1440 roku biskup Wurzburga, Filip II Adolf, wykupił go z rąk brandenburskich margrabiów, a Jan Godfrey Guttenberg założył w nim szkołę sióstr urszulanek.

Jej relikwie były złożone w kościele klasztornym aż do wojny chłopskiej w XVI wieku, gdy zostały zbezczeszczone i zniszczone. Po przebudowie kościoła pozostałości grobu w którym spoczywała św. Tekla zostały zasypane. W 1803 roku, po sekularyzacji urszulanek, kościół i klasztor trafił w ręce protestantów.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie benedyktyńskim. Jej atrybutem jest: pastorał, księga, klasztor.

Varia:
W klasztorze w Kitzingen wychowała się św. Jadwiga Śląska. Przez siedem lat, od piątego roku życia, jej pobożność kształtowała benedyktyńska liturgia, modlitwa i wspólne życie według reguły.
.

Św. Marek

.

Święty papież i wyznawca (zm. 336).

Następca papieża św. Sylwestra I, został wybrany papieżem w 336 roku.
Był trzydziestym czwartym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Był Rzymianinem z pochodzenia, synem Pryskusa. Na tron papieski wstąpił po św. Sylwestrze I, jego konsekracja miała miejsce dnia 18 stycznia 336 roku.

Ołtarz św. Marka papieża

Kościół pw. św. Marka Ewangelisty w Rzymie

Nadał biskupom Ostii przywilej konsekrowania biskupa Rzymu i noszenia paliusza. Ufundował dwa kościoły - kościół Titulus Marcii, nazwany jego imieniem, a później zastąpiony imieniem św. Marka Ewangelisty (San Marco Evangelista al Campidoglio). Możliwe, że był to jego dom przeznaczony przez niego na kościół. W XV wieku włączony do Palazzo Venezia. Drugim była bazylika na cemeterium św. Balbiny pomiędzy drogą ardeatyńską (Via Ardeatina) a drogą appijską (Via Appia).

Kościół pw. św. Marka Ewangelisty w Rzymie

Zmarł 7 października 336 roku, został pochowany w bazylice p.w. św. Balbiny, w 1048 roku jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła p.w. św. Marka Ewangelisty. W 1737 roku relikwie św. Marka złożono w granitowym sarkofagu i umieszczono pod ołtarzem, który konsekrował Jan Antoni kardynał Guadagni.

Po reformie kalendarza w 1969 roku jego kult ograniczono do wymiaru lokalnego.

 Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, krzyż, bazylika.
.