Św. Franciszek Caracciolo CRM

.

Święty kapłan i założyciel zakonu (1563-1608).

Znany również jako: Ascanio Pisquizio.

Ascanio Pisquizo urodził się 13 października 1563 roku w Villa Santa Maria w Abruzji, jako syn Ferdynanda Caracciolo i Izabelli Barratucci. Była to rodzina szlachecka, spokrewniona po kądzieli ze św. Tomaszem z Akwinu, a po mieczu z neapolitańskimi książętami. Gdy miał dwadzieścia dwa lata ciężko zachorował, na chorobę skóry bardzo podobną do trądu. Złożył wtedy ślub, że jeśli odzyska zdrowie, to resztę swojego życia poświęci na służbę Panu Bogu i bliźnim. Gdy cudem ozdrowiał, rozdał swój majątek ubogim i udał się w 1585 roku na studia teologiczne do Neapolu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1587 roku.Wstąpił do konfraterni kapłanów Białe Szaty Sprawiedliwości (Bianchi della Giustizia), które sprawowało opiekę nad więźniami i galernikami, przygotowując ich do dobrej śmierci.

 Dom rodzinny św. Franciszka w Villa Santa Maria

Wraz z genueńczykiem, ks. Janem Augustynem Adorno, założył zgromadzenie Kleryków Regularnych Mniejszych (Clerici Regulares Minores, CRM lub CCRRMM) dla posługi chorym i więźniom, łączącym aktywne życie duszpasterskie i ścisłą dyscyplinę, zachęcając do życia kontemplacyjnego. Ks. Adorno napisał list do Ascania Caracciolo, ale chodziło mu o dalekiego krewnego ks. Ascania. Ten odebrał to jako znak od Pana Boga i przekonał ks. Adorno do przyjęcia jego pomocy. Obaj duchowni odbyli czterdziestodniowe rekolekcje w Camaldoli, w czasie których przygotowali regułę nowego zgromadzenia. Gdy zebrali dwunastu chętnych, udali się do Rzymu, aby prosić papieża Sykstusa V o zatwierdzenie reguły, co miało miejsce 1 czerwca 1588 roku. W następnym roku, dnia 9 kwietnia, Caracciolo złożył śluby wieczyste i przyjął imię Franciszka, na cześć św. Franciszka z Asyżu.

 Klasztor w Casmari, XIXw.

Zgromadzenie miało siedzibę na przedmieściach Neapolu, a św. Franciszek i ks. Adorno wyjechali zgodnie z życzeniem papieża do Hiszpanii, aby tam założyć nowe domy, na co początkowo dwór hiszpański nie wyraził zgody, więc zakonnicy wrócili do Neapolu. Tam otrzymali klasztor p.w. Najświętszej Maryi Większej (Santa Maria Maggiore), którego były przełożony Fabrycy Caracciolo wstąpił również do Kleryków Regularnych Mniejszych. Większość zakonników prowadziła misje, niektórzy zajmowali się chorymi i więźniami, a dla pragnących odosobnienia stworzono eremy.

Wizja św. Franciszka

Romano Coradetti

Kościół p.w. Aniołów Stróżów w Rzymie

Jednym z najważniejszych obowiązków zakonników była nieustanna, wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu. Praktykowali liczne umartwienia i często pościli. Moto zakonne "Ad maiorem Dei Resurgentis gloriam" wybrali założyciele, ponieważ obaj złożyli profesje w drugą niedzielę po Zmartwychwstaniu.

Św. Franciszek ponownie poważnie zachorował, a gdy po długiej chorobie powracał do zdrowia, ks. Adorno zmarł nagle w wieku czterdziestu lat. Wbrew swojej woli został wybrany generałem zakonu 9 marca 1593 roku, nadal wykonując najbardziej służebne zadania w domu w Neapolu. Ponownie wyruszył w podróż do Hiszpanii w 1595 i 1598 roku, tym razem udało mu się uzyskać zgodę na założenie domów zgromadzenia. Wkrótce kanonicy posiadali domy Madrycie, Valladolid i Alcali.

Po siedmiu latach sprawowania godności generała, uzyskał zgodę papieża na złożenie tego urzędu. Spędził resztę życia na modlitwie, jako przeor i mistrz nowicjatu w Santa Maria Maggiore.

Znany z pracy na rzecz ubogich, uznawany za cudotwórcę obdarzonego darem proroctw i znakomity kaznodzieja. Papież Paweł V chciał mianować go biskupem, ale św. Franciszek nie chciał przyjąć godności, powołując się na zakonne śluby zobowiązujące do niezajmowania wysokich stanowisk kościelnych. Popierał ze wszystkich sił, tam gdzie przebywał, uroczyste wystawienia Najświętszego Sakramentu, adoracje i procesje.

W 1607 roku zrezygnował z zarządzania klasztorem i prowadzenia nowicjatu, aby w odosobnieniu przygotować się na nadchodzącą śmierć, którą przeczuwał. Zamieszkał we wnęce pod schodami w domu zgromadzenia w Neapolu, skąd przez małe okienko widać było tabernakulum w kościele, często doświadczając ekstaz.

 Villa Santa Maria

W drodze do sanktuarium w Loreto, jego stan nagle się pogorszył na tyle, że musiał zatrzymać się w Agnone. Zdążył podyktować list do współbraci, wzywając ich do wiernego zachowania reguły. Godzinę przed wschodem słońca zakrzyknął "Do nieba!" i zmarł w spokoju, w wigilię Bożego Ciała, 4 czerwca 1608 roku.

Został pochowany w kościele Santa Maria Maggiore w Neapolu. W 1844 roku jego relikwie przeniesiono do kościoła p.w. Matki Bożej z Montevergine (Santa Maria di Monteverginella), ponieważ ten kościół udało się odzyskać Klerykom Regularnym z dwóch jakie posiadali w Rzymie, a które zostały im zabrane w czasie rewolucji francuskiej. Część relikwii znajduje się również w kościele p.w. św. Wawrzyńca
(San Lorenzo in Lucina) w Rzymie.

Papież Klemens XIV beatyfikował św. Franciszka 4 czerwca 1769 roku, a papież
Pius VII kanonizował go 24 maja 1807 roku.

Patron:
Neapolu (od 1838), włoskich kucharzy (od 1996), trędowatych i chromych.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie, często w czasie adoracji. Jego atrybutem jest: lilia, księga, monstrancja,strzały.

Bazylika p.w. św. Piotra w Rzymie

Francesco Labourer i Innocenzo Fraccardi, 1834r.

prawa trybuna

Dzieła:
"Siedem stacji męki Naszego Pana Jezusa Chrystusa"
(Le sette stazioni sopra la Passione di N.S. Gesu Christo)
.

Św. Jan Grande OH

.

Święty zakonnik (1546-1600).

Znany również jako: Juan Pecador, Jan Grzesznik.

Urodził się 6 marca 1546 roku w andaluzyjskim Carmona, w rodzinie pobożnego rzemieślnika Cristobala Grande i Izabeli Roman. Gdy miał jedenaście lat zmarł mu ojciec. Chłopiec otrzymał solidne katolickie wychowanie, najpierw w rodzinie, a od siódmego roku życia  - w kościelnym chórze. Naukę zawodu sukiennika, zgodnie z wolą rodziców, pobierał w Sewilli. Mając siedemnaście lat wrócił do domu rodzinnego i zajął się sprzedażą tkanin i odzieży. Mimo powodzenia w interesach, nie odczuwał satysfakcji z wykonywanej pracy, a przeżywając kryzys wiary postanowił udać się do pustelni św. Eulalii (Santa Olalla) w Marchena, gdzie spędził cały rok na modlitwie, postach i kontemplacji, próbując odkryć swoje powołanie. Postanawiając oddać się całkowicie Panu Bogu, porzucił swoje dotychczasowe życie, przywdział włosiennicę i przyjął imię Jan Grzesznik (Juan Pecador). W tym samym czasie zaopiekował się parą schorowanych staruszków, przyjmując ich we własnym domu i żebrząc na ulicach o jałmużnę dla nich.

Mając zaledwie dziewiętnaście lat przeniósł się do Jerez de la Frontera, aby tam rozpocząć nowe życie. Opiekował się potrzebującymi, więźniami, nieuleczalnie chorymi oraz opuszczonymi. Aby zebrać środki na ich utrzymanie, żebrał na ulicach miasta. Często zachodził na Mszę św. i modlitwę do kościoła franciszkanów, gdzie korzystał z porad duchowych jednego z zakonników.

Swoim poświęceniem, pobożnością i pokorą św. Jan wzbudzał podziw mieszkańców Jerez, którzy coraz chętniej wspierali jego dzieło. Gdy w styczniu 1574 roku wybuchła w mieście kolejna epidemia, wielu chorych zostało wyrzuconych na ulicę i nie miało się gdzie podziać. Z pomocą kapituły katedralnej i mieszkańców ufundował szpital poświęcony Matce Bożej Gromnicznej (Hospital de la Candelaria).

Gdy usłyszał o instytucji założonej przez św. Jana Bożego w Granadzie, a papież
św. Pius V zatwierdził regułę zakonu bonifratrów, św. Jan Grande odwiedził Granadę w 1574 roku i przyjął regułę, wprowadzając ją w życie w swoim szpitalu. Był przełożonym szpitalnej wspólnoty zakonnej i mistrzem nowicjatu. Oddany całkowicie dziełom miłosierdzia sam wiódł życie w skrajnym ubóstwie, cały wolny czas poświęcając modlitwie. Największym szczęściem było dla niego wysłuchanie Mszy św. Szczególnym nabożeństwem darzył Matkę Bożą.

Obdarzony wieloma łaskami oraz darem proroctwa (przepowiedział między innymi upadek Wielkiej Armady). 

Mając 54 lata zachorował w czasie epidemii dżumy i zmarł 3 czerwca 1600 roku. W 1629 roku, na prośbę generała Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, rozpoczęto proces beatyfikacyjny. Dnia 3 maja 1775 roku papież Pius VI zezwolił na jego kult lokalny, papież bł. Pius IX beatyfikował go 13 listopada 1853 roku, a kanonizował papież Jan Paweł II dnia 2 czerwca 1996 roku. W dokumencie beatyfikacyjnym napisano, iż złożył swoje życie Panu Bogu jako ofiarę za ustanie epidemii.
Za wstawiennictwem św. Jana Grande w 1932 roku w krakowskim szpitalu oo. bonifratrów dokonał się cud uzdrowienia nieuleczalnie chorej felicjanki, s. Marii (Reginy Hoeflich). Relikwie św. Jana znajdują się w Jerez, w szpitalu bonifratrów noszącym jego imię.

Patron:
Diecezji Jerez de la Frontera, chorych, więźniów.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie bonifratra. Jego atrybutem jest: krzyż, wizerunek Matki Bożej.

.

Św. Eugeniusz I

.

Święty papież i wyznawca (zm.657).

Następca papieża św. Marcina I, został wybrany w 654 roku.
Był siedemdziesiątym piątym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Był rodowitym rzymianinem, synem Rufina. Bardzo wcześnie przyjął święcenia kapłańskie, znany ze swej pobożności i pokory oraz hojności dla ubogich.
Wybrany papieżem jeszcze za życia swego poprzednika, w obawie że w innym przypadku cesarz Konstans II Brodaty, jawny zwolennik monoteletyzmu, narzuci swego kandydata. Św. Eugeniusz został konsekrowany na biskupa Rzymu dnia
10 sierpnia 654 roku.

Papieski medalion

Bazylika p.w. św. Pawła za Murami

Zwalczał herezję monoteletyzmu, mimo jego starań doszło do powtórnej schizmy, ponieważ nie chciał wyrazić zgody na formułę wyrażoną przez patriarchę Konstantynopola, Piotra, o tym, że Chrystus posiadał trzy wole. Wyświęcił dwudziestu jeden biskupów z różnych stron świata.

Zmarł 1 czerwca 657, został pochowany następnego dnia w bazylice p.w. św. Piotra.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju papieskim. Jego atrybutem jest: paliusz, pastorał, mitra, księga.

Przysłowie:
Św. Eugeni pogodę w czerwcu odmieni.
.

Św. Kaprazjusz z Lerynu

.

Święty pustelnik i wyznawca (zm.430).

Urodził się w Galii. Był pustelnikiem żyjącym w Lerynie, gdy dołączyli do niego
św. Honorat z Arles wraz ze swym bratem Wenancjuszem. Postanowili udać się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej i odwiedzić święte miejsca w Palestynie oraz eremy
w Syrii i Egipcie. Niestety Wenancjusz zmarł w drodze, w Achai, więc św. Honorat
i św. Kaprazjusz musieli skrócić swoją podróż.

 Leryn (Saint-Honorat)

Powrócili do Galii i osiedlili się na wzgórzach w pobliżu Frejus, po czym wrócili do Lerynu. W swoim duchowym życiu naśladowali Ojców Pustyni. Po krótkim czasie dołączyło do nich wielu nowych chętnych, wszyscy żyli według reguły
św. Pachomiusza, której zasadą była uniformizacja stylu życia, ubioru, posiłków. Mnichów miały cechować czystość, ubóstwo i posłuszeństwo oraz powściągliwość
w kontaktach ze współbraćmi. Gdy św. Honorat został biskupem Arles, św. Kaprazjusz zastąpił go w sprawowaniu funkcji opata.

Pozostałości grobowca św. Kaprazjusza

Opactwo św. Kaprazjusza w Aulla, Toskania

Św. Kaprazjusz zmarł 1 czerwca 430 roku. Został pochowany w opactwie w toskańskim Aulla, dokąd jego relikwie sprowadzono, chcąc wyjednać sobie za pośrednictwem Świętego, ochronę miasta przed atakiem Saracenów. Wykopaliska archeologiczne potwierdziły obecność grobu św. Kaprazjusza, z lat 1000-1050 oraz wydobyto zdobiony relikwiarz.
.

Św. Petronela z Rzymu

.

Święta dziewica i męczenniczka (I w.)

Znana również jako: Petronella, Petronilla, Aurelia Petronilla, Perrine, Peroline.

"Liber chronicarum" (Kronika norymberska), 1493r.

Jedna z legend mówi, że była duchową córką św. Piotra, wyleczoną cudem
z porażenia mózgowego i nawróconą przez niego. Jaśniała blaskiem cnót
i uczynkami miłosierdzia wśród pierwszych chrześcijan. Zginęła ponieważ nie chciała poślubić Flaccusa, chcąc całkowicie oddać się Panu Jezusowi.

Św. Petronela i chorzy

"Żywoty świętych" Ryszard de Montbaston, XIVw.

Została pochowana przy drodze ardeatyńskiej (Via Ardeatina), nieopodal miejsca pochówku św. Nereusza i Achilleusa, gdzie później zbudowano kościół i cmentarz pod wezwaniem Świętej. Papież św. Paweł I kazał przenieść doczesne szczątki
św. Petroneli do kościoła św. Piotra na wzgórzu watykańskim w 757 roku, po tym jak król Pepin Mały wybrał ją sobie za patronkę.

Śmierć św. Petroneli

Simone Agnoni

Ermitaż w Sankt Petersburgu

Kaplica ku jej czci stała się miejscem pochówku królów francuskich. Po przebudowie bazyliki w XVI wieku relikwie św. Petroneli przeniesiono do ołtarza w prawej bocznej nawie, nieopodal słynnej kopuły. Msza św. sprawowana we wspomnienie św. Petroneli jest ofiarowana w intencji Francji i Francuzów mieszkających w Rzymie.

Ołtarz św. Petroneli

Bazylika p.w. św. Piotra w Rzymie

Mal. Guercino, 1623r., mozaika: Cristofari, 1730r.

W Rytwianach, w kościele p.w. Zwiastowania NMP położonym na terenie pokamedulskiego klasztoru św. Petronela jest przedstawiona na siedemnastowiecznym fresku w nawie głównej.
W kościele p.w. św. Mikołaja w Łomnej znajduje się kopia obrazu Guercina, przedstawiającego pogrzeb i powitanie w niebie Świętej.
W Topolnie w kościele Nawiedzenia NMP wizerunek św. Petroneli umieszczono na regencyjnym feretronie z 1730 roku.

Powitanie św. Petroneli w Niebie

Kościół p.w. św. Petroneli w Trabii, Sycylia

kopia obrazu Guercina

Patronka:
Delfinów Francji (na jej sarkofagu miał być wyryty delfin), traktatów zawieranych pomiędzy Francją a Stolicą Apostolską, alpinistów, pielgrzymów, podróżnych. Wzywana w obronie przed gorączką. 

Kościół p.w. św. Petroneli w Whepstead, Suffolk

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna w tunice. Jej atrybutem jest: palma, delfin, krzyż, wieniec z róż.

 .