Św. Elżbieta z Schönau OSB

.

Święta zakonnica i mistyczka (1129-1164).

Znana również jako: Elżbieta z Hesji.

 "Calendarium Annuale Benedictinum" 

Aegidius Ranbeck, Augsburg 1677

Elżbieta urodziła się w 1129 roku w pobliżu Bonn, w pobożnej szlacheckiej rodzinie. Gdy miała dwanaście lat rodzice oddali ją na naukę do benedyktyńskiego klasztoru
w Schönau. Sześć lat później złożyła śluby zakonne, a w 1157 roku została mianowana przez opata Hildelina mistrzynią konwentu żeńskiego.

Korespondowała ze św. Hildegardą z Bingen, nawet złożyła jej wizytę w klasztorze na górze św. Ruperta (Rupertsberg).


W 1152 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, po dziesięciodniowych cierpieniach spowodowanych chorobą, przeżywająca zwątpienie Elżbieta doświadcza wizji Dziewicy Maryi, która przynosi jej pocieszenie. Później wielokrotnie miała wizje Pana Jezusa, Matki Bożej i świętych, zwłaszcza w czasie Mszy św. oraz modlitwy brewiarzowej.

 Opactwo w Schönau, Nadrenia-Palatynat

Jej brat, Egbert, kanonik z Bonn, w 1155 roku wstąpił również do klasztoru i został następcą opata Hildelina. Spisał wszystkie jej wizje w trzech księgach: "Liber viarum Dei", opisująca życie na różnych etapach, "Revelatio de sacro exercitu wirginum Coloniensium" zawierała objawienie męczeństwa św. Urszuli i jej towarzyszek oraz "Visio do resurrectione Beate Virginis Mariae". Przypisuje się jej również "Księgę
o Sakramencie Ołtarza" przestrzegającą przed karami dla niewiernych pasterzy Chrystusowych oraz "Księgę przeciwko Katarom", w której wzywa do zwalczania herezji.

Ołtarz z relikwiami św. Elżbiety

Kościół p.w. św. Floryna w Schönau, Nadrenia-Palatynat

Zmarła 18 czerwca 1164 roku, pochowano ją w opactwie św. Floryna w Schönau. Wcześnie otoczona kultem, w latach 1420-30 jej doczesne szczątki przeniesiono do specjalnej kaplicy, która uległa zniszczeniu w czasie wielkiego pożaru w 1723 roku
i nie została już odbudowana.

W 1584 roku jej imię zostało dodane przez papieża Grzegorza XIII do Martyrologium Romanum. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-48) Szwedzi wypędzili zakonników z klasztoru, splądrowali klasztor, zbezcześcili i zniszczyli relikwie
św. Elżbiety. Ocalała część kości czaszki, która jest obecnie przechowywana w prawym ołtarzu bocznym klasztoru.

Patronka:
Osób cierpiących na depresję, wzywana w obronie przed pokusami.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie benedyktyńskim, doświadczająca wizji. Jej atrybutem jest: księga, pastorał, krzyż.

Varia:
W czasie reformacji klasztor pozostał katolicki, aż do rozwiązania w 1606 roku. Klasztor znacznie ucierpiał w czasie wojny trzydziestoletniej i w czasie wielkiego pożaru w 1723 roku. W latach 1802-03 został zsekularyzowany, a mnisi wypędzeni. W 1904 roku do klasztoru wprowadziły się Ubogie Służebniczki Jezusa Chrystusa (Domini Jesu Christe Ancillae), a latach 1947-75 dołączyli do nich norbertanie
z opactwa Tepla. Ostatnie siostry opuściły klasztor w 1986 roku. Od tego czasu budynki klasztoru wykorzystywała parafia p.w. św. Floryna, jako bibliotekę, miejsce spotkań i szkoleń komputerowych oraz kawiarenkę internetową.
.

Św. Grzegorz Barbarigo

.

Święty biskup i wyznawca (1625-1697).

Grzegorz Jan Kacper Barbarigo przyszedł na świat 16 września 1625 roku w Wenecji, w rodzinie bogatego, wpływowego i pobożnego senatora Republiki Weneckiej, Jana Franciszka Barbarigo. Jego matka, Lukrecja Lion zmarła, gdy miał zaledwie dwa lata. Ojciec zapewnił mu gruntowne wykształcenie w dziedzinie nauk humanistycznych i przyrodniczych, a także zlecił ukończenie specjalnego kursu dyplomatycznego.

W 1643 roku młody Grzegorz Barbarigo towarzyszył ojcu i weneckiemu ambasadorowi, Alvise Contariniemu, w podróży do Monastyru (Münster), gdzie brali udział w przygotowaniach warunków pokoju westfalskiego, kończącego wojnę trzydziestoletnią (1618-48). W Monastyrze poznał arcybiskupa Fabio Chigi, nuncjusza apostolskiego w Kolonii i przyszłego papieża Aleksandra VII, który również brał udział w pokojowych negocjacjach. Arcybiskup był pod wrażeniem wykształcenia i pobożności św. Grzegorza, doradził mu kontynuowanie przerwanych przez młodzieńca studiów w Padwie. Po trzech latach, w 1646 roku, Barbarigo wrócił do Wenecji i na studia w Padwie, gdzie uczył się greki, matematyki, historii i filozofii. We wrześniu 1655 roku otrzymał doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego 
(in utroque iure).

Mimo stojącej przed nim otworem kariery dyplomatycznej pragnął zostać zakonnikiem, ale jego spowiednik i kierownik duchowy widząc w nim zadatki na dobrego pasterza, poradził mu oddanie się na służbę Panu Bogu jako kapłan diecezjalny. Św. Grzegorz święcenia kapłańskie otrzymał 21 grudnia 1655 roku, w wieku trzydziestu lat. Rok później papież Aleksander VII wezwał młodego księdza do Rzymu i powierzył mu tytuł prałata honorowego Jego Świątobliwości (tzw. prałata domowego). Otrzymał również funkcję referendarza w Trybunale Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości i Apostolskiej Sygnatury Łaski.

Św. Grzegorz odwiedza chorego na dżumę

Neno Mori, 1960r.

Kościół p.w. św. Jana Ewangelisty w Wenecji

W 1656 roku Rzym nawiedziła plaga dżumy, dziesiątkując jego mieszkańców,
św. Grzegorz sam odwiedzał chorych, pomagał grzebać zmarłych, pomagał wdowom i sierotom. Doceniając pobożność, oddanie i poświęcenie prałata Barbarigo, papież Aleksander VII desygnował go na urząd biskupa Bergamo, 9 lipca 1657 roku, a 29 lipca miała miejsce konsekracja nowego biskupa w bazylice p.w. św. Marka (San Marco Evangelista al Camidoglio) w Rzymie, przez kardynała Marka Antoniego Bragadin.

Kościół p.w. św. Tomasza (San Tomasso in Parione) w Rzymie

Achille Pinelli, 1834r.

Po przybyciu do Bergamo sprzedał cały swój majątek, a uzyskane fundusze rozdzielił pomiędzy ubogich. Starał się naśladować w swoim postępowaniu wielkiego arcybiskupa Mediolanu, św. Karola Boromeusza. Zabiegał o pobożną lekturę dla wiernych, polecając szczególnie lekturę pism św. Franciszka Salezego. Gdy odwiedzał biednych w ich domach, często zasiadał wraz z nimi do stołu. Dużą część dnia poświęcał na nauczaniu katechizmu, a wiele godzin nocnych spędzał na modlitwie. Znany był z tego, że odźwiernemu w biskupim pałacu polecił budzenie go o każdej godzinie, jeśli tylko była potrzeba nawiedzenia chorego czy umierającego.

 Bazylika p.w. św. Marka Ewangelisty w Rzymie

Na konsystorzu 5 kwietnia 1660 roku papież Aleksander VII wyniósł św. Grzegorza do godności kardynalskiej, z tytularnym kościołem św. Tomasza (San Tomasso in Parione) w Rzymie. Dnia 13 lipca 1677 roku jego kościołem tytularnym została bazylika św. Marka (San Marco Evangelista al Campidoglio).

Francesco Cucchi, 1761r.

Kościół p.w. św. Piotra w Tagliuno, Lombardia

Cztery lata później, 24 marca 1664 roku, został konsekrowany na biskupa Padwy. Rozwinął szeroko działalność w duchu reform soboru trydenckiego. Poświęcił się całkowicie nauce katechizmu wśród wiernych, ponadto ufundował ponad 300 katolickich szkół. W czasie swojej posługi odwiedził 320 parafii. Troszcząc się o wykształcenie i formację księży założył seminarium w Padwie, pierwsze w dziejach diecezji, w krótkim czasie stało się jednym z najlepszych w Europie. Dbał o to, by powstawały wydawnictwa zajmujące się drukowaniem katolickich książek, a część literatury w nich drukowanej wysyłał katolikom mieszkającym w islamskich krajach.

Św. Grzegorz Barbarigo brał udział w konklawe w roku 1667, 1676, 1689 i 1691.

Za papieża Innocentego XI, od 1667 roku, był odpowiedzialny za katolickie szkolnictwo w Rzymie i całej Italii, jednocześnie pełniąc rolę doradcy w trudnych sprawach.

Katedra p.w. Wniebowzięcia NMP w Padwie

 
Zmarł w opinii świętości 17 czerwca 1697 roku, został pochowany w katedrze
p.w. Wniebowzięcia NMP w Padwie. Dwa lata po jego śmierci, w 1699 roku, po raz pierwszy rozpoczęto wstępne dochodzenie w celu zbadania życia, cnót i cudów dokonanych za jego wstawiennictwem. Pomiędzy rokiem 1699 a 1716 badania prowadzono w ośmiu miejscach, związanych z jego działalnością i pracą (Padwa, Bergamo, Wenecja, Florencja, Rzym, Benewent, Modena i Mediolan). W 1723 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny w Rzymie. Papież Klemens XIV beatyfikował go 6 lipca 1771 roku, a kanonizował papież Jan XXIII dnia 26 maja 1960 roku (starania o kanonizację wznowił biskup Hieronim Bortignon). Święty spoczywa w kryształowym sarkofagu, w ołtarzu w lewej nawie, w ołtarzu mu poświęconym.

Patron:
Szkół katolickich, wydawnictw i wydawców.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju biskupa lub kardynała. Jego atrybutem jest: mitra, księga, krzyż.

Cytaty:
Zawsze leżało nam na sercu umacnianie najdoskonalszych w pobożności, nauce
i kulturze, kleryków i kapłanów, którzy z pomocą łaski niebios zagrzewają do pobożności nie tylko ducha dobrych, lecz także powinni otwierać twarde serca złych oraz zamglonych przez winę rozum i grzeszników oświecać wspaniałym światłem prawdy.

O św. Grzegorzu:
Jego dzieła tchną wzniosłością Ducha i stanowią wielką zachętę, by zerwać
z próżnością tego świata, by tym tchnieniem naprawić, odmienić, i te drobne i te poważne, zadania naszego życia powszedniego.
Papież Jan XXIII podczas Mszy św. kanonizacyjnej, 26 maja 1960 rok.
.

Św. Cyryk z Iconium

.

Święty męczennik (zm. 304).

Znani również jako: Kwiryk, Cyr, Cyriak.

Anonim, XVIIw, polichromowane drewno

Oratorium Zwiastowania w Boccioleto (dekonsekrowne i zamienione w muzeum), Piemont

Urodził się około 301 roku w Iconium, jako syn św. Julity. Gdy był małym dzieckiem, jego matka została skazana na śmierć w Tarsie, w czasie prześladowań cesarza Dioklecjana. Oderwany siłą od matki malec podrapał sędziego Aleksandra, który wydał wyrok na jego matkę, a ten rozwścieczony rzucił chłopca o ziemię, rozbijając mu czaszkę.

Męczeństwo św. Julity i św. Cyryka

Borghese di Pietro, część tryptyku, XVw.

kolekcja prywatna

Jego ciało rzucono, razem z ciałem matki, na miejsce poza miastem, w którym zrzucano ciała kryminalistów, ale dwie niewolnice nocą odszukały ich ciała
i pochowały na pobliskim polu. Ich doczesne szczątki odkrył cesarz Konstantyn I
i wybudował w pobliżu Konstantynopola klasztor, w którym je złożono.

Kult św. Cyryka w IV wieku rozwinął się we Francji, po tym jak relikwie Świętego sprowadził z Antiochii biskup św. Amator z Auxerre.

Katedra p.w. św. Cyryka i św. Julity w Nevers, Burgundia

Karol Wielki miał sen, w czasie którego ujrzał dziecko, które obiecało mu ochronę przed atakiem dzika na polowaniu, pod warunkiem że je przyodzieje. Biskup Nevers wyjaśnił, że dzieckiem tym był św. Cyryk, chcący aby król naprawił zniszczony dach katedry św. Cyryka w Nevers. Stąd często Święty jest przedstawiany z dzikiem.

Patron:
Ofiar tortur, wzywany w zagrożeniu życia dzieci.

Ikonografia:
Przedstawiany jako małe dziecko rzucone na ziemię lub razem z matką, św. Julitą. Jego atrybutem jest: palma, korona, gwoździe, dzik.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Cyryka"

.

Św. św. Anastazy, Feliks i Digna z Kordoby

.

Święci męczennicy (zm.853).

Zostali ścięci 14 czerwca 853 roku, jako trzej pierwsi z czterdziestu ośmiu męczenników z Kordoby (Kordowy) z rozkazu emira Muhammada I, który okrutnie prześladował chrześcijan.

Św. Anastazy (Anastazjusz) otrzymał święcenia niższe w kościele p.w. św. Acisclusa
w Kordobie,po krótkim czasie zwrócił się ku życiu monastycznemu i wstąpił do klasztoru w Tabanos, założonego przez św. Jeremiasza z Kordoby.

Dołączył do niego mnich, św. Feliks, rodem z Alcala de Henares, którego rodzice byli numidyjskimi muzułmanami. Nawrócił się i ochrzcił w Asturii, gdzie poznał doktrynę chrześcijańską i został profesem w klasztorze. Później przeniesiony do Tabanos.

Św. Digna była zakonnicą w konwencie w Tabanos, nieopodal Kordoby. Pewnego dnia ukazała jej się św. Agata, przepowiadając zbliżające się męczeństwo, a dowiedziawszy się o śmierci św. Anastazego i św. Feliksa poczuła w sobie nadzwyczajną gorliwość bronienia sprawy Jezusa Chrystusa. Wyszła potajemnie z klasztoru, przybyła do Kordoby, odszukała sędziów i wyznała im, że ona także podziela wiarę dwóch męczenników, pragnąc jak oni krwią własną tę wiarę przypieczętować.

O trójce męczenników wspomina św. Eulogiusz z Kordoby w swoim "Memoriale Sanctorum".

Varia:
Jednym z 48 męczenników z Kordoby jest również św. Roderyk.
.

Św. Kolumban z Iony OSB

.

Święty opat i wyznawca (521-597).

Znany również jako: Kolumban Starszy, Kolumba, Coim, Colmcille, Colum, Columbkill, Columbkille, Columcille, Columkill, Combs, Crimthann, Apostoł Piktów.

 Katedra w Chester, Cheshire

Urodził się 7 grudnia 521 roku w irlandzkim Garton, w królewskiej rodzinie rządzącej Irlandią przez sześć wieków, jako syn Fedhlimidh i Eithne z klanu Ui Neill.

Został ochrzczony w Tulach-Dubhglaise (Temple-Douglas) przez kapłana Cruithnechana, który został jego opiekunem i nauczycielem. Od najmłodszych lat przeznaczony do stanu duchownego.

 Kamień na którym miał się urodzić św. Kolumban w Gartan, Donegal

Po osiągnięciu biegłości w czytaniu nauki pobierał w opactwie Moville pod okiem św. Finniana (10.09). Po ukończeniu nauki w Moville udał się na południe, do Leinster, gdzie u wiekowego barda Gemmana uczył się historii Irlandii.

Kościół przy zniszczonym opactwie w Clonard

"Historia monastycyzmu irlandzkiego, 520-1202", 1794r.

il. Austin Cooper

Opuszczając barda, wstąpił do klasztoru w Clonard, którego opatem był św. Finian (12.12), równie pobożny i uczony jak jego imiennik z Moville. Św. Kolumban był jednym z jego dwunastu uczniów nazywanych Dwunastoma Apostołami Irlandii. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa Etchena z Clonfert, wstępując do klasztoru w Glasnevin (Glas Naoidhen), którego opatem był św. Mobhi (Berchan). Zaraza która w 544 pustoszyła Irlandię, rozproszyła uczniów świętego opata, wtedy też św. Kolumban udał się do Ulsteru.

 Kościół pw. św. Jerzego w Bickley, Kent

Piętnaście lat spędził na głoszeniu Ewangelii i nauczaniu prawd wiary w Irlandii. Łączył modlitwę i naukę z pracą fizyczną. Mając zaledwie dwadzieścia pięć lat ufundował aż dwadzieścia siedem klasztorów w Irlandii, m.in. Derry (546), Durrow (556) i Kells, a także około czterdziestu kościołów. Klasztory w Derry i Durrow były szczególnie bliskie jego sercu, w Derry właśnie zaplanował pielgrzymkę do Rzymu i Jerozolimy. Święty dotarł tylko do Tours, skąd przywiózł kopię Ewangelii, która przez prawie sto lat leżała złożona na piersi św. Marcina. Księgę podarował klasztorowi w Derry.

Św. Kolumban płynie na wyspę Iona

Znaczek angielski z 1997 roku, emisja z okazji 1400. lecia chrystianizacji Anglii

Gdy wybuchła wojna pomiędzy klanami, a niesprawiedliwości króla Diarmaida poruszały św. Kolumbana do głębi, postanowił udać się na dobrowolne wygnanie.
Z dwunastoma towarzyszami w łodzi, przemierzył Morze Irlandzkie i wylądował na bezludnej wyspie Hy (Iona) w wigilię Zesłania Ducha Świętego, dnia 12 maja 563 r.

Na skalistej wysepce, długiej na trzy i szerokiej na dwa kilometry, wybudował opactwo, początkowo z drewna: kościół, refektarz i cele dla zakonników. Św. Kolumban spał na ziemi, z głową na kamieniu, przez ponad trzydzieści lat.

Opactwo Iona, Hebrydy Wewnętrzne

Dzieło zapoczątkowane przez niego rozwijało się i wkrótce Iona okazała się zbyt mała, więc zaczęto zakładać kolejne fundacje. Wyspa w krótkim czasie stała się najważniejszym miejscem ewangelizacji Piktów, Szkotów i mieszkańców północnej Anglii. Św. Kolumban wyruszył do najdzikszych dolin Szkocji, na Hebrydy i do Kaledonii.

 

U bram króla Bridei

"Historia Szkocji", 1906r.

il. John R. Skelton

Namaścił na króla Szkocji Aidana Argylla na słynnym kamieniu Scone, który znajduje się w opactwie w Westminster. Król Piktów Brude (Bridei) i jego poddani nawrócili się dzięki cudom jakich dokonał św. Kolumban. Król nie chciał wpuścić misjonarza, któremu towarzyszyli św. Comgall i św. Kanizjusz (Kenneth), ale gdy Święty pomodlił się i uczynił znak krzyża na bramie, śruby same powypadały i mnisi weszli do zamku.

Nauczyciel duchowy św. Corbmaca, którego mianował opatem w Durrow, św. Felima z Kilmore, św. Drostana, św. Fergny Białego i św. Fintana z Clonenagh.

Breacbennah

W relikwiarzu miały się znajdować kości św. Kolumbana

Museum of Scotland w Edynburgu

8 czerwca 597 roku kopiował psalmy, przy wersie "Bójcie się Pana, święci Jego, gdyż bogobojni nie doświadczają biedy" zatrzymał się i powiedział współbraciom, że resztę będzie musiał dokończyć jego kuzyn, św. Baithin (Cominus). Zmarł następnego dnia u stóp ołtarza, został pochowany w małej kaplicy w opactwie. Dwieście lat później Duńczycy zniszczyli klasztor. W 849 roku relikwie przeniesiono do katedry w szkockim Dunkeld i opactwa w Kells. Relikwie z Dunkeld przeniesiono w czasach reformacji do Irlandii, aby uchronić je przed zniszczeniem i zbezczeszczeniem. Niektóre źródła podają, że relikwie zakopano na terenie przy katedrze i do dziś nie zostały odnalezione.

Głównym źródłem informacji o św. Kolumbanie jest "Vita Columbae" napisany przez św. Adomnana, dziewiątego opata Iona.

Pozostałości opactwa w Kells, Meath

Patron:
Szkocji, Irlandii, irlandzkiego miasta Derry, poetów, introligatorów. Wzywany w obronie przed powodzią.

Ikonografia:
Przedstawiany w habicie benedyktyńskim. Jego atrybutem jest: księga, zwój, model klasztoru, statek, gołąb.

.