Św. Agnieszka z Asyżu OSC

.

Święta dziewica i ksieni (1197-1253).

Katarzyna, bo takie imię otrzymała na Chrzcie Świętym, urodziła się w 1197 roku w Asyżu w rodzinie księcia Favarone Scifi i bł. Ortolany (Hortulany), jako najmłodsza z trzech córek. Jej matka pochodziła ze szlacheckiej rodziny Fiumi, a jej kuzyn Rufin był jednym z trzech towarzyszy św. Franciszka z Asyżu. Dzieciństwo Katarzyny upłynęło pomiędzy ojcowskim pałacem w Asyżu a zamkiem Sasso Rosso na górze Subasio.

Mając 15 lat postanowiła pójść w ślady starszej o cztery lata siostry, św. Klary, wyruszając z domu dwa tygodnie po niej. Udała się do benedyktyńskiego klasztoru św. Anioła w Panzo, a jej ojciec, który zaplanował dla niej inne życie, próbował ją wydostać z klasztoru. Legenda mówi, że gdy wysłannicy ojca przybyli do Katarzyny i próbowali ją siłą uwieźć do domu, jej ciało stało się tak ciężkie, że kilku mężczyzn nie mogło dać jej rady unieść. Następnym razem wysłano do niej wuja Monaldo, aby ją spróbował przekonać do powrotu. Gdy dziewczyna nie chciała go słuchać, ten rozzłoszczony jej uporem spoliczkował ją i na pewien czas dotknął go paraliż. Wówczas Favarone zmienił zdanie co do przyszłości córki i pogodził się z tym, że resztę życia spędzi w klasztorze.

 Anonim. mal. flamandzki, XVw.

Z rąk św. Franciszka otrzymała habit, przyjęła imię Agnieszka i została siostrą
w II Zakonie św. Franciszka, który założyła św. Klara w 1212 roku. Przez pewien czas, na polecenie św. Franciszka, przebywała w klasztorze w Monticelli, pełniąc w nim funkcje ksieni. Założyła klasztory w Mantui, Padwie i w Wenecji.

Prowadziła żywot bardzo pobożny, często się umartwiając, szybko zajaśniała heroicznymi cnotami. Często na modlitwie wpadała w ekstazę, a raz została nawiedzona przez Dzieciątko Jezus, do którego żywiła szczególne nabożeństwo. 

Bazylika p.w. św. Klary w Asyżu, Umbria

Zmarła 16 listopada 1253 roku w asyskim klasztorze św. Damiana, trzy miesiące po śmierci św. Klary. Została pochowana w kościele p.w. św. Jerzego, a po wystawieniu kilka lat później kościoła poświęconego św. Klarze przeniesiono do niego doczesne szczątki św. Agnieszki. U jej grobu miało miejsce wiele cudów.

Patronka:
Klarysek.

Ikonografia:
Przestawiana jako młoda klaryska, czasem ze św. Klarą. Jej atrybutem jest: księga, pastorał.

Varia:
Matka św. Agnieszki po śmierci męża wstąpiła do klarysek. Również jej druga siostra, Beatrycze, złożyła śluby zakonne.

Św. Klara na modlitwie z siostrami

Kościół p.w. św. Damiana w Asyżu

Drugi Zakon św. Franciszka nazwany z czasem Zakonem św. Klary (Ordo Sanctae Clarae, OSC) otrzymał regułę napisaną przez św. Franciszka w 1216 roku. Właściwą regułę zakonu napisał biskup ostyjski Hugolin (późniejszy papież Grzegorz IX), zatwierdzoną przez papieża Honoriusza III i św. Franciszka w 1219 roku. Oparta została na regule św. Benedykta, różniła się od niej przepisaniem ścisłej klauzury, całorocznym postem (w Wielkim Poście i Adwencie trzy razy na tydzień nakazywała post o chlebie i wodzie). Papież Innocenty IV w 1247 roku część reguły złagodził oraz wydał zezwolił na przyjmowanie i posiadanie własności, a kierunek duchowy zakonu powierzył generałowi i prowincjałowi Braci Mniejszych, udzielając im prawa odwiedzania klasztorów i zatwierdzania wyboru przełożonej. Sześć lat później ten sam papież zatwierdził trzecie wydanie reguły klarysek, wymagającej zupełnego ubóstwa. Czwarta redakcja reguły powstała dla francuskiego Longchamps i została zatwierdzona przez papieża Aleksandra IV, złagodzona w 1263 roku przez papieża Urbana IV. Reformy zakonu dokonała również św. Koleta. Regułę klarysek otrzymały również nowo powstałe zakony - w XV wieku koncepcjonistki, w XVI wieku klaryski kapucynki (OSCCap), a w XVII - alkantrynki (franciszkanki od św. Piotra z Alkantry, bose pustelniczki od św. Klary).

Strojem klarysek był czarny habit i welon, u konwersek welon był biały, oraz sandały na bosych nogach. Pod koniec XVI wieku zakon miał około 900 klasztorów.

Pierwszy klasztor klarysek w Polsce powstał we Wrocławiu w 1257 roku, później
w Zawichoście (przeniesiony do Skały, a następnie do Krakowa), w 1282 roku w Starym Sączu, w 1284 w Gnieźnie. Klaryski miały również klasztory w Śremie, Kaliszu
i Chęcinach.
.

Św. Maklowiusz z Aleth

.

Święty opat i biskup (ok. 520-621).

Znany również jako: Machutus, Malo, Maclovius, Maclou, Mac'h Low, Maklowiusz
z Bretanii.

 Adrian Collaert, grawiura z ok. 1560r.

Urodził się około roku 520 w Gwent w Walii, został ochrzczony przez św. Brendana i stał się jego duchowym uczniem w walijskim opactwie Llancarfan. Gdy św. Brendan wyruszył w swoją podróż w poszukiwaniu Błogosławionej Wyspy, którą mu ukazał we śnie anioł, zabrał ze sobą kilku mnichów, w tym i św. Maklowiusza.

Brewiarz z Langres, XVw.

Po siedmiu latach żeglugi wylądowali na Cezembre nieopodal Aleth (Saint-Servan), gdzie św. Maklowiusz został uczniem świątobliwego opata i pustelnika Aarona. Pomagał mu w pracy misyjnej, a po jego śmierci w 544 roku został pierwszym biskupem Aleth.

Żywot św. Maklowiusza

"Speculum historiale" il. J.de Vignay, XVw.

Zmarł w niedzielę, 15 listopada 621 roku, w Archambiac, gdzie spędzał swą starość na modlitwie i umartwieniach. Jego ciało przewieziono do Anglii, w krótkim czasie relikwie Świętego trafiły do kościołów w Paryżu, Rouen, Bruges, Pontoise, Conflans i kilku innych miast.

Wnętrze kościoła p.w. św. Maklowiusza w Rouen, Górna Normandia

Miasto Saint-Malo, które wyrosło wokół założonego przez św. Maklowiusza klasztoru i nazwane jego imieniem, jest jednym z siedmiu etapów trasy pielgrzymkowej Tro Breiz (Tro Breizh).

Kościół p.w. św. Maklowiusza w Monster, Holandia Płd.

Patron:
Bretanii, Saint-Malo, świniopasów i hodowców świń.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat lub biskup. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, klasztor.

Kościół p.w. św. Maklowiusza w Rzymie

Varia:

Św. Maklowiusz jest jednym z Siedmiu Świętych Założycieli Bretanii (pozostali to: św. Brigomal (Briok), św. Korentyn z Quimper, św. Paweł Aurelian, św. Patern z Vannes, św. Samson z Dol oraz św. Tugdual). Istniał zwyczaj, że pielgrzymi peregrynowali do wszystkich siedmiu świętych, pokonując dystans około 600km (Tro Breizh) w miesiąc. W 1994 roku podjęto próby przywrócenia tego zwyczaju, dzieląc trasę na tygodniowe etapy. 

.

Św. Lebuin z Deventer OSB

.

Święty mnich i wyznawca (zm. ok. 773).

Znany również jako: Lebwin, Liawfin, Liawfine, Leafwine, Livinius.

Był mnichem w benedyktyńskim opactwie w Ripon. Zainspirowany przykładem
św. Bonifacego i św. Wilibrorda, po otrzymaniu święceń kapłańskich w 754 roku, udał się z misją ewangelizacyjną do Fryzji. Biskup Utrechtu, św. Grzegorz, polecił mu udać się na granicę Westfalii, razem ze św. Marchelmem (Marcellinusem), uczniem
św. Wilibrorda.

 Pozostałości opactwa w Ripon, Yorkshire

Głosił Ewangelię wśród pogańskich plemion, a jego pobożność i cnoty sprawiły, że wielu z nich się nawróciło. W 776 roku wybudował pierwszy kościół w Deventer. Działalność Lebuina spotykała się z wrogością niektórych pogan, którzy zawiązali sojusz z antychrześcijańskimi Saksonami i spalili kościół w Deventer, a konwertytów rozgromili. Św. Lebuinowi udało się uciec przed najeźdźcami  i wyruszył do Saksonii, zatrzymując się nieopodal Weser. Tam na wiecu przemawiając do zgromadzonych, próbował ich przekonać o ważności swej misji, wzbudził taką wściekłość słuchających, że jedynie interwencja wpływowego szlachcica uratowała go przed niechybną śmiercią.

 Kościół p.w. św. Lebuina w Deventer, 1615r.

Kościół p.w. św. Lebuina w Deventer, 2007

Po powrocie do Fryzji odbudował kościół w Deventer. Założył również opactwo
w Werden.

Zmarł około 773 roku, pochowano go w kościele w Deventer. Trzy lata po jego śmierci kościół ponownie został zniszczony w czasie najazdu Saksonów, ale mimo tego, że poszukiwali ciała św. Lebuina przez trzy dni nie udało im się go odnaleźć. Dopiero św. Liudger (Ludgera), biskup Munster, w czasie odbudowy kościoła odnalazł relikwie św. Lebuina.

Malowidło z kościoła p.w. św. Jana Chrzciciela w Wateringen, Holandia Płd.

Bywa mylony ze św. Liwinem z Gandawy, którego wspomnienie przypada również
12 listopada.

Najstarszy żywot Świętego pochodzi to "Vita Lebuini antiqua" z IX wieku i "Vita Lebuini" mnicha Hucbalda z Saint-Amand z Xw.

Patron:
Holenderskiego Deventer i Zoeterwoude.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, często ze św. Marchelmem.
Jego atrybutem jest: księga, kościół.
.

Św. Andrzej Avellino CRT

.

Święty kapłan i zakonnik (1521-1608).

Znany również jako: Andrzej z Awelinu.

Giovanni Lanfranco, 1624r.

Kościół p.w. św. Andrzeja (Sant'Andrea della Valle) w Rzymie

Lancelot Avellino urodził się w 1521 roku w sycylijskim Castronuovo w średnio zamożnej rodzinie. Jego rodzice Jan i Małgorzata Appella byli przykładnymi katolikami, pobożnymi i bogobojnymi. Z wielką troskliwością i uwagą przykładali się do wychowania i wykształcenia dwóch synów.

Dom rodzinny św. Andrzeja (obecnie kaplica)

Castronuovo di Sant'Andrea, Basilicata

Urodziwy i zdolny chłopiec pragnął zachować czystość i poświęcić się Panu Bogu.
Po ukończeniu edukacji w rodzinnej miejscowości, gdzie nauczał go wuj, ks. Cezary Appella, w 1532 roku został wysłany do Senise na czteroletnią naukę matematyki, literatury i muzyki. W tym czasie pomagał również swemu wujowi w nauczaniu katechizmu. W Senise otrzymał niższe święcenia kapłańskie 17 sierpnia 1537 roku, z rąk arcybiskupa Piotra Pawła Parisio. Zaraz po święceniach udał się do Neapolu na studia z zakresu prawa kanonicznego i cywilnego. Po uzyskaniu stopnia doktora praw, przyjął święcenia kapłańskie w wieku dwudziestu sześciu lat.

Pedro Alonso de los Rios, XVIIw.

Kościół p.w. św. Emiliana i św. Kajetana w Madrycie

Przez pewien czas pełnił funkcję adwokata przy sądzie kościelnym w Neapolu. Pewnego dnia, próbując ratować przyjaciela, uciekł się do kłamstwa. Czytając wieczorem Pismo Święte natrafił na fragment w Księdze Mądrości, mówiące o tym, że usta, które kłamią, zabijają duszę. Zląkł się tego co uczynił dla światowych słabości, całą noc opłakując swój grzech. Rano wyspowiadał się, złożył urząd i udał się na pokutę.

Arcybiskup Neapolu polecił mu zreformowanie żeńskiego klasztoru św. Archanioła
w Baiano, który przez rozluźnienie dyscypliny zakonnej stał się przyczyną zgorszenia i skandali. Własnym przykładem, gorliwością religijną i ciężką pracą udało mu się zaprowadzić zmiany w klasztorze. Jeden z mężczyzn, niezadowolony z takiego obrotu spraw, późnym wieczorem napadł na Lancelota, pobił go dotkliwie i poranił mu twarz. Rannego księdza przeniesiono do klasztoru teatynów, gdzie przyszedł mu z pomocą przyjaciel i towarzysz św. Kajetana - bł. ojciec Jan Marinioni. Postanowił całkowicie poświęcić się Panu Bogu i wstąpić do zakonu założonego w 1524 roku, przez św. Kajetana i biskupa Jana Pawła Caraffę (późniejszego papieża Pawła IV).

W wigilię Wniebowzięcia NMP, 14 sierpnia 1556 roku, Lancelot zostaje przyjęty jako postulant, a 30 listopada tego samego roku rozpoczyna nowicjat, przyjmując imię Andrzej. Dnia 25 stycznia 1558 roku składa śluby i zostaje mianowany mistrzem nowicjatu. Rok później, razem ze św. Kajetanem, zostaje przyjęty na audiencji u Ojca Świętego Pawła IV.

Jego święta gorliwość, głęboka pokora, ścisła dyscyplina religijna i duchowa czystość skłoniły generała zakonu do powierzenia mu misji założenia dwóch nowych domów - w Mediolanie i w Piacenzie. Dom w Mediolanie powstał przy wsparciu i pomocy arcybiskupa mediolańskiego, św. Karola Boromeusza, który stał się później przyjacielem św. Andrzeja. Jako przełożony nowych fundacji poświęcił cały swój czas na nawracanie grzeszników i heretyków, powstających przeciwko dogmatowi o obecności Pana Jezusa w Eucharystii, co ułatwiał mu niezwykły dar wymowy. Przyciągał wielu uczniów oraz chętnych do oddania się pod jego kierownictwo duchowe, jednym z nich był m.in. Wawrzyniec Scupoli (autor "Walki duchowej").

Ołtarz św. Andrzeja

Mal. Jacob Zanussy, 1712r.

Kościół p.w. św. Kajetana w Salzburgu

Św. Andrzej żywił szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, a źródłem jego inspiracji duchowej były pisma św. Augustyna, św. Jana Chryzostoma, św. Bernardyna i św. Tomasza z Akwinu. Codziennie spędzał wiele godzin na modlitwie, często spowiadał w konfesjonale, oblegany przez penitentów. Otrzymał dar przepowiadania.

 Bazylika p.w. św. Piotra w Neapolu, Kampania

Gdy rankiem, 10 listopada 1608 roku,  św. Andrzej wyszedł do Mszy Świętej poczuł się bardzo źle, zdołał tylko odmówić początek modlitwy u stopni ołtarza - "I przystąpię do ołtarza Bożego" (Et introbo ad altare Dei), po czym upadł w ramiona ministranta. Zaniesiono go do celi, przyjął Sakramenty Święte i zasnął w Panu wieczorem tego samego dnia.

W czasie wystawienia ciała w kościele teatynów p.w. św. Pawła gromadziły się tłumy ludzi. Wielu z nich odcinało włosy, by zachować je jako relikwie. Z przypadkowych zranień skóry twarzy, po trzydziestu sześciu godzinach zaczęła obficie płynąć jasna, świeża krew. Zaczęto podejrzewać, że św. Andrzej nie umarł, więc lekarze ponownie przebadali ciało. Jednoznacznie stwierdzono, że na pewno nastąpił zgon.

Przez cięcia, które wykonano podczas badania przez kolejne trzydzieści sześć godzin sączyła się krew, którą pobrano do szklanej ampułki. Cztery dni krew w ampułce, podczas badania, zaczęła wrzeć. Gdy trzy lata później krew Świętego wystawiono na widok publiczny uległa ona upłynnieniu. Kolejny raz krew zawrzała w obecności ośmiu przedstawicieli Zakonu Teatynów.  Od tamtej chwili krew św. Andrzeja skrapla się co roku, w rocznicę jego śmierci.

Święty został pochowany w kościele p.w. św. Pawła (San Paolo Maggiore) w Neapolu, w kaplicy w której po raz ostatni odprawił Mszę Św. W ołtarzu złożono również krew św. Andrzeja w ampułce. Na ścianach kaplicy znajdowały się liczne srebrne wota, które zarekwirowano pod koniec XVIII wieku.

Bazylika p.w. św. Piotra w Neapolu, Kampania

Proces beatyfikacyjny św. Andrzeja rozpoczął się w grudniu 1614 roku. Beatyfikował Go papież Urban VIII dnia 10 czerwca 1625 roku, a kanonizował papież Klemens XI 22 maja 1712.

 Kościół p.w. św. Andrzeja Avellino w Radomyślu

Kult św. Andrzeja Avellino w Polsce
W Radomyślu, koło Siedlec, znajduje się kościół mu poświęcony wzniesiony
w 1936 roku. Wizerunki św. Andrzeja znajdują się w kościele dominikanów w Krakowie (XXw.), w kościele bernardynów p.w. Krzyża Świętego w Tarnowie (XVIIIw.)
i w kościele w Ulanowicach (XIXw.).

Patron:
Sycylii, Neapolu, Badolato; dobrej śmierci, kierowców. Wzywany w obronie przed nagłą śmiercią i apopleksją (udarem mózgu).

Ikonografia:
Przedstawiany jako kapłan, najczęściej w chwili upadku przed ołtarzem. Jego atrybutem jest: kielich, patena, dwa wieńce z róż, anioły.

Cytaty:
Nie można oddzielać Najświętszej Eucharystii od Męki Pana Jezusa.

Dzieła:
"Traktat o modlitwie"
"Wykład Modlitwy Pańskiej"
"Listy I-IIt."
.

Św. Gerald z Beziers

.

Święty biskup i wyznawca (1070-1123).

 Katedra św. Nazariusza w Beziers

Urodził się w 1070 roku w Puissalicon. Po ukończeniu studiów został kanonikiem regularnym w Beziers. Święcenia diakonatu otrzymał w 1094 roku, a święcenia kapłańskie w siedem lat później. W 1105 roku został mianowany przeorem opactwa Cassan nieopodal Roujan, przywrócił mu dawną świetność, oprócz wielu nowych budynków wystawił również szpital. Rok później otrzymał godność biskupa Beziers. Znany ze swej pobożności, poświęcał wiele czasu na pomoc ubogim i chorym.

Św. Gerald zmarł 5 listopada 1123 roku, pochowano go w bazylice obok
św. Afrodyzjusza, pierwszego biskupa Beziers. W 1259 roku jego relikwie przeniesiono do klasztoru św. Klary. W 1562 rozproszone przez hugenotów, całkowicie zniszczone w czasie rewolucji francuskiej.

W Roujan był przechowywany srebrny pierścień św. Geralda. Uważany za cudowny, ponieważ przywrócił wzrok wielu dzieciom. Skradziony w 1980 roku przez nieznanych sprawców.

 Opactwo Cassan

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup rozdający jałmużnę.
Jego atrybutem jest: mitra, pastorał, księga, jałmużniczka.

Varia:
Opactwo Cassan w XIII wieku przeszło pod jurysdykcję papieską. W czasie wojen religijnych w 1539 i 1563 wojska protestanckie ograbiły i spaliły klasztor.
W 1671 roku zostało włączone do opactwa św. Genowefy w Paryżu. Odrestaurowano je w połowie XVIII wieku. W 1791 roku uznane za własność państwa i sprzedane adwokatowi Markowi Antoniemu Marigeaux.
.