św. Grzegorz z Langres

.

Święty biskup i wyznawca (zm. w 539r.)

Przez prawie czterdzieści lat był zarządcą burgundzkiego Autun. Był ojcem św. Tetryka i pradziadkiem św. Grzegorza z Tours, który w swoich pismach opisał postać Grzegorza z Langres. 

Grzegorz po śmierci żony Armentaris całkowicie poświęcił się służbie Bogu jako kapłan. W wieku 57 lat został wybrany biskupem Langres i gorliwie, z wiarą wypełniał swe obowiązki. Post i modlitwa towarzyszyły mu do końca życia, był znany ze swojej pobożności. Mieszkał w Dijon i wiele godzin spędzał na modlitwie w kaplicy dijońskiej bazyliki.

Pewnej nocy, w czasie snu, objawił mu się św. Benigny z Dijon, męczennik z II w., nazywany apostołem Burgundii i zgromił św. Grzegorza za zaniedbanie jego kultu, polecając odnowić bazylikę mu poświęconą, zaniedbaną i popadającą w ruinę. Ten przywrócił dawny blask bazylice oraz wybudował kryptę, do której przeniesiono sarkofag św. Benignego.

Św. Grzegorz zmarł w 539r. w Langres, został pochowany w Dijon, w bazylice św. Benignego, tak jak tego sobie życzył. Epitafium dla niego napisał Wenancjusz Fortunat, autor "Pangue, lingua" i "Vexilla regis prodeunt". Utrwalił w nim pamięć o łagodności i troskliwości biskupa z Langres.

Św. Eugendus z Condat

Święty opat i wyznawca (449 - 510).

Znany również pod imieniem: Augendus, Oyand, Oyan.

Urodził się w Izernore w 449 roku. Od dzieciństwa odznaczał się niezwykłą pobożnością, w wieku siedmiu lat został oddany do klasztoru na wychowanie i już na zawsze pozostał w jego murach. Był uczniem św. Romana i jego brata Lupicynusa. Przez pokorę nie chciał przyjąć godności opata (był czwartym opatem Condat z kolei). Po tym jak opactwo wybudowane z drewna strawił pożar, odbudował nowe, już z kamienia. Ułożył i udoskonalił regułę zakonną. Był znany z cudownych uzdrowień. Gdy poczuł, że zbliża się kres jego ziemskiego życia przyjął Sakramenty i zmarł po pięciu dniach.

Kilka lat po jego śmierci jego następca św. Viventiolus wzniósł kościół nad jego grobem, nawiedzany przez rzesze pielgrzymujących.

Lektura:

"Żywoty ojców jurajskich" Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, 1993.

Przekład z łaciny, autor anonim z VI w. Książka zawiera żywoty Romana, Lupicynusa i Eugendusa.

Św. Józef Maria Tomasi CRT

Święty kardynał i zakonnik (1647 - 1713).

Józef Maria urodził się w 1647 roku w Licate. Jego ojciec, książę Parmy i Lampedusy, dał mu gruntowne i chrześcijańskie wychowanie. Józef żywił szczególne nabożeństwo do św. Franciszka Ksawerego. Pochodził z bardzo religijnej rodziny, cztery siostry Józefa wstąpiły do benedyktynek, do konwentu ufundowanego przez ich ojca, matka została w nim tercjarką, ojciec zdecydował się postąpić tak samo, zostawiając cały majątek Józefowi. Lecz on sam mając piętnaście lat udał się do teatynów w Palermo.

Studiował filozofię w Mesynie, Ferrarze i Modenie, teologię w Rzymie i Parmie. Uczył się greki, etiopskiego, arabskiego, hebrajskiego, syryjskiego, chaldejskiego i łaciny.

Został wyświęcony w 1673r., a swoje trzy bożonarodzeniowe Msze odśpiewał w kościele św. Sylwestra (San Silvestro) w Rzymie, gdzie spędził następne trzydzieści lat swojego życia. Oddał się całkowicie modlitwie i nauce. Pod jego wpływem rabin uczący go hebrajskiego nawrócił się i przyjął katolicyzm.

Papież Klemens XI wybrał go sobie na spowiednika, uczynił konsultorem zakonu
i teologiem kilku kongregacji. Gdy w 1712r. został mianowany kardynałem, nie zmienił swojego dotychczasowego życia. Był nadzwyczaj pilny w głoszeniu słowa Bożego i nauczaniu katechizmu. Dążył też do zreformowania życia duchownego wg dawnych ustaw i z tego powodu musiał znosić wiele pomówień i oszczerstw. Codziennie przygotowywał się na śmierć. Bardzo często znajdował się w stanie modlitewnej ekstazy, zupełnie nie zwracając uwagi na to co się dzieje wokół  niego.

W Boże Narodzenie 1712r. będąc już poważnie chorym wbrew namowom lekarza oprawił w swojej prywatnej kaplicy trzy Msze św. Zmarł mając 63 lata w swoim domu, koło kościoła św. Wawrzyńca w Rzymie.

Jego ciało w stanie nienaruszonym w 1971r. przeniesiono do bocznego ołtarza w kościele teatynów San Andrea della Valle w Rzymie, a wcześniej znajdowało się w bazylice tytularnej czyli San Martno ai Monti , w ołtarzu bocznym. Obecnie znajduje się tam rzeźba przedstawiająca ciało kardynała.

Józef Maria Tomasi napisał wiele dzieł z zakresu teologii, dogmatyki i liturgii.

Beatyfikowany przez papieża Piusa VII 29 września 1803r., kanonizowany
12 października 1986r. przez papieża Jana Pawła II.

Patron:
Liturgii

Ikonografia:
Przedstawiany jako kardynał.
Jego atrybutem jest: krzyż, księga, wizerunek Matki Bożej.
.

Św. Finian z Clonard

Święty mnich i wyznawca (ok. 470-549).

Znany również jako: Finden, Fionan, Nauczyciel Świętych.

Przyszły święty urodził się około roku 470 w irlandzkim Myshall w rodzinie szlachcica Ruidragha i jego żony Telach z Leinster. Jego wychowaniem i nauką zajął się biskup Fortchernn, który rozbudził w chłopcu żarliwą wiarę i głód wiedzy.

Kościół pw. św. Finiana w Saint Finian of Clonard

Naturalnej wielkości figura została wyrzeźbiona w Italii ok. 1940r.

Jako młodzieniec Finian wyruszył w podróż do Tours, gdzie w klasztorze św. Marcina poznał życie zakonne. Kolejne lata spędził w Llancarfan, gdzie jego duchowym kierownikiem został św. Kadok (Cadoc). Po powrocie w rodzinne strony pielgrzymował z miejsca na miejsce i głosił Ewangelię.

Skellig Michael 

Klasztor położony jest na samym szczycie wyspy

Pierwszym założonym przez św. Finiana klasztorem było Skellig Michael, następnie Aghowle i w końcu, około roku 520, założył klasztor Clonard nad rzeką Boyne, w którym został pierwszym opatem. Sława jego świętości i mądrości szybko się rozprzestrzeniała i wkrótce wielu chętnych do poświęcenia się służbie Panu Bogu przybyło do klasztoru. Opat Finian był duchowym nauczycielem wielu irlandzkich świętych, spośród których należałoby wymienić św. Kolumbana z Iony, św. Kolumbana z Terryglass, św. Kierana z Clonmacnoise, św. Brendana Żeglarza, św. Nenniusza i św. Ruadhana z Lorrha. Po radę i duchową naukę przybywali do Clonard również i możni panowie oraz biskupi.

Ruiny klasztoru w Clonard

ryc. Austin Cooper, 1794r.

Święty nawiązał również stosunki z Kościołem angielskim.

Zmarł w 549 roku w czasie epidemii dżumy, został pochowany w klasztorze w Clonard. Klasztor, a co za tym idzie i relikwie zostały zniszczone w czasie duńskich najazdów w IX wieku.

Głównym źródłem wiedzy o życiu św. Finiana jest Codex Salmanticensis, średniowieczny irlandzki manuskrypt, który zawiera obszerne żywoty świętych. Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Królewskiej w Brukseli.

Św. Finian i jego uczniowie

Kościół pw. św. Finiana w Saint Finian of Clonard

witraż z 1954r.

Patron:

Biskupstwa Meath.

Ikonografia:

Przedstawiany w habicie, często w czasie nauczania. Jego atrybutem jest: budynek kościoła, ptaki wokół głowy. 

Św. Damazy I

Święty papież i wyznawca (zm. 384).

Następca św. Liberiusza, został wybrany papieżem w 366 roku.
Był trzydziestym siódmym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Urodził się około roku 305 w pobliżu miasta Aegitania (Idnaha-a-Velha) w rzymskiej prowincji Luzytania, w pobożnej rodzinie Antoniusza i Laurencji. Dzieciństwo i młodość spędził w Rzymie.

Kościół pw. św. Wawrzyńca (San Lorenzo in Damaso) w Rzymie

ryc. Giuseppe Vasi, XVIIIw.

Żywił szczególną cześć do św. Wawrzyńca – własny dom przeznaczył na kościół pod jego wezwaniem (San Lorenzo In Damaso), a także służył jako diakon w rzymskiej bazylice pw. św. Wawrzyńca za Murami (San Lorenzo fuori le Mura).

Po śmierci papieża św. Liberiusza został wybrany jego następcą w październiku 366 roku. Przeciwko niemu wystąpił diakon Ursycyn, popierany przez pewną część kleru i ludu rzymskiego, co doprowadziło do schizmy, której kres położyła dopiero interwencja cesarza Walentyniana I. Jako papież zwalczał panoszące się wówczas herezje – apolinaryzmem, lucyferianizmem, prycylianizmem i arianizmem.

Św. Damazy i św. Hieronim

Powołał św. Hieronima na swojego sekretarza, zlecając mu przetłumaczenie Pisma św. (znane jako Wulgata). Przewodził synodowi w Rzymie w 382 roku, na którym ustalono kanon ksiąg Pisma św.

Św. Damazy szczególnie dbał o rozwój kultu męczenników.

Zmarł 11 grudnia 384 roku, pochowano go w kościele pw. św. Wawrzyńca (San Lorenzo in Damaso). Dnia 1 września 1577 roku Aleksander kardynał Farnese odnalazł papieskie miejsce pochówku i nakazał zbadanie relikwii. Czaszka św. Damazego przechowywana jest w Bazylice pw. św. Piotra w Rzymie, a relikwie ramienia w kościele pw. św. Tomasza w Parione.

Bazylika pw. św. Piotra w Rzymie

Karol Maderno, ok. 1612

Cenny relikwiarz - popiersie z 1595 roku, dar papieża Klemensa VIII dla Bazyliki św. Piotra, został przetopiony w lipcu 1796 roku po zarekwirowaniu go jako kontrybucji nałożonej na Stolicę Świętą przez Napoleona Bonaparte.

Ikonografia:

Przedstawiany w stroju papieskim.
Jego atrybutem jest: mitra, paliusz, kościół, księga.

Patron:
Archeologów.