Św. Piotr Arbues

Święty kapłan i męczennik (ok. 1441-1485).

Apoteoza św. Piotra Arbuesa, malarz anonim.

Muzeum Katedralne w Jaen, Andaluzja

Urodził się około roku 1441 w hiszpańskiej Epilii, w rodzinie szlachcica Antoniego Arbuesa y Jimenez i Sanchii Ruiz. Oboje byli pobożni, więc i synowi wpoili podstawy wiary katolickiej. Jako młodzieniec  Piotr studiował filozofię w Huesce, mieście św. Wawrzyńca, na tamtejszym uniwersytecie.

W 1468 roku biskup Saragossy wysłał go do Hiszpańskiego Kolegium św. Klemensa w Bolonii, gdzie w 1473 Piotr Arbues uzyskał tytuł doktora teologii i prawa. Po powrocie do Saragossy wstąpił do kanoników regularnych, gdzie życiem pobożnym, przestrzeganiem reguły, a także miłością względem najuboższych zjednał sobie powszechną cześć. W wieku 35 lat przyjął święcenia kapłańskie i z całą gorliwością oddał się pracy na rzecz Kościoła.

Śmierć św. Piotra Arbuesa

Bartolome Esteban Murillo, 1664r.

Pinacoteca Vaticana, Rzym

W 1484 roku o. Tomasz Torquemada OP mianował  go, wraz z dominikaninem Kacprem Juglarem, inkwizytorem na Aragonię. Urząd ten ks. Arbues spełniał z rozumem, łagodnością i sumiennością. Lecz mimo tego uknuto przeciwko niemu spisek i w nocy z 14 na 15 września 1485 roku został zaatakowany przez ośmiu zamaskowanych mężczyzn, w czasie gdy modlił się przed głównym ołtarzem w katedrze. Wskutek odniesionych ran ciętych, zmarł dwa dni później. Śledztwo wykazało, że zbrodnię popełnili marranowie (Żydzi, którzy pozornie nawróceni na katolicyzm, szerzyli wśród wiernych herezje). 

Piot Arbues został pochowany w saragosskiej katedrze, w miejscu gdzie zginął – pomiędzy chórem a prezbiterium głównego ołtarza. Papież Aleksander VII w 1664 roku zaliczył go do błogosławionych, a Pius IX 29 czerwca 1867 dokonał kanonizacji.

Wobec budzących się w tym czasie prądów wrogich Kościołowi, kanonizacja ta dała pretekst do ataków nań oraz do szerzenia nieprawdziwych informacji, nie tylko na temat samego Piotra Arbues, ale i na temat całej inkwizycji. Zwłaszcza publicyści niemieccy dopuszczali się wyjątkowo wielu oszczerstw na ten temat, mimo że dostępne dokumenty historyczne nie potwierdzały ich „rewelacji”.

Ikonografia:

Przedstawiany jako kapłan, najczęściej w czasie męczeńskiej śmierci.

Jego atrybutem jest: palma, miecz. 

Św. Jan Rigby

Święty męczennik (ok. 1570-1600).

Jan Rigby przyszedł na świat około roku 1570 w Harrow Hall w Ecclestone, leżącym na terenie hrabstwa Lancashire. Był piątym z sześciu synów Mikołaja Rigby i jego żony Marii, z domu Breres. Jego rodzice byli katolikami, ale z obawy przed prześladowaniami, jakie na "papistów" ściągnęły wydane dziesięć lat wcześniej Statuty o supremacji i jedności (Statutes of Supremacy and Uniformity), uczęszczali na anglikańskie nabożeństwa.

Zmuszony sytuacją życiową i pragnąc nawiązania ściślejszych kontaktów z katolikami, Jan w 1600 roku zgłosił się do służby w domu sir Edmunda Huddlestona w Camridgeshire. Lord był protestantem, ale powszechnie wiadomym było, iż jego żona Brygida została skazana na olbrzymią grzywnę i ogłoszona "rzymską" rekuzantką (czyli osobą, która odmówiła złożenia przysięgi na Akt supremacji). Władze podejrzewały, że sir Edmund sprzyja katolikom i potajemnie pomaga księżom. Gdy jego córka, świeżo owdowiała pani Fortescue, otrzymała w lutym 1600 roku wezwanie do stawienia się przed sądem i oskarżającym ją o rekuzanctwo, zniedołężniały lord poprosił Jana Rigby o udanie się do sędziego i usprawiedliwienie córki z nieobecności na anglikańskich nabożeństwach, tłumacząc ją złym stanem zdrowia.

Wszystko odbyłoby się bez kłopotów, gdyby nie to, że jednemu z sędziów, sir Ryszardowi Martinowi, nie spodobał się posłaniec Huddlestonów, których uważał za "papistów" i nie zaczął go wypytywać o jego wiarę oraz praktyki religijne. Młody mężczyzna przyznał się do tego, że jest katolikiem, a także odmówił złożenia przysięgi supremacyjnej, uznającej królową Anglii jako głowę Kościoła, przez co został natychmiast aresztowany i wysłany do londyńskiego więzienia Newgate.

Następnego dnia, w dzień św. Walentego, Jan Rigby stanął przed Lordem Najwyższym Sędzią Anglii, ponownie odmawiając złożenia przysięgi i oświadczając że przez trzy ostatnie lata nie był ani razu na anglikańskim nabożeństwie. Mając nadzieję na złamanie jego oporu i skłonienie do uznania Elżbiety I za głowę Kościoła, został pięć dni później przewieziony do więzienia White Lion (przed 1535 rokiem znajdowała się tam gospoda). Dnia 1 marca 1600 roku ponownie stanął przed sędzią. Według Statutów o supremacji i jedności z 1559 roku, w których uznawanie autorytetu papieża uznano za zdradę oraz naruszenie Aktu przeciw jezuitom, księżom seminaryjnym oraz innym podobnym, nieposłusznym osobom z 1585, którego dopuścił się przez spowiedź u księdza wykształconego za granicą (czyli zdrajcy) został skazany na karę śmierci przez uduszenie i poćwiartowanie (hanging, drawing and quartering). Gdy skazańcowi odczytano ten straszny i hańbiący wyrok, miał powiedzieć: Laus Tibi Domine, Rex aeternae gloriae.

Całą noc modlił się w celi. Rankiem, w sobotę 21 czerwca 1600 roku, na drewnianej ramie przeciągnięto go do St Thomas Watering (obecnie Old Kent Road). Miejsce to, gdzie przez wieki pielgrzymujący do grobu św. Tomasza Becketta poili w strumieniu swoje konie, stało się  w XVI wieku placem publicznych egzekucji. Kat powiesił Jana na szubienicy, odcinając go wkrótce, na pół przytomnego. Odcięto mu członki i wypruto wnętrzności, które spalono na jego oczach. W końcu umęczonego ścięto, a ciało poćwiartowano i rozrzucono.

 

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Jan Rigby został beatyfikowany 25 grudnia 1929 roku przez papieża Benedykta XI, a kanonizowany 25 października 1970 przez Pawła VI, w gronie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Małgorzata Cliterhow, św. Augustyn Webster, św. Jan Plessington, św. Jan Roberts, św. Henryk Walpole, św. Kutbert Mayne, św. Ryszard Reynolds i św. Ambroży Edward Barlow).

Patron:
Kawalerów i torturowanych.

Św. Roman z Condat OSB

Święty opat i wyznawca (ok. 390 - 460).

Znany również jako: Romanus, Roman Jurajski.

Agidius Ranbeck

"Calendare annuale benedictinum", Augsburg 1677r.

Przyszły święty urodził się około roku 390 w Izernore, w regionie Bugey (obecnie Rodan-Alpy). Staranne wykształcenie odebrał w klasztorze w Ainay, pod kierunkiem św. Sabina. Pobożni mnisi stali się wzorem życia dla młodzieńca, który tak jak i oni pragnął poświęcić się służbie Bożej.

W 425 roku opuścił rodzinne strony i udał się w góry Jura, gdzie żył jako pustelnik nieopodal Condat, nad brzegiem rzeki Bienne. Wiele godzin spędzał na modlitwie, pościł i poddawał się surowej pokucie.

Św. Roman i św. Lupicyn

Katedra w Saint-Claude, Jura

Kilka lat później dołączył do niego owdowiały młodszy brat, św. Lupicyn. Mimo całkowicie odmiennych charakterów połączyła ich służba Panu Bogu. Wkrótce wokół nich zaczęli  gromadzić się mężczyźni, starzy i młodzi, chętni do życia według podobnych reguł jak oni.

W 444 roku św. Roman otrzymał święcenia kapłańskie z rąk św. Honorata z Arles, a już rok później bracia założyli klasztor w Condat (obecnie St-Claude). W krótkim czasie powstały kolejne domy zakonne, w Lauconne (ob. St-Lupicin) i w Baume (La Balme, później Saint-Romain-de-Roche, a obecnie Pratz). Ten ostatni był żeńskim klasztorem, w którym pierwszą ksienią została siostra św. Romana i św. Lupicyna - Yola (Iola). Mnisi żyli według reguł św. Bazylego, Pachomiusza i św. Hilarego z Arles (założyciela leryńskiego klasztoru). Kilka wieków później przyjęto regułę benedyktyńską.

 Pozostałości opactwa w Romainmotier

Św. Roman zalożył również klasztor w Romainmotier, który był pierwszym klasztorem w Szwajcarii. Zniszczony praktycznie w całości przez protestantów w czasie reformacji w 1536 roku,na początku następnego roku zsekularyzowany, wbrew zdecydowanemu oporowi miejscowego biskupa. To co z niego pozostało odrestaurowano w latach 1899-1915.

Wizytując klasztor w Baume św. Roman przeczuł zbliżającą się śmierć, przyjął Sakramenty i oddał ducha w 460 roku. Pochowano go w klasztornym kościele. Część relikwii otrzymał klasztor w Condat, ale w XVI wieku zostały zniszczone w czasie pożaru.

Kaplica św. Romana w Pratz

Wzniesiona w miejscu, w którym stała bazylika w Baume

Patron:
Tonących, osób cierpiących na choroby psychiczne.

Ikonografia:
Przedstawiany jako opat, w benedyktyńskim habicie; często w towarzystwie brata, św. Lupicyna.

Św. Neofita z Nikei

.

Święty męczennik z IV wieku.

Urodził się w bityńskiej Nikei. Jego pobożni rodzice Florencja i Teodor wychowywali go w wierze, zachęcali do pomagania biedniejszym kolegom.

Gdy chłopiec ukończył dziewięć lat jego łóżko okrążył gołąb i przemówił do niego ludzkim głosem, każąc iść za sobą. Prowadzony przez gołębia dotarł do góry Olimp i tam zamieszkał w jaskini, jak głoszą legendy, karmiony przez anioła. Mając piętnaście lat Neofita udał się do zarządcy Decjusza i śmiało wyznał swoją wiarę, a było to w czasach krwawego prześladowania chrześcijan przez cesarza Dioklecjana. Młodego śmiałka związano i wepchnięto do pieca, ale gdy ogień nie uczynił mu żadnej krzywdy, oprawcy rzucili go na pożarcie dzikim zwierzętom. I tu znowu czekała ich rzecz niespodziewana - dzikie bestie łasiły się do chłopca. W końcu rozwścieczony zarządca kazał ściąć mu głowę.

Ikonografia:
Przedstawiany z gołębiem, dzikimi zwierzetami, niedaleko pieca.
.

Św. Wulfstan z Worcester

Święty biskup i wyznawca (1008-1095).

Znany również pod imieniem: Wulstan, Wolstan, Ulfstan.

Urodził się około roku 1008 w Long Itchtington w hrabstwie Warwick. Jego rodzina straciła majątek w czasach Kanuta Wielkiego. Za namową wuja, biskupa Yorku Wulfstana II, pobierał nauki w klasztorach Evesham i Peterborough, zanim został urzędnikiem w Worcester. Jego przełożeni widząc jego pobożność i czystość namówili go, aby poświęcił się służbie Bogu.

Wulfstan poszedł za ich radą i otrzymał święcenia kapłańskie w 1038 roku, a wkrótce wstąpił do klasztoru benedyktynów w Worcester, gdzie najpierw był kościelnym, potem nauczycielem śpiewu, a później sekretarzem. Na tym stanowisku mógł się swobodnie oddawać kontemplacji, spędzając często całą noc w kościele. Po śmierci Agewilnusa w 1046 roku został mianowany opatem. Jego rodzice również wstąpili do klasztorów.

Gdy w 1062 roku biskup Aldred otrzymał nominację na biskupa Yorku, św. Wulfstan został za zgodą legata papieskiego wyznaczony na biskupa Worcester. Ale pokorny Święty nie chciał początkowo przyjąć tej godności, jak sam mówił: : "Lepiej zostać ściętym, niż być biskupem". Dopiero pobożny eremita Wulsyniusz wpłynął na zmianę decyzji i w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny tego samego roku Wulfstan został konsekrowany przez Aldreda, biskupa Yorku. Jako biskup dawał wspaniały przykład, nieustannie zabiegając o swoją świętość i troszcząc się o zbawienie swoich wiernych. Swoje obowiązki traktował z gorliwością i pobożnością, dając innym wzór obrony praw Kościoła i utrzymania dyscypliny. Zapoczątkował budowę katedry w Worcester.

Kościół p.w. Wszystkich Świętych

High Wycombe, Anglia

Zdecydowanie występował przeciw małżeństwom duchownych, w swojej diecezji nie zgadzał się na wyświęcanie żonatych. Na jego wniosek na synodzie w Winchester w 1076 roku zakazano zawierania małżeństw przez księży.

Za jego namową mnich Aldwin założył benedyktyńskie opactwo w Great Malvern. Rozbudował wiele kościołów w swojej diecezji. Wilhelm Zdobywca w dowód szacunku jakim go darzył, oddał część dóbr skonfiskowanych Kościołowi. Zdawał się nie wiedzieć, co to jest zmęczenie, gdy inni szli już do domów, on do późnej nocy zostawał w kościele. Prowadził bardzo surowy tryb życia, przez trzy dni w tygodniu pościł całkowicie, przez trzy kolejne - pozostawał o chlebie i wodzie, w niedziele spożywał rybę i odrobinę wina.

Jego sława jako spowiednika była tak wielka, że ludzie przyjeżdżali z daleka, aby się u niego wyspowiadać. Często płakał w konfesjonale nad grzechami, czasami bardzo gwałtownie.

Witraż w kaplicy w Winchester College, Anglia

Św. Wulfstan zmarł 20 stycznia 1095 roku, po przewlekłej chorobie. Został kanonizowany 14 maja 1203 roku przez papieża Innocentego III. Jego grób był miejscem wielu pielgrzymek, niestety został zniszczony na rozkaz Henryka VIII. Jednym z cudów przypisywanych Wulfstanowi jest uzdrowienie córki króla Harolda II.

Historię życia św. Wulfstana opisał Wilhelm z Malmesbury w latach 1124-43, w języku łacińskim, rozszerzając wcześniejszą wersję spisaną przez przyjaciela Świętego, mnicha Colemana.

.