Św. Aleksy Falconieri OSM

.
Święty zakonnik i wyznawca (1200-1310).

Urodził się w 1200 roku we Florencji w rodzinie księcia Bernarda Falconieri, związanego ze stronnictwem gwelfów. Chłopiec dorastał w atmosferze pobożności, wcześnie wstąpił do bractwa Laudesi (Societas Laudantium Beatae Virginis). Spotkał tam sześciu młodzieńców, z którymi miał związać swe przyszłe życie - Bartłomieja Amidei, Benedykta Antellę, Buonfiglia Monaldi, Gerardina Sostegni, Hugona Lippi-Uguccioni i Jana Bonagiuntę Monettiego.

W święto Wniebowzięcia NMP 1233 roku objawiła się całej siódemce Matka Boża. To wydarzenie całkowicie odmieniło ich życie. Dnia 8 września tego samego roku udali się do Camortii, gdzie zamieszkali we wspólnym domu pod kierownictwem najstarszego - św. Buonfiglia Monaldo, przywdziewając szare szaty pokutne. Gdy 6 stycznia udali się na spotkanie z biskupem florenckim, niemowlęta po drodze miały wołać na ich widok: "Ecco i servi della Madonne", jakby zapowiadając powstanie zakonu.

Monte Sennario

W maju 1234 roku przenieśli się w odludne miejsce w Montesennario (Monte Sennario), gdzie zamieszkali przy skromnej kapliczce, w której kapłan, który przyłączył się do nich, odprawiał Msze. Grono pustelników powiększyło się wkrótce o kilku nowych braci, którzy za zgodą biskupa żebrali o jałmużnę dla całego grona w okolicach Florencji. Udostępnił nawet braciom dom w Caffagio, na obrzeżach miasta, w którym mogli się zatrzymywać na nocleg, który stanowił podwaliny dla przyszłego klasztoru.

 Herb Zakonu Sług Maryi (OSM)

Początkowo nie chcieli stworzyć nowego zakonu, dopiero przybywający w odwiedziny w 1239 papieski legat Gotfryd z Chatillon polecił im przyjęcie reguły zakonnej. W Wielki Piątek siedmiu braci ponownie ujrzało Matkę Bożą, ubraną w czarną szatę, z palmą i regułą św. Augustyna w dloni, z napisem "Servi Mariae". W Piątek Wielkanocny złożyli śluby na ręce biskupa Florencji, Ardingo. Z jego rąk otrzymali czarną szatę zakonną, przepasaną rzemieniem oraz czarny szkaplerz, kapelusz i pelerynę.

Oprócz reguły św. Augustyna reguła nowego zakonu  czerpała z konstytucji dominikańskich niektóre postanowienia. Pierwsze klasztory powstały w  roku w Sienie i Pistoi, a rok później w Arezzo.

Św. Filip Benizzi i św. Aleksy Falconieri wręczają św. Julianie Falconieri regułę serwitek

Antonio Balestra

Zakon serwitów, czyli Sług NMP (Ordo Servorum Mariae, OSM) został zatwierdzony maja roku przez papieża Aleksandra IV, ostateczne zatwierdzenie zakonu i poprawionej reguły miało miejsce w 1304 roku przez papieża Benedykta IX, bullą "Dum levamus". Głównym celem nowego zgromadzenia było rozważanie boleści Matki Bożej i naśladowanie Jej cnót.

Głównym obowiązkiem św. Aleksego było troszczenie się o potrzeby nowych domów zakonnych. W 1252 roku z pomocą swego krewnego, Chiarissimo Falconieri, ukończył budowę kościoła w Caffagio. Jego bratanica, św. Juliana Falconieri, pozostawała pod jego duchowym kierownictwem. Był głęboko pobożny, znany ze swej niezwykłej wprost pokory.

Śmierć św. Aleksego Falconieri

Kościół pw. Zwiastowania NMP we Florencji

Zmarł 17 lutego 1310 roku w Montesennario, gdzie go pochowano. Papież Klemens XI beatyfikował  Aleksego 1 grudnia 1717 roku, a jego współtowarzyszy - 3 czerwca 1725. Kanonizacja miała miejsce 15 stycznia 1888 roku, papież Leon XIII wyniósł ich do świętości razem, jako Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów (nazywani są również Braćmi z Montesennario). Ich relikwie znajdują się w kościele pw. Zwiastowania NMP we Florencji i na Monte Sennario.

Patron:
Orvieto.

Ikonografia:
Przedstawiany w czarnym habicie zakonnym, często razem z sześcioma współtowarzyszami.

Kościół pw. Zwiastowania NMP we Florencji

Wybudowany w 1250 roku dla zakonu serwitów

Varia:
Z Italii zakon rozszerzył swoją działalność na Niemcy, Francję i półwysep Pirenejski. Do Francji serwici trafili jeszcze za życia założycieli, ale Ludwik XV położył kres ich obecności, zamykając nowicjat. Św. Sostenes i Uguccione założyli nowe domy zakonne w Niemczech, usunęła je reformacja. W 1614 roku arcyksiężna Anna Katarzyna sprowadziła serwitów do Innsbrucka. W 1864 roku zakon dotarł do Anglii, a cztery lata później - do Ameryki. Po roku 1900 zakon rozpoczął intensywną działalność misyjną na kontynencie afrykańskim.

Liczne są zasługi serwitów w szerzeniu pobożności i czci do Siedmiu Boleści NMP. Założyli bractwo szkaplerzne (najliczniejsze polskie bractwo było skupione przy klasztorze franciszkanów w Krakowie).Wprowadzili Koronkę do Siedmiu Boleści Matki Bożej. Od chwili powstania zakonu w każdą trzecią niedzielę września obchodzono uroczyście święto Siedmiu Boleści Matki Bożej, ze specjalnym oficjum.

 Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów

Papież Marcin V zaliczył serwitów do zakonów żebrzących, a papież Urban VIII postanowił, że spowiednicy domu papieskiego (familia pontificia) mają być zakonnikami Sług Maryi.

Przed każdą Mszą i pacierzami kapłańskimi odmawiano "Ave Maria", początkowe słowa modlitwy zakonnicy umieszczali również na początku swoich listów i pism, a imię Marya (M.) dodawali do swego imienia zakonnego. Wychodząc do Mszy zamiast biretu zakładali humerał (większy, na kaptur).

Na początku XX wieku zgromadzenie miało osiem prowincji, 700 zakonników, w tym 374 kapłanów. W roku 1964 zakonników było 1700, a w 2005 - 888 zakonników (w tym 647 kapłanów).

W 1965 roku kapituła generalna zmieniła konstytucje zakonne, których tymczasowy tekst wszedł w życie w 1968 roku, a ostatecznie został zatwierdzony w 1987.
.

Św. Filipa Marieri OSC

.

Święta ksieni i dziewica (1190-1236).

Znana również jako: Filippa, Filipina.

Św. Filipa urodziła się w 1190 roku w szlacheckiej rodzinie na zamku Borgo San Pietro, małej miejscowości przy drodze z Asyżu do Rzymu (obecnie miejscowość ta nosi nazwę Petrella Salto).

Od dzieciństwa niezwykle pobożna, gdy podrosła jej jedynym pragnieniem było spotkanie ze św. Franciszkiem i całkowite oddanie się służbie Bożej. Rodzina dziewczyny sprzeciwiała się tym planom, więc pewnego dnia św. Filipa razem z trzema towarzyszkami uciekła z domu, z którymi ukryła się w grocie w pobliżu Mareri. Spędziły tam na modlitwie, postach i umartwieniu trzy lata, aż do 1228 roku, gdy dwaj bracia św. Filipy podarowali zamek wraz z kościołem pw. św. Piotra, na klasztor.

Pustelnice przeniosły się do nowej siedziby, gdzie wiodły pobożny i bogobojny żywot oparty na regule św. Klary i sióstr z San Damiano. Św. Franciszek opiekę duchową nad siostrami powierzył bł. Rogerowi z Todi.

Św. Filipa zmarła 16 lutego 1236 roku, a jej grób wkrótce stał się miejscem cudów i licznych pielgrzymek. Wzmianka o kanonizacji pojawiła się po raz pierwszy w bulli papieża Innocentego IV w 1247 roku.

 Relikwiarz z sercem św. Filipy

W 1706 roku w sarkofagu w którym spoczywało jej ciało znaleziono jej serce, w nienaruszonym stanie. Złożono je w srebrnym relikwiarzu, a reszta relikwii znajduje się obecnie w klasztorze w Borgo San Pietro w Valle del Salto.

 Sanktuarium św. Filipy Marieri w Borgo San Pietro

Patronka:
Sulmony.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie klaryski. Jej atrybutem jest: pastorał, księga, różaniec.
.

Św. Zygfryd z Växjö

.

Święty biskup i wyznawca (zm. ok. 1045).

Znany również jako: Zygryd z Wexlow, Sigurd, Apostoł Szwecji.

Kościół w Overgran

Urodził się w Nortumbrii. W młodym wieku przyjął święcenia kapłańskie w Yorku, później został mnichem w benedyktyńskim klasztorze w Glastonbury. Na zaproszenie króla św. Olafa, św. Zygfryd został wysłany przez Ethelreda II do Norwegii. Razem z nim wyruszyli jego bratankowie - św. Unaman, który był księdzem; św. Sunaman - diakonem oraz św. Vinaman - subdiakonem. Towarzyszyli mu również dwaj mnisi - Jan i Grimkel. Po przybyciu do Danii zajęli się ewangelizowaniem pogan, pod opieką biskupa Bremy. Po pewnym czasie skierowali się do Szwecji, gdzie w 830 roku św. Ansgar zasiał ziarno wiary, ale pogaństwo na nowo zaczęło się szerzyć. W Skarze założyli pierwsze szwedzkie biskupstwo.

Kościół w Overselo

fresk suchy, ok. 1400r.

Król Olaf, możni i prości ludzie przybywali do drewnianego kościoła przyciągani wspaniałymi szatami liturgicznymi i tajemniczymi obrzędami, pełnymi majestatu i godności. Pobożność św. Zygfryda dopełniła reszty w dziele nawracania i w 1008 roku nowy biskup udzielił Chrztu św. królowi norweskiemu, w Husaby.

 Miejsce w którym św. Zygfryd ochrzcił św. Olafa, Husaby

W czasie gdy św. Zygfryd przebywał w Husaby, poganie zamordowali jego bratanków, a ich głowy wrzucili do drewnianej beczki, którą wrzucili do jeziora. Święty biskup po powrocie odkrył straszną zbrodnię, a gdy król chciał skazać winnych na śmierć, poprosił o okazanie im łaski.

Zmarł w 1045 roku w Växjö, pochowano go w katedrze. Znajdujący się w nawie głównej sarkofag z relikwiami św. Zygfryda został zniszczony w 1600 roku na rozkaz protestanckiego "biskupa" Piotra Angermannusa. Kult świętego biskupa bardzo żywy przez stulecia, wyraźnie osłabł w czasie reformacji. Część uratowanych relikwii znajduje się w Växjö, Kopenhadzie i Roskilde.

 Katedra w Vaxjo, 1708r.

Kanonizowany przez papieża Hadriana IV, który był papieskim legatem w Szwecji.

Patron:
Växjö.

Ikonografia:
Przedstawiany jako biskup, w czasie chrztu św. Olafa lub w towarzystwie dwóch biskupów na statku. Najczęściej - z drewnianą kobiałką z głowami swoich bratanków. Jego atrybutem jest: mitra, pastorał.

Peter Linde, 1999r.

Pomnik przed katedrą w Vaxjo

Varia:
Król Zygmunt III Waza uzyskał od Stolicy Apostolskiej pozwolenie na włączenie św. Zygfryda i innych świętych szwedzkich do liturgii.

W Vallsjö, powyżej kościoła wybudowanego na górze, znajdują się odciski w skale, które są uważane za odciski kolan klęczącego św. Zygfryda.
.

Św. Antonin z Sorrento

.

Święty opat i wyznawca (zm. 625 r.)

Znany również jako: Antonin Opat.

 Kościół pw. św. Antonina w Sorrento, Kampania

Dominik Catelli urodził się w zamożnej rodzinie w Kampanii. Jako piętnastoletni chłopiec stracił oboje rodziców, został przyjęty przez benedyktynów z opactwa NMP w Kampanii, gdzie pod koniec roku 500 rozpoczął nowicjat. Po osiągnięciu odpowiedniego wieku wstąpił do klasztoru na Monte Cassino, przyjmując imię Antonina. Znany ze swej pobożności został mianowany opatem w klasztorze w Brindisi, do Monte Cassino powraca w 589 roku.

 Sorrento, Kampania

Wkrótce klasztor został zniszczony przez Longobardów, większość mnichów schroniła się w klasztorze w Rzymie. Św. Antonin jako kaznodzieja wędrował przez Kampanię, aż w końcu został powołany przez biskupa św. Katellusa na jego następcę w Stabii (Castellamare di Stabia), gdy ten postanowił resztę życia spędzić jako pustelnik.

Pewnego dnia św. Antonin miał widzenie, w którym św. Michał Archanioł polecił mu wybudowanie kościoła (miejsce później nazwano San Antonio Abbate), który stał się celem licznych pielgrzymek.

 Klasztor pw. św. Agrypina, 1885 r.

Od 618 roku pełnił funkcję opata w klasztorze pw. św. Agrypina w Sorrento. Wtedy też zasłynął wieloma cudami.

Kościół pw. św. Antonina w Sorrento, Kampania

Zmarł 14 lutego 625 roku i został pochowany w murach klasztoru. Relikwie Świętego udało się odnaleźć w 1558 roku.

Patron:
Kampanii, Sorrento. Wzywany w czasie zarazy oraz z prośbą o pomoc w uwolnieniu od opętania.

Ikonografia:
Przedstawiany najczęściej jako benedyktyński mnich. Jego atrybutem jest: pastorał, sztandar, szatan u stóp.

Varia:
Wstawiennictwu św. Antonina przypisywano zwycięstwo nad Saracenami, którzy najechali Sorrento w XIII wieku. Wzywano go również w czasie epidemii dżumy i cholery, a także przy opętaniach.

.

Św. Benedykt z Aniane OSB

.

Święty opat i wyznawca (750-821).

Urodził się około roku 750 jako Witiza, w rodzinie wizygockiego księcia Maguelone, imieniem Aigul. W młodości był dworzaninem i podczaszym na dworze króla Pepina. W 773 roku brał udział we włoskiej kampanii Karola Wielkiego. Cudem uniknął utonięcia w rzece niedaleko Pawii, podczas próby ratowania brata.

Został mnichem w benedyktyńskim klasztorze pw św. Sekwana (Saint-Seine) niedaleko Dijon, gdzie przyjął imię Benedykta. Żył tam prawie trzy lata o chlebie i wodzie, śpiąc na gołej ziemi i chodząc boso. Po śmierci opata został wybrany jego następcą.

W imperium frankońskim dobra klasztorne ucierpiały w czasie ataków Wikingów, a dyscyplina zakonna uległa rozluźnieniu. W 779 roku Benedykt założył klasztor na swoich gruntach, w Aniane, gdzie mnisi pracowali fizycznie, kopiowali manuskrypty, żyli o chlebie i wodzie we wszystkie dni tygodnia oprócz niedziel i wielkich świąt. Niewielu chciało żyć według tak surowej reguły, więc Święty przyjął regułę św. Benedykta z Nursji. Liczba mnichów zwiększała się z dnia na dzień tak, że musiał wybudować większy budynek klasztorny nieopodal, żeby pomieściło się w nim 300 braci. Przyłączył się również do niego św. Ardo, który został jego sekretarzem.

Św. Benedykt z Nursji (z lewej) i św. Benedykt z Aniane

Kościół w Saint-Guilhem-le-Desert

Gdy biskup Feliks z Urgel wystąpił z herezją adopcjanizmu, mówiącą że Chrystus był przybranym synem Boga, św. Benedykt zdecydowanie wystąpił przeciw herezji publikując pisma i wspomagany przez synod we Frankfurcie w 794 roku.

Ludwik I Pobożny ufundował opactwo Maurmunster w Alzacji, następnie Kornelimunster niedaleko Akwizgranu (Aachen), które przeznaczył na siedzibę św. Benedykta i mianował go arcyopatem, nadzorującym wszystkie klasztory. Przeprowadzili razem szereg synodów, których zwieńczeniem było ogłoszenie w 817 roku "Capitularum monasticum", kodyfikacji opartej na regule św. Benedykta z Nursji, która miała być stosowana we wszystkich klasztorach cesarstwa.


Św. Benedykt nalegał na liturgiczny charakter życia zakonnego, zwłaszcza codzienne konwentualne Msze Święte i odmawianie brewiarza.

Zmarł 11 lutego 821 roku w opactwie Kornelimunster i tam został pochowany.


Jest uważany za odnowiciela zachodniego życia monastycznego i bywa nazywany Drugim Benedyktem.

W Akwizgranie, w klasztorach benedyktyńskich, cysterskich i trapistów wspomnienie św. Benedykta z Aniane obchodzone jest 11 lutego.

Patron:
Zakonników.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju benedyktyńskiego opata, z ogniem nieopodal; wręczając habit św. Wilhelmowi z Akwitanii lub w jaskini, gdy spuszczany jest ku niemu koszyk z żywnością.

Lektura:
św. Benedykt z Aniane "Reguła mistrza. Reguła św. Benedykta"
.