Św. Damian z Pawii

.

Święty biskup i wyznawca (zm. 710r.)

Urodził się na Wschodzie w drugiej połowie VII wieku.

Uczestniczył w synodzie mediolańskim. Damian Biscossia sakrę Pawii otrzymał jako następca św. Anastazego w 680 roku. Jako biskup wykazywał wielką gorliwość apostolską w nawracaniu pogańskich Longobardów. Znany jest jego list do Konstantyna IV potępiający monoteletyzm, który pisał w imieniu arcybiskupa Mediolanu Mansweta, został on odczytany na soborze konstantynopolitańskim III przyczyniając się do rozkrzewiania prawidłowej doktryny.

Katedra p.w. NMP i św. Szczepana w Pawii

W czasie jego posługi Pawię nawiedziła straszna zaraza, św. Damian wezwał mieszkańców do nawrócenia i modlitwy, sprowadzając z Rzymu relikwię ramienia
św. Sebastiana.

Zmarł 12 kwietnia 710 roku, został pochowany w kościele p.w. św. Nazariusza, już nie istniejącego. Obecnie jego relikwie znajdują się w katedrze p.w. NMP i św. Szczepana w Pawii.

.

Św. Waltruda

.

Święta mniszka (ok.619-686).

Znana również jako: Waldetruda, Waudru, Waltrudis.

Św. Waltruda ze św. Wincentym z Soignies i ich dziećmi

Kościół p.w. św. Wincentego a Paulo w Paryżu

Hippolyte Flandrin, 1848-53, fragm. fryzu

Urodziła się około roku 619 w Cousolre, w rodzinie francuskiej arystokracji. Jej ojcem był hrabia Waldebert, majordom Chlotara II, a matką św. Bertila, była córką króla Turyngii. Jej młodszą siostrą była św. Aldegunda. Rodzice wydali ją za hrabiego Hainaut, Madelgaire, związanego z dworem króla Dagoberta I. Mieli czwórkę dzieci: św. Landryka, biskupa Metzu, św. Dentlina, który zmarł w dzieciństwie oraz
św. Aldetrudę i św. Madelbertę, ksienię Maubeuge (Malbodina).

Św. Waltruda z córkami

Godzinki Jean de Larmoy, XVw.

Nakłoniła męża, aby wstąpił do klasztoru w Haumont, w pobliżu Maubeuge, co też uczynił. Jest znany jako św. Wincenty z Soignies. Sama praktykowała cnoty chrześcijańskie, zwłaszcza miłosierdzie dla ubogich i uwięzionych, pozostając pod duchową opieką opata św. Gislena. W tym okresie wycierpiała wiele z powodu oszczerstw i plotek, ale znosiła je wszystkie z pokorą. Około roku 656 na górze Castrilocus przyjęła welon z rąk biskupa św. Auberta z Cambrai. Zamieszkała w małej celi przylegającej do małej kaplicy. Wkrótce założyła tam klasztor na cześć Matki Bożej, wokół którego wyrosło miasto Mons (Bergen).

Św. Waltruda i św. Gertruda

Ilustrowana księga Madame Marie, Hainaut, XIIIw.

Pan Bóg obdarzył ją darem czynienia cudów, zwłaszcza uzdrawiania chorych dzieci
i pomnażania pokarmu dla biednych. Spędzała wiele czasu na modlitwie i postach.

Katedra p.w. św. Waltrudy w Mons

Zmarła 9 kwietnia 686 roku. Została pochowana w klasztorze. Jej relikwie znajdują się w katedrze pod jej wezwaniem w Mons. Budowę katedry rozpoczęto w 1451 roku, trwała 241 lat. Srebrny relikwiarz z 1313 roku został zniszczony przez rewolucjonistów francuskich w 1794 roku, nowy ufundowano dopiero w 1887 roku, został wykonany z pozłacanej miedzi i ozdobiony kamieniami szlachetnymi i półszlachetnymi.

Relikwiarz z Mons

Patronka:
Mons, Hainaut, osób pomawianych.

Ikonografia:
Przedstawiana w habicie lub z obiema córkami lub wszystkimi swymi dziećmi, które okrywa płaszczem. Jej atrybutem jest: katedra.

Przenoszenie relikwiarza na powóz procesyjny

Varia:
W Mons ku czci św. Waltrudy odbywa się Ducasse de Mons, zwane również Doudou. Osiem dni, od soboty przed niedzielą Trójcy Przenajświętszej, jest poświęconych obchodom ku Jej czci. Tradycja ta sięga XIV wieku, gdy w 1349 roku Mons nękała zaraza. Władze postanowiły urządzić procesję z relikwiami przez ulice miasta. Radość mieszkańców nie miała granic gdy okazało się, że zaraza przestała im zagrażać.

Od 1352 roku ustalono datę procesji na niedzielę Trójcy Przenajświętszej. Procesja nie odbyła się w czasie rewolucji francuskiej, w 1803, 1914 i 1940 roku.

Relikwiarz św. Waltrudy jest przewożony ulicami Mons na specjalnym złotym powozie, później relikwie zostają złożone na placu przed kolegiatą.

.

Św. Julia Billiart SND

.

Święta dziewica i zakonnica (1751-1816).

Znana również jako: Maria Róża Julia Billiart.

Urodziła się 12 lipca 1751 roku w pikardyjskim Cuvilly, jako szóste z siedmiorga dzieci rolników Jana Franciszka Billiarta i Marii Luizy Debraine. Otrzymała podstawy wykształcenia w szkole prowadzonej przez wuja Gilberta Thibaut. W siódmym roku życia doskonale znała katechizm i za zgodą proboszcza Dangicourta uczyła inne dzieci i opowiadała im o życiu Pana Jezusa. Pierwszą Komunię Św. przyjęła w wieku dziewięciu lat. Gdy miała czternaście lat postanowiła ofiarować swoją czystość Bogu i poświęcić życie służeniu biednym. W 1773 roku rabusie napadli na mały sklepik ojca, zabijając go. Wywołało to u niej wstrząs, który spowodował paraliż nóg. W tym czasie przyjmowała Komunię codziennie, spędzając wiele godzin na modlitwie. Resztę dnia poświęcała na haftowanie bielizny ołtarzowej oraz katechizowanie wiejskich dzieci, szczególną uwagę zwracała na te z nich, które przygotowywały się do Komunii.

Panorama Cuvilly z kościołem

pocztówka sprzed 1915r.

Po wybuchu rewolucji opowiedziała się zdecydowanie przeciw jakobinom, ukrywała prześladowanych księży, za co chciano ją spalić na stosie. Uratowali ją znajomi wywożąc wozem z sianem, w którym ją ukryli. Znalazła schronienie na zamku Gournay-sur-Arondre, stamtąd wyruszyła w drogę do Compiegne, gdzie mieszkała nieopodal klasztoru sióstr karmelitanek. Była świadkiem ich męczeńskiej śmierci, gdy w 1793 roku szły śpiewając "Te Deum" prosto na szafot.

 Dom rodzinny św. Julii w Cuvilly

W październiku 1789 roku przeniosła się do Amiens, gdzie poznała o. Józefa Varin, który uznał że św. Julia doskonale naucza katechizmu i namówił ją do założenia sierocińca, w czym pomagała jej grupa przyjaciół.

Bł. Franciszek-Józef de la Rochefocauld, biskup Beauvais po rozmowie z Julią, która miała miejsce w pałacu biskupim, powiedział do zgromadzonych dygnitarzy:
"Ta dziewczyna wydaje się być natchniona przez samego Boga. Będę zdziwiony, jeśli nie usłyszymy o niej w niedalekiej przyszłości". Nie dane mu było się o tym przekonać, ponieważ razem ze swym bratem, biskupem Saintes, zginął we wrześniu 1792 roku, w masakrze w Carmes.

W Amiens św. Julia poznała również wicehrabinę Gizaincourt, Franciszkę Blin de Bourdon, która pomogła Jej w założeniu w 1803 roku w Amiens instytutu dla dziewcząt i sierocińca. Św. Julia złożyła uroczyste śluby czystości 15 października 1804 roku, wraz z Franciszką Blin, Wiktorią Leleu i Justyną Garson, dając początek zakonowi od Najświętszej Maryi Panny (Sorores Nostrae Dominae, SND), poświęcającemu się katolickiej edukacji dzieci, kształtowaniu ich moralnego charakteru oraz kształceniu katechetów na misje. Ojciec Varin nadał Zgromadzeniu tymczasową regułę, która w swej zasadniczej części nigdy nie została zmieniona.

Rewolucja uderzając w Kościół i jego kapłanów, zniszczyła niemal cały system edukacyjny. Jak pisał w oficjalnym sprawozdaniu Jakub Silher, członek rady miejskiej w Amiens, ubolewający nad utratą dobrych szkół podstawowych i średnich istniejących  przed rewolucją, stwierdzał że świeccy nauczyciele zastępujący w tej roli zakonników i zakonnice, bardzo często nie posiadali zbyt wysokiego morale ani charakteru, interesując się jedynie pieniędzmi.

Anonim, ok. 1830r.

Św. Julia przykładała olbrzymią wagę do formacji sióstr, które miały uczyć w szkole, wspomagała ją w tym Matka Józefa (Franciszka Blin), która sama była znakomicie wykształcona i bardzo pobożna. W 1806 roku zgromadzenie liczyło ponad trzydzieści sióstr i miało swoje klasztory w kilku francuskich i belgijskich miastach, m.in. w Gandawie i Namur.

W czerwcu 1804 roku, gdy św. Julia odmawiała nowennę do Najświętszego Serca Pana Jezusa została cudownie uzdrowiona z paraliżu, na który cierpiała 22 lata. Po odzyskaniu sprawności, w ciągu dwunastu lat (1804-1816), Święta założyła piętnaście klasztorów, odbyła 120 podróży, z których zachowały się setki listów do Jej duchowych córek.


W styczniu 1816 roku zachorowała, a po trzech miesiącach cierpliwego znoszenia bólu zmarła 8 kwietnia 1816 roku w Namur, podczas modlitwy, ze słowami Magnificat na ustach. Pochowano Ją w przyklasztornym kościele. Sława jej świętości szybko się rozprzestrzeniała, została również potwierdzona przez wiele cudów.
Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1881 roku, została beatyfikowana 13 maja 1906 roku przez papieża św. Piusa X, a kanonizowana 22 czerwca 1969 roku przez papieża Pawła VI.

Patronka:
Chorych. Wzywano w obronie przed ubóstwem, dolegliwościami ciała, chorobą.

Ikonografia:
Przedstawiana w stroju zakonnicy, z dziećmi. Jej atrybutem jest: księga.

Cytat:
Pierwszym uczuciem jakie mnie ogarnia zaraz po przebudzeniu, jest wdzięczność że dobry Bóg zechciał mnie obdarować jeszcze jednym dniem, w którym mogę Go wysławiać.

Varia:
W momencie śmierci św. Julii zakon miał we Francji 15 klasztorów.
.

Św. Henryk Walpole SI

Święty kapłan i męczennik (1558-1595).

Urodził się w Docking, nieopodal Sandringham, w hrabstwie Norfolk, jako najstarszy syn Krzysztofa i Małgorzaty Beckham.

Naukę rozpoczął w Norwich Grammar School, a po ukończeniu Gonville College w Cambridge, rozpoczął studia prawnicze w londyńskiej Gray's Inn.

Był świadkiem męczeńskiej śmierci jezuity św. Edmunda Campiona w grudniu 1581 roku, a gdy poćwiartowane ciało kaci wrzucali do kotła, kropla krwi spadła na na młodego Henryka Walpole'a. Poruszony śmiercią jezuity, jego gorliwością i nauczaniem nawrócił się i postanowił zostać księdzem. Jeszcze przed swoją konwersją napisał elegię "o życiu i śmierci cnotliwego księdza Edmunda Campion", czym naraził się władzom, które zaczęły go poszukiwać.

Schronił się w Norfolk, po czym przedostał się do Reims, gdzie dotarł 7 lipca 1582 roku. Przebywał tam rok, potem został wysłany do Rzymu, gdzie wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w kwietniu 1583 roku. Studia ukończył w Scots College w Pont-a-Mousson. 15 grudnia 1588 otrzymał święcenia kapłańskie w Paryżu i został mianowany kapelanem dla Anglików w wojsku hiszpańskim w Niderlandach. Wpadł w ręce kalwinów i prawie przez rok był przez nich więziony. Po tym doświadczeniu czuł wielką potrzebę powrotu do ojczyzny, ale jego przełożony miał wobec niego inne plany i wysłał go do Hiszpanii, gdzie pełnił funkcję prorektora seminarium w Sewilli i w kolegium św. Albana w Valladolid. Zanim otrzymał pozwolenie na wyjazd z misją do Anglii, wyruszył jeszcze do Flandrii, gdzie pomagał założyć nowe seminarium.

W podróż do ojczystego kraju wyruszył z portu w Dunkierce, razem ze swoim bratem (również księdzem) i angielskim żołnierzem. 6 grudnia 1593 roku wylądowali na brzegu we Flamborough. Niecały dzień po przybyciu wszyscy trzej zostali aresztowani i postawieni przed sądem w Yorku. Henryk przyznał się z dumą do tego, że jest katolickim księdzem, wydając tym samym na siebie wyrok śmierci. Był więziony w Yorku do lutego 1594 roku, po czym przewieziono go do londyńskiej Tower, gdzie trzymano go kolejny rok. Torturowany czternaście razy, dręczony raz po raz w celi, aby wymusić na nim zeznania o rzekomym spisku przygotowywanym przez "papistów", a uderzającym w monarchię angielską.

Napisy w celi św. Henryka Walpole w Tower

Napisy, jakie wyrył na murach celi można zobaczyć jeszcze dziś w Wieży Solnej (Salt Tower). Pisał długie listy do współtowarzyszy z seminarium w Yorkshire, w jednym z nich znalazły się te słowa: "Mam nadzieję, poprzez zasługi mojego najsłodszego Zbawiciela i Pana, że zawsze będę gotów, czy to żywy czy umarły, na wysławianie Jego chwały w wiecznej szczęśliwości."

Wiosną 1595 roku został wysłany z powrotem do Yorku na proces, gdzie umiejętnie się bronił, korzystając z luk prawnych, ale gdy sędziowie zażądali złożenia przysięgi królowej Elżbiecie jako głowie Kościoła, zdecydowanie odmówił,  został osądzony jako zdrajca i skazany na śmierć wg aktu z 1585 roku przeciw "jezuitom, księżom seminaryjnym oraz innym podobnym, nieposłusznym osobom".

Przed egzekucją, 7 kwietnia 1595 roku, został poproszony o pomodlenie się z protestantami o spokój własnej duszy, odpowiedział że "dzięki Bożej łasce żyłem w zgodzie ze wszystkimi, modliłem się do Boga za wszystkich, a zwłaszcza za tych którzy mnie skazali. Teraz modlę się gorąco o to, aby Bóg oświecił ich światłem swojej prawdy, sprowadzając z powrotem do Kościoła Chrystusowego i okazując miłosierdzie. Nie mogę zwracać się do Boskiego Majestatu w sposób, który by Go obrażał czy zagrażał zbawieniu mej duszy. I Bóg mi świadkiem, że pragnę zbawienia dusz wszystkich tu obecnych, tak jak pragnę zbawienia swej duszy, szczególnie dotyczy to moich oskarżycieli, aby to osiągnąć muszą żyć w wierze katolickiej, jedynej drodze do wiecznej szczęśliwości".

Św. Henryk został powieszony, w czasie odmawiania modlitwy "Ojcze Nasz", na pół żywego odcięto i wypatroszono, odcięte nogi i ręce wrzucono do ognia, a na końcu ścięto mu głowę. Męczeńska śmierć św. Henryka była impulsem dla odrodzenia się katolicyzmu na północy Anglii.


Jego kult został dopuszczony 8 grudnia 1929 roku przez papieża Piusa XI, beatyfikowany 15 grudnia  tego samego roku, a 25 października 1970 roku kanonizowany przez papieża Pawła VI w grupie Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii (vide: św. Augustyn Webster, św. Małgorzata Cliterhow, św. Ryszard Reynolds, św. Kutbert Mayne, św. Jan Plessington, św. Jan Roberts, św. Jan Rigby, św. Ambroży Edward Barlow)

Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii

Patron:
Konwertytów, prawników, wzywany w prośbach o pomoc w nawróceniu bliskich osób.

Św. Marcelin z Kartaginy

.

Święty męczennik (zm. 413r.)

Urodził się w Toledo w rodzinie bogatych patrycjuszy. Był trybunem wojskowym,
a później doradcą cesarza Honoriusza i bliskim przyjacielem św. Augustyna z Hippony, korespondował ze św. Hieronimem.

Św. Augustyn ze św. Marcelinem występujący przeciw donatystom

Charles Andre van Loo, XVIIIw.

Po przyznaniu donatystom w 409 roku prawa do publicznego kultu, sekta ta zaczęła rosnąć w siłę. Katolicy zwrócili się do cesarza z prośbą o pomoc. W dniach
1, 2 i 8 czerwca 411 roku w Kartaginie św. Augustyn, biskup Hippony, przewodniczył rozprawie (cellatio) przed Marcelinem, jako wysłannikiem cesarskim pełniącym funkcję trybuna i notariusza, pomiędzy katolikami a donatystami. Na zakończenie rozprawy Marcelin wydał edykt potępiający donatystów, nakazujący im zwrot zagrabionych kościołów i poddanie się władzy biskupów. Ściągnęło to na niego nienawiść donatystów.


W 413 roku donatyści znaleźli okazję, aby się zemścić na cesarskim doradcy. Oskarżają Marcelina i jego brata, prokonsula Aprygiusza, o korupcję i udział w spisku uzurpatora Herkliusza. Generał Marynus sprzyjający donatystom stłumił spisek
i aresztował obu braci. Św. Augustyna odwiedził przyjaciela w więzieniu i próbował wpłynąć na generała, aby uwolnił braci, ale nic nie wskórał. Marynus korzystając z poparcia wojska kazał ściąć Marcelina i Aprygiusza, bez sądu, 6 kwietnia 413 roku, zanim przybyła cesarska pomoc.

W tym samym roku św. Augustyn wydał swoje dzieło "O państwie Bożym" (De civitate Dei), które w nawiązaniu do wydarzeń ostatnich miesięcy, rozpoczyna apostrofą do Marcelina.

Patron:
Polityków.

Ikonografia:
Przedstawiany w długiej szacie, jego atrybutem jest palma i księga.

.