Św. Hospicjusz

.

Święty pustelnik i wyznawca (zm. 581).

Znany również jako: Sospis, Sospicjusz.

 Kaplica p.w. św. Hospicjusza w Saint-Jean-Cap-Ferrat, Lazurowe Wybrzeże

Urodził się w Egipcie na początku VI wieku. Został mnichem i udał się do Galii, gdzie postanowił zostać pustelnikiem i zamieszkał w opuszczonej wieży w Cap Ferrat,
w pobliżu Nicei. Żył o chlebie i wodzie, utrzymując się z ofiar pobożnych ludzi.
W czasie Wielkiego Postu żywił się tylko korzonkami. Okoliczni mieszkańcy często zasięgali rady u świętobliwego eremity. Św. Hospicjusz przestrzegł ich pewnego razu przed zbliżającym się najazdem Longobardów, około roku 575.

 Kaplica p.w. św. Hospicjusza w Saint-Jean-Cap-Ferrat

Św. Grzegorz z Tours opisywał, iż znał jednego żołnierza, który się nawrócił dzięki naukom św. Hospicjusza. Gdy patrol longobardzki znalazł w opuszczonej wieży skrępowanego łańcuchami pustelnika, pomyśleli że musi to być przestępca.
Sam Święty przyznał, iż jest wielkim grzesznikiem i wymienił całą litanię swoich przewin, czym rozsierdził żołnierzy. Jeden z nich podniósł na niego miecz, ale w tym momencie sparaliżowało mi całą rękę. Dopiero gdy pustelnik pomodlił się i uczynił znak krzyża nad żołnierzem, paraliż ustąpił. Żołnierz nawrócił się i resztę życia spędził służąc Panu Bogu.

Katedra p.w. św. Reparaty w Nicei

Św. Hospicjusz przepowiedział datę swojej śmierci, zmarł w Cap Ferrat dnia
21 maja 581 roku. Został pochowany przez swojego przyjaciela, biskupa Cimiez - Austadiusza (Austadius). Katedra p.w. św. Reparaty w Nicei posiada niewielką część relikwii dłoni Świętego. Część relikwii znajduje się w Villefranche, La Turbie i Cap Ferrat.

 Matka Boża z Dzieciątkiem przy kaplicy p.w. św. Hospicjusza

W miejscu gdzie pochowano św. Hospicjusza wzniesiono małe sanktuarium, na którego ruinach w XI wieku wzniesiono kaplicę mu poświęconą. W XVII wieku na polecenie Karola Emanuela II kaplicę odrestaurowano, zlecając Louisowi Marchand des Raux namalowanie scen z życia i cudów św. Hospicjusza.  Przed kaplicą znajduje się dwunastometrowa figura Matki Bożej z brązu, dzieło włoskiego rzeźbiarza Galbusieriego z 1904 roku, którą wykonał na zlecenie bogatego nicejskiego kupca, jako wypełnienie złożonych ślubów.

Patron:
Cap Ferrat, cierpiących na niedowład rąk.

Ikonografia:
Przedstawiany jako stary pustelnik lub mnich, skrępowany łańcuchami.

Varia:
Cap Ferrat jest nazywane również na cześć świętego Cap-Saint-Hospice lub Cap-Saint-Sospis.
.

Św. Bernardyn ze Sieny OFMRegObs.

.

Święty kapłan i zakonnik (1380-1444).

Znany również jako: Apostoł Świętego Imienia, Apostoł Italii.

Dario di Giovanni, ok. 1470r.

Museum of Art w Los Angeles

Bernardyn degli Albizzeschi urodził się 8 września 1380 roku w Massa Marittima, w szlacheckiej rodzinie. Jego ojciec pełnił funkcję gubernatora miasta. Gdy św. Bernardyn miał trzy lata zmarła mu matka, trzy lata później ojciec, jego wychowaniem zajęło się pobożne stryjostwo. Przy szkole parafialnej ukończył szkołę podstawową. Studiował prawo kanoniczne i teologię w Sienie w latach 1396-99.

Dom rodzinny św. Bernardyna w Massa Marittima, Toskania

Po uzyskaniu licencjatu z prawa kanonicznego wstąpił do "Konfraterni Najświętszej Maryi". Celem stowarzyszenia było dążenie do doskonałości wewnętrznej oraz posługiwanie chorym w czasie zarazy. Podczas epidemii dżumy, jaka spadła na Sienę, razem z dwunastoma przyjaciółmi pracował w szpitalu Santa Maria della Scala, bez wytchnienia przez cztery miesiące. Zaraził się chorobą i tylko cudem z niej wyszedł. Później opiekował się swoją dziewięćdziesięcioletnią stryjenką Bartolomeą, która straciła wzrok i została przykuta przez chorobę do łóżka.

Cela św. Bernardyna w klasztorze św. Franciszka w Fiesole, Toskania

W 1402 roku wstąpił do zakonu franciszkanów w Sienie, rozdając wcześniej cały swój majątek. Rok później złożył śluby zakonne, a w następnym roku otrzymał święcenia kapłańskie. Przełożeni skierowali go do małego klasztoru w Capiola, nieopodal Sieny, gdzie spędził dwanaście lat. Po tym czasie został przeniesiony do klasztoru w Fiesole. Korzystając z wolnego czasu studiował Pismo Święte i Ojców Kościoła oraz dzieła teologiczne, zwłaszcza św. Bonawentury. Równocześnie dał się poznać jako dobry kaznodzieja, więc zapraszano go z kazaniami do okolicznych kościołów.

Antonio Vivarini, 1451-56

Kościół p.w. św. Franciszka (San Francesco della Vigna) w Wenecji

W 1406 roku w Aleksandrii w Piemoncie spotkał św. Wincentego Ferreriusza, który zapowiedział swój powrót do Francji i Hiszpanii i przepowiadając, że św. Bernardyn zastąpi go w głoszeniu Ewangelii na ziemi włoskiej. Prawie dwanaście lat minęło, zanim spełniła się jego przepowiednia.

Św. Bernardyn nauczający na rynku w Sienie

Sano di Pietro, 1445r.

Museo dell'Opera del Dumo w Sienie

W  1417 roku został mianowany kaznodzieją na całą Italię, pierwsze swoje kazanie jako misjonarz wygłosił w tym samym roku, 8 września w Mediolanie. Przemierzał cały kraj, zazwyczaj pieszo, nawołując do pokuty i zmiany życia, głosząc kilka kazań po trzy godziny dziennie.

Św. Bernardyn uzdrawia chorych w Imię Jezus

Mattia Preti, 1647-63

Museo Civico w Corregio, Emilia-Romania

Żywił szczególne nabożeństwo dla Imienia Jezus. Głoszenie kazań zawsze zaczynał od wypowiedzenia Go. Imię Jezus miał wypisane na tabliczce, którą często unosił w górę w czasie kazań. Dwanaście promieni symbolizowało dwunastu Apostołów i dwanaście artykułów Credo, a osiem mniejszych - błogosławieństwa ewangeliczne. Św. Bernardyn często też w kazaniach nawoływał do zwiększenia nabożeństwa do św. Józefa, rozpowszechniając jego kult.

Św. Bernardyn i św. Jan Kapistran (po lewej)

Alonso Cano

Museo Provinciale della Belle Arti w Grenadzie, Andaluzja

Oszczerstwa i pomawianie o herezję doprowadziły do procesu przed papieżem Marcinem V, w czerwcu 1427 roku , obrońcą św. Bernardyna był jego uczeń, św. Jan Kapistran. Zarzuty okazały się bezpodstawne, a dowody niewinności Świętego tak bezsporne, że ujęty jego pobożnością i pokorą Ojciec Święty poprosił o wygłoszenie misji w Rzymie.

Od 1430 roku pisał dzieła teologiczne, dotyczące głównie doktryny i moralności katolickiej, a także traktaty o Matce Bożej. Założył szkoły teologiczne w Perugii i Monteripido. Jego uczniem był św. Jakub z Marchii.

Św. Bernardyn na modlitwie przed Matką Bożą Loretańską

Guercino, 1618r.

Pinacoteca Civica w Cento, Emilia-Romania

W 1435 roku papież zaproponował św. Bernardynowi objęcie godności biskupiej w Urbino, Ferrarze i Sienie, ale ten za każdym razem pokornie odmawiał, mówiąc że cała Italia to jego diecezja.

W latach 1438-42 pełnił funkcję wikariusza generalnego zakonu. Dokonał głębokiej reformy zakonu franciszkańskiego, dając początek gałęzi Zakonu Braci Mniejszych Regularnej Obserwancji, nazywanych obserwantami (Ordo Fratrum Minorum Regularis Observantiae, OFMRegObs). Kładł bardzo duży nacisk na nauczanie teologii i prawa kanonicznego jako części regularnego programu nauczania.

W 1439 roku brał udział w soborze we Florencji, gdzie działał na rzecz zjednoczenia greckiego kościoła ortodoksyjnego z Kościołem Katolickim.

Uzdrowienie przy ciele św. Bernardyna

Sano di Pietro

kolekcja prywatna

Mimo, że mocno podupadł na zdrowiu nie przestawał głosić kazań. Swoje ostatnie misje rozpoczął w Massa Marittima, przez Neapol aż dotarł do Abruzji.

Zmarł 20 maja 1444 roku w wiosce San Silvestro. Jego ciało przeniesiono do Aquilii (L'Aquila), gdzie spoczywa do dzisiaj.

 Sarkofag z ciałem św. Bernardyna w bazylice p.w. św. Bernardyna w Aquilii

Został kanonizowany 24 maja 1450 roku przez papieża Mikołaja V, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, wobec niezliczonych tłumów wiernych przybyłych na jubileusz powszechny, po zakończeniu schizmy bazylejskiej i papieskiej.

 Bazylika p.w. św. Bernardyna w Aquilii, Abruzja

Pisma św. Bernardyna po raz pierwszy zebrano i opublikowano w 1501 roku w Lyonie przez franciszkanina Jana de La Haye.

Kult św. Bernardyna w Polsce
W 1453 roku przybył do Krakowa, na zaproszenie Kazimierza Jagiellończyka
i kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, wikariusz generalny obserwantów i legat papieski - św. Jan Kapistran. Przez kilka miesięcy, dzień w dzień, wzywał do pokuty, poprawy obyczajów i obrony chrześcijaństwa przed heretykami, Turkami i Żydami.
W czasie jego pobytu zgłosiło się do klasztoru 130 nowicjuszy. Drewniany kościół p.w. św. Bernardyna został całkowicie zrujnowany w czasie potopu szwedzkiego, nowy wzniesiono w 1680 roku. W ołtarzu głównym znajduje się posąg św. Bernardyna, w ołtarzu bocznym umieszczono obraz Świętego z XVIII wieku, jego wizerunek znajduje się również na parapecie chóru.

Kościół p.w. św. Bernardyna w Krakowie

W 1458 roku w Poznaniu wystawiono drewniany kościół p.w. św. Bernardyna, w latach 1471-73 zbudowano w jego miejscu kościół murowany p.w. Krzyża Św., św. Franciszka z Asyżu, św. Bernardyna ze Sieny i św. Andrzeja.

Relikwiarz św. Bernardyna

Bazylika p.w. św. Bernardyna w Aquilii, Abruzja

W nowosądeckim Grybowie znajdował się kościół p.w. św. Bernardyna z połowy
XV wieku, a w nim cudowny obraz Świętego w srebrnej sukience, przyozdobionej wotami. Kościół został spalony w 1945 roku, miejsce gdzie znajdował się kościół upamiętnia kamienne obramowanie fundamentów.

Św. Bernardyn i św. Ludwik z Tuluzy

Alessandro Boncivino, XVw.

Patron:
Sieny, Massa Marittima, Aquili, Castelspiny, Trevignano Romano, kalifornijskiej diecezji San Bernardino. Pracowników łączności, tkaczy wełny oraz ludzi zajmujących się reklamą (od 1956). Wzywany w obronie przed krwotokiem, chorobami płuc
i piersi.

Ikonografia:
Przedstawiany w obserwanckim habicie franciszkańskim, często w towarzystwie innych świętych franciszkańskich. Jego atrybutem jest: krzyż, kolorowy chrystogram IHS z dwunastoma promieniami, gołębica, katedra, księga.

Św. Bonawentura, św. Bernardyn i św. Ludwik z Tuluzy

Andrea Camasci, XVIIw.

Kościół p.w. św. Katarzyny w Spello, Umbria

Cytaty:
Imię Jezus jest chwałą kaznodziejów. Ono sprawia, iż chwalebnym się staje słuchanie, jak i głoszenie Bożego słowa.

Lepsi są źli kapłani niż brak kapłanów. Gdyby wszystkich złych przegonić, pozostałoby niewielu. Bierz od nich dobro, mianowicie sakramenty i godność, pozostaw im ich zło. Pan Bóg już wszystko inne załatwi!

Pan Bóg dał nam dwoje uszu i jeden język, bo powinniśmy więcej słuchać niż mówić.

Kanonik Bernardyn Salviati (późniejszy abp Pizy) 

ze św. Marcinem, św. Bernardynem ze Sieny i św. Donacjanem z Reims (w niebieskich szatach)

Gerard David, ok. 1501r.

National Gallery w Londynie

Dzieła:
"O dokonałości chrześcijańskiej"
"Traktat o spowiedzi"
"Traktat o posłuszeństwie"
"Zwierciadło grzeszników"

Varia:
W grudniu 2009 roku w cyklu Verba Sacra - "Modlitwy Katedr Polskich w Poznaniu" fragmenty dzieła św. Bernardyna "O doskonałości chrześcijańskiej"
czytał ś.p. Janusz Zakrzeński

Uzdrowienie dziewczynki przez św. Bernardyna

Pietro Perugino, 1473r., fragm.

Galleria Nazionale dell'Umbria w Perugii, Umbria

Bernardyni:
Bernardynami we Francji i Italii nazywano cystersów. Regułę obserwancką zatwierdzono w 1415 roku na soborze w Konstancji, a w 1517 pozwolono im oddzielić się od franciszkanów konwentualnych i wybierać własnych przełożonych. Noszą habit z ciemnoszarym kapturem.

Obserwanci w Polsce zostali nazwani bernardynami (Ordo Fratrum Minorum Bernardinorum, OFMBern), od pierwszego kościoła obserwantów w Polsce, który założył w Krakowie św. Jan Kapistran. Pierwszym bernardynem na ziemiach polskich był Władysław Węgrzyn, później pierwszy przełożony klasztoru w Krakowie. Początkowo klasztory polskie należały do prowincji austriacko-czeskiej, ale papież Paweł II w 1667 roku rozdzielił ją na trzy wikariaty: austriacki, czeski i polski. W tym czasie w Polsce było już dwanaście klasztorów. Na krakowskiej kapitule wybrano pierwszego wikariusza prowincji polskiej, Mariana z Jeziorka. Był to najliczniejszy zakon w Polsce.

Grobowiec św. Bernardyna

Bazylika p.w. św. Bernardyna w Aquilii, Abruzja

Nazwa bernardyni była używana również na Litwie i Węgrzech.

Za czasów Leona X było 45 prowincji obserwanckich z tysiącem klasztorów, sto lat później liczba prowincji wzrosła do 95, a klasztorów do dwudziestu trzech tysięcy. Punktem kulminacyjnym rozwoju zakonu był rok 1790, gdy prowincji było aż 170. Od czasów Józefa II zaczyna się prześladowanie i zamykanie klasztorów, rewolucja francuska skasowała ich wiele. Kulturkampf wydalił obserwantów z Niemiec, rządy Grevy'ego i Gambetty - z Francji, a w 1864 roku skasowano ich w Polsce.

Śmierć św. Bernardyna

Pinturicchio, 1487-89, fresk

Bazylika p.w. Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego (Santa Maria in Aracoeli) w Rzymie

Bernardyni oddali nieocenione usługi Kościołowi. Pomagali Stolicy Apostolskiej odbywając poselstwa w różne strony świata, występowali przeciw herezjom
i odszczepieństwom, w krajach pogańskich (zaraz po jezuitach) mieli największą liczbę misjonarzy i męczenników za wiarę.

Lektura:
Jakub de Voragine "Złota legenda" - "Żywot św. Bernardyna"

 .

Św. Celestyn V

.

Święty papież i wyznawca (1210-1296).

Znany również jako: Pietro Angelerio, Pietro da Murrone, Colelestinus Quintus,
Piotr-Celestyn.

Następca papieża Mikołaja IV, został wybrany 5 lipca 1294 roku.
Był sto dziewięćdziesiątym papieżem (wg listy kard. Mercati z 1942).

Urodził się w 1210 roku jako jedenaste dziecko w rodzinie rolnika Angelo Angelerio
i Marii Leone, w Iserno w Abruzji. Gdy miał siedemnaście lat wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru Santa Maria di Faifula, jednak wkrótce potem udał się w góry Abruzji, aby wieść życie odosobnione. Święcenia kapłańskie otrzymał w Rzymie, po czym w pustelni w jaskini Murrone nad Sulmoną spędził kilka lat. Zdeterminowany do unikania wszystkich kontaktów, w 1245 roku zamieszkał w jaskini w górach Maiella. Wciąż przyciągał zwolenników życia pustelniczego, nazywanych celestynami. W 1274 roku udał się na sobór w Lyonie i uzyskał u papieża Urbana IV dla swoich zwolenników niezależność i włączenie do benedyktynów. W 1259 roku Pietro da Murone uzyskał pozwolenie na budowę kościoła poświęconego Matce Bożej.

Bartolomeo Romano, 1637-41

Museo del Prado w Madrycie

Od papieża Grzegorza X uzyskał potwierdzenie włączenia swoich duchowych uczniów do zakonu benedyktyńskiego. Zwołał do kościoła p.w. Ducha Świętego (Santo Spirito) w Maiella pierwszą kapitułę generalną swojej kongregacji, która uznała Regułę św. Benedykta. Zgromadzenie to nazwano później celestynami (Ordo Sancti Benedicti Coelestinorum, OSBCoel). Zakonnicy wiedli bardzo surowe życie, nie jedli mięsa, w Adwencie nie używali nabiału, a środy i piątki Wielkiego Postu pościli
o chlebie i wodzie. Strój zakonny składał się z białego habitu, czarnego kaptura i szkaplerza. W chórze i poza klasztorem zakonnicy nosili czarną pelerynę.
Św. Celestyn w 1271 został opatem klasztoru p.w. Maryi z Faifola (Santa Maria di Faifola) i proboszczem kościoła w Maiella.

Koronacja św. Celestyna na papieża

Francja, XVIw.

Wieści o jego pobożnym i ascetycznym życiu rozeszły się po całym kraju, często mówiono o nim w kurii papieskiej, na dworach Sycylii i Neapolu.

Od 4 kwietnia 1292 roku, po śmierci papieża Mikołaja IV, przez dwa lata i siedem miesięcy obradowało dwunastu kardynałów (sześciu z Rzymu, dwóch z innych części Italii i czterech francuskich) na konklawe w Perugii. Istniał zwyczaj, że wyboru papieża konklawe musiało dokonać w miejscowości, w której poprzedni papież zmarł.
Ze względu na rywalizację stronników dwóch rodów - Colonna i Orsinich, kardynałowie nie mogli wyłonić następcy Mikołaja IV. Impas trwał aż do
5 lipca 1294 roku, gdy kardynałowie wybrali Pietro da Murrone.

Giulio Caesare Bedeschini, XVIIw.

Museo Nazzionale Abruzzese w L'Aquila

Ten początkowo odmówił, ale gdy kardynałowie, król Neapolu Karol II i król węgierski Andrzej III wyruszyli do niego z delegacją, dał się przekonać do przyjęcia zaszczytnego stanowiska.

Dnia 29 sierpnia 1294 roku w Aquili (L'Aquila) w kościele p.w. Maryi z Collemaggio (Santa Maria di Collemaggio) został konsekrowany na biskupa Rzymu i przyjął imię Celestyna V.

 Castel Nuovo

Mimo nalegań kurii, aby udał się do Rzymu, św. Celestyn został zmuszony przez Karola II do zamieszkania w Castel Nuovo w Królestwie Neapolu. Nigdy nie dotarł do Rzymu.

 Herb św. Celestyna V

Na swoim pierwszym i jedynym konsystorzu, zwołanym 18 września 1294 roku, mianował trzynastu nowych kardynałów, w tym siedmiu Francuzów. Ogłosił bullę "Constitutionem felicis recordationis", przywracającą przepisy dotyczące konklawe papieża Grzegorza X, również w przypadku abdykacji.

Św. Celestyn V oddaje papieską tiarę

Jean-Honore Fragonard, 1761r.

13 grudnia 1294 roku na uroczystym konsystorzu Celestyn V odczytał formułę abdykacji, zdjął szaty pontyfikalne i oddał papieskie insygnia władzy. Dziesięć dni po jego rezygnacji, pomimo poważnych dysonansów w kolegium kardynalskim, wybrano następcę - kard. Matteo Rosso Orsiniego. Kiedy ten nie przyjął ofiarowanej godności, w trzecim głosowaniu powołano niemal jednomyślnie dotychczasowego doradcę Celestyna, Benedykta Caetani, który przyjął imię Bonifacego VIII. Nowy papież obawiając się możliwości wykorzystania pozycji swego poprzednika do powstania schizmy, kazał go pochwycić i osadzić potajemnie w wieży zamku Fumone (Castello di Fumone) w pobliżu Ferentino, w towarzystwie dwóch zakonników jego reguły.

Zamek w Fumone

Zmarł 19 maja 1296 roku, został pochowany w kościele p.w. św. Agaty w Ferentino. Został kanonizowany przez papieża Klemensa V w dniu 5 maja 1313 roku.
W 1337 roku jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła Santa Maria
di Collemaggio w Aquilii.

 Bazylika Santa Maria di Collemagio w Aquili

Patron:
Aquili, Iserni, Urbino, introligatorów.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju benedyktyńskim lub papieskim, czasami z tiarą u stóp.
Jego atrybutem jest: tiara, pastorał, paliusz, gołąb, pióro, klasztor.

Grobowiec św. Celestyna V

Bazylika Santa Maria di Collemaggio w L'Aquili

Varia:
18 kwietnia 1988 roku ciało św. Celestyna zostało skradzione, a dwa dni później znaleziono je na cmentarzu w Amatrice, nie odkryto sprawców kradzieży.


Podczas ostatniego trzęsienia ziemi, w 2009 roku, w Aquila część transeptu dachu
i kopuła bazyliki Santa Maria di Collemagno zostały zniszczone, zasypując sarkofag
z relikwiami. Strażakom udało się dotrzeć do niego i wydobyć spod gruzów nienaruszony.

28 kwietnia 2009 roku papież Benedykt XVI przybył z wizytą do Aquili i na sarkofagu św. Celestyna V w symbolicznym geście położył paliusz, który miał na sobie gdy została wybrany następcą św. Piotra.

Celestyni mieli swoje zakony we Włoszech, Francji i Niemczech. Reformacja położyła kres istnieniu klasztorów na ziemiach niemieckich, a rewolucja francuska zadała celestynom śmiertelny cios. We Włoszech ostatnie klasztory likwidowano
w 1807 roku. 
.

Św. Eryk Szwedzki

.

Święty król i męczennik (zm. 1160).

Znany również jako: Eryk IX Jedvardsson, Eryk IX Prawodawca.

Fresk suchy, ok. 1400r.

Kościół w Overselo

Urodził się około roku 1120 jako syn Edwarda Szwedzkiego (Jedvard Vestergotland)
i Cecylii, w okolicy jeziora Melar. Rodzice zapewnili mu bardzo staranne wychowanie.

Około 1150 roku król Swerker I Starszy powołał go na współwładcę, po tym jak poślubił księżniczkę Krystynę, a po jego śmierci św. Eryk objął tron jako samodzielny władca. Skodyfikował prawo zgodnie z zasadami Ewangelii (znane jako Prawo Króla Eryka), dając sam przykład życia pobożnego. Założył klasztor w Uppsali, sprowadzając mnichów z duńskiego opactwa w Odense. Oddany dziełom miłosierdzia, często nawiedzał chorych osobiście, budował kościoły i bogato wyposażał, troszcząc się o wspaniałość kultu Bożego.

Zorganizował zwycięską wyprawę przeciw pogańskim Finom w 1154 roku, w której towarzyszył mu św. Henryk, biskup Uppsali. Św. Henryk został w Finlandii, gdzie zabił go żołnierz, którego wcześniej obłożył karą kościelną za morderstwo.

Jego rządy nie podobały się antykatolickiej szlachcie szwedzkiej, zwłaszcza nalegania króla aby odprowadzać dziesięcinę na wsparcie Kościoła, tak jak to było praktykowane w całej Europie. Niektórzy z nich połączyli siły z synem króla duńskiego, Magnusem. Św. Eryk został przez nich napadnięty po wyjściu z kościoła, gdzie słuchał Mszy na Wniebowstąpienie, 18 maja 1161 roku. Zrzucony z konia, wyśmiewany i bity, a na samym końcu ścięty.

 Katedra p.w. św. Eryka, św. Olafa i św. Wawrzyńca w Uppsali 

(obecnie protestancka)

Król został pochowany w kościele w starej części Uppsali (Gamla Uppsala),
w 1167 roku jego doczesne szczątki złożono w katedrze w Uppsali. Pierwsze wzmianki o szerszym niż lokalny kulcie św. Eryka znaleziono w kalendarzu liturgicznym z 1198 roku. W 1256 biskup Uppsali, Lars, napisał do papieża z prośbą o przyznanie specjalnego odpustu pielgrzymującym do grobu św. Eryka.

 Źródło św. Eryka w Uppsali

W Gdańsku w XV wieku powstało Bractwo św. Eryka, które miało swoją kaplicę u karmelitów, u św. Jerzego.

Sarkofag św. Eryka

Katedra w Uppsali

Patron:
Szwecji, Sztokholmu.

Ikonografia:
Przedstawiany w stroju królewskim. Jego atrybutem jest: kłos, miecz, kościół, palma, ołtarz, sztandar.

Varia:
W 1892 roku w Sztokholmie wybudowano kościół p.w. św. Eryka, w stulecie przywrócenia Kościoła katolickiego w luterańskiej Szwecji. W 1953 roku podniesiono go do rangi katedry i utworzono diecezję sztokholmską (jedyną rzymskokatolicką diecezję w Szwecji).

Katedra p.w. św. Eryka w Sztokholmie

(katolicka)

.

Św. Restytuta z Afryki

.

Święta dziewica i męczenniczka (zm.304).

 Majolika na ścianie Villa Arbusto w Lacco Ameno

Urodziła się w Kartaginie, ukształtowana duchowo przez naukę św. Cypriana, biskupa Kartaginy.

Wielu chrześcijan spotykało się w Abitynii, w domu Oktawiusza Feliksa, gdzie Mszę Świętą sprawował kapłan Saturnin. Podczas dziesiątych z kolei prześladowań chrześcijan, zarządzonych przez cesarza Dioklecjana w 304 roku, żołnierze rzymscy pojmali w czasie Mszy pięćdziesięciu chrześcijan, w tym i św. Restytutę, i skutych łańcuchami zawlekli do Kartaginy. Dnia 12 lutego 304 roku zostali przesłuchani przez prokonsula Anulinusa, żaden z nich nie wyparł się wiary, skazano ich więc na śmierć.

 Bazylika p.w. św. Restytuty w Lacco Ameno na Ischii

Dręczona torturami z powodu wiary w Chrystusa z rozkazu sędziego, została
w końcu wrzucona do łodzi nasączonej żywicą i smoła, wypełnionej drewnem, na której miała zginąć spalona żywcem na morzu, ale płomienie ogarnęły tych, którzy ogień podrzucili, a św. Restytuta umarła spokojnie nietknięta przez płomienie.

 Monte Vico, Ischia

Łódka z jej ciałem przypłynęła do wyspy Aenaria (Ischia) pod Neapolem, a miejsce, gdzie na mieliźnie znajdowała się łódź z ciałem Świętej objawił anioł pobożnej matronie Lucynie. Chrześcijanie pochowali ją u stóp Monte Vico w Lacco Ameno.

W miejscu tym wystawiono bazylikę ku jej czci, obecnie sanktuarium św. Restytuty.

 Bazylika p.w. św. Restytuty w Lacco Ameno, Ischia

Cesarz Konstantyn ufundował kościół p.w. św. Restytuty w Neapolu, który w XIII wieku dołączono do nowo wybudowanej katedry. W kaplicy poświęconej Matce Bożej
w urnie pod ołtarzem znajdują się relikwie św. Restytuty oraz innych męczenników afrykańskich. Jej kult w Neapolu jest potwierdzony od VIII wieku.

Relikwiarz św. Restytuty

Bazylika p.w. św Restytuty w Lacco Ameno, Ischia

W Lacco Ameno na Ischii dzień św. Restytuty poprzedza jedenastodniowe nabożeństwo zakończone procesją z relikwiami Świętej.

Patronka:
Lacco Ameno, żeglarzy.

Ikonografia:
Przedstawiana jako młoda dziewczyna, często w łodzi prowadzonej przez anioła.
Jej atrybutem jest: palma, ogień, łódź.

 Krypta św. Restytuty w Cagliari, Sardynia

.